A jak znosza "to" wszystko Wasi partnerzy?

[Gość: andzia]

Tak duzo piszemy tu o sobie , naszych zabiegach ,
jajeczkowaniach, zastrzykach i laparoskopiach.
Po moim ostatnim "dolku" z podziwem i uznaniem
popatrzylam na mojego meza ktory bardzo dzielnie
znosi sytuacje w ktorej niespodziewanie znalezlismy sie
oboje.Fakt, jego "zimne" spojrzenie na problem czasem mnie
wkurza - ale dobrze ze chociaz ta druga strona nie popada
tak czesto w dolki , depresje a zreszta same wiecie.......
Napiszcie tez cos dobrego o Waszych Misiach.
Przeciez to sa nasi sprzymierzency w tej niecodziennej
walce.Pozdrawiam. Ania.

[Gość: Daria]

Cześć! Odwiedzam te forum od jakiegoś czasu, postanowiłam, że też tu coś
nagryzdolę. Mam to paskudstwo co zwie się endometrioza i w związku z tym
niedrożne jajowody. Przechodziłam laparoskopię i dwa razy ICSI. Nadal nic,
cisza, dzidzi niet. Mój Misiu na początku naszej drogi znosił to źle. Ciągnełam
go do lekarza, namawiałam do sexu w "płodne" dni, złościł się na lekarzy i na
mnie, nie chciał słuchać o jakichkolwiek badaniach. Kłóciliśmy się o to ciągle,
wykrzykiwałam, że napewno nie chce mieć dzieci.Dziś po kilku latach chyba
dojrzał, bo jest inaczej. To on ciągnie mnie do łóżka i mówi, że trzeba
próbować chociaż mi już brakuje sił. Dodaje mi wiary w siebie i nasze
małżeństwo, ciągle powtarza,że będziemy mieli naszego dzidziusia. W
przygotowaniach do in vitro bardzo się denerwowaliśmy, ale mój Misiu dzielnie
robił mi zastrzyki. Mam nadzieję, że będzie coraz lepiej i jak to ktoś
powiedział "co nas nie zabije to nas wzmocni".

[Gość: Libra]

Mój mąż też dzielnie walczy. Podczas stymulacji robił mi zastrzyki (a
wcześniej prawie mdlał na widok strzykawki). Nie muszę go ciągnąć na żadne
badania - idzie sam. Jestem po drugim nieudanym, niestety, ICSI, i na wiosnę
podejdę do stymulacji. Teraz odpoczywam, a on sam zaproponował, że skoro mamy
trochę czasu to wybierze się do Novum, zrobi badanie nasienia, potem do
androloga i może polepszą się te plemniczki. Czasem myślę, że naszym
mężczyznom jest trudniej niż nam. Ja się wygadam, wypłaczę i jest OK, a on to
przeżywa w sobie i obwinia się za tą sytuację...
Libra

[Gość: agula]

Gdyby nie Mój Mężik to sama nie wiem jakbym przez to przeszła. Nigdy nie
zachował się jak typowy samiec, nigdy nie odmówił jakiegokolwiek badania, a
wiem że niektórym facetom jest bardo cięzko zrobić to badanie nasienia.
Bezustannie wyciera moje łzy i czasem n mnie pokrzyczy, że mam już się nie
mazać, że on wiem że będzie lepiej. Jeśli w ogóle mozna tak o tym powiedzieć to
ja cieszę się, że to ja mam problem, a nie On.. Mój Mąż nigdy nie płakał.
Nigdy!!W te Święta zobaczyłam jak płacze. Wtedy uświadomiłam sobie,jaką byłam
straszną egoistką z moimi żalami do całego świata, z użalaniem się nad sobą. On
wysłuchiwał tego, pocieszał, a jak Mu cięzko musiało być.
Wiecie co, jedyną pozytywną stroną tego że mamy problem jest to, że dzięki temu
uświadomiłam sobie za jakiego wspaniałego człowieka wyszłam za mąż, że mogę
zawsze na Niego liczyć, że kocham Go jak nikogo na świecie. Bardzo przez caly
ten czas leczenia dojrzałam, dorosłam. Wierzę, że nam się uda, bo przecież
niemożliwe żeby Bóg o nas zapomniał.
Ktoś powiedział: Nawet gdybym miał wszystkie skarby świata, a miłości bym nie
miał - byłym niczym. Święte słowa!

[mika_1]

My próbujemy od 1,5 roku. Ja staram się ciągle pozytywnie patrzeć na to
wszystko, ale przychodzą takie dni, że już nie mam siły. Ale za to mam mojegp
KOCHANEGO MĘŻA. To on mnie trzyma za rękę i mówi, że będzie dobrze, że przez
wszystko przejdziemy i nam się uda! Dzielnie znosi moje krzyki i zawodzenia i
wiem, że najbardziej cierpi z tego powodu, że to nie On musi to wszystko
przechodzić. Bo doskonale zdaje sobie z tego sprawę, że nawet gdyby bardzo
chciał, to nie zrozumie tego, co ja czuję podczas tych wszystkich badań, nie
przejmie na siebie mojego bólu i złego samopoczucia. Może mnie najwyżej
potrzymać za rękę, przytulić, pocałować, wysłuchać i to wszystko. Ale to
prawda - dzięki tym problemom wiem, że wybrałam sobie najlepszego mężczyznę na
świecie. On nie mówi mi, że to mój problem i mam sobie radzić sama. Kiedy mam
doły, to mówię, że to wszystko przeze mnie, a ON mi mówi, że to przecież nasz
wspólny problem i że kocha mnie najbardziej na świecie.I tak naprawdę do
szczęścia brakuje nam już tylko dzidziusia.... Ale co będę mówić....wiecie to
samo
Pozdr

[Gość: Fionka]

Wiecie dziewczyny, ja tak pomyslalam, ze to nawet niemozliwe, zeby nasi mezowie
nas nie kochali tak bardzo...Oni po prostu musza byc tak bardzo kochani,
inaczej nie byli by z nami tu i teraz. Ja znam co najmniej 2 przyklady par,
ktore sie rozeszly z powodu wlasnie niemoznosci posiadania dziecka. Czyja to
byla wina, nie wiem, ale wiem, ze ci mezowie, ktorzy zostaja, ze tak powiem "na
posterunku" - ta sa wlasnie te nasze najukochansze egzemplarze. Dlatego uwazam,
ze wszystkie z nas, te co sie odzywaja na tym Forum, te co sa na Bocianie i
wszystkie inne, ktore w dwojke borykaja sie z tym problemem - my wszystkie mamy
bardzo kochanych mezow. I juz.
Przy okazji, moj maz jest tez przy mnie, wierze, ze bedzie na dobre i zle a ja
najbardziej na swiecie pragne urodzic dziecko - dla Niego, nie dla siebie.
Pozdrowionka.
Fionka

[aleksandra3]

Wczoraj zapytałam mojego męża, czy gdyby wiedział, że będziemy mieli takie
problemy z zjaściem w ciążę (dodam że on jest zdrowy), to czy by się ponownie
ze mną ożenił? A on odpowiedział "Oczywiście, bo dziecko jest dla mnie ważne,
ale ważniejsza jesteś Ty i bycie z Tobą we dwoje."....

[agul1]

aleksandra3 napisała:

> Wczoraj zapytałam mojego męża, czy gdyby wiedział, że będziemy mieli takie
> problemy z zjaściem w ciążę (dodam że on jest zdrowy), to czy by się ponownie
> ze mną ożenił? A on odpowiedział "Oczywiście, bo dziecko jest dla mnie ważne,
> ale ważniejsza jesteś Ty i bycie z Tobą we dwoje."....

Ja wczoraj, po wizycie u lekarza, miałam podobną rozmowę) I mój mężczyzna
też twierdzi, że mnie kocha najbardziej na świecie i że jeśli faktycznie nie
uda nam się mieć dziecka, to on się z tym pogodzi i i tak będzie szczęśliwy, bo
ma mnie i to jest najważniejsze. Jest najwspanialszy na świecie Zaczynamy
powoli rozmawiać o adopcji, bo ja chyba nie będę się decydować na drogę pt.
inseminacje, stymulacje i in vitro.. Mój mężczyzna wytarł już hektolitry moich
łez i nigdy nie pokazał mi, że też chetnie by sobie popłakał, a na pewno tak
jest JEsteśmy ogromnymi szczęściarami mając takie drugie połówki To nasze
wynagrodzenie za problemy z poczęciem dziecka, tak sobie myślę, bo podobno nie
można mieć wszystkiego
Pozdrawiam Was wszystkie bardzo serdecznie

[aleksandra3]

JEsteśmy ogromnymi szczęściarami mając takie drugie połówki To nasze
> wynagrodzenie za problemy z poczęciem dziecka,


No tak, wszystko co piszesz, to prawda, ale czasem przez łeb przemyka taka
myśl, że może bylibyśmy dobrymi rodzicami i coś tym dzieciom moglibyśmy
przekazać - i wtedy jest smutno....
aleksandra

[agul1]

aleksandra3 napisała:
>
> No tak, wszystko co piszesz, to prawda, ale czasem przez łeb przemyka taka
> myśl, że może bylibyśmy dobrymi rodzicami i coś tym dzieciom moglibyśmy
> przekazać - i wtedy jest smutno....

Eee.. no pewnie ze sa takie myśli, bardzo często nawet. Ja jednak nie tracę
nadziei, bo mi mój mężczyzna ciągle powtarza, że zasłużyliśmy na dziecko, więc
na pewno będziemy je mieć i ja w to wierzę I Wam też tego życzę

Oby nam się

[aleksandra3]

Oby nam wszystkim się te życzenia w Nowym Roku spełniły!

Pozdrawiam
Ola

[Gość: MM]

Przepraszam, ze sie wtracam, bo zdaje sie jestem pierwszym facetem na tym watku, ale milo jest
przeczytac takie slowa o nas. Mam nadzieje, ze tez naleze do tych mezow/partnerow ktorzy sa wsparciem,
zreszta nie wyobrazam sobie zeby moglo byc inaczej. Pewnie, ze do wszystkiego sie powoli dochodzi.
Mnie tez na poczatku nie bylo latwo przechodzic wszystkie badania, ale z czasem czlowiek oswaja
sie z tym wszystkim. To juz chyba ktoras z was napisala, ze nam wcale nie jest latwiej - to wprawdzie Wy
przechodzi najbardziej bolace etapy leczenia, Wy wylewacie hektolitry lez, ale naprawde nam tez nie jest
latwo - duszenie w sobie emocji jest czasami o wiele trudniejsze (no przeciez sie nie rozplacze, bo to ja
mam byc silniejszy, stanowic wsparcie i nastrajac optymistycznie). Zreszta jestem urodzonym
optymistom i wierze, ze 2003 bedzie TYM wspanialym rokiem, czego i Wam zycze.

PS. To prawda, ze nasze zwiazek strasznie sie wzmocnil i dojrzal podczas leczenia. Teraz jestesmy tak
bliscy sobie jak nigdy dotad. Jest wiec przynajmniej jedna pozytywna strona.

[mika_1]

Buziak!!!
Wiecie, co mnie ostatnio strasznie gryzło? W Wigilię zadzwoniła do mnie moja
przyjaciółka i zakomunikowała, że tak się złożyło, że nie planowali jescze, ale
są szczęsliwi - będą mieli dziecko! Ona wie, jaka jest moja sytuacja - wiele
łez mi otarła już... Ja naprawdę niesamowicie się cieszę z ich szczęścia, bo
któż by się nie cieszył, ale jak odłożyłam słuchawkę, to się histerycznie
rozpłakałam.... bo jej tak strasznie zazdrościłam. A do tego jeszcze gryzło
mnie sumienie, że jej zazdroszczę, chociaż przecież się cieszę. Takie
rozdwojenie jaźni.... Okropnie to trudne dla mnie. I wiem, że ciężko mi tez
będzie, kiedy ten dzidziuś już się urodzi, bo będę się strasznie z nią cieszyć,
ale tez będzie mi żal, że to nie ja....
Czy miewacie takie chiwle, czy to tylko ja jestem niewystarczająco dobrą
przyjaciółką????

[Gość: Daria]

Skąd ja to znam. Nie martw się odczuwamy takie chwile podobnie. A swoją drogą
twoja przyjaciółka mogła by sobie darować w Wigilię. Ludzie popełniają takie
gafy, że głowa boli. Moja koleżanka (o niczym nie wie, ale mogła by się
domyślić, jesteśmy małżeństwem już parę ładnych lat) mówi mi, że dzieci powinno
się rodzić przed 30-tką. Ha,ha,ha też mi nowina. Niestety to przykre my tak się
staramy, walczymy by być mamą, a niektórzy pstrykną palcem (albo i nie) i już
jest ciąża. Głowa do góry nam też musi się udać!!!!!!!!!!!

[Gość: agat1]

Gość portalu: Daria napisał(a):

> Skąd ja to znam. Nie martw się odczuwamy takie chwile podobnie. A swoją drogą
> twoja przyjaciółka mogła by sobie darować w Wigilię. Ludzie popełniają takie
> gafy, że głowa boli. Moja koleżanka (o niczym nie wie, ale mogła by się
> domyślić, jesteśmy małżeństwem już parę ładnych lat) mówi mi, że dzieci
powinno
>
> się rodzić przed 30-tką. Ha,ha,ha też mi nowina. Niestety to przykre my tak
się
>
> staramy, walczymy by być mamą, a niektórzy pstrykną palcem (albo i nie) i już
> jest ciąża. Głowa do góry nam też musi się udać!!!!!!!!!!!
Wiesz, nie chcę Cię urazić, ale postanowiłam napisać swój komentarz do
powyższej Twojej wypowiedzi - a skąd Twoja koleżanka ma wiedzieć, że staracie
się o dziecko i Wam się nie udaje? Nie wszyscy pragną dziecka najbardziej na
świecie, nawet kilka lat po ślubie, więc nie obwiniaj jej za te opowieści, że
dizecko powinno się urodzić przed trzydziestką....
A inny problem - czy ja nie moge się cieszyć, że jestem w ciąży, wiedząc, że
moja przyjaciółka ma problemy z poczęciem dzidziusia? Czy mam przed nią
ukrywać, że będziemy mieli dziecko? Przecież to też nie jest do końca normalne.

A na koniec chcę dodać, że trzymam kciuki za Was wszystkie, na pewno Wam się
uda i będziecie się cieszyć swoimi cudownymi pociechami i żyć w cudownej
atmosferze rodzinnej miłości, czego życzę z całego serca
AgaT (+ synek w brzuchu, 20 tygodni)

[Gość: Daria]

Do AgiT. Moja koleżanka dobrze wie, że kocham dzieci, lubię o nich rozmawiać,
biorę pod opiekę dzieci znajomych, sugerowałam jej kiedyś, że nam nie wychodzi.
Ona ma dwoje dzieciaczków i trudno jej sobie wyobrazić z czym my się borykamy.
Wcale jej nie obwiniam. Pewnie jestem już przewrażliwiona na takie sugestie.
Cieszę się gdy bliska mi koleżanka zachodzi w ciążę i jest z tego powodu
szczęśliwa (gorzej gdy rozpacza). Napewno jest mi trochę żal, że to nie ja.
Wiadomość, że jestem w ciąży przekazałabym koleżance, która walczy każdego m-ca
o dziecko, raczej po świętach. Nikt tego nie zrozumie, kto tego nie przeżył.
Dlatego NIE OBWINIAM , ale jest mi przykro. Pozdrawiam Ciebie i Twojego synka.

[mika_1]

Czy ktoś, kto zachodzi w ciążę bez problemu, przez przypadek, przy okazji...
wie jaki to jest fizyczny ból niemożności zajścia w ciążę? Nie i nigdy nie
będzie wiedział jak to jest. Ja nie umiem wytłumaczyć, co czuję osobie, która
nie przeszła choć kawałka drogi, którą my przechodzimy. Dlatego wydaje mi się,
że osoba, która tego nie przechodziła, nie może potępiać lub komentować naszych
czynów czy opinii - to są sytuacje ekstremalne, kiedy człowiek przestaje myśleć
do końca logicznie, bo myśli tylko o jednym. Dlatego to forum jest potrzebne,
żeby dziewczyny mogły się przekonać, że nie sią nienormalne, że wiele innych
przechodzi to samo, żę nie załamać sie psychocznie. Mnie to pomaga .
Pozdrawiam, Mika

do miki-1

[agat1]

Jestem chyba "osobą, która nie przeszła choć kawałka z tej drogi" w Twoim
ostatnim poście, więc odpowiadam, iż obserwuję to forum właśnie dlatego, że
przeszłam spory kawałek tej drogi, zanim urodziłam dziecko i doskonale wiem, co
to oznacza. Poza tym mam w swoim otoczeniu sporo ludzi, którzy tego szczęścia
nie doświadczyli i walczą tak jak Wy i potrafię sobie wyobrazić, jaki to dramat.
Dla nas los był o wiele łaskawszy niż dla Was, ale nie mogę mówić,że było łatwo.
Pozdrawiam i życzę sukcesów
AgaT

[Gość: agula]

Ja też zazdroszczę wszystkim dziewczynom, które są w ciąży!!
Nie wiem czy to przypadek, czy tez złośliwość losu, ale wokól mnie ciągle sa
jakieś szczęsliwe ciąże
Najpierw była żona kuzyna - wyłam jak osioł, gdy się dowiedzialam o jej ciązy i
jak się rodził Jasiek. Tak przy okazji to jej pierwsza ciąża nie utrzymała się
i mialam straszne wyrzuty sumienia, że jej zazdrościłam.. Drugi raz zaszła juz
w 2 miesiace po tym.
Potem sąsiadka - bocian miał chyba zeza, bo pomylił się dokładnie o jeden dom!
Teraz koleżanka, u której byliśmy w listopadzie na weselu i jeszcze kolejna
kuzynka!
Wszystkim im jednocześnie zazdroszczę i za wszystko mam wyrzuty, ale cóż skoro
nie potrafię inaczej.
Życzę im wszystkim z calego serca, aby się szczęśliwie powiły maluszki i czekam
z niecierpliwościa na NASZEGO!!!

[Gość: LR]

Mam to samo!!! Moja przyjaciółka też dzwoniła parę dni temu, że nie planowali a
jednak. A jest to ich drugie. Mieli problemy z Alą więc zasłużyli na szczęśćie.
Pozdrawiam. My próbujemy od 1,5 r. Dla mnie to ogrom czasu ale inni mają gorzej.

[mika_1]

Najgorsze jest to, że te, które nie maja problemu z ciązą, podchodzą do tego
wszystkiego ot tak, normalnie - jest ciąża, będzie dziecko i tyle.A mnie się
nóż w kieszeni otwiera, gdy to widzę - nie wiedzą jaki to cud im się
przydarzył. Macie rację - bocian chyba ma zeza i nie zawsze wybiera tak, jak
należy....

[Gość: Daria]

Najgorsze jest gdy słyszę od niezamężnej koleżanki, że wpadli. I co teraz,
panika ślub czy może aborcja. A gdy zdecydują się na małżeństwo, urodzi się
dziecko i widzę jaka ona jest nieszczęśliwa - pieluchy,przewijanie, karmienie,
nocne wstawanie itp. - odrazu się we mnie gotuje i szlag mnie trafia. Ma taką
śliczną kruszynkę a ona jak męczennica. Na świecie nie ma sprawiedliwości.

[agat1]

Pewnie, pewnie, ci, co mają dzieci, z pewnością na nie nie zasłużyli, nie
potrafią ich kochać odpowiednio mocno, po prostu mieli dużo szcześcia, jak
każdy głupi.
Nic więcej nie napiszę, bo nie chcę nikomu robić przykrości, ale powinnyście
raczej nauczyć się tolerancji i innego spojrzenia na świat i życie.
Zyczę Wam, żebyście wszystkie szybko zostaly mamusiami, kochały swoje dzieci i
nigdy nie były zmęczone nocnym wstawaniem, przewijaniem, karmieniem i opieką
nad maluchami.

[Gość: Daria]

agat1 napisała:

> Pewnie, pewnie, ci, co mają dzieci, z pewnością na nie nie zasłużyli, nie
> potrafią ich kochać odpowiednio mocno, po prostu mieli dużo szcześcia, jak
> każdy głupi.
> Nic więcej nie napiszę, bo nie chcę nikomu robić przykrości, ale powinnyście
> raczej nauczyć się tolerancji i innego spojrzenia na świat i życie.
> Zyczę Wam, żebyście wszystkie szybko zostaly mamusiami, kochały swoje dzieci
i
> nigdy nie były zmęczone nocnym wstawaniem, przewijaniem, karmieniem i opieką
> nad maluchami.

A jednak zrobiłaś mi przykrość. Nie o to mi chodziło co sobie pomyślałaś. Poza
tym o niczym tak nie marzę jak o przewijaniu, karmieniu i o nie przespanych
nocach, nie mogę się doczekać kiedy będę tulić małego brzdąca, a on będzie
wymagał całodobowej opieki. Będę wówczas najszczęśliwsza na świecie. Tak samo
podchodziłam do tego na początku naszej drogi. Rozumiem, że dla kobiety
niezamężnej ciąża może okazać się dramatem, więc czy to jest sprawiedliwe???

[agat1]

Dario, pewnie, że to nie jest sprawiedliwe, ale oskarżanie kogoś, że się nie
cieszy z dziecka tak, jak Ty byś się cieszyła też nie jest w porządku.
Sprawiedliwości nie ma, szczególnie w sprawie dzieci - jedni mają ich tyle, że
nie są w stanie ich wykarmić, inni tyle lat miesiąc po miesiącu marzą chociaz o
jednym i nic - to największa niesprawiedliwość na świecie. Tylko, niestety,
nikt z nas nie ma na to wpływu.
Przepraszam, że zrobiłam Ci przykrość swoim postem, nie chciałam tego. Ale
czasami tak brzmią niektóre uwagi na tym forum pod adresem ludzi, którym się
udało.

[Gość: Daria]

Uwagi nie brzmią pod adresem tych, którym się udało. Dyskutujemy tu o kobietach
(parach) które nie mają pojęcia jakie to szczęście mieć dziecko i które nie
wiedzą nic o niepłodności. Powtarzam dyskutujemy nie oskarżamy! Za dużo
bierzesz do siebie.

[Gość: Moni]

To jest cholernie niesprawiedliwe. Jak słyszę, że jakaś małpa wyrzuciła swoje
nowonarodzone dziecko to mnie normalnie szlak jasny trafia. Człowiek się stara,
chciałby bardzo i co z tego? Co miesiąc to samo.Jedna wielka beznadzieja.
Czasami zastanawiam się nad tym, co ja komu zrobiłam, że akurat mnie to
spotkało. Nie wiem, może za bardzo chcę tego dziecka, może na nie nie
zasługuję, może jestem zła? Ale dlaczego jedni mają w nadmiarze, a człowiek nie
może dostać nawet iskierki nadzieji? Mam już dość tego wszystkiego, bo niszczę
nie tylko siebie,ale też wszystkich w koło. Nie wiem, może zdecyduję się w
końcu na adopcję, ale boję się tego, boję się że wyrządzę krzywdę jakiejś małej
istotce, która na to nie zasługuje, boję się, że nie będę potrafiłą kochać
adoptowanego maleństwa pełną matczyną miłością. Dobrze, że moje kochanie jest w
tym wszystkim ze mną, że jeszcze mnie wytrzymuje. Dziękuję chociaż za Niego, bo
jest jedyną dobrą rzeczą, jaką dostałam od życia.

Ale sie porobilo...

[rose2]

Najczesciej bywa tak, ze ktos zwyczajnie nie dorosl do bycia matka/ojcem. Nie
jest regula, ze Ci co maja to "szczescie za pierwszym razem" zawsze nie
doceniaja tego co maja. Mozna miec lat 30, byc malzenstwem od wielu lat i nie
dorosnac. Mozna tez miec lat 20 i "wpasc" i byc sczesliwym i cieszyc sie z
dzidziusia. Uwazam, ze nie ma na to zadnej reguly. Jak rowniez "czesto gesto"
ludzie lubia sobie ponarzekac bez wyraznej przyczyny, ot tak pogadac, a
rzeczywistosc wyglada zupelnie inaczej.
Od prawie roku staram sie o bajbuska, bezskuteczne niestety. I jesli
kiedykolwiek mi sie uda i urodze dziecko, to jestem pewna, ze po kilku
nieprzespanych nocach tez sobie pomarudze...

[Gość: agat1]

Widzisz rose - Ty dopuszczasz taką możliwosć, że można sobie pomarudzić będąc w
pełni szczęśliwym z bycia rodzicem, inne uczestniczki tego forum niestety nie...

[Gość: Daria]

Gość portalu: agat1 napisał(a):

> Widzisz rose - Ty dopuszczasz taką możliwosć, że można sobie pomarudzić będąc
w
>
> pełni szczęśliwym z bycia rodzicem, inne uczestniczki tego forum niestety
nie..

A kto napisał, że nie można sobie pomarudzić. Nudzi mnie już ten wątek a
dyskusja staje się jałowa. Czuję, że kompletnie nie wiecie o co mi chodzi.

[mika_1]

Już to chyba gdzieś pisałam - to, co myślimy w chwilach zwątpienia,
niejednokrotnie nie przyszłoby nam do głowy w momencie patrzenia "na trzeźwo"
na całą sprawę. Jestem w 100% pewna, że jeśli nam się uda, to każda z nas sobie
pomarudzi podczas nocnego wstawania do dziecka. Przecież jesteśmy tylko ludźmi.
Ale przecież nie o marudzeniu i wstawaniu tu mówimy. Przecież to właśnie tu
najłatwiej nam powiedzieć o tym, co siedzi w najgłebszych zakamarkach naszych
serc. To chyba dobrze, bo zdajemy sobie z tego sprawę i, jak już powiedziano,
mamy z tego powodu wyrzuty sumienia. A przecież po to jest to forum - żeby nie
zwariować, żeby przekonać się, że wiele z nas czuje to samo.... Tak mi się
przynajmniej wydaje....

[rose2]

Taka postawa moze miec przykre skutki. Nigdy nie ma tak jak sobie wymarzycie.
Jesli przez te lata oczekiwan obiecujecie sobie rozne rzeczy, przykladowo, ze
nie bedziecie sie zloscic na dziecko, zawsze je nosic na rekach kiedy zaplacze
i nie marudzic gdy jestescie zmeczone, w momencie odstepstwa mozecie miec
straszne wyrzuty sumienia i zwatpienie typu "czy ja naprawde jestem dobra
matka". Jest taki jeden watek na bocianie zalozony przez "matke adopcyjna" oraz
komentarz od pani psycholog, radze przeczytac. To jest bardzo zlozone
zagadnienie i nie takie proste do wyjasnienia.

[rose2]

Widzisz Dario, ludzie wcale nie musza sie domyslac o Waszych problemach (nie
musza i nie chca sie domyslac = plotkowac). Radze odwiedzic strony bociana
(forum/kacik z psychologiem).
A dyskusja wcale nie jest jalowa.

[Gość: Daria]

rose2 napisała:

> Widzisz Dario, ludzie wcale nie musza sie domyslac o Waszych problemach (nie
> musza i nie chca sie domyslac = plotkowac). Radze odwiedzic strony bociana
> (forum/kacik z psychologiem).
> A dyskusja wcale nie jest jalowa.
Strony bociana odwiedzam regularnie. A tak poza tym "syty głodnego nie
zrozumie".

[rose2]

Syty glodnego nie zrozumie, a skad wiesz czy syty kiedys nie byl glodny? Moim
skromnym zdaniem trzeba "grac w otwarte karty" ale to juz indywidualny wybor i
naprawde nie zlosc sie na kolezanke, bo ona na pewno chce dla Ciebie jak
najlepiej.

[mika_1]

Już to chyba gdzieś pisałam - to, co myślimy w chwilach zwątpienia,
niejednokrotnie nie przyszłoby nam do głowy w momencie patrzenia "na trzeźwo"
na całą sprawę. Jestem w 100% pewna, że jeśli nam się uda, to każda z nas sobie
pomarudzi podczas nocnego wstawania do dziecka. Przecież jesteśmy tylko ludźmi.
Ale przecież nie o marudzeniu i wstawaniu tu mówimy. Przecież to właśnie tu
najłatwiej nam powiedzieć o tym, co siedzi w najgłebszych zakamarkach naszych
serc. To chyba dobrze, bo zdajemy sobie z tego sprawę i, jak już powiedziano,
mamy z tego powodu wyrzuty sumienia. A przecież po to jest to forum - żeby nie
zwariować, żeby przekonać się, że wiele z nas czuje to samo.... Tak mi się
przynajmniej wydaje....