Stein Loeventhall

[Gość: Maczek]

Dziewczyny, mam do was pytanie. MOże któraś z Was wie więcej...Kilka dobrych
już lat temu (10) stwierdzono u mnie PCO z jego szczególną odmianą syndrom
Stein Loeventhall. Byłam wtedy bardzo młoda, przestraszona i w ogóle. Nie
pytałam dokładnie co to, skąd to, itp. Teraz jestem już naprawdę dorosłą
kobietką, planuję w przyszłości powiększenie rodziny. Jestem po laparoskopii,
zadaję mnóstwo pytań lekarzowi i niewiele otrzymuję odpowiedzi. W zasadzie
dalej nie wiem czy zajdę kiedyś w ciążę czy nie. Problem jest w tym, że ja
ciąży nie planuję, lekarz mnie do niej namawia, ale na pytanie dlaczego to jest
takie ważne abym próbowała zajść w ciążę nie otrzymuję odpowiedzi. Z forum
dowiedziałam się, że PCO zmniejsza szanse na ciążę. Jakie są wasze
doświadczenia i jaką macie wiedzę w tym kierunku.

[Gość: Joanna]

Szanse na ciążę przy PCO są bardzo ograniczone. W zasadzie bez interwencji
chirurgicznej (elektrokauteryzacja jajników lub klinowe wycięcie jajników)albo
różnych metod wspomaganego rozrodu (np. inseminacja lub farmakologiczne
wywołanie owulacji) się tego problemu nie obejdzie. Lekarz ma rację - jeśli
kiedykolwiek chcesz być w ciąży, to im wcześniej zaczniesz się o to starać, tym
lepiej. Ja leczę się 7 lat (też mam PCO). Jeśli dojdą do tego jakieś problemy u
męża, to może się okazać, że szanse na ciążę będą znikome.
Jeśli masz jeszcze jakieś pytania, to chętnie odpowiem, jeśli będę umiała.
Pozdrawiam.

[Gość: Maczek]

Dzięki za odpowiedź. Powiem szczerze, że te 7 lat (lub więcej) trochę mnie
przeraziło...W moim przypadku decyzja o ciąży nie jest łatwa. Z jednej strony
bardzo bym chiała, z drugiej....nie jestem mężatką. Mam kogoś, z kim chciałabym
spędzić życie, ale jest to nadal nieformalny związek. Mój lekarz nie rozumie
mojego rozumowania, ponieważ twierdzi, że fakt życia w wolnym zwizku nie jest
przeszkodą do zajścia w ciążę. W zasadzie ma rację, ale nie mogę postępować nie
fair w stosunku do mojego partnera i po prostu sobie zajść w ciążę. Coraz
częściej jednak zastanawiam się nad PCO i moimi szansami na ciążę. Czy mogłabyś
Joasiu powiedzieć mi dlaczego to tyle trwa? Jaki miałaś tryb leczenia, itp

[asiaw1]

Ja mam pco i jestem już po in vitro niestety niepełnym, w każdym razie moje pco
doprowadziło mnie przy in vitro do szpitala i nie dokończenia zabiegu, tak
więc nawet przy technikach wspomaganego rozrodu pco przeszkadza w zajściu.

[Gość: agata30]

Asia , zmienilas nicka? Dobrze ze nie tak drastycznie, bo ja sie juz
przyzwyczailam do twoich listow!!!!!!!

[Gość: Roma]

Joasiu PCO z inseminacją ma niewiele wspólnego. Przy tym schorzeniu chodzi o
doprowadzenie do owulacji a jesli do niej dojdzie to i naturalną drogą możesz
zajść w ciążę. Ja się teraz szykuję do inseminacji, ale powodem są obniżone
parametry mojego męża a nie moje pco (mam owulację), ponadto wskazaniem do
inseminacji jest jeszcze wrogość śluzu, nie słyszałam o wskazaniach przy pco.
Jeżeli masz owulację to tak samo możesz zajść w ciążę naturalnie jak i po ins,
a jeśli nie to inseminacja też nic nie pomoże.

[Gość: Maczek]

Przepraszam za pytanie, ale jestem zupełnie "zielona". Wytłumaczcie mi proszę
co to jest inseminacja.

[Gość: Joanna]

Oczywiście, że z samym PCO inseminacja ma niewiele wspólnego. Chodziło mi
raczej o fakt, że ta metoda jest wykorzystywana również w PCO, gdy dodatkowo
partner ma złe nasienie lub gdy nasienie jest ok i mimo wielokrotnych prób nie
dochodzi do ciąży nawet przy potwierdzonej owulacji. Moim celem było raczej
zasygnalizowanie Maczkowi, co ewentualnie może ją czekać, jeśli jeszcze okaże
się, że i z partnerem jest coś nie tak.
Może wyraziłam się nieściśle, ale tak się składa, że temat jest mi znany
doskonale zarówno teroretycznie, jak i praktycznie.

[Gość: agata30]

A moja przyjaciolka ma PCO i 4 letnia corke. Lekarz mowi ze to cud ale widac
ciaza zdarza sie tez bez glebszej pomocy lekarskiej.

[Gość: Roma]

Jak moja koleżanka zaszła w ciążę to jej lekarka powiedziała,że to niemożliwe
bo ona nie ma przecież owulacji a dziecko ma już 4 lata.

[Gość: agata30]

No wlasnie! Pecherzyki nie pekaja a dzidzius jest, cud natury?!

do maczka

[Gość: vida]

Inseminacja-to wprowadzenie odpowiednio spreparowanego nasienia do macicy za
pomoca cienkiego cewnika.
W sumie prosty zabieg,niestety nie zawsze skuteczny.

[Gość: asiaw1]

buuuuuuuu zmusili mnie do zmiany nicka bo mój podobno już jest zajęty ??? Ale
jak to? TAk czy siak jest troszkę inaczej

[Gość: Joanna]

Leczenie trwa długo, bo tak naprawdę nie wiadomo, która metoda przyniesie
efekty. Żeby to wiedzieć, trzeba każdą metodę wypróbowywać przez kilka cykli. U
mnie było to najpierw stymulowanie owulacji lekami. Potem mężowi pogorszyło się
nasienie i w grę wchodziła inseminacja. Następnie nasienie pogorszyło się do
tego stopnia, że pozostało nam tylko in vitro. jestem po 4 takich zabiegach i
jak dotąd nic. Za 2 tygodnie jadę na transfer zamrożonych zarodków - może tym
razem się uda.
Ciebie rozumiem - zasadniczą kwestią jest to, czy właśnie z tym partnerem
chcesz mieć dziecko. jeśli nie jesteś tego pewna (lub on) to rzeczywiście nie
ma co się decydować tylko ze wskazań medycznych. To w końcu Twoje życie i
lekarz może tylko zasygnalizować, że zajście w ciążę może być utrudnione.
Życzę powodzenia i udanych trafnych decyzji.

[Gość: Maczek]

Dziękuję za informacje. Jednak zaczynam się mocniej zastanawiać nad ewentualną
ciążą. Z moim partnerem planujemy wziąć ślub w czerwcu przyszłego roku, ale to
jeszcze ponad rok. Ja mam już 27 lat, za rok będę miała 28 i....może wtedy się
okazać, że straciłam jeden rok w staraniach o dzidziusia? Rozmawiałam wczoraj z
moim ukochanym nt. dziecka (jest mi łatwiej, ponieważ doskonale zna moje
problemy, był przy mnie podczas operacji, itp.). Zasadniczo chce, ale wolałby
aby decyzja a raczej starania o dziecku rozpoczęły się dopiero po ślubie.
Rozumiem Go, ale jak tak sobie poczytałam Forum, to wolałabym...spróbować już
teraz. Nie wiem tylko jak Go do tego przekonać. Boje się, że za rok rozpocznę
starania i jeżeli potrwają one kilka lat, to zostanę trzydziestokilku letnią
mamą...

[Gość: Barbara]

Maczku,
Kiedy miałaś laparoskopię i czy przyniosła ona oczekiwany skutek w postaci
owulacji???
Starania rozpocznij już teraz- nikt nie powie Ci jak długo może to potrwać.
Najważniejsze, że twój mężczyzna wie o problemie. Upewnij się, że dobrze
uświadamia sobie jego wagę. Mój mąż także wiedział o moim PCO na długo przed
naszym ślubem. Chociaż jesteśmy jeszcze młodzi (jak na standardy wielkiego
miasta, niecałe trzy lata po studiach w okresie budowanie tzw. kariery zawodowej
itp.), zaczęliśmy poważne próby i moje leczenie już pod koniec 99 roku. Sukces
w postaci mojej ciązy zdazyl sie 16 tyg. temu. Jak widzisz potrwalo to ponad 2
lata. Faktycznie gdyby nie PCO i wiedza o niepłodności jaką zgromadziłam także
dzięki temu forum, raczej odłożyłabym decyzję o ciązy na dwa trzy lata po
ślubie. Ale wiedząc już, jak długa może być walka o dziecko,jak silną psychiką
trzeba się wykazać a i zasobnym portfelem, podjęłam decyzję (a mój przyszły mąż
na szczęscie ją poparł), że warto próbować wcześniej- bo to zaoszczędzi mi może
troche stresu i potem nie będę sobie wypominać- trzeba było zacząć wcześniej...
Poza tym prawda jest gorzka- stresy, przemęczenie, których dziś trudno uniknąć,
szkodzą także panom i ich plemniczkom a z wiekiem ich raczej nie ilość nie
rośnie ( I jeszcze moze trzeci punkt w tych moich wywodach.Gdy daliśmy sobie
więcej czasu, seks był dla mnie nadal wielką przyjemnością a nie tylko
prokreacją) Tyle z moich doświadczeń. Powodzenia, niezależnie jaką decyzję
podejmiesz w tej chwili.
Gość portalu: Maczek napisał(a):

> Dziękuję za informacje. Jednak zaczynam się mocniej zastanawiać nad ewentualną
> ciążą. Z moim partnerem planujemy wziąć ślub w czerwcu przyszłego roku, ale to
> jeszcze ponad rok. Ja mam już 27 lat, za rok będę miała 28 i....może wtedy się
> okazać, że straciłam jeden rok w staraniach o dzidziusia? Rozmawiałam wczoraj z
>
> moim ukochanym nt. dziecka (jest mi łatwiej, ponieważ doskonale zna moje
> problemy, był przy mnie podczas operacji, itp.). Zasadniczo chce, ale wolałby
> aby decyzja a raczej starania o dziecku rozpoczęły się dopiero po ślubie.
> Rozumiem Go, ale jak tak sobie poczytałam Forum, to wolałabym...spróbować już
> teraz. Nie wiem tylko jak Go do tego przekonać. Boje się, że za rok rozpocznę
> starania i jeżeli potrwają one kilka lat, to zostanę trzydziestokilku letnią
> mamą...

[Gość: Maczek]

Ja laparoskopię miałam wykonaną we wrześniu i po zabiegu moje problemy
jakby "Zniknęły". Piszę o tym w cudzysłowiu, ponieważ tak szybko jak zniknęły,
tak szybko pojawiły się nowe; już w listopadzie okazało się, że mam podwyższony
poziom prolaktyny; łykałam parlodel - bez skutku; teraz mamy kwiecień; poziom
prolaktyny znowu jest wysoki a raczej nadal jest wysoki i w przyszłym tygodniu
idę na badanie w kierunku wykluczenia gruczolaka przysadki (tomografia
komputerowa); trochę się denerwuję, ale mam nadzieję, że dzięki temu badaniu
wiele się wyjaśni i będzie można podjąć skuteczne działania; jednym słowem
bardzo trudno jest mi powiedzieć jednoznacznie, że dzięki laparoskopii moje
problemy przestały być problemem.