prosba o wskazowki

[karolcia25]

Ucze sie Go kochac. Jestesmy razem od pol roku. Wzloty i upadki, z przewaga
upadkow. Tak bardzo pragne isc z Nim przez zycie.
Nienawidzi matki. Nie mieszkal z ojcem. On, "dziecko z niepelnej rodziny".
Zamyka sie w sobie. Nie ufa. Prawie nie pozwala wchodzic w swe zycie. Tylko
czasem wyciaga dlon, dodaje sily na dalsze bycie razem. Nie potrafi kochac???
Jak go nie stracic?
Jak zdobyc zaufanie?
Czego On potrzebuje?
Jak go kochac?
Piszecie tu na forum, ze nie potraficie, ze duchy z przeszlosci. Jak zwalczyc
z Nim te duchy?

[chalsia]

A czemu on nienawidzi matki?

Pozdrawiam,
Chalsia

[karolcia25]

witaj Chalsia, dziekuje za odzew.
Matki nienawidzi bo jedyne co dla niego zrobila to urodzila go. Zostawila go
gdy byl na tyle "duzy", ze to pamieta. I zniknela. Po latach dawala znaki
zycia, mamą jednak nigdy nie byla.
Nawet gdy mowi o niej, to tak jak by mowil o calkiem obcej mu kobiecie.

[emluka]

wiesz co, pewna siostra zakonna w moim miescie mowiła o jakims szkoleniu (tak w
cudzysłowie szkoleniu)jesli on chce siebie zmienic to już duzo, niezalewaj go
czułoscia i miłoscia bo sie zaleje jak swieca w silniku i niezapali trzeba
powiedzic jasno ze musi cos ze soba zrobic, trzeba tez znalezc kogos kto pomoze
czy to dobry psycholog czy ktos duchowny, nie znam sytuacji wiec pisze
ogolnie... Jesli on Cie kocha, (moze tego nie mowic moze to przezywa w sobie,
sciska poduszke i mysli z miłoscia o tobie) jesli wiesz ze cie kocha, jesli go
kochasz to szukaj rozwiazania ale nie rzucaniem sie na sile,, trzeba czasu, on
sam musi podniesc reke w twoim kierunku, czasem potrzebna jest cisza i spokoj,
ale nic nie moze trwac wieki.. ale na razie tyle.. jak cos pisz.. pozdro

[sloggi]

Nie zwalczaj, pobędziesz przy nim i jak kot się oswoi.

[zzdorka]

Rzeczywiscie. Musisz sie zorientowac jakie duchy go nawiedzaja. Dla mnie to byl
krzyk, wrzask, bijatyki. Dostaje drgawek jak ktos podnosi na mnie glos. Dlatego
u mnie w domu zasada jest prosta. Nigdy do siebie nie krzyczymy. I to naprawde
wystarcza.

[sloggi]

Gdy ktoś krzyczy - przestaję go słuchać - to jest niezależne ode mnie.

[bez_senna]

,,nie śmiej się głośno, nie krzycz,
nie mów fałszywego słowa - może ocalisz delikatną
wieżbę krtani aż przyjdzie dzień gdy zachód stanie się
jasnością a wschód mrokiem''

[smuteczek11]

karolciu,
Uwazaj, mozesz sama zniszczyc sobie zycie. Ludzie tacy jak Twoj chlopak z
powodu tego co przeszli rozwijaja zaburzenie osobowosci. Ty mu nie pomozesz,
musi zasiegnac pomocy psychologa i dostac moze intensywna terapie. Male dzieci
ucza sie jak kochac od malego widzac i czujac milosc swoich rodzicow
(szczegolnie matki). Jezeli Twoj chlopak nie czul sie nigdy kochany to tez sam
nie potrafi kochac. Moj byly maz byl taki. Nieobecny emocjonalnie, niewrazliwy
na moje potrzeby, problemy. Nigdy mi w niczym nie pomagal, nigdy nie powiedzial
cieplego slowa. Nie czulam sie kochana, czulam ze mieszkam z zimnym glazem bez
serca. Mial tez problemy z temperamentem - krzyk, awantury. W koncu stalo sie
nie do wytrzymania, musialam odejsc.My kobiety nie mozemy byc Matkami Teresami.
Nasze potrzeby sa rownie wazne jak naszych partnerow. Jezeli Twoj nie umie
rozwinac takiego zwiazku w jakim bylabys szczesliwa - daj sobie spokoj. Mozesz
mu pomoc tylko w ten sposob ze namowisz go na terapie. Nie popeln takiego bledu
jak ja.

[karolcia25]

witaj Smuteczku. Ogromnie dziękuję za post, choć wprawił mnie on właśnie w
smuteczek Czytałam i... tak jakbym to pisała ja sama. Nieobecny
emocjonalnie, brak czułosci, ciepła...bo tak jak napisałaś sam tego nie zaznał.
Odchodziłam już wiele razy. Ja też z głazem nie potrafiłam... I za każdym razem
prosił bym została. Mówi że się uczy kochać, że mu zależy, że potrzebuje czasu.
Nie wiem tylko czy czas pomoże. Ostatnio tak jakby coś drgnęło.Małe ożywienie.
Ciągle nie to czego bym oczekiwała. Przytulenia, pocałunku. Ciągle ten chłód.
Bardzo kocham i nie wiem jak pomóc. Terapia nie wchodzi w grę. On wie, że "ma
problem", jest świadomy tego że nie potrafi kochać, ale na terapię z penością
nie da się namówić. Sama nie wiem co robić

[smuteczek11]

karolciu,
Martwie sie o Ciebie dlatego ze nikomu nie zyczylabym takiego losu jaki mnie
spotkal. Mam zmarnowane zycie i gdybym mogla Ciebie przed tym uratowac to
czulabym sie troche lepiej. Jezeli Twoj chlopak nie zgadza sie na terapie to
znaczy ze nie dba o Ciebie, nie przejmuje sie Twoimi uczuciami i to jest
najlepszy powod zeby go zostawic. Jezeli na prawde by mu na Tobie zalezalo to
zrobilby wszystko zeby sie zmienic - lacznie z terapia.
Jezeli zostaniesz z nim i sytuacja sie nie bedzie zmieniac - bedziesz bardzo
cierpiec. Twoje potrzeby emocjonalne nigdy nie beda zaspokojane, co bedzie
powodowalo w Tobie frustracje, zlosc albo depresje. Jezeli bys miala z nim
dzieci - dzieci beda cierpiec jeszcze bardziej. Moj syn ( 19 lat) nienawidzi
ojca. Nie chce miec z nim nic wspolnego. Ojciec jego nigdy sie nim nie
interesowal, nie dbal o niego. Oni nie wiedza co to milosc rodzicielska.
Na koniec - najgorsze co spotyka kobiety od tego typu mezczyzn to brak
empatii. Mozesz plakac sobie ile chcesz - jego to nie wzrusza. Mozesz byc
zalamana - co z tego ? Poradz sobie sama. To jest straszne, bardzo bolesne
emocjonalnie. Ratuj sie Kasiulku jak mozesz. Zakoncz ten zwiazek, chociaz go
kochasz. Poboli i przestanie - bedzie gorzej bolalo jak przezyjesz z nim wiele
lat i wtedy postanowisz odejsc bo juz nie bedziesz mogla tego piekla zniesc.
Wierz mi, mnie bardzo boli...

[karolcia25]

Smuteczku i znowu jakbym to ja sama pisała
Na moje łzy on reaguje...hm w sumie nie reaguje. Stoi obok, patrzy. Nie
przytuli, nie pogłaszcze po głowie.A wystarczyło by tylko jedno ciepłe słowo.
On przeczekuje, bo wie że łzy i złość miną.
Czy naprawdę nic nie można zrobić? Nie chcę go zostawiać, mam wrażenie że to
tchórzostwo, uciekanie przed problemem, nie wyciągnięcie ręki do człowieka
który potrzebuje pomocy. On mnie odpycha, ja go przytulam. Takie przeciąganie
liny. Ostatnio bombarduję go ciepłem, miłością, na wszelkie sposoby pokazuję
jak jest dla mnie ważny. Ale on na sto moich czułości, daje jedną swoją.A nawet
połowę.
A ja nie chcę zwiać, uciec, poddać się.
Czy można nauczyć kochać???

[smuteczek11]

Kasiulku,
Ty nie jestes tchorzem, ty masz ogromna odwage stawic czola tak wielkiemu
problemowi. Ale pamietaj, ze Ty nie jestes w stanie mu pomoc. Musi to zrobic
profesjonalista. Zadna milosc, nawet wielka nie jest w stanie go zmienic ( tak
jak nie zmienila mojego meza). To Twoj chlopak jest tchorzem, bo boi sie walczyc
o Wasz zwiazek. Za co Ty go kochasz ? Czy on pokazal Ci czynami i gestami ze Cie
kocha ? Na czym polega Wasza milosc ?
Powtarzam - jezeli on nie chce sobie pomoc, zostaw go bo Twoje dzieci Ci tego
nigdy nie wybacza...

[karolcia25]

smuteczku dziękuję Ci za to że tu ze mną piszesz. Był już moment kiedy
myślałam, że wyolbrzymiam, że nie ma problemu a ja tylko szukam dziury w całym.
Jest tak jak piszesz, on nie pokazał nigdy że kocha. Czasem wymsknie mu się
sms'owo, ze mu zależy, że chce. I nic poza tym.
Jedyne co w tej chwili mogę zrobić, to dalej wczytywać się w te psychologiczne
książki w poszukiwaniu odpowiedzi na moje pytania i czekać. Żadnej poważnej
decyzji nie podejmę.
Ja czasem smuteczku mam wrażenie, że nawet jeśli nasz związek będzie trwał
długo, on nie poprosi o rękę.
Ale powiedz mi. Tacy ludzie nie potrafią kochać, nie kochają, czy tu tylko
chodzi o to że nie potrafią wyrazić swoich uczuć? Przerastają ich słowa, gesty?
Czy to moze nieufność? Strach że znowu zostaną porzuceni? Sama nie wiem

[smuteczek11]

Kasiulku,
Jestes mloda dziewczyna, nie marnuj sobie zycia. Ty tak samo jak ja kiedys,
zyjesz marzeniem o czlowieku ktory nigdy nie bedzie taki jakim chcesz. Bardzo mi
przykro to mowic, ale musze Cie ostrzec ze bedziesz bardzo zalowala jak
pociagniesz te znajomosc dalej. Im szybciej zerwiesz, tym lepiej. Drastyczne
ciecie boli, ale bol nie trwa dlugo. Znajdziesz kogos, kto bedzie Cie uwielbial
i nosil na rekac ( w przenosni ). Dlaczego chcesz sie pozbawic tego
doswiadczenia ? Nie chcialabys miec chlopaka ktory by Ci ciagle przytulal i
calowal, reagowal na Twoje lzy pocieszajac Cie ? Rozmawial z Toba pytakjac jak
sie czujesz ? Od niego NIGDY tego nie dostaniesz, tak jak ja nie dostalam od
swojego meza. Nie wiem czy nawet leczenie cos pomoze.
Bedziesz wiecznie niedosyta, wiecznie pragnaca czegos wiecej. Stracisz cale
zycie na oczekiwaniu na cos co nigdy sie nie stanie. To nie jest zycie.
Pytasz czy oni kochaja tylko nie potrafia tego okazac - powiedz - a co to za
roznica ? Co Ci z tego ze on Cie w glebi ducha moze i kocha jak nigdy nie pokaze
i nie zadowoli twojej potrzeby okazywania przez niego jego milosci ? Mowa jest
tania, jak to mowia, kazdy moze powiedziec ze kocha, ale w zyciu o co innego
chodzi - trzeba pokazywac ze sie kocha - wyrazami milosci.
Ostatnio przeczytalam wspaniala ksiazke pod tytulem "Piec jezykow milosci".
Autor pisze o tym jak kazdy z nas ma swoj wlasny jezyk milosci ktorym mowi i
ktorego oczekuja od partnera. Kazdy ma inny wiec jezeli dobierze sie dwoje ludzi
ktorzy maja dwa zupelnie inne jezyki milosci - wtedy pojawiaja sie problemy.
Zeby je rozwiazac, trzeba poznac swoje jezyki i nauczyc sie nimi mowic. Po
krotce opisze Ci je. Zastanow sie ktorym jezykiem mowi Twoj chlopak :
1. Slowa afirmacji (Words of Affirmation) ( przepraszam jezeli jest nie
zrozumiale, zaraz wytlumacze, ksiazke czytalam po angielsku bo mieszkam w Kanadzie).
To jest jezyk milosci w ktorym partner caly czas mowi drugiemu partnerowi
jaki jest wspanialy. Dotyczy to roznych sfer zycia - wspanialy w kuchni, pracy,
robotach ogrodowych, studiach, lozku itp. itp. Chodzi o to zeby caly czas
drugiego partnera chwalic, nawet w najmniejszych sprawach.
2. Czas spedzony tylko we dwoje i rozmowa (Quality Time)- to jezyk milosci w
ktorym spedzamy czas z naszym partnerem i nie ma nic innego - nie ogladamy
telewizji, nie jestesmy z przyjaciolmi, tylko on i ja , rozmawiamy ze soba na
rozne tematy i okazujemy wlasciwa reakcje na to co mowi druga osoba. Wiec jezeli
nasz partner mowi - mialam dzisiaj zly dzien - to drugi partner mowi - tak,
naprawde, powiedz kochanie co sie stalo. Ojej, rzeczywiscie, to straszne, co
moge zrobic zebys poczula sie lepiej ?
3. Podarunki(gifts).
Nie kazdy tego wymaga ale jesli juz, to nie musza byc drogie prezenty. To
moze byc kwiatek zerwaby z klombu, czy kartka narysowana wlasnorecznie.
Cokolwiek. Niektorzy ludzie lubia dawac, niektorzy dostawac.
4. Robienie dla siebie roznych rzeczy (Acts of Service)
Jezeli kogos kocham to zrobie mu kubeczek goracej herbaty. On odwzajemni mi
sniadankiem w niedzielny ranek. Ja mu za to upiore ubranka a on potem posprzata
w calym domku...
5. Kontakt fizyczny
Nie chodzi tylko o sex. Jezeli kogos kocham to go czesto przytulam, maly cmok
w policzuszek. Idziemy na spacer i trzymamy sie za rece. Moje kochanie placze -
musze je przytulic. CZasem otre sie o niego, potargam wlosy, on zlapie mnie wpol
, przytuli i pocaluje....drobny dotyk, kontakt a tak wiele....

Autor pisze ze kazdy czlowiek ma swoj "love tank" czyli taki " bak milosci".
Zeby zwiazek funkcjonowal dobrze, kazdy musi miec taki bak pelny. Tak samo jak z
samochodem - samochod nie pojedzie z pustym bakiem, tak samo Kasiulku, zaden
zwiazek nie potrwa dlugo z pustym bakiem milosci. Jak miec caly czas pelny bak ?
Poznac jezyk milosci swojego partnera ( jak sie nie da to po prostu zapytac) i
wlewac mu do tego baku codziennie. Wtedy nie ma obawy ze zwiazek sie rozleci
albo ktos bedzie nieszczesliwy. Jezeli maz/chlopak zapyta zone/dziewczyne - co
lubisz najbardziej - a ona odpowie - rozmowe - to on nawet jak nie lubi
rozmawiac - zmusi sie, znajdzie czas zeby to zrobic, zeby uszczesliwic ukochana.
Ona zapyta - a jaki jest Twoj jezyk milosci ? On na to - slowa afirmacji - wtedu
ona codziennie bedzie go chwalic - kochanie - strasznie mi sie podoba jak
skosiles trawe. Kochanie, wspaniale przyzadziles te kanapki...
Mam nadzieje ze rozumiesz kasiulku - zwiazek dwojga ludzi to symbioza. Jezeli
ktos na prawde kocha - zrobi wszystko zeby uszczesliwic partnera. Mam spore
watpliwosci czy Twoj chlopak Cie kocha. Wydaje sie ze nie jest do tego zdolny, a
jedynie chce miec tylko przyjaciolke. Ty chcesz czegos wiecej ale on nie jest w
stanie Ci tego dac. Bedziesz tylko cierpiec wiec przemysl to wszystko. Nie
podziel mojego losu, bo ja starcilam bezpowrotnie 20 najpiekniejszych lat mojego
zycia. Nie chce zebys zrobila to i Ty.

[karolcia25]

smuteczku dziękuję Ci za wszystkie słowa, nawet nie masz pojęcia jak ważnym
jest dla mnie fakt, że mogę z kimś o tym wszystkim porozmawiać.
Bardzo dokładnie przeczytałam Twój post. 5 języków miłości Ja mówię do niego
wszystkimi. On nie rozumie i nie odpowiada
Poczekam jeszcze trochę, zobaczę co czas pokaże. Jestem za słaba by odwrócić
sie na pięcie i odejść mimo że tak bardzo się obawiam jutra. Nie znam siebie
chyba i nie wiem ile tak wytrzymam Kocham. I nie jestem jeszcze gotowa by to
zwalczyć. Poczekam. Nic więcej narazie zrobić nie mogę.

[smuteczek11]

Karolciu !
na poczatek strasznie Cie chcialam przeprosic za ciagle mylenie Twojego
imienia ! Nie wiem co mi sie stalo ze ubzduralam sobie ze masz na imie kasiulek.
Przepraszam bardzo za to.
A wiec Karolciu, rozumiem wszystkie Twoje obawy i niezdecydowanie. To niestety
lezy w naszej kobiecej naturze zeby tak czuc. Ja bardzo tego w sobie nie lubie
ze nie potrafie byc stanowcza i zrobic drastyczne ciecie. Latwo mi mowic - sama
ludzilam sie tyle lat ze moj maz sie zmieni. Zmienil sie tylko na gorsze. Gdybym
tylko mogla cofnac czas - zrobilabym to drastyczne ciecie. Stracilam wiele lat
gdzie moglam byc szczesliwa - a nie bylam. Stracilam cos czego nie da sie cofnac
i to jest bardzo bolesne. Nie moge sobie tego wybaczyc.
Jezeli nie jestes jeszcze gotowa zeby odejsc, nie martw sie. Daj sobie troche
czasu, oswoj sie z ta mysla i dzialaj powoli. Moze zacznij od widywania chlopaka
rzadziej, moze krocej. Z drugiej strony znajdz jakas lekture - i poczytaj na
czym polega szczesliwy zwiazek - to czasami pomaga podjac decyzje jak sie
zobaczy jak daleko jestesmy od idealu. Jezeli teraz mialabym kogos pokochac -
bylabym super ostrozna. Nauczona bolesnym doswiadczeniem, szukalabym w
mezczyznie przyjaciela, partnera ktory by zyl zycie ze mna a nie kolo mnie,
ktory dzieliby sie ze mna soba, swoimi uczuciami, radosciami i zmartwieniami,
ktory wspolnie ze mna rozmawialby o przyszlosci. Nie lubie ludzi zamknietych w
sobie - tak jak Twoj chlopak i moj maz - zyjez z nieznajomym, doslownie jakby z
kims z ulicy. Co z tego ze jest z Toba fizycznie, jezeli nie chce sie otworzyc i
podzielic samym soba. Na tym polega intymnosc. Intymnosc to nie - jak wiele
ludzi mysli - sex. Intymnosc to jest otworzenie swojej duszy przed partnerem.
Dlatego wybiera sie tego jedynego, godnego milosci i zaufania - zeby moc
otworzyc przed nim cala siebie a on powinien zrobic to samo. To jest
najpiekniejsze w zwiazku dwojga ludzi - jezeli otworza przed soba swoje dusze i
serca. U Ciebie tego nie ma z jego strony, u mnie nie bylo tez. Mialam meza, ale
nie mialam przyjaciela. Nigdy nie czulam z nim zadnej bliskosci. Wiec moge
smialo powiedziec ze stracilam duza, najpiekniejsza czesc mojego zycia.
Karolciu, przemysl moje slowa, powtarzam - bedziesz - tak jak ja - gorzko
zalowac jesli z nim zostaniesz i on sie nie zmieni ( a szanse sa wielkie ze sie
nie zmieni). Jezeli tylko bedziesz chciala do mnie napisac - zapytac sie ,
poradzic, czy tylko wyzalic - pisz smialo. Czesto sprawdzam to formum.
Pozdrawiam, i trzymam za Ciebie kciuki
smuteczek

Karolciu, musisz to przeczytac!

[smuteczek11]

Czesc Karolciu,
Napisalam swoja historie zycia na poscie "Pieniadze to nie wszystko".
Przeczytaj i pomysl - jesli zostaniesz ze swoim chlopakiem - to moze byc tez i
Twoja historia...

[karolcia25]

przeczytałam smuteczku... czy moge skontaktowac sie z Toba mailem? Tak by
pogadac czasem...

[smuteczek11]

Karolciu, wyslalam Ci moj prywatny e-mail na Twoj tutejszy adres.
Pisz smialo !

[pia.ed]

No i jak zakonczyla sie ta historia?
Mam niedosyt, bo nigdzie nie przeczytalam za co Karolcia kocha
tego chlopaka?
Trudno mi wczuc sie w te historie, bo mnie takie postepowanie
zraziloby juz w poczatkowym stadium znajomosci...

[akielich]

powodzenia Karolciu!

ps i zal tylko, ze nie znamy losow dalszych; pouczajaca historia

[mmaddam]

polecam lekture : ,,czlowiek na cale zycie ,, zuzanna celmer -i zrozumiesz
wszystko a w szczegolnosci to- dlaczego nie wszyscy potrafia sie dogadac-
bedzie ci lzej wszystko zrozumiec i bedzie ci latwiej podjac decyzje najlepsza
dla ciebie ,powodzenia

[renata.lz]

Polecam stronkę dla wszystkich cierpiących: wybaczanie.com/
Pozdrawiam

[skorpioniczka]

Po rozwodzie rodziców (miałam 9 lat) jakoś nie miałam zaburzeń osobowości.
Zawsze wiedziałam czego chcę i dążyłam do celu (nawet po przysłowiowych
trupach). To przyszło później przy dojrzewaniu - byłam taka jak on. Nie
pozwalałam nikomu ingerowac w moje sprawy, krzyczałam albo nie odzywałam sie
całymi tygodniami. Z matką i ojczymem nie rozmawiałam wogóle, a jak urodziła
się moja siostra dostałam szału (miałam 15 lat). Dwa razy próbowałam zmienić
światy, ale niestety (wtedy tak myślałam) nie wyszło. W szkole - do przodu (bo
miałam określone cele do zrealizowania), a w życiu osobistym? Destrukcja
facetów. Aż trafiłam na kogoś kto chciał mi pomóc. Zawsze był (chociaż
próbowałam go zniechęcić jak tylko mogłam) i jest obok, zawsze z pomocną
dłonią, zawsze kochający i cierpliwy. Zmienił mnie. Bardzo skutecznie. Miłość
może dużo, ale trzeba naprawdę kochać i chcieć pomóc.

[karolcia25]

Witajcie. Przepraszam, że taki szmat czasu nie dawałam znaku życia. Bez powodu,
nie umiem tego wyjaśnić.

Po roku walczenia o odrobinę ciepła, odrobinę emocjonalnego zaangażowania, po
roku walki z psychiczną nieobecnością osoby, którą tak bardzo kochałam,
poddałam się... Nie dałam rady.
Rozpatruję to w kategoriach osobistej porażki, bo ciągle zadaję sobie pytanie:
a moze trzeba było poczekać...może dać Mu jeszcze czasu...
Nie znajdę już odpowiedzi.

Ostatnie momenty naszego "związku", to moja heroiczna walka. Sprawiałam
niespodzianki, dbałam, troszczyłam się, nie nalegałam, w śniegu po pas pędziłam
do Niego z malinowym sokiem na grypę, trzymałam za rękę... z miłości, nie
oczekiwałam niczego w zamian prócz przytulenia.
Ale Jego ciągle nie było.

Popadałam w paranoję, histeryzowałam z byle powodu. Tak bardzo było mi go brak,
że zachowywałam się jak smarkata nastolatka. W dziesiątkach maili prosiłam Go o
obecność. Odrobinkę siebie. W dziesiątkach sms'ów pisałam jak bardzo mi ciężko.
I nic. Nawet nie zawsze odpisywał.
Powiedział mi kiedyś, że nigdy nie będzie umiał dać siebie żadnej kobiecie. A
ja trwałam, cholera trwałam.
Uczepiłam się jednego zdania. "My też będziemy mieć takie talerze w naszym
domu". Na tych kilku wyrazach budowałam cały nasz związek.Tylko na nich, bo
innych nie było.

Rok z meżczyzną, który nie potrafił kochać. Przez rok nie pozwalał mi odejść.
Przez rok nie całował. Nie przytulał. Przez rok miałam tylko jego postać, jego
fizyczność siedzącą obok mnie w restauracji.

Gdy pytałam kiedy mnie pocałuję, bo tak bardzo mi go brak, odpowiadał "jeszcze
przyjdzie nasz czas". Ale ja już nie miałam siły czekać.
Odeszłam a On mi pozwolił. Pewnie gdyby powiedział "zostań" trwałabym w tym
nadal. Ale milczał. I tak mija już któryś z kolei tydzień, miesiąc...

A ja zostałam z pytaniem. Czy warto rezygnować z siebie? Przez rok ponosiłam
karę za winy jego Matki. Wiedział o tym. Pisał "wiem, to ze mną coś nie tak". A
może to ze mną coś nie tak, skoro pozwoliłam mu na to, by w imię miłosci
stracić twarz, poniżyć się całkowicie, prosić na kolanach o odrobinę ciepła???