Pozwole sobie tu zawitac

[pomidorowa5]

Oto moja historia w skrocie:
ponad dwa lata temu stalo sie cos czego sie w ogole nie spodziewalam.Maz
odszedl do innej kobiety.Od roku jestem w trakcie rozwodu,ktory nie jest
przyjemny i napewno nie ugodowy.Mam dziecko 4 letnie.Caly obowiazek wychowania
dziecka spadl na mnie,maz w ogole sie nie angazuje w jakikolwiek sposob ,nie
wyraza takiej checi ani zainteresowania.Sad zasadzil mu 4 dni w miesiacu
jezeli chodzi o kontakty z dzieckiem < co jest dla mnie stanowczo za malo>Co
gorsze on widuje sie z dzieckiem co najwyzej dwa razy.Nie jestem w stanie
zmusic go do kontaktow.
Bardzo martwie sie o przyszlosc dziecka.Daje Mu tyle milosci,uczucia,i uwagi
by nie odczuwalo tego,ze wychowuje sie bez ojca,ale czy to wystarczy?Tak
bardzo chcialam by mialo udana ,szczesliwa i kochajaca sie rodzine.....

[myszka_194]

witam.. wychowywała mnie tylko matka, miałam inna sytuację, bo mój ojciec zginą
w wypadku gdy miałam trzy miesiące. Niestety musze Ci powiedziec, że miałam
kochającą matkę, naprawde starała się zebym nie odczuwała braku ojca, ale i tak
nie zastąpiła mi go... wiem, że niektórzy w takiej sytuacji potrafią zapomnieć,
ze nie mają prawdziwej rodziny, ale mnie się to nie udało. Zyczę ci zebyś
potrafiła dać szczęscie swojemu dziecku... podejżewam ze będzie Ci trudno, ale
dasz sobie radę

[sloggi]

Brak ojca a zapewnienie dziecku wspaniałego dzieciństwa to niestety dwa światy.

[doreen2]

To duża sztuka wychować dzieci w szacunku do ojca, który je opuścił. Mojej mamie
się to udało. Tata zostawił nas dla innej kobiety, dawno temu, bo prawie 30 lat
temu. Moja mama całe życie wyznawała zasadę, że jej dzieci same ocenią, co je
spotkało. Nigdy nie usłyszałam z jej ust złego słowa o ojcu, a wiem, że mogła
powiedzieć dużo. Zatem w wieku lat 3-ch utraciłam ojca po raz pierwszy. Po raz
drugi w wieku lat 30 - tata nagle zmarł. Teraz strasznie mi go brakuje, tym
bardziej, ze mieliśmy fantastyczny kontakt. Jestem dorosła, mam własne dziecko,
dużo więcej rozumiem i wiem teraz jedno: całe życie za nim tęskniłam, a teraz
nie mam już nawet szansy mu tego powiedzieć. Nie chcę oceniać tego, co zrobił,
bo wiem, że strasznie żałował... Ciężko mi okropnie. Taka smutna historia.

[przypadek]

Ja tam powiedziałbym, że to jakaś stójka na dwunastnicy wychowywać dziecko w
szacunku do ojca, który JE opuścił.

A w ogóle dziwna historia i może sprecyzujesz, czy ojciec rozwiódł się z Twoją
matką, czy zostawił Cię (w sensie nie utrzymywał kontaktu) bo to są dwie
rozłączne IMHO kwestie.

[pomidorowa5]

Witam w ten deszczowy wieczór. Kontakty ojca z moim dzieckiem są bardzo nikłe.Ja
nie mam na to żadnego wpływu nad czym ubolewam bo ..... widze jak dziecko tego
ojca potrzebuje,jak ta więz jest coraz słabsza.Spotkałam się z taką sytuacją,ze
po 20 stu latach nagle tatuś sobie przypomina o dziecku a dziecko jest mu w
stanie wybaczyć. Nie wiem jak będzie w moim przypadku.Czy po tych 20-30 stu
latach słowo przepraszam ,żałuje wszystko rekompensuje?

[kolczatka]

Przeczytałam cały ten wątek i pozwolę sobie zamieścić swoje refleksje na ten
temat. Na to w jaki sposób zachowuje się Twój już prawie były małżonek wobec
swojego dziecka nie masz najmniejszego wpływu. Taka jest prawda i mam wrażenie,
że zdajesz sobie z tego sprawę. Jedyne co możesz zrobić, to powstrzymać się od
jakichkolwiek komentarzy czy ocen zaistniałej sytuacji, pozostawiając tę
kwestię do samodzielnego rozstrzygnięcia przez Twoje dziecko. Z drugiej strony
na pewno jesteś dobrą matką, nie próbuj jednak nadrobić nieobecności ojca, bo
to niewykonalne. To wszystko co możesz zrobić dla swojego dziecka. A problem
kontaktów ojca i dziecka to kwestia do ich wzajemnego rozstrzygnięcia.

[pomidorowa5]

Kolczatko dziękuję za komentarz.Jest w nim cała prawda.Wiem,że choćbym nie wiem
jak się starała to nie zastąpię dziecku ojca.Pozwolę też dziecku ocenić tę całą
sytuacje.Już teraz wiem ,że wychowując się bez ojca będzie zupełnie innym
dzieckiem niż gdyby wychowywało się w pełnej rodzinie.To się czuje....Widocznie
taki jego los.Może tak miało być? Może dobrze,że się tak stało? Ja jeszcze nie
potrafie tak myśleć....Bo gdyby miał i tak odejść po 10 ciu latach było by
gorzej....

[anetina]

to jest prawda, że nie da się wychować dziecka bez ojca
to wcale nie ma tak dużego znaczenia, czy jest ojciec obok czy nie

[przypadek]

> to jest prawda, że nie da się wychować dziecka bez ojca

No co za głupota Ja żyję i mam się dobrze, mimo że mój ojciec mnie zostawił.

[your_and]

> No co za głupota Ja żyję i mam się dobrze, mimo że mój ojciec mnie zostawił

Głupota to to że negujesz i kwestionujesz konsekwencje jakie to rodzi abo bedzie
rodzić dla twojego związku. Mniejsze jeśli jesteś mężczyzną. Mężczyźnie łatwo
może wzorzec męskości zastąpić dobry ojczym.

sorry

[anetina]

źle napisałam

chodziło mi o to, że

to nie jest prawda, że nie da się wychować dziecka bez ojca

da się


a mój Mały, co prawda jest jeszcze mały, jest tego przykładem

[towita]

Zdarza się, że opuszczeni przez ojca chłopcy udają, że jest ok, że to nie ma
dla nich znaczenia. A potem... potem opuszczają swoich synów, bo uważają, że to
normalne. Tak postąpił mój były mąż. Widuje się ze swoim synem dwa razy w
roku, płaci niewielkie alimenty i nie ma sobie nic do zarzucenia.