decyzja

[Gość: mila]

Od paru lat walczę z niepłodnością.Przechodziłam różne etapy, najgorsza była
bezsilność i poczucie niesprawiedliwości - dlaczego ja?. W kwietniu tego roku
wspólnie z mężem podjęlismy decyzję o adopcji. Nasze pragnienie posiadania
dziecka było tak ogromne ,że juz dłużej nie chcieliśmy i nie mogliśmy
czekać.Zaleźlismy światełko w tunelu. Po złożeniu odpowiedniej dokumentacji
czekamy na nasze szczęście. Ja leczę się dalej , dalej mam nadzieję. Ale
wiem ,że jeśli nawet nie będzie mi dane mieć dziecka " z krwi i kości " i tak
będę mamą i będę kochać swoje "nieswoje" dziecko.Jestem szczęśliwa.

[Gość: nika]

gratuluje podjecia decyzji, ktora na pewno przyniesie Wam obojgu wiele radości.
I nie poddawaj sie, moze jeszcze kiedys bedziesz sie cieszyc urodzonym przez
siebie maluchem, czego Ci zycze z calego serca

[maretina]

mama to mama dla dziecka bedziesz ta jedyna, najkochansza, najlepsza ,
najprawdziwsza.

[Gość: martulinek]

Gratuluję serdecznie! Twoje dzieciątko z krwi i kości, może nie pod twoim
serduszkiem, ale czeka gdzieś na ciebie! Będziesz wspaniałą mamą - bardzo się
cieszę

[Gość: aga_n1]

GRATULACJE!!! Mysle ze jestes dzielna i odwazna osobka Jesli mozesz napisac
jak w twoim przypadku wygladala cala ta procedura? W jakim miescie i jak dlugo
jestescie malzenstwem? Ja narazie z mezem coraz czesciej rozmawiamy o
adopcji..oswajamy sie z mysla. Ale mamy krotki staz bo troche ponad rok wiec
narazie to i tak wyklucza jakiekolwiek czyny w tym kierunku.
Podrawiam i zycze szybkiego zostania mamusia.
Aga

[Gość: AGA2831]

JEŻELI MA SIĘ W SOBIE TYLE MIŁOŚCI TO STARCZY JEJ DLA ADOPTOWANEGO DZIECIACZKA
I DLA WŁASNEGO, BO DO CIEBIE TEŻ LOS SIĘ UŚMIECHNIE ( tAK JAK DO TEGO KTÓRE
CZEKA GDZIEŚ NA CIEBIE ABYŚ JE PRZYGARNĘŁA) ! dOBRO ZAWSZE WRACA! POZDRAWIAM

[Gość: mila]

Bardzo dziękuję Wam za wszystkie ciepłe słowa, które są dla mnie naprawdę
bardzo ważne. Do Agi : cała procedura jest dosyć skomplikowana , mnóstwo
papierów ale ze wszystkim można przecież sobie poradzić. Cała procedura ma
miejsce w cudownym ośrodku w Pile. Mogę polecić go z całego serca , zwłaszcza
Panią Dyrektor Barbarę Grendę.Pozdrawiam.P.S. Jeśli interesują Cię szczegóły to
zostaw proszę wiadomość, najlepiej e-mail i się odezwę.

[Gość: aga_n1]

Bede Ci bardzo wdzieczna za szczegoly [e-mail]
Pozdrawiam serdecznie i czekam
Aga

Ps. Moze mezowi i mi sie troche rozjasni bo wydaje nam sie ze skoro sie czeka
na malenstwo nawet 2 lata (tak gdzies czytalam) to moze wszystkie procedury
mozna uruchomic wczesniej, bez wystarczajacego stazu malzenskiego...

[Gość: Lomre]

Ja też o tym myślę. Staramy się 3 lata. Obecnie jestem po 1 poronieniu.
Stwierdziliśmy, że spróbujemy jeszcze raz i decydujemy sięna adopcję, bo
rujnuję się psychicznie i co po takiej mamie. Ktoś ze znajomych czekał 3
miesiące i adoptowali 2-tygodniowego noworodka. Wiem, że ona miał 35 lat. Nic
bliższego nie wiem, ale też o tym myślę i popieram.

[Gość: mila]

Kochana Lomre, naprawdę wiem co czujesz, ja też byłam zdołowana, psychicznie
zrujnowana. Teraz czekamy na nasze małe szczęście, i wiem na pewno że w tym
wszystkim tak do końca chyba nie chodzi o to żeby to było dziecko " z naszej
krwi i kości ".Jeśli mamy w sobie ogromną miłość i chcemy ją dać to przecież
tyle małych ludzików ( które już są na świecie) możemy nią obdarować.Może takie
właśnie jest nasze przeznaczenie.Trzymaj się cieplutko.Aha, w moim otoczeniu
jest kilka par , które czekały na "swoje" dziecko, próbowali wszystkiego od
zwykłego leczenia po in vitro. Nie wyszło.Wszyscy zdecydowali się na adopcję, a
jedna para wzięła od razu maleńkie rodzeństwo - 1 rok i 0,5 roczku. Wszyscy są
bardzo, bardzo szczęśliwi.Pozdrawiam.