Wszyscy mówią: wyluzuj się

[Gość: czekająca]

Cieszy mnie, że ktoś wreszcie podnosi problem braku dziecka. To bardzo boli,
człowiek zaczyna żyć we własnej skorupie, widok wózka i ciąży wywołuje płacz,
traci się nadzieję i chęć na życie. Traci się wiarę, że kiedyś się uda. Ale
najgorsze są pytania: A wy kiedy i jakoś nie ma nigdy dobrej odpowiedzi, co
najgorsze zawsze pytają o to kobietę i to ona ma się tłumaczyć. Czekam na
propozycje co odpowiedzieć teściowej na pytanie Kiedy zostanę babcią

[maretina]

bardzo potrzebny artykul! ja chce podobny o poronieniach... ja sie z nimi
zmagam. przebadano mnie i meza: jestesmy zdrowi! dobre hormony, dobra anatomia,
plemniki itd... a cize jednak leca. moze tak chce natura, pewnie bedzie tak jak
mowia lekarze: ktoras ciaze pani donosi...... ale poronienie, to nie jest katar
u dziecka, tu nie da sie powiedziec, ze z tego sie wyrosnie. oprocz bolu
fizycznego jest tez ten psychiczny, jest pustka...i naprawde jak na lekarstwo
jest w polsce medykow, ktorzy zamiast machac reka i na slepo przepisujac
hormony zajmuja sie pacjentka.najczesciej na klopoty z donoszeniem ciazy albo z
zaciazeniem w ogole daja progesteron i mowia: od tego pani zajdzie w ciaze, od
tego pani donsi!
99% ginekologow w polsce bije sie w piersi i mowi, ze umie leczyc nieplodnosc i
poronienia.... to bzdura. jest garstka ludzi w polsce, ktorzy tak naprawde
wiedza o co w tym wszytkim chodzi. dlatego kobiety tak podrozuja po lekarzach,
dlatego w pewnym momencie znaja wiecej ginekologow niz ludzi, z ktorymi moga
posc po prostu na kawe. cenie sobie lekarzy, ktorzy szczerze mowia: nie wiem,
nie umiem pani pomoc, prosze sie udac do specjalistycznej kliniki, do ludzi,
ktorzy w tym sie specjalizuja.
wroce do poronien. wiem, ze byl wysokim obcasom proponowany artykul o tym jak
sie roni w polsce, jaka wtedy sie ma opieke, jaka jest profilaktyka przed
kolejnymi poronieniami. niestety nie chceliscie panstwo tego tematu. dlaczego?
zbyt drastyczny? wstydliwy? ja nie wstydze sie poronien, ja po nich cierpie i
nie moge pojac dlaczego w polsce poronienia to temat tabu. to jest tajemnica i
to pilniej strzezona niz te panstwowe.takie kobiety jak ja tez cierpia! a
czesto roniac trafiaja na sale, gdzie leza kobiety oczekujace na porod, na cud,
na najwieksza milosc, na najwieksze szczescie. zajmijcie sie tym prosze....
byla akcja rodzic po ludzku.... ale nie kazda ciaza konczy sie sukcesem.
poronic po ludzku to tez wazne, bo ma to wplyw na nasze pozniejsze zycie. to
trauma na zawsze.
goraco prosze: zajmijcie sie tym tematem. chetnych do opowiedzenia historii
ludzkiego i tego gorszego traktowania mamy tyle, ze ksiazke mozna napisac. nie
zostawiajcie nas z tym samych. samotnosc i obojetnosc to cos najgorszego.

[cetka]

maretino - przeczytaj tu:
kobieta.gazeta.pl/wysokie_obcasy/1,53664,2359078.html

dzieki cetko;)

[maretina]

my myslimy o innym artykule.ale ten tekst tez poczytam, ja jeszcze nie wiem co
znaczy byc mama

[Gość: cetka]

wiem, wiem. ale tu tez jest duzo o emocjach, reakcji otoczenia itd... a kochana
gazete trzeba gnebic, to napisza artykul o poronieniach

[31andzia]

Przeczytałam właśnie artykuł o małzeństwach pragnących dziecko i ich
problemach. Cóż każdy z nas przechodzi taką ścieżkę cierpienia aby osiągnąć cel
życia -dziecko. Ja jestem po trzydziestce i też taka drogę przechodziłam, z tym
tylko wyjątkiem ze mam za sobą trzy poronienia. Ból, cierpienie, strach przed
kolejną ciążą, czy donoszę, czy uda mi się być mamą i wiele jeszcze pytań
codziennie sobie zadawanych. Szukanie informacji o poronieniach, przyczynach i
mętlik w głowie na koniec, przecież z nami jest wszystko dobrze, zachodzę w
ciążę i co, po paru tygodniach poronienie i znów cierpienie, i słowa lekarza,
tak musiało być!. W tych momentach mialam wsparcie męża, rodziny. Aż mój lekarz
(jestem mu dogłebnie wdzięczna) powiedział, nic już ja ci nie pomogę, masz
namiary na profesora-specjalistę, tylko on może ci pomóc. I pomogł, po
kolejnych miesiącach badań, często bolesnych i "nieprzyjemnych", terapii,
szczepieniach itd. i masie wydanej kasy (kto ją wtedy liczy ) ) padają słowa
lekarza mozecie się państwo starać...macie na to 6 miesięcy, po tym okresie
proszę przyjechać do mnie. I wiecie co chyba z radości, że mogę już bezpiecznie
zajść w ciąże przyjechałam do niego już po miesięcu z wiadomością, że jestem w
ciąży. Ale lęk, obawa towarzyszyły mi do końca ciąży, każdy dzień to było
zwycięstwo, cieszyłam się każdym dniem bycia mamą, odliczałam dni i nie mogłam
doczekać się momentu, kiedy zobaczę swoje dzieciątko.I teraz jestem
najszczęśliwszą matką 11 miesięcznej córeczki. Wiem jedno wszystko my kobiety
jesteśmy zdolne znieść, największy ból, cierpienie byle tylko urodzić dziecko.
I dlatego powinno się pisać o tych tematach, o tych wszystkich, ktorzy nie mogą
mieć dzieci i o tych którzy je tracą. Tak jak ja i inne kobiety, które
spotkałam w swojego lekarza profesora.

[krzysiat]

zgadzam się z toba tez przeszlam dwa poronienia w tym że drugie w ponad piatym
miesiacu.Nie potrafiłam dojść do siebie i jeszcze do tej pory wracam myślami.
Mój lekarz udawał zdziwionego że do tego doszło chociaz przychodziłam do niego
co tydzień lub dwa bo na okrągło mnie bolał brzuch. On nie był chyba zbyt tym
przejęty, nawet mi nie zrobił specjalistycznych badań, tylko krew i mocz. Jak
straciłam swojego syna wówczas mój lekarz stwierdził że trzeba mi zrobic szereg
badań o których nawet nie było mowy podczas ciąży. W szpitalu natomiast jak
prosiłam żeby mnie przewieziono do kliniki to mi odmówiono wykręcajac się
brakiem funduszy. Połozono mnie na patologii ciazy w szpitalu w Żorach, lecz
tam niestety nie ma oddziału patologii. Kazdy z kim miałam kontakt już po
porodzie, gdyz doprowadzono mnie do porodu twierdząc już wcześniej że dziecko
nie żyje, umywał rece. Nikt nie był w stanie mi podac powodu co było przyczyna
poronienia. Mam żal do lekarzy, ze nie dość że nie potrafia kobiecie pomóc to
również nie potrafią się do tego przyznac. Prosze autorke tego listu bo własnie
na niego odpisuje zeby podala namiary na tego lekarza który zrobił wszystko
żeby mogla mieć dziecko

[Gość: ru]

aa to dlatego 'ru' tak Cię wkurza...

super artykuł

[gagat100]

Pierwsza strona to tak jakbym czytala swoja hstorie,oprocz kłotni (moze na
razie).Ciezko powiedziec "wyluzuj" jesli juz bylam raz w ciazy i obumarla w 11
tyg, teraz wiem jak to czuc miec pod sercem istotke i nie moge wyluzowac bo za
bardzo jej pragne. Dla osob ktore staraja sie polecam forum "dla starajacych"
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=19585 oraz naprawde zachecam do
napisania artykulu o poronieniach, jak traktuja kobiety w szpitalach, co one
odczuwaja po stracie nawet 6 tyg ciazy, moze dla lekarzy to NIC ale dla kobiet
to WIELKA STRATA, oto forum dla potrzebujacych pogadac
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11916
Pozdrawiam gagat i Aniołek *05.03.2004

[sylwiakor]

Czesc gagat,
moze sie zdziwisz, ze odpisuje na tak stary mail, ale dopiero teraz natrafilam
na artykul w Wysokich Obcasach o nieplodnosci, staraniach itd., gdzie byl twoj
komentarz.
Ja tez poronilam w 11 tyg., dokladnie 05.03.04!!!
Ciekawa jestem czy nadal sie starasz, czy tez juz ci sie udalo? Ja nadal walcze.
Jesli masz ochote, chetnie podziele sie moimi doswiadczeniami. Z checia
przeczytam o twoich problemach.
Pozdrawiam
Sylwia

[pszczolka2]

Artykuł świetny, to prawda co jest napsiane wyluzowanie się to podstawa, ale
jak bardzo trudna do zrealizowania... Łatwo jest powiedzieć komuś "wyluzuj się"
np; w piątek, w ten najbardziej płodny dzień!!! Dla mnie do kłótni dochodzi
wtedy, kiedy jedna ze stron jeszcze nie dorosła do poważnych problemów, bo
małżeństwo jest po to-żeby siebie wspierać w najtrudniejszych życiowych
chwilach. Mówienie o tym otwarcie pomaga, tylko każda z nas jest inna i nie
każda potrafi o tym mówić. I to też jest kolejny z problemów. Być psychologiem
i mówić o tym w tak łatwym prostym języku w rzeczywistości wychodzi to zupełnie
inaczej. Każda z nas daje sobie na luz, na jeden miesiąc może dwa, tylko
pytanie jak długo? a czas niestety ucieka. Pewnie łatwiej osobie piszącej tej
artykuł jest mówienie o tym, jak samej jej to nie dotyczy!!! Podchodząc do
kolejnej inseminacji czy in-vitro wierzymy, że tym razem się uda, nie da się
nie myśleć, to jest zbyt poważna sprawa żeby tak do końca podejść na LUZIE))

[pszczolka2]

Jeszcze coś, popieram koleżanki temat "poronienia" o tym jest naprawde garstka.
Warto jest pomyśleć o tych które zachodzą a w tak szybkim czasie tracą
swoje "CUDO". Dlaczego na te tematy jest tak mało rozmów, czyżby za trudne były
odpowiedzi?

29 cykl starań - jestem już zmęczona

[Gość: nalo]

Bardzo, bardzo potrzebny artykuł. Zbyt wiele jest par, które zostają same ze
swoim cierpieniem, bezradnością, rozpaczą... Wprawdzie ktoś, kto przez to nie
przechodził, nigdy nie zrozumie niemal fizycznego bólu, jaki odczuwa niepłodna
kobieta na widok niemowlaka czy ciężarnej. Ten ból to nie zazrdość, to raczej
nieopisana tęsknota. W Polsce w wielu, nawet wykształconych środowiskach,
niepłodność i poronienia są nadal tematami tabu. Dlatego warto o tym mówić.
Niech osoby dotknięte tym problemem przestaną się go wreszcie wstydzić. W końcu
to choroba, nie kara za grzechy...
Sama przeszłam jedno poronienie. To była wczesna ciąża, jakiś 6 tydzień. Dla
lekarzy to był tylko zarodek, fakt niemal bez znaczenia. I to, o ironio, w
kraju, w którym jest tylu przeciwników aborcji, którzy każdy, nawet kilku
komórkowy zarodek uważają za człowieka! Gdy przychodzi do poronienia, lekarze
jakoś o tej ideologii zapominają... Zgadzam się z tym, że moja poroniona ciąża
to nie to samo, co urodzenia martwego dziecka. Różnica jest zasadnicza. Nie
zmienia to jednak faktu, że ból był ogromny. Przy każdym poronieniu traci się
część nadzei, marzeń. Dlatego podpisuję się pod słowami Maretiny: zajmijcie się
kiedyś też tematyką poronień.
Jeśli chodzi o wyluzowanie się, wierzę że to mogloby pomóc. Tylko jak to zrobić
kiedy trzeba cały czas myśleć o dniu cyklu, wizytach, zastrzykach? To pociąga
za sobą ogromne koszty. Finansowe i emocjonalne. Ja widzę jedną dobra stronę
sytuacji, która mnie spotkała. Przekonałam się, jak wspaniałego mam męża. Bo
niepłodność jest niestety bardzo dobrym testem dla związku, przyjaciół i
rodziny.

[Gość: sylmyk]

Nie wierzę,temat niepłodności w prasie??? I to właśnie wtedy, gdy NFZ nie
zawarł procedury in vitro w kontrakatch na 2005 rok! Proszę o więcej, mogę
dodać jeszcze wiele innych przykładów, doświadczeń. Wiele z cytowanych historii
jest jakby żywcem wyjęty z mojego życia, ale najboleśniejszy okazał się jednak
w trakcie mojego lecznia brak wsparcia ze strony innych niepłodnych, które
wybrały inną drogę do macierzyństwa, nie popierając projektu działania na rzecz
refundacji in vitro.
Popieram też propozycję akcji "poronienie po ludzku" - na Bocianie zainicjowała
ją Wuchowa, tutaj - Maretina. Wstrząsające historie, niewyobrażalny ból i
ogromna potrzeba wsparcia.

do czekajacej

[maretina]

normalnie powiedz. staracie sie, ale na razie nie wychodzi. jesli umiesz z
tesciowa szczerze o tym pogadac, to zrob to. bedziesz o tone lzejsza i
nabierzesz wiecej sil. jesli tesciowa nie ma tak otwartego umyslu to po prostu
powiedz, ze na razie wam nie wychodzi, ale nie chcesz o tym rozmawiac, bo to
zbyt intymne. nie wstydz sie! to choroba. ja o swoich poronieniach mowie,
gadam , nie mam oporow. tak mi lepiej, nie dusze w sobie tej zlej energii, tego
strachu. wypuszczam to z siebie na zewnatrz i jakos to leci. jestem silna i
urodze to dziecko. mowie to w chwili, kiedy jest mi dosc ciezko bo 1 listopada
poronilam. jednoczesnie wiem, ze mam wsparcie w calej rodzinie w kolezankach w
pracy, babcia sie za nas modli)), moja szefowa przypomina mi, ze mam mowic
mantre: donosze ciaze! czasami naprawde mimo tego okropienstwa robi sie wesolo.
chyba dlatego to wytrzymuje..... no i mam jeszcze dziewczyny na
forum "poronienie" i "nieplodnosc" ( siedze tam, chociaz jestem plodna;D).
najwiekszym moim szczesciem w tym wszytskim jest moj najkochanszy na swiecie
maz! jestem spokojna o nasze malzenstwo, mimo, ze nasz staz to niecale dwa
lata. razem juz tyle znieslismy, ze damy rade! mam czlowieka, ktory mnie
bezgranicznie kocha,to najwazniejsze
poza tym ludzie jak wiedza co nam jest, to naprawde staraja sie pocieszyc (
czasami nieporadnie, ale jednak!). mi nawet pomaga tutejsza forumowa postac i o
dziwo nie jest to kobieta!
warto wyjsc z jaskini, otworzyc sie na ludzi, nie zamykac sie sam na sam z
nieplodnoscia i poronieniami. to owocuje.

[Gość: olala]

czekajaca - zerknij na zestaw trudnych pytan i odpowiedzi na stronie:
www.nasz-bocian.pl/modules.php?name=Pytania - przy okazji w artykule
podano zly adresz forum, prawidlowy to: www.nasz-bocian.pl

[maretina]

cycolinka napisała:

> powiedz tesciowej ze bedzie babcia jak sobie zasluzy bo jak zadaje takie
glupie
>
> pytania to na pewno jeszcze nie zasluzyla. Pozdrawiam cieplutko i zycze niuni.

nie ma co! super rada! dziewczyna ma wazniejszy klopot w zyciu. po co jej
antagonizowac rodzine? poza tym "ta tesciowa" to MAMA czlowieka, ktorego ona
kocha. nawet jak sie za nia nie przepada, to zachowuje sie szacunek i
jako/takie maniery, jesli nie ze wzgledu na tesciowa, to na meza. nikt nie lubi
jak sie na jego mame najezdza, a poza tym przez takie swary nie jedno
malzenstwo w polsce sie rozpadlo.lepsza jest szczerosc, otwartosc, po co z gory
zakladac, ze ktos w nas bedzie walil? moze ten ktos przytuli?

[cetka]

Gazeto - BARDZO DZIEKUJE ZA TEN ARTYKUL!!!! Czy ktos ma namiary, gdzie
przyjmuje Pani dr., bo ja juz jestem u kresu sil...

[agakra]

Artykuł w porządku, tylko brakuje mi tu ważnej rzeczy: Ile to wszystko
kosztuje. wymienione są metody leczenia niepłodności w innych krajach,może
najwyższy czas poruszyć temat jak to jest w Polsce. Jest ustawa i co z tego,
skoro dalej musimy chodzić prywatnie do lekarza.

[bauch]

Czekająca, z tym wyluzowaniem i odpuszczeniem sobie to prawda. Niestety. Ja
sama borykałam się z tym problemem przez kilkanaście miesięcy - różne badania
ginekologiczne, badania męża, zażywanie lekarstw, wizyty u różnych lekarzy żeby
niczego nie przegapić. I to ciągłe staranie się... (na samą myśl o tym
odechciewało się zbliżenia). Badania wykazywały że wszystko jest ok. Obydwoje
jesteśmy zdrowi tylko jakos nie bardzo wiadomo dlaczego nie mogę zajść. Miałam
robione nawet badanie polegające na udrożnieniu jajowodu (bo wskutej
endometriozy operowano mi jeden jajnik w wieku 22 lat). Nic nie wychodziło.
Wtedy pomyślałam sobie, że pewnie nie będę już mogła mieć dziecka w sposób
naturalny i będę musiała albo adoptować albo zastosować sztuczne zapłodnienie.
Po kilku miesiącach od tej myśli, kiedy się pogodziłam ze swoim losem i
spokojnie czekałam na 'natchnienie' odnośnie rozmów nt adopcji lub sztucznego
zapłodnienia zaskoczyłam!... Bałam się na początku sprawdzac. Po 3 tyg. kupiłam
jeden test, drugi i zaraz potem umówiłam się do lekarza.
Tak samo było z karmieniem piersią. Od początku ciąży chciałam karmić piersią.
Nie wychodziło mi (byłam po cesarce). Piłam ziółka mlekopędne, homoeoateczne,
ściągałam na siłę, przystawiałam dziecko .... i nic, a właściwie niewiele. Te
moje zmagania trwały ok. 2 m-cy. W chwili, gdy uświadomiłam sobie, że dziecko
moje będzie się niestety wychowywać na mleku sztucznym, ruszyła produkcja mleka
do tego stopnia, że karmiłam małego do 2 roku życia i miałam sporo pokarmu.

Dlaczego piszę o karmieniu - bo to też ma swoje źródło w głowie.
Czasami chce się tak bardzo, że aż nie można...
Jak się pogodziłam z ww myślami - wszystko potoczyło się tak jak powinno... )

Dlatego wierzę święcie w to, że czasami trzeba dojść do takiego punktu, w
którym już dalej nie jest się w stanie ciągnąć. Wtedy się sobie odpuszcza i...
jest sukces...!

Życzę Tobie tego bardzo serdecznie (i innym oczekującym Mamom też) )
I pomomo że mam dziecko, to wiem co znaczy tęsknota gdy widzi się ciężarną
kobietę lub maluszka - bo ja odczuwam to ciągle jeszcze (chciałam mieć dwoje
dzieci) ale niestety już muszę poprzestać na jednym. Myślę, że gdybym nie miała
tego jednego, to bym nie wytrzymała psychicznie.

Pozdrawiam i trzymam kciuki

[Gość: Położna]

Dziewczyny, wiem jaka to tragedia stracić dziecko choc sama nigdy z tym nie
miałam problemu- ale widok kobiet tracących płód doprowadzał również mnie do
łez. Kobiety leczą się latami ale są tak zestresowane, iż każda miesiączka "a
nie ciąza" to kilka mięsięcy stresu i duże- rzekłabym ogromne załamanie - ja
moim koleżankom które nie mogą zajść w ciążę polecam GLADZIC WYPUKŁOŚI

[karindomek]

Nie wiem dlaczego wszyscy tak bardzo chca przechytrzyc nature,zajśc mimo
wszystko-aby udowodnic swiatu:że ja tez mogę!nie sobie,a własnie wszystkim
wokoło.Jestem 9lat po slubie i nie mam dziecka.Po prostu.Wcale z tego powodu
nie rozpaczam.Nie chce słuchac morałów tego typu,że to ostatni dzwonek,bo mam
32 lata,że pewnie z tego powodu rozpadnie sie moje małzeństwo,moje
życie.Narazie mamy sie dobrze,zyje dla siebie i Meża,mam czas na poczytanie
ksiazki,rozmowe,pójście na zakupy.Moze to egoistczne,ale tak jest naprawde
nieźle,Pozdrawiam

[maretina]

karindomek napisała:

> Nie wiem dlaczego wszyscy tak bardzo chca przechytrzyc nature,zajśc mimo
> wszystko-aby udowodnic swiatu:że ja tez mogę!nie sobie,a własnie wszystkim
> wokoło.Jestem 9lat po slubie i nie mam dziecka.Po prostu.Wcale z tego powodu
> nie rozpaczam.Nie chce słuchac morałów tego typu,że to ostatni dzwonek,bo mam
> 32 lata,że pewnie z tego powodu rozpadnie sie moje małzeństwo,moje
> życie.Narazie mamy sie dobrze,zyje dla siebie i Meża,mam czas na poczytanie
> ksiazki,rozmowe,pójście na zakupy.Moze to egoistczne,ale tak jest naprawde
> nieźle,Pozdrawiam
wiesz.... w macierzynstwie naprawde nie chodzi o przechytrzenie natury. bycie
mama nie przekresla czytania ksiazek, bycie mama i tata to wcale nie
wiezienie.bycie rodzicami to najwieksza milosc jaka moze sie zdazyc.to
spelnienie. przynajmniej dla niektorych, ja sie nie dziwie kobietom, ktore nie
chca swiadomoe miec dziecka. nie kazdy musi pragnac tego samego. nie rozumiem
jednak jednego: dlaczego Ty jestes tak zla na to, ze my wlasnie pragniemy
urodzic dzieci, ze nasi mezowie pragna byc tatusiami?
moze slowo "zla" jest tu za ostre, ale jakies takie niezbyt pozytywne uczuia w
Twoim poscie odebralam wzgledem tych, ktore nie moga zaciazyc, albo
poronily.troszke wiecej empatii, albo troszke wiecej taktu. nie dokladaj
cierpienia tym, ktorzy musza je codziennie znosic. to nie ladnie.

[Gość: dementi]

Z powodu poznej pory, nie moge sie zbytnio rozpisywac. W skrocie: doceniam
ogromna dysproporcje w jakosci odczuc towarzyszacych ciazy miedzy kobieta a
mezczyzna, I sie z tym nierownomiernym podzialem godze. Niemniej mam wrazenie,
ze zaczynam byc spychany na pozycje istoty, ktora zrobila swoje i co najwyzej
potrzebna jest do roli sluzalczej. Robie co moge i to co uwazam za rozsadne:
zakupy, sprzatanie, przytulanie, kontakty z rodzicami, znajomymi,
zainteresowanie, czulosci. Wlasnie wpadla do pokoju i wrzeszczy na mnie, ze
robie nie to na co ona ma ochote. Sory ale musze konczyc.

[Gość: Ania]

Przeczytalam ten artykul ze smutkiem. I przerazeniem. Nie moge sie oprzec
wrazeniu, ze najwieksze pieklo kobieta sobie stwarza sama. Ja zaakceptowalam
fakt, ze nie bede mama. Nie dlatego, ze nie moglam. Dlatego, ze jestem sama. I
nie znalazlam nikogo, z kim chcialabym dziecko miec. I kogo kochalabym az tak.
Moze jestem dziwna, ale nigdy nie mialam obsesji posiadania dziecka. Znalazlam
sobie swoj sposob na zycie. Nie jestem zgorzkniala baba patrzaca na facetow jak
na dostarczycieli plemnikow. I ciesze sie tym, co mam. Nie kazdy moze miec
wszystko, co mu sie zamarzy. Zaleta swiata jest jego roznorodnosc. Pozdrawiam.

do ani

[Gość: cetka]

ania - o czym ty mowisz???? moj maz nie jest zadnym dawca plemnikow. zakochalam
sie w nim bez pamieci i pozniej dopiero przyszla wielka chec posiadania
wspolnego dziecka, przedluzenie tej wielkiej milosci. moze tego nie rozumiesz,
bo nie doszlas do tego etapu?... nie wiem, co nazywasz obsesja - leczenie? ja
chce miec dziecko i nie wiem, co znaczy "za wszelka cene".

[Gość: Ania]

Cetka, ja nie chce Cie obrazac. Ani nie chce obrazac kobiet, ktore tak bardzo
walcza o dziecko. Wydaje mi sie jednak, ze czasami ta walka przeradza sie w
obsesje. I nic juz nie jest wazne. Oprocz momentu jajeczkowania. I momentu
oczekiwania na miesiaczke. Taka sytuacja jest niebezpieczna, sama przyznasz. Bo
traci sie z pola widzenia piekno zycia, to, ze kazdy dzien przynosi cos nowego
i nieoczekiwanego, ze mozna komus okazac serce, ze mozna byc zyczliwym, ze
mozna pojezdzic po swiecie, ze mozna zauwazyc innych ludzi. Ze mozna sie znowu
cieszyc partnerem. Ze mozna normalnie zyc. To jest ten luz, ktory czasami
pomaga zajsc w ciaze. Trzy moje kolezanki "zaciazyly", gdy po latach
leczenia, biegania do lekarza co pare dni i obserwowania jajnikow na ekranie,
odpuscily i przestaly sie koncentrowac tylko na jednym. Jedna z nich
zdecydowala sie na adopcje, a potem okazalo sie (ku zaskoczeniu wszystkich), ze
jest w ciazy. Jest bardzo szczesliwa mama dwojga dzieci.
Moze nie doszlam do tego etapu. Nie kazdy musi zyc tak, jak zyja inni. Cos
stracilam, cos zyskalam. Mysle jednak, ze we wszystkim trzeba zachowac jakis
umiar. I nie kazde niepowodzenie jest koncem i kleska. Pozdrawiam

do karindomek

[Gość: cetka]

dlaczego uwazasz, ze chcemy cos przechytrzyc i cos komus udawadniac? ja po
prostu chce miec dziecko...

[dazzle]

"Ta walka, żeby jednak mieć biologiczne dziecko, jest bardzo silnym instynktem.
To nie jest uświadomione, dotykamy tu bardzo głębokich, pierwotnych spraw. Ona
chce móc powiedzieć: "Tak, urodziłam, wiem, jak to jest". On chce mieć
poczucie, że to "jego". "

Tak właśnie to czuję. Pierwotnie, w środku, fizycznie. Czy jestem zła?

To zalezy od kasy

[biesiadnik2]

W mojej klasie (matura 1991) tylko 1 kumpel na 10 ma dziecko
i jest po rozwodzie.
Na 20 dziewcząt 6 ma 1 dziecko
a tylko 2 z nich ma 2 dzieci


Gość portalu: czekająca napisał(a):

> Cieszy mnie, że ktoś wreszcie podnosi problem braku dziecka. To bardzo boli,
> człowiek zaczyna żyć we własnej skorupie, widok wózka i ciąży wywołuje płacz,
> traci się nadzieję i chęć na życie. Traci się wiarę, że kiedyś się uda. Ale
> najgorsze są pytania: A wy kiedy i jakoś nie ma nigdy dobrej odpowiedzi, co
> najgorsze zawsze pytają o to kobietę i to ona ma się tłumaczyć. Czekam na
> propozycje co odpowiedzieć teściowej na pytanie Kiedy zostanę babcią

[maretina]

Gość portalu: PRAWOiSPERMA napisał(a):

> MOŻNA ZAOSZCZĘDZIĆ NA ANTYKONCEPCJI
>
Tobie los zaoszczedzi cierpien. ludzie nie majacy mozgu i uczuc wyzszych nie
cierpia. wegetuja. spokojnej wegetacji zatem

Marzenia o dzieciach

[Gość: Laura]

Cześć!
Przeczytałam artykuł i komentarze do niego. Zrozumiałam, że mam problemy
podobne do innych.
Od kilku miesięcy staramy się z mężem o dziecko. 2 miesiące temu poroniłam -
bardzo wcześnie, ale mimo wszystko bardzo to przeżyłam. Stałam się niesamowicie
nerwowa. Wszystko mnie wokół wkurza - a najbardziej szczęśliwe kobiety w ciąży
i mamy, których TYLE widzę na ulicach. Obgryzam skórki przy palcach. Jest to
kosmiczne, ale nie potrafię się opanować. Jestem przy tym nieziemsko kłótliwa.
Mąż zachowuje się jak w artkule było opisane - to tylko jeden raz, wszystko
będzie dobrze. Ja - też jak określiła psycholożka - już tworzę sobie teorie na
temat swojej niepłodności, wynajduje osoby w rodzinie, które miały problemy z
zajściem, donoszeniem itp. Gdy przychodzą płodne dni wpadam w popłoch, że to
musi być teraz - w tym miesiącu. A tu się nagle okazuje, że mąż pracował do
późna i nie ma siły, że mąż się o coś obraził, że coś tam.... A jajeczkowanie
to 24h godziny w ciągu całego cyklu. Ta świadomość mnie dobija. Chyba popadam w
nienormalność. I powiem Wam szczerze: NIE POTRAFIĘ WYLUZOWAĆ! ZA BARDZO CHCĘ!
ZA BARDZO MARZĘ O DZIECKU....
Czy jest na to jakaś rada?

[andziabuzka1]

czesc,Ja takze poronilam 2lata temu w 8tyg.Od roku staramy sie z mezem o
dziecko,ale narazie nam to nie wychodzi.Podobnie jak ty kazdego miesiaca
wyliczam dni plodna,wertuje gazety o dzieciach i czytam wszystkie nowinki z tym
zwiazane.Ale wciaz nie zaszlam w ciaze.terz troche wyluzowalam,znalazlam nowa
prace i zyje nie tylko marzeniem o dziecku.W pewnym momencie zawazylam,ze
uprawianie sexu stalo sie koniecznoscia akurat w te dni,a nie
przyjemnoszcia.Mimi,ze w lipcu minie rok jak sie staramy,ja wciaz gleboko
wierze,ze kiedys doswiadcze cudu macierzynstwa.Do tej pory nie moge patrzec na
kobiety w ciazy i matki zdziecmi.Placze przechodzac kolo sklepu z
zabawkami,placze kiedy ktos inny chwali mi sie,ze jest w ciazy,nie umiem
cieszyc sie z cudzego szczescia.Bardzi przezywam ta cala sytuacje,i wciaz mnie
to boli.Teraz mialabym rocznego bobaska,ale coz...Bog chcial inaczej.Ale wciaz
wierze....

To jest tajne i nieznane !!!

[Gość: Glob]

Tajna amerykanska bron HAARP potrafi spowodowac bezplodnosc i powodowac
poronienia. Ludzie wogole nie zdaja sobie sprawy z istnienia tej strasznej
broni, a juz o jej dzialaniu wogole nie maja pojecia. Wiekszosc lekarzy [juz
teraz w Polsce tez] jest wtajemniczona w dzialanie tej broni i wie o jej
istnieniu. Szczegolnie chirurdzy i wszelkiego rodzaju specjalisci. Zarabiaja na
tej broni majatki i dlatego siedza cicho. Sa tez ta bronia zastraszeni. Jak
wydadza tajemnice, to moga ich czekac straszne katorgi jakie mozna ta bronia
zadawac. Dlaczego ja sie nie boje o tej broni pisac mimo, ze tez czasami mnie
torturuja. Jestem przekonana, ze juz w tej chwili ludzie, ktorzy zawiaduja ta
bronia sa podzieleni na dwa obozy. Czesc z nich chce ujawnienia tej strasznej
broni, ktora intensywnie dziala na ludzi od 1960 roku wywolujac i tworzac
ciagle nowe choroby. Ta bron dziala w oparciu o wynalazki N. Tesli przesylajac
fale. Moze to robic na kazdym organizmie w bardzo wyszukany sposob. Nieliczna
jest grupa ludzi, ktorym dano odczuc jej dzialanie, tak zeby skojarzyli to z
przesylaniem fal do ich organizmow. Reszta ludzi jest dotykana ta bronia bez
zadnych znakow, procz tego, ze zaczyna ich cos bolec lub zaczynaja sie ogolnie
zle czuc i zglaszaja sie do lekarzy. Wiekszosc ludzi, ktorzy glosno mowia o
istnieniu czegos co ich dotyka i czuja prad w sobie, nie potrafia tego zjawiska
nazwac. Jest to scisle tajna bron amerykanska, o ktorej wiedza wtajemniczeni
lekarze i na tej broni zarabiaja pieniadze przez ilosc pacjentow i sfingowane
operacje, ktore najczesciej polegaja na przecieciu skory i jej zaszyciu [jezeli
nie chca z pacjenta zrobic kaleki]. HAARP ustepuje ze swoimi promieniami i sie
mowi, ze operacja pomogla. Teraz po wielu operacjach juz sie wstaje po kilku
godzinach lub w ciagu trzech dni najdalej, dla proformy. Przeciez jakis znak
operacji musi byc dla pacjenta i dla platnika. Jezeli ktos chce moje materialy
na ten temat, to piszcie [e-mail] Pytajcie o te bron lekarzy i nie
dawajcie z siebie robic krolikow doswiadczalnych.

[Gość: anty_mama]

Najwazniejsze to zrozumiec, ze nie kazdy musi miec dzieci. Sa kobiety, dla
ktorych dziecko nie jest jedyna droga do szczescia. Trudno to zrozumiec samym
kobietom, ale i otoczeniu. Zabilabym tesciowa, gdyby mnie spytala "Kiedy
wreszcie bede babcia". Kobiety nie dajcie sie tesciowym, matkom, sasiadkom i
kolezankom. Naprawde zycie bez dzieci jest mozliwe. Nie popieram starania sie
za wszelka cene. To nie ma sensu. Jezeli chcesz miec dziecko, a nie mozesz,
zaadoptuj. Jest tyle bezdomnych biednych dzieci. Pokochasz je z pewnoscia. I co
z tego, ze nie bedzie podobne do ciebie lub meza. Chodzi o dzieco czy o milosc
wlasna? Chodzi o twoje szczescie czy o szczescie tesciowej i mamy?

[Gość: cekta]

> Jezeli chcesz miec dziecko, a nie mozesz, zaadoptuj. Jest tyle bezdomnych
> biednych dzieci.

ranyyy- ty nie zrozumialas tak krotkiego tekstu. przeczytaj go jeszcze raz!

[Gość: nika]

ok nie każda kobieta musi być mamą ale ja widocznie jestem tak zacofana że nie
jestem w stanie życ bez dziecka i nie jest to żadna obsesja , mam swoją prace
ulubione zajęcia , zainteresowania , kochającego i kochanego faceta tylko , że
to niestety za mało, od kiedy poroniłam 4 miesiące temu na widok każdej kobiety
w ciązy na ulicy chce mi się płakać i jeżeli nie będę mieć dziecka , to nie
wiem czy chce mi się dalej żyć, a co do adopcji to adoptowałam dwa bezdomne
kotki ale dziecko chciałabym mieć SWOJE podobne do mnie i mojgo ukochanego owoc
naszej miłości nie potrezbuję jakiegokolwiek dziecka tylko MOJEGO!!!

[maretina]

Gość portalu: anty_mama napisał(a):

> Najwazniejsze to zrozumiec, ze nie kazdy musi miec dzieci.
nie powiem, ze do konca to rozumiem, ale AKCEPTUJE odmiennosc drugiego
czlowieka. dlaczego niektorym ludziom trudno zaakceptowac, ze ponad wszystko
mozna pragnac dziecka? tyle sie mowi o tolerancji, o otwartosci na ludzi
chorych, na niesienie pomocy dla nich. nieplodnosc to choroba, poronienia to
czasami wynik dzialania natury, czasami choroby.
Sa kobiety, dla
> ktorych dziecko nie jest jedyna droga do szczescia. Trudno to zrozumiec samym
> kobietom, ale i otoczeniu.
nie mozna wszystkiego rozumiec nie znajac smaku tego o czym mowi druga osoba.
mozna probowac sie w to cos w czuc, mozna akceptowac, przyjac do wiadomosci.nie
potrzebujesz mojego ani niczyjego innego przyzwolenia zeby nie miec dziecka.
tak samo ja nie potrzebuje Twojego ani niczyjego pozwolenia na to aby zajsc
kolejny raz w ciaze po poronieniu. zyje tak, jak chce, jak kocham, jak pragne.
nie odbieraj mi tego prawa zyczac spelnienia Twoich marzen mojej osobie: zycie
bez dziecka to tez szczescie. tyle, ze nie dla kazdego. zrozum to.

Zabilabym tesciowa, gdyby mnie spytala "Kiedy
> wreszcie bede babcia".
za co zabic? nie ma nic zlego w tym, ze ktos pyta o to kiedy para planuje
potomstwo. to jak odpowiemy zalezy od nas , od naszej kultury, stanu
emocjonalnego. nie pytajac, nie zadajac pytan tworzy sie TABU. zero rozmow. nie
ma problemu prawda? tak niektorym wygodnie.


Naprawde zycie bez dzieci jest mozliwe. Nie popieram starania sie
> za wszelka cene. To nie ma sensu.
kazdy ma swoj prog wytrzymalosci. Ty moze bys nie umiala przejsc 1/4 tego co
przechodza kobiety diagnozowane na plodnosc, albo na przyczyny poronien. my sie
z tym godzimy. mamy lepsze lub gorsze dni, ale tak wielu z nas juz sie udalo a
medycyna wydawla sie bezsilna, ze granice na koniec kazda para niech sobie sama
postawi. jedni maja w zyciu cel kariere i kase po trupach, musza byc kims w
biurze, bo bez tego czuja sie nikim, inni maja to gdzies i wystarczy im
szczesliwa rodzina, wiezi miedzyludzkie.
>Jezeli chcesz miec dziecko, a nie mozesz,
> zaadoptuj. Jest tyle bezdomnych biednych dzieci. Pokochasz je z pewnoscia. I
co
>
> z tego, ze nie bedzie podobne do ciebie lub meza. Chodzi o dzieco czy o
milosc
> wlasna? Chodzi o twoje szczescie czy o szczescie tesciowej i mamy?
chyba malo wiesz o adopcji. nie kazdy sie do niej nadaje. decyzja o adopcji to
inna waga niz przygarniecie zblakanego pieska. to duze ryzyko. nie kazdy wie,
czy wystarczajaco pokocha nie swoje dziecko. i jesli jedynym powodem adopcji
jest nieplodnosc, bezplodnosc to jest to chore i egoistyczne. nie dalabym
dziecka komus kto ma tylko takie motywy.

Maretina, Cetka, Czekajca - trzymajcie sie !

[Gość: bigos]

Nie tyle rozumiem wasz bol co staram go sobie wyobrazic. Trzymajcie sie
optymizmu - to najlepsze z naturalnych lekarstw I, o ile dobrze pamietam -
sredni czas zajscia w ciaze to 5 miesiecy - wiec troche wstrzymajcie panike
jesli jest to 10 czy 15... ile dziewczyn zaszlo za szybko w ciaze... czesc
zajdzie troche pozniej by prawa statystyki byly zachowane. Tak, ze nie lamcie
sie po roku czy dwoch.
A jeszcze pytanie - czy rozwazacie zamiast adopcji to by jedno z was ( to ktore
jest plodne - zakladajac, ze rzeczywiscie jestescie po badaniach itd i juz
wiadomo ) mialo dzicko z kims innym. Tzn. czy nie latwiej wychowywac dziecko
Jego badz Jej niz genetycznie obce? Czy tez - skoro ja nie moge - to niech i
On/Ona sie poswieci a nie przekazuje material genetyczny kiedy mnie natura
pozbawila tej szansy...
Pytanie nieco pesymistyczne w tresci ale prawde mowiac ja w Was wierze. Uda Wam
sie - wiedzcie ( i na pewno wiecie ) ze juz macie skarb - druga osobe ktora was
kocha i to jest w zyciu najwazniejsze. Wiec miast plakac, cieszcie sie - wielu
ludzi zazdrosci wam chocby tego...
Optymizmu i powodzenia i male wyrazy zazdrosci.... z powodu tego, ze macie
milosci...
P.S.
Dzwiami obrotowymi mozna bardzo ladnie trzasnac. Siebie lub kogos w twarz ( raz
mi sie udalo - na szczescie siebie

do bigosa:)

[maretina]

nie mam problemow z plodnoscia. najwiecej czasu jaki potrzebowalismy do
aciazenia to 2 cykle, w 3 byla juz ciaza. badania dobre, ktoras ciaze musze
donosic( mialam 2 biochemiczne i dwie poronilam w 7 tygodniu, przyczyny
nieznane), gleboko w to wierze(tlumacze sobie, ze kazde niepowodzenie, kazde
poronienie przybliza mnie do tej ciazy donoszonej, do porodu, moze nawet bolec
jak cholera).tak samo jak wierze, ze z nieplodnoscia da sie wygrac.... co
tam! znam takie pary! maja bobasy!. czasami leczenie trwa dlugo, czasami
przez niekompetentnych lekarzy, czasami po prostu tak bywa
dziekuje Ci bardzo za ten ludzki post. co do pozostalych kwestii, o ktorych
pisalas, to nie myslalam o nich, naprawde. jedynie mysl o adopcji jest mi
bliska i to nie tylko dlatego, ze nie mam dziecka, bo bede je miala.... po
prostu kazde dziecko powinno byc kochane, szczesliwe, mysle, ze ja i moj maz
mozemy to komus ofiarowac. a ze jedno dziecko byloby biologiczne a drugie
nie....czlowiek to czlowiek, a dzieci to dla mnie niemal swietosc.
jesli cierpienie naprawde uszlachetnia, to ja chyba juz troszke taka jestem)))

[dobdob0106]

Ciekawe czy twoje zdanie nie uległoby zmianie gdyby okazało się że masz problem
podobny do większości z nas, ( życzę Ci z całego serca abyś nigdy nie musiała
sie o tym przekonać). A szczerze mówiąc dobre rady z cyklu ; zaadoptuj, mnie
wkurzają, dla tych którzy tylko teoretycznie się o tym wypowiadają to takie
proste. Kazdy ma prawo żyć jak chce ,jeśli Ty nie chciałabyś mieć dziecka , to
Twoja sprawa, ale jeśli ja bym chciała to też moja . Tu głównie pisza
dziewczyny które też bardzo by chhciały i myślę że większości z nich twoja
wypowiedź nie pomoże zrozumieć i przyjąć do wiadomości ,że "życie bez dzieci
jest możliwe". My wszystkie wiemy ,że jak narazie niepłodnosć nie jest
śmiertelna chorobą .Tylko chyba nie o to tu chodzi.

Hahaha

[Gość: elo]

Widac ze faceci zlewaja ten temat - wypowiedzi na forum - same baby... Wielki
problem - miec bachora... Nie z ta to zawsze mozna z inna - tez mi tragedia. A
jak sie okaze ze nie mozna w ogle miec to tez fajnie - darmowa antykoncepcja jak
ktos juz zauwazyl powyzej...

A te krowy tutaj smeca o bolu i cierpieniu... Niektore jeszcze p... o empatii.

[maretina]

Gość portalu: elo napisał(a):

> Widac ze faceci zlewaja ten temat - wypowiedzi na forum - same baby... Wielki
> problem - miec bachora... Nie z ta to zawsze mozna z inna - tez mi tragedia. A
> jak sie okaze ze nie mozna w ogle miec to tez fajnie - darmowa antykoncepcja
ja
> k
> ktos juz zauwazyl powyzej...
>
> A te krowy tutaj smeca o bolu i cierpieniu... Niektore jeszcze p... o empatii.

elo, omine twoje chamtwo, zajme sie uzupelnieniem wiedzy, ktorej Ci brakuje:
nieplodnosc w takim samym stopniu dotyczy facetow jak i kobiet. jesli para ma
invitro to najczesciej dlatego, ze facet ma kiepskie nasienie. nie jest to
zadna "wina", ale mylisz sie sadzac, ze to kobiety sa nieplodne, bo nie rodza.
facet woda potomka nie splodzi wiesz?
jesli problem jest w braku owulacji czy zlych poziomach hormonow u kobiety, to
jest to rzecz do uregulowania. takie pary maja wieksza szanse zajsc naturalnie
niz te, kiedy przyczyna nieplodnosci jest zle nasienie.
zatem przyjmij to do wiadomosci palancie

[madzioreczek]

Jak mi ktos jeszcze powie, że mam się wyluzować, to chyba skocze mu do gardła!
a szczególnie jak będą to osoby, które nie znają tematu i zachodzą w ciąże wg
przeważająch statystyk, czyli w pierwszym roku starań, nie mając pojęcia co to
znaczy diagnostyka niepłodności, ból niepowodzeń.
Nie, nie jestem żadną frustrantką, chociaż staramy się już, a może tylko 3,5
roku, mam to "szczęście", że wiem na czym stoję: endometrioza. Był sukces,
malutki w tym roku - miał 9 tygodni, ale oczywiście to ja musiałam dopełnić
statystyk i znależć się w grupie 1% kobiet którym trafia się puste jajo
płodowe. Ale walczę dalej, nie poddaję się, nie płaczę z każdym rozpoczętym
cyklem, niepowodzenia nauczyły mnie pokory wobec życia i wreszcie CIĄGLE wierzę
a raczej wierzymy, że i my w końcu znajdziemy szczęśliwe rozwiązanie tej
sytuacji, oczywiście mam gorsze dni, w końcu jestem tylko człowiekiem, ale
staram się szukać jasnych stron życia, bo póki co jeszcze przecież żyję,
pewnych rzeczy nie "przeskoczę" więc staram się nie zwariować w tym wszystkim.
Pozdrawiam serdecznie

madzioreczku;)

[maretina]

tak samo reaguje na slowo wyluzuj
wczoraj umowilam sie na wizyte do psychologa. jakos sobie radze po
poronieniach, ale moze bedzie mi latwiej?
w kazdym razie powiedzialam pani psycholog, zeby nigdy wobec mnie nie uzyla
slow: prosze odpuscic, wyluzowac, ma pani blokade psychiczna. powiedzialam, ze
jestem spokojna, ale na te slowa reaguje koszmarnie i agresywnie. usmiechnela
sie i powiedziala, ze zapamieta. zobaczymy we wtorek
pozdrawiam i zycze powodzenia!

[madzioreczek]

Skoro zaszłas tak daleko, to życzę powodzenia na wizycie u pani psycholog. Ja
jeszcze sobie radzę z moją niepłodnością- w opinii znajomych - nadzwyczaj
dobrze. "Walczę" z nią każdego miesiąca, przeżyłam indukcję poronienia i ciągle
żyję, staram się cieszyć każdym dniem, bo przecież jest ich coraz mniej, wierzę
że wszystko jakoś pomyslnie w końcu się ułoży, czego i Tobie z całego serca
życzę

[maretina]

ja tez sobie radze, ale chce pogadac z kims na zywo, nie tylko na forum.
rozmowy z kolezankami koncza sie na: wyluzujcie, tak najlepiej, zobaczysz,
bedzie dobrze, wszystko sie ulozy..... itd. przepraszam za zwrot, ale rzygam
takimi poradami

[madzioreczek]

ja też rzygam - dalej niż widzę i dlatego nie mówię Tobie wyluzuj,
ograniczam się do słów: powodzenia i rozumiem co czujesz

[angieblue26]

Ja mam czasem wrazenie, ze jak sie tak "wyluzuje", przestane mierzyc tempki,
biegac do lekarzy, liczyc dni cyklu, to bedzie tak jak przez te dwa lata, kiedy
lekarka przekonywala mnie,ze jest ok... Czyli NIC sie nie wydarzy.
Dopiero na wlasna reke zrobilam badania w Polsce i okazalo sie, ze nic nie ma
szansy sie wydarzyc, bez jakiejstam ingerencji lekarzy.
Moge sie wyluzowac, pewnie - ale to bedzie oznaczalo pogodzenie sie z
bezdzietnoscia.

[ewa.analityk1]

Napisano tam bardzo fajnie, że stres powoduje podwyższenie prolaktyny a w
konsekwencji problemy z zajściem. U mnie tak było, ale lekarze rzucali mną bo
miałam problemy z tarczycą. Gdy w końcu trafiłam na tego jedynego lekarza nie
usłyszałam czekamy jeszcze, bo ileż można czekać, dostałam skierowania na
badaniu i ustaliliśmy zarys postępowania. Tak wielki spokój i pewność biły od
mojego lekarza, że zaczęłam wierzyć, że się uda. Leki, monitoring i mam dziecko.

Tu na forum w czasie starań ponad rok temu poznałam wspaniałą osobę Anię, taka
znajomość internetowa, miałam do niej jechać Ania była owładnięta manią
dziecka, to już nie było normalne to była mania, setki smsów mierzenie
temperatur, ale starali sie bardzo długo. Po 3 latach pierwszy monitoring i nie
było owulacji, złe endometrium. Dopiero początek leczenia. Ja zaszłam w ciąże,
zaszła jej kuzynka, do domu przyjechała energoterapeutka która odczyniła uroki
i dzieko miało się pojawić. To był ten miesiąc, który miał być szczęśliwy.
Czekałam cały dzień na sms o tym czy to już ale zadzwonił jej mąż. Rano
spiesząc się na monitoring czy do pracy bo to zlewało się miała wypadek,
zginęła na miejscu. Tęsknię czasami za naszymi rozmowami i czasami żałuję, że
nie pomogłam więcej ale pomysł psychologa nawet mi do głowy nie wpadł.
Pamiętam, że czuła sie chora miała zostać w domu, ale przecież nie można
stracić cyklu.
Wydaje mi się, że mało jest lekarz l

[ewa.analityk1]

Ale walczyć o dziecko trzeba bo warto, nie żałuję tych stresów, łez nad
testami, kłótni. Jak śledzę to forum to widać, że mimo różnych problemów nawet
te z kilkuletnim stażem w końcu piszą że rośnie w nich nowe życie i życzę tego
wszystkim

[pszczolka2]

Ewo, bardzo Mi przykro z powodu twojej koleżanki, ale tak jak napisałaś "nie
można stracić żadnego cyklu" i tak jest w większości przypadkach. Warto jest
przejść przez to wszystko aby móc się cieszyć tak jak Ty robisz to teraz.
Pozdrawiam
Cię.

29 cykl starań - jestem już zmęczona

nie mogę i nie chcę i to tez problem

[maddy1]

Nie moge miec dzieci ale wcale nie chce i to tez jest problem.
Oboje z mezem jesteśmy zdecydowani że rodzicielstwo to nie dla nas. Bylismy
zdecydowani zanim okazalo sie że szanse na zajście w ciążę ma nikłe.
I do szału doprowadzają nas te ciągłe pytania krewnychi mniej lub bardziej
bliskich znajomych "kiedy... czemu jeszcze nie..." Nasi rodzice wiedzą że nie
moge mieć dzieci, wyznałam to mojej matce w przypływie ufności i to był błąd -
teraz na przemian moja matka i teściowa zarzucają nas pytaniami czy cos robimy,
czy sie leczę, czemu się nie leczę, a może in vitro, przeciez pieniądz się
znajdą itd itp. Nie dociera do nich że nie mamy ochoty walczyć. Pewnie gdyby
dziecko nam sie "przydazyło" to wielkiego nieszczęscia by nie było, ale nie
palnujemy dzieci i nie mamy zamiaru się o nie w jakikolwiek sposób starać. Dwa
koty w domu wyczerpują w zupelności mój sczątkowy instynkt macierzyński.
Ale sam fakt że swoja bezpłodnośc traktuję jak nic nie znaczący szczegół
wywołuje w mojej najbliższej rodzinie oburzenie. Bo przeciez kobieta powinna
marzyc o dziecku i powinna być nieszcześliwa że dzieci mieć nie może.
Niestety, nie spełniam oczekiwań otoczenia - nie pogrążam sie w rozpaczy a to w
Polsce niemile widziane u kobiety...

[pollla]

Rozumiem Cię. My też nie planowaliśmy dziecka. Nigdy nie miałam instynktu
macierzyńskiego, a dzieci po prostu nie lubię. Nikt tego nie rozumiał i ciągle
były pytania, a "kiedy wy?"
Potem okazało się, że i tak nie możemy mieć dzieci. Musieliśmy racjonalnie
pomyśleć i zdecydować na zimno. Postawiliśmy na dziecko. Zrobiliśmy wszystkie
badania i poprosiliśmy lekarza o obiektywną diagnozę zaznaczając, że nie
interesują nas półśrodki i czekanie miesiącami, czy latami na cud. Robimy więc
in vitro.
A czy czuję się, że dorosłam do dziecka, chyba nie. Raczej wiemy, że należy
mieć dziecko. Oczywiście będziemy je kochać, ale gdyby zajście w ciąże było
możliwe dla nas od tak, nie wiem, czy zdecydowalibyśmy się teraz.

[magdaszek]

Bardzo potrzebny był ten artykuł. Powinno sie o takich sprawach pisac częściej
i wszedzie, nie tylko w 1 gazecie, "raz na 100 lat".
Wczoraj w wiadomościach trąbili, ze nasze społeczenstwo sie starzeje, że
wiekszośc rodzin ma tylko 1 dziecko. Nikt nie wspomniał, ze jest mnóstwo par,
które nie mają zadnego, bo nie moga mieć. Polityka państwa w tym temacie opiera
sie na popieraniu modelu 2+1.
A co z nami? Gdzie sie tworzy grupy wsparcia, gdzie dofinansowanie leczenia?
Łatwo powiedziec "wyluzuj sie", ale jak to zrobic? To jest chyba najtrudniejsze
w tym wszystkim. Niby tez sie wyluzowałam, ale znowu wraca mi dołek przed
świętami, stresuje sie tym, czy w ogóle dam sobie radę ze soba, żeby nie ronic
łez przy wigilijnytm stole, przy zyczeniach, przy wysłuchiwaniu ciekawostek o
wnukach szwagra, które beda biegac wokól stołu i wszyscy beda sie cieszyć na
ich widok z moim mężem włącznie. Najchętniej uciekłabym gdzies i sie zaszyła.
Ale przeciez tak nie mozna, prawda? Bo nie wypada. To, ze nie mam dzieci, jest
budujące dla innych, dla brata i bratowej mojego męża w szczególności. Zarobili
plusa u rodziców, bo dali im 2 wnuków w ciągu 1.5 roku! A ja w ciągu 10 lat ani
razu nie pochwaliłam sie stanem błogosławionym. I w ogóle zrobiłam dziwna, bo
nie chcę ich odwiedzac i poruszac tematu wnuków. Wole rozmawiac o moich
studiach i tym, ze może wkrótce uda mi sie napisac pracę mgr i obronic, o
samochodach i planach wakacyjnych. (te tematy nie są tam mile widziane, bo tej
częsci rodziny nie stac na to finansowo). Jakoś do tej pory nikt się nie
przejmował tym, że mnie tematy o dzieciach mogą sprawić przykrość, więc
dlaczego ja nie mogę rozmawiac o tym co lubie?
A poza tym nas już nawet nie odwiedzają. To my powinniśmy do nich jeździc,
bo "nam jest łatwiej wybrac sie z domu" (ponieważ nie mamy dzieci). Nie mogę
słuchac takich argumentów.
Powinnam chyba wydrukowac ten artykuł i dać w prezencie pod choinkę niektórym
osobom.
A co powiedziec teściowej która pyta o to kiedy zostanie babcią?
1. Kiedy sobie mamusia na to zasłuzy.
2. A kiedy sobie mamusia zyczy?
3. zaraz jak tylko wrócimy do domu / zaraz jak tylko wyjdziecie
4. A jak to sie robi?
5. Ale wnuki postarzaja.
6. Czy możemy o tym sami zadecydować?
7. Kiedy przyjdzie stosowny moment.
8. Niech mamusia jeszcze poczeka. (Czekanie uczy pokory)
9. Jeszcze mamy czas.
10.A to musi byc juz?
11.A może nigdy?
12. Kiedy? Może jutro? Dzisiaj nie mamy czasu.
13. Poczekamy - zobaczymy.
14. Niech mamusia nas nie pogania, bo to stresuje.
15. Na razie mamy inne plany.
16. Odpowiada nam model rodziny 2+0

To na razie tyle. pozdrawiam wszystkich starających sie i walczących z
nietatktownymi pytaniami.
Dopisujcie odpowiedzi, wymyslanie złosliwości trochę wyluzowuje. Pa!

[pietrek666]

W zasadzie jedyną osobą, która dopytuje się nas oficjalnie, czyli w mojej
obecności o dziecko, to jest właśnie moja teściowa. Zawsze w tej samej formie:
-A kiedy ja będę miała dzidziusia! Ja chce dzidziusia!
I zawsze pada ta sama odpowiedź:
-Jak sobie mama zrobi.

[marghe78]

O wyluzowaniu chyba wczoraj wypowiadałam się na innym wątku. Powtórzę: dla mnie
to błędne koło. Miesiąc temu postanowiłam wyluzować, no bo tak trzeba, żeby
zajść w ciąże. Przestałam brać jakiekolwiek leki, nie mierzyłam temperatury,
nie chodziłam do lekarza, nic co się wiązało z ciążą...teoretycznie. Gdzieś tam
podświadomie ciągle myślałam: no, to pewnie nam się uda, bo wyluzowałam;
przecież te dziewczyny, którym się udało były wyluzowane, cykl spisały na
straty i się udało...pytam się: co to za luz? tak jakbym chciała oszukać samą
siebie. Ale jak tu spisać cykl na straty i wyluzować (np. ze względu na
prawdopodobny brak owulacji) skoro inne spisały i się udało. Wniosek: błędne
koło. Wyobraźmy sobie cykl, gdzie mamy pewność, że nic z tego tym razem nie
wyjdzie. Wydawałoby się, że człowiek powinien odpuścić i się nie stresować. Z
drugiej strony przypominamy sobie, że kilka dziewczyn też miało niby
bezowulacyjne cykle i im się udało. Więc zamiast wyluzować - co faktycznie
mogłoby pomóc tak jak tamtym - zaczynamy pokładać nadzieję w tym marnym cyklu.
I znowu móżdżenie, stres i oczekiwanie...i znowu nic!
Ja tak widzę możliwość mojego wyluzowania
Pozdrawiam
Gosia

[76fiona]

calkowicie sie zgadzam.
Mam identycznie - postanowilam wyluzowac, dac sobie spokoj z badaniami, z
hormonami itp...przeczekac...
No i niby nie mysle a jednak kiedy zbliza sie termin @ - wariuje.
Kiedy postanowilam wyluzwac myslalam: wyluzuje, zajde, przeciez jestem
calkowicie zdrowa,nie ma zadnych przeszkod, zajde napewno, tak jak zaszlo wiele
dziewczyn, ktore"wyluzowaly".
Niestety kolejny "wyluzowany" cykl i nic...
Jestem na takim etapie, kiedy nawet gdyby maz wyjechal na miesiac to mialabym
nadzieje ze moze jednak...bo przeciez cuda sie zdarzaja...i gdyby przyszla
wtedy @ to bylabym rozczarowana mimo jasnosci sytuacji...
Dramat.

[maria.f71]

4 lata po ślubie wciąż nie mieliśmy dzieci. Dobrze pamiętam te wszystkie
dyskusje w rodzinie, wśród znajomych. Tak jak większość małżeństw nie mających
potomstwa na początku mówiliśmy że jeszcze nie pora. Z biegiem czasu ci którzy
wiedzieli że mamy problem mówili, cóż nie wy jedni.Będziecie mieli więcej czasu
dla siebie i takie tam bzdury.W obecnym czsie jesteśmy 19 lat po ślubie.Nie
mamy dzieci. Miałam 3 razy in vitro w Klinice w Bytomiu. Niestety nie udało
się. Próbowalibyśmy w dalszym ciągu, gdyby nie to że niemieliśmy już pieniędzy.
Wszystkie oszczędności poszły na te 3 próby.
Mam nadzieję, że w końcu ktoś zmądrzeje w naszych władzach i leki jak i samo
zapłodnienie będą refundowane.
Maria

[master-of-reality]

Dla sasiadow,dla tesciow, dla zaspokojenia wlasnej proznosci i najczesciej ze
strachu przed samotna staroscia.Oto co kieruje wiekszoscia rodzicow.A dlaczego
nie adopcja??? A... juz wiem przeciez to jest inne.To nie jest maly czlowiek
ktoremu warto podac reke bo nie ma naszych czyli tatusia hydraulika i mamy
sprzedawczyni z miesnego wyjatkowego zestawu genow.Lepiej niech gnije w domu
dziecka albo gdzies pod mostem.Niech wyrosnie na kryminaliste albo zboczenca.Co
was to obchodzi przeciez to jego wina gdzie sie urodzil.Przeciez Wasz swiatek
krecacy sie wokol czubka Waszego nosa jest najwazniejszy.Wiem,wiem... ta opcja
nie wchodzi w gre.CO BY LUDZIE POWIEDZIELI !!! PRZECIEZ WLASNE TO WLASNE CHOCBY
POCZETE SZTUCZNIE.RESZTA SIE NIE LICZY!!! Pozdrawiam wszystkich przyszlych
rodzicow.Przeciez swiat jest tak piekny po co przez chwile pomyslec...

Łatwo powiedziedziec innym - adoptuj.

[bielinka]

A ile dzieci Ty adoptowales? A na ile domow dziecka odpisales 1% podatku? CO TY
zrobiles dla tych biednych dzieci? Latwo mowic innym co powinni robic - zacznij
od siebie, podobno przyklad dziala najlepiej.

Jak bede gotowy to zaadoptuje !!!

[master-of-reality]

To co napisalem skierowane bylo do tych ktorzy moga juz pozwolic sobie na
dziecko.Problem w tym ze dla wiekszosci dzieckiem nazwac mozna tylko ich
wlasne.Te inne z domow dziecka to jakby nie ludzie.Dobija mnie ten chory
egoizm,ta proznosc ktora ich zaslepia.Kazdy z nich mysli ze jest tak wyjatkowy
ze to wlasnie jego dziecko urodzi sie geniuszem i zbawi swiat.Wiec mowie Wam
pora na pobudke !!! Spojrzcie na siebie obiektywnie.Co macie takiego
wyjatkowego w sobie ze mozecie myslec ze Wasze dziecko bedzie lepsze od tych
ktore moglibyscie adoptowac ? Upajacie sie ze to Wasza kopia genow zostanie
przekazana dalej.Nasycacie swoja proznosc tworzac w kopie siebie
samych.Kochacie sie w sobie a to nie ma nic wspolnego dawaniem milosci dziecku
o ktorej tyle trujecie.A teraz spojrzcie w lustro pomyslcie przez chwile i
powiedzcie ze nie mam racji.Przestancie wreszcie byc hipokrytami !!!

[bielinka]

Wyobraz sobie ze wlasnie o te geny chodzi. Przeczytaj ten artykul jeszcze raz -
problem z nieplodnoscią jest tez taki ze czlowiek czuje sie z nią ulomny i nie
chce tego. Moja ciocia choc mogla miec dzieci zdecydowala sie na adopcje bo
byla sama a chciala miec dziecko. Tylko ze ona MOGLA miec dzieci. Wbrew pozorom
to latwiejsze. Latwiej podjąc samodzielnie decyzję o rezygacji z czegos niz byc
czegos pozbawionym. Ludzie nie decydujący się na adopcję są - podobnie jak Ty -
nie-gotowi na nią. Kobiety pragnące dziecka pragną również BYCIA W CIĄŻY. Zadna
adpocja CI tego nie da. I nie masz prawa mówić o nich że są hipokrytkami. Byłam
w ciąży i wiem że tego uczucia nie da się z niczym porównać. Również mi
niełatwo było zajść w ciążę i martwiałam na myśl że być może nigdy nie będę w
ciąży. Dlatego je rozumiem.