inseminacja w towarzystwie męża

[elka21]

Miałam w sobote 1 inseminację. Nie chciałam żeby w gabinecie był również mój
mą, choć on sie upierał przy tym. Teraz czuje sie urażony robi mi uwagi
złośliwe, ale ja czułam się dostatecznie upokożona. Nie wiem czy przy zabiegu
inseminacji może być osoba towarzyszaca. Proszę powiedzcie, czy któraś miała
taki przypadek.

[mila27]

MNIE PRZY INSEMINACJI PANI ZASŁONIŁA PARAWANEM, PRZY DWÓCH KOLEJNYCH WCHODZIŁAM
SAMA. INSEMIN NIE NALEŻY DO NAJMILSZYCH WIĘC NIE CHCIAŁABYM ŻEBY BYŁ TAM MÓJ
MĄŻ CHOĆ PRZY OSTATNIM USG DOPOCHWOWYM BYŁ ZE MNĄ I SPOKO.OGLĄDAŁ SOBIE
PĘCHERZYKI.RACZEJ BYŁ CIEKAWY JAK TO WYGLĄDA.POGADAJ ZE SWOIM I POWIEDZ CO CI
LEŻY

[asiaku]

Mojemu mężowi tydzień temu przed samym zabiegiem lekarz zaproponował, że może
sam wstrzyknąć przygotowane nasienie jeśli chce. Lekarz zapraszał M do gabinetu
i upewniał, że jego obecność w niczym nie przeszkadza. My jednak ustaliliśmy,
że mężuś poczeka na korytarzu i zaraz po zabiegu gdy byłam już przykryta
prześcieradłem wszedł do mnie i czekaliśmy te 20 minut na leżąco. Tzn M na
siedząco przy mnie
Myślę, że czym innym jest poród, kiedy naprawdę cierpisz i potrzebujesz
wsparcia a czym innym taki drobny zabieg. Nie chciałam, żeby M patrzył jak ktoś
przy mnie " majstruje"
USG też jest inne. Nie leżysz na "samolocie" rozkraczona z wziernikiem, lekarz
siedzi z boku i wszyscy patrzą w ekran a nie na Twoje skarby.
Dla mnie obecnośc M też byłaby krępująca. Zresztą on się ze mną zgodził.

Bezwzględnie trzeba o tym porozmawiać. Szczerze i otwarcie.
Pozdarwiam

[cetka]

>Mojemu mężowi tydzień temu przed samym zabiegiem lekarz zaproponował, że może
>sam wstrzyknąć przygotowane nasienie jeśli chce.

wow - w ktorej klinice jest tak fajnie?

[cetka]

ja bym chciala, zeby moj maz byl wtedy ze mna - w koncu to moment potencjalnego
zaplodnienia mysle, ze stalby przy mojej glowie i trzymal mnie za reke. gdy
masz dluzsza bluzke, to nic TAM nie widzi. ja na poczatku nie chcialam go brac
na usg dopochwowe, ale sie przekonalam i nie zaluje. nie zaglada mi TAM
obserwuje monitor, o wiele rzeczy sie dopytuje i potem powiedzial, ze w koncu
czuje lepiej problem, bo dla niego bylo zbyt abstrakcyjne, jak ja znikalam w
gabinecie.

[agakra]

mój mąż zawsze jest ze mna na wizycie, przy inseminacji też byl ze mna. Lepiej
znosze wizyty u lekarza, jak mezus jest ze mna. A po za ty, zna moje czesci
ciała w końcu jest moim mezem.

[pollla]

Ja jestem przeciwko. I tak wizyty i gina nie można nazwac przyjemnością, a
dodatkowy stres nie jest mi potrzebny.
Mój M szanuje moją decyzję i rozumie. Przy badaniu u androloga też z nim nie
wchodzę i nie patrzę lekarzowi "na ręce". Takie sobie wyznaczyliśmy granice
intymności (czy prywatności) i je nawzajem szanujemy.
Ale to widocznie zależy od człowieka.

[cetka]

>dodatkowy stres nie jest mi potrzebny.

wiesz co, jak tez tak na poczatku myslalam, ale teraz sadze, ze sie mylilam.
zawsze mozna postawic meza tak, ze nic nie widzi, trzyma za reke, sam duzo sie
dowiaduje, pyta, UCZESTNICZY. zreszta maz wcale tam nie zaglada, skupiony jest
na monitorze, a ty dla bezpieczenstwa mozesz miec dluzsza koszulke. to jest
fajne. przelam sie choc raz, zeby przynajmniej wiedziec, z czego rezygnujesz

Polla...

[angieblue26]

Zgadzam sie... Tylko, ze IUI nie jest zwyklym badaniem ginekologicznym, ale
(potencjalnym) poczeciem Waszego dziecka...

[pollla]

Zgadzam się, dlatego pisałam, że to moja opinia.
Zresztą wydaje mi się, że do zapłodnienia nie dochodzi w momencie IUI, tylko
potem.
Ale ja jakoś wolę potem "dorobić" dzieciaczkowi oczka i nosek w bardziej
intymnych warunkach.
To zupełnie jak z rodzinnym porodem. Jedni uwazają, że mężczyzna powienien
rodzić z żoną, a inni nie dopuszczają tego rozwiązania.

[namad1]

My z mężem jesteśmy jednomyślni, jeżeli chodzi o wizyty u ginków i ew.obecnosci przy badaniach czy to usg czy zabieg IUI - zawsze wchodzę sama, było by to dla nas zbyt krępujace i nie chodzi w ogóle o to, że się siebie wstydzimy nic z tych rzeczy, jesteśmy wzgledem siebie bardzo otwarci - ale gabinet ginkologiczny jest bardzo specyficzny i dla mnie im mniej w nim ludzi tym lepiej.

[magda11385]

moja pierwsza inseminacja byla bez meza bo lekarka na to nie pozwolia. Nastepne
2 mialam w towarzystwie meza. Mieszam w ny i w klinice w ktorej sie lecze wrecz
nalegaja na to bo to podobno wplywa dobrze na psychike pacjetki i ja sie z tym
w 100 % zgadzam. Po pierwszej ins jak lezalam te 20 min to przez glowe
przelecialo mi tysiace mysli nie koniecznie tych najlepszych. Przy nastepnych
maz zagadywal mnie i nawet nie zauwazylam kiedy czas mina poza tym czulam sie
duzo lepiej wiedzac, ze on jest przy mnie. Siedzial sobie grzecznie na
krzeselku blisko moje glowy i spogladal tylko na monitor. Dolna czes ciala
miala zaslonieta wiec nic nie wiedzial, poza tym nie zrobilo mi by to zadniej
roznicy bo on przeciez wie jak to wszystko tam wyglada - jest moim mezem. Teraz
czeka mnie in-vitro i wiem, ze bedzie ze mna od samego poczatku do konca.
Zaczynajac od pierwszego sonogramu to samego zabiegu wlacznie. Robi mi sie duzo
razniej na sama mysl, ze on bedzie ze mna.

[cetka]

>moja pierwsza inseminacja byla bez meza bo lekarka na to nie pozwolia.

jak to uzasadnila?

[jarkat04]

Ja co prawda miałam IVF, ale podanie zarodków jest podobne do IUI. Mąż był przy
mnie cały czas - trzymał mnie za rękę i zapewniał, że dwa bąbelki (które
widzieliśmy na monitorze) się zadomowią (zadomowił się jeden). Przy punkcji
mógł być obecny (lekarz bardzo zachecał), ale bał się i ja nie nalegałam. Drugi
etap był znacznie przyjemniejszy i ciesze się, że byliśmy wtedy razem. Olka

[cetka]

punkcja polega na tym, ze lezysz na fotelu ginekologicznym w narkozie? dluga ta
narkoza jest?

a przy uiu tez sie lezy na fotelu ginekologicznym? i potem sie z niego schodzi
i idzie na lezanke?

[matylda28]

Ja swoją pierwszą IUI niezwykle przeżywałam, tak że nie mogłam opanować łez
(mój lekarz jest naprawdę bardzo troskliwy i wyrozumiały, więc się nie dziwił,
a podnosił mnie na duchu), natomiast mój mąż, który przy całym zabiegu nie był
obecny na moje życznie, próbował mnie potem rozbawić mówiąc, że on zawsze był
oryginalny i nawet dziecko poczyna tak, że jego żona udaje sie w odosobnione
miejsce z innym mężczyną i z jego nasieniem. Ubawił mnie tym tak bardzo, że
śmiałam sie przez następną godzinę, jak wyszlismy i wcale nie żałowałam, że go
nie było, bo przy nim bym się totalnie rozkleiła. Co innego, że IUI była
nieudana i teraz znowu jestem totalnie rozklejona.
Ale dziewczyny zaniepokoiła mnie jedna rzecz, mój zabieg trwał zaledwie kilka
minut i ja wcale nie leżałam po nim jak piszecie 20 minut - czy takie leżenie
jest konieczne?
pozdrawiam Matylda

[namad1]

Matylda IUI zawsze trwa chwilkę, ja ostatno to nawet nie zdążyłam złapać oddechu a juz było po, nie ma naukowych dowadów na to, ze lezenie zwiększa szansę na ciążę,chociaż mój lekarz zaleca tak ok.5 min.

jak wyględa punkcja

[jarkat04]

Ja nie miałam narkozy przy punkcji, choć wiele klinik robi pod narkozą.
Dostałam silne środki znieczulająco - uspakajajace. Leżysz na fotelu
i "odlatujesz" - lekarz pobiera pęcherzyki (nic nie boli tylko czuć ukłucia).
Po tym odpoczywałam na leżance przez ok 1-1,5 godziny. I do domku.