Winne smiesznostki

[Gość: gaga]

Pewnego razu zostalam zaproszona przez moich przyjaciol na kolacje. Pan
domu, amator winny kusil mnie bardzo mowiac, ze zakupil skarb. Wspaniale
wino, czarowne, pachnace kwaitem wiosny i w smaku rozkosznie owocowe. Nie
chcial zdradzic szczegolow...
Jestesmy przy stole i konsumujemy zupe grzybowa, konwersacje ozywiona,
troche o polityce, troche o pracy i zyciu. I nagle pan domu wstaje i z
konspiracyjna mina udaje sie do spizarki.
Po chwili wraca z butelka owinieta w papier. Demonstracyjnie i z rozmachem
rozrywa opakowanie i moim oczom ukazuje sie....
Wino marki wino czyli zwykla alpaga.
Myslalam, ze spadne z krzesla. Smielismy sie chyba przez 10 minut. Zostalam
zmuszona do zabrania tego wina do Wloch.
Moj maz jak zobaczyl to cudo natychmiast chcial je podarowac swojemu szefowi
(nieciekawy typ) z zaznaczeniem, ze wino jest fenomenalne i mozna je
otworzyc tylko dla specjalnych klientow...

Wierze, ze smiesznie i winnie bylo tez w Waszym zyciu.

Gaga

[pesti]

hehe, kolega przyznal mi sie do dosyc 'podobnej' historii.
bedac jeszcze mlodzianem (nie wiem, moze mial z 15 lat?) zaprosil kolezanke do
domu na wino. (nie chodzi o chlanie). wino jak sie mozna domyslac, bylo owocowe.

[Gość: ZENUŚ]

He he! ja mam jeszcze lepszą historię: siedzimy sobie jak zwykle na ławce w
parku i walimy prytę z kolegami z kanału. Nagle przychodzi Franek. Trzyma
butelkę zawinięta w gazetę. Pytamy: Co to za pryta, Franek? a on, że za 2,80zł.
mówimy: daj łyka. A on-nie uwieżycie- rozwija gazetę, a tam Chateau de balzac
rocznik 1850. No myślałem, k...wa, że spadnę z ławki.
Pa Pa !!!!!

[zwinka]

Kiedy byłam dzieckiem czy też młodą nastolatą
wina w Polsce nie było wcale (był tylko ocet, ale nie-winny)
Mój tata przywoził zatem małe conieco ze szczęśliwszych krain, np. Węgier.
Bywał tam dosyć często i każdy pobyt wieńczył ... plastikowym kanistrem wina.
W ten sposób łatwiej to było przeszmuglować :-)

Pamiętam te wina, białe i lekkie, z jakichś zaprzyjaźnionych winnic.
W smaku coś pomiędzy muscatem a czymś bardziej owocowym (może sylwaner).
My je sobie nazywaliśmy muscadet ale zapewne niesłusznie
(było za lekkie i za dobre, tak mi się przynajmniej wydaje).
Ale to taki smak dzieciństwa, który pewnie trudno odnaleźć po latach.
Można się srodze rozczarować.
No i ten niezbędny posmaczek plastiku :-)))

[Gość: docg]

... przecież Muscadet jest lekki i dobry!
a co do "niegdysiejszych win", oczywiście nie mówię o stuletnich grand cru,
tylko takich zwykłych, codziennych, to jeśli wierzyć expertom, w ciągu
ostatnich 20 lat w winiarstwie dokonała się rewolucja, dzięki której wina,
które obecnie pijemy, są nieporównywalnie lepsze niż te, które były robione
kiedyś. Chociaż ja też wspominam jak ambrozję pewne czerwone wino z litrowej
butelki pite na stacji metra w Budapeszczie... ;))
pozdrawiam

[zwinka]

Gość portalu: docg napisał(a):

> ... przecież Muscadet jest lekki i dobry!
czy ktokolwiek robi go na Węgrzech?
Jeśli tak, to może jednak odnajdę swoje smaki z dzieciństwa.

> a co do "niegdysiejszych win", oczywiście nie mówię o stuletnich grand cru,
> tylko takich zwykłych, codziennych, to jeśli wierzyć expertom, w ciągu
> ostatnich 20 lat w winiarstwie dokonała się rewolucja, dzięki której wina,
> które obecnie pijemy, są nieporównywalnie lepsze niż te, które były robione
> kiedyś.
No cóż, ponad 20lat temu to ja raczej wiele nie piłam :-)))
Pozdrawiam
zwinka

[docg]

...no ale w ciągu tych 20 lat postęp jest z roku na rok. A muscadet to jest
wino robione we Francji, w regionie leżącym w okolicach końcowego odcinka
Loary, przed ujściem do atlantyku (podobno historycznie to jest Bretania):)) No
więc na Węgrzech raczej go nie robią, chyba że na tej zasadzie, na której
amerykanie robią Chablis :)))))
pozdrawiam

[Gość: km]

Początek studiów, bieda aż piszczy, wina pijam jak bogaty narzeczony kupi,
niezbyt często, smak mi się wyrabia... (to wszystko ok.8-10 lat temu).
Siedzimy w akademiku ze współlokatorką i jej koleżanką, ja sobie czytam jakąś
gazetkę i tam własnie o BN piszą, bo listopad był. JAkoże wtedy jeszcze się tak
powszechnie nie pijało win francuskich a wymowa tegoż języka była mi obca,
niezbyt dobrze wymówiłam nazwę, na co koleżanka koleżanki z wyższością mnie
poprawiła i dodała, my z Kubą często kupujemy...
Bo to tak snobka była, teraz widzę, jak w złym stylu. Współczuję im picia tego
sikacza częściej, niż raz do roku ;-).
Potem spotkaliśmy się jeszcze u wspólnej koleżanki w okresie poakademikowym, z
mężami i ów Kuba oceniał smak wina po butelce, niby taki smakosz, oczywiście
wino miało totalnie inny smak.
Potem już nie musiałam się z nimi widywać. A jakoże nie tylko smak, ale
znajomośc rynku winnego mi się poprawiła, moglibyśmy się pobawić ze smakoszami
BN