czasem mam już dość...

[dronka3]

dziewczyny, skąd Wy bierzecie tyle siły? ja coraz bardziej pogrążam się w smutku, dopadają mnie stany depresyjne... brakuje mi tej nadziei, którą miałam na początku leczenia, brakuje mi wiary w spełnienie...
jestem teraz w stanie zawieszenia - przyjmuję difereline co 28 dni w zastrzyku, za mną już laparo, przyjmowanie danazolu na zaleczenie endometriozy, trzy zastrzyki difereline - przede mną jeszcze dwa zastrzyki, czyli do maja mam z głowy...
brakuje mi już sił

[finka77]

dronka3 Witaj
chyba każda z nas czasami opada z sił .ja juz kilka razy przechodziłam załamanie
.Wszystkiego mam dosyc ,nie mam siły ,ryczę ,nie wierze że sie uda.
Ale potem nabieram siły i mocy do działania.
Podobnie jak ty mam zastoj mam nadzieję że tylko do maja w marcu czeka mnie
resonans głowy a w kwietniu laparo.mam podejrzenie endo i boje się że pottem
będe brała leki ,ale narazie nie myślę o tym .
jaki stopien masz endo i co Ci powiedzieli ,jaka szansa na ciąże ,i czy jest
naturalnie czy rozród wspomagany.
taki zastoj jest najgorszy ,ale może warto wykorzystac to i pozałatwiac jakies
inne sprawy zdrowotne np. dentysta .No chodzi żebys cos robiła z mysla że teraz
naprawiasz swoje zdrowie a potem starasz sie o dzidziusia.
musisz jakos to przetwrac .Wiem jak jest cięzko , ja juz wiem że nikt nie
obiecywał że będzie łatwo .Ale jak czytam ilu para sie udaje ,po jakich
przejsciach są ,a teraz tula swojego dzidziusia to mysle że warto sie teraz
pomeczyc .Nie możemy sie poddac.Napewno sie nam uda.Trzymaj sie .

nie jesteś sama

[urzednik.ilawa]

[urzednik.ilawa]

nie wiem jak Cię pocieszyć ale...
opoiwem Wam coś może jak zrzucę trochę z siebie to wszystkim nam zrobi się
lepiej........ albo gorzej
Od kilku miesięcy staraliśmy się z żoną o potomka. W końcu zdecydowaliśmy się
na wizytę u ginekologa. Żona była u ginekologa jakiś rok lub 1,5 temu.
Myśleliśmy, że badanie to będzie rutyna, jakieś leki dostaniemy itp. Niestety w
ciągu kilku minut cały świat zawalił się nam na głowę. Moja żona ma jakąś
torbiel. Wielkości ok 4 cm - lekarz powiedział, ze niemożliwe żeby to coś było
podczas ostatnich badań, a jak urosło w ciągu roku do rozmiarów 4 cm to on
podejrzewa najgorsze.
Za miesiąc żona ma kolejne badania i wtedy najprawdopodobniej będzie musiała
iść do szpitala
w międzyczasie ja musze zrobić badania nasienia....
ogólnie nie jest ciekawie
na to forum wszedłem, żeby znaleźć coś co pomoże mi w wspieraniu żony. Nie wiem
jak mam jej pomóc ani jak być dla niej oparciem....
może wy dziewczyny dacie mi jakiś "oręż" w walce...

[dronka3]

urzednik.ilawa
bardzo dobrze, że tu przyszedłeś. może ja Ci nie pomogę, ale dziewczyny mają tyle siły w sobie, że na pewno znajdą ją też dla Ciebie. choć wiem, że to nie jest łatwe, bo i przed Tobą badania (dość krępujące - jak to mówi mój mąż), to musisz być ze swoją żoną, musisz ją wspierać.
powiem Ci czego ja nie lubię, jakiego "wspierania". hasła typu: "będzie dobrze, przecież coś się dzieje, to znaczy, że się uda, a myślisz, że ja się nie załamuję"
po czasie przestałam płakać, a przynajmniej nie przy nim. teraz oboje, ale osobno przeżywamy ten ból.

[pkmk3]

Ja też przeżywałam to co WY.Też płakałam całymi nocami i zadawałam pytanie
dlaczego ja?Dlaczego świat jest taki niesprawiedliwy?A jak usłyszałam, że w
śmietniku na moim osiedlu znaleźli martwego noworotka to serce mi
pękło.Dlaczego zachodzą w ciążę kobiety które nie chcą dzieci,bija je albo i
zabijaja a my chcieliśmy dać miłość dzidzi.Cały czas miałam nadzieje mimo że
sama nie dostawałam okresu tylko miałam wywoływany,nie miałam owulacji,małe
endometrium,torbiele po 8 cm, bardzo wysoka prolaktyna,złe nasienie męża i
teraz po 1,5 roku walki jestem w 16 tygodniu ciąży.Dla Boga nie ma rzeczy
niemożliwych.Nie mogłam sobie wyobrazić że będę kiedys w ciąży a jednak.to jest
cud!!! musicie w to wierzyć bo przecież nie jesteście gorsi od innych, tylko
chcecie dać miłość.Ja byłam chyba u 10 lekarzy,raz nawet usłyszałam że jestem
za chuda i że nigdy nie zajdę naturalnie w ciążę tylko przez in vitro.Tak
płakałam jak wyszłam od tej pani że mąż nie mógł mnie powstrzymać i co??
zaszłam naturalnie.W moim przypadku zmiana lekarza któremu ufałam bardzo i
chodziłam do niego prawie 1,5 przyniosła efekt.

[dronka3]

pkmk3
po pierwsze gratuluję z całego serca. to prawdziwy cud!
to prawda, nie jesteśmy gorsi, tylko może musimy dłużej poczekać. dziękuję za Twój uśmiech, za Twoją radość

[pkmk3]

To mi się podoba,głowa do góry.Mnie się wydaje że nic nie dzieje się bez
przyczyny.Po coś Bóg chce żeby tak było.Ja inaczej patrzę na ciążę i dzidzie
niż 1,5 roku temu.Mnie też każdy mówił że jeszcze jestem młoda,po co już
klinika niepłodności,każdy naciskał żebym dała sobie luz bo jeszcze mam czas a
ja nie umiałam siedzieć z zalożonymi rękoma.Myślałam że przez takie bezczynne
siedzenie zmarnuję ten czas.Tak bardzo pragnęłam dzidziusia że zrobiłabym
wszystko.Kiedy się starałam o dzidziusia nie uczestniczyłam w rozmowach na
forum tylko czytałam że nie jestem sama i że tylu starającym się udaje ale
kiedy mnie się udało postanowiłam że będę odpisywać i dawać nadzieję bo cuda
się zdarzają!!!Musicie mocno w to wierzyć.Ja naprawdę czytam to co piszecie i
łzy mi lecą bo wiem co to znaczy i bardzo bym chciała żeby Was spotkało to co
mnie.Trzymam kciuki

[dronka3]

pkmk3
jesteś kochana. ja też długo nic nie pisałam na forum. ale teraz potrzebuję tego wsparcia bardziej niż kiedykolwiek. za długo żyję w zawieszeniu, a co gorsza, jeszcze troszkę mi tego czasu zostało. dopiero w maju dostanę @,a do maja... ech...

[pkmk3]

Zobaczysz jak Ci zleci.U mnie na początku każdego cyklu przychodziła nadzieja a
kiedy dostawałam @ odchodziła i tak za każdym razem.Jak miałam dni płodne to
nie umiałam się na niczym skupić w pracy, cały czas o tym myślałam.A w cyklu w
którym zaszłam w ciążę za nic w świecie się tego nie spodziewałam ponieważ
przyjęłam bardzo duzo drogich leków i zastrzyków na owulację i niestety
zostałam przestymulowana i zrobiły mi się torbiele na jednym i drugim
jajniku.Wiesz jaki był płacz jak wyszłam z gabinetu dr Sobkiewicza.Rano to nic
nie widziałam na oczy, koleżanki wiedziały co jest grane i jedna nawet
zaproponowała żebym przyprowadziła męża do niej skoro ja nie mogę))byłam
przygotowywana już do laparoskopii a tu niespodzianka.Jak zrobilam test i
zobaczyłam 2 kreski pierwszy raz w życiu to jak zadzwoniła do męża to tak
płakałam że biedny nie mógł zrozumieć o co mi chodzi.To była najcudowniejsza
chwila w naszym życiu i bardzo pragnę żebyście też to przeżyły.Pomodlę się dziś
za WAS.Powodzenia

[dronka3]

oby tylko czas mi nie uciekł za szybko, coraz mniej go mam. choć wszyscy mnie pocieszają, że jeszcze nie jestem taka stara
zazdroszczę Ci, ale wiesz, to nie jest taka zazdrość o coś... to jakby zazdrość z żalu, że ja nie mogę, że nie jestem, że...
często wyobrażam sobie tą chwilę, jak zareaguję, jak powiem mężowi, jak będzie.
modlitwa jest mi bardzo potrzebna - sama zaniedbałam tą strefę życia... może to kara

[urzednik.ilawa]

dronka3 napisała:


> często wyobrażam sobie tą chwilę, jak zareaguję, jak powiem mężowi, jak
będzie.

- nie wiem jaki jest Twój mąż ale ja w takiej chwili chciałbym być oparciem
dla żony. Z autopsji wiem, że reakcja może być różna - nie zdziw się jak Twój
mąż będzie musiał pobyć sam (faceci tak mają - ja jak mam doła to jadę
postrzelać albo rąbię drwa - pomaga się wyładować)


> modlitwa jest mi bardzo potrzebna - sama zaniedbałam tą strefę życia... może
to
> kara


OJ nie wolno tak mówić
nie wiem jaką wiarę wyznajesz ale mój Bóg jest miłosierny.
Pamiętaj, że Bóg nie zsyła kar (cokolwiek twiewrdzą moherowe beraty)

[dronka3]

mój mąż byłby w tym momencie chyba najszczęśliwszym facetem pod słońcem, czeka na tą chwilę razem ze mną, może nawet bardziej niż ja... jestem katoliczką, tylko zagubiłam się i nie jestem już tak blisko Boga, choć wiem, że On na mnie czeka...

[urzednik.ilawa]

Pamietaj, że nawet gdy oddalasz się od Boga to nie oznacza, że ON oddal się od
Ciebie. Bóg zawsze czeka na Ciebie, nigdy Zie nie odtrąci - dla mnie
To zawsze było oparcie. (kiedy nie masz na coś wpływu - niech się dzieje wola
nieba z nią się zaasze zgadzać trzeba)
Mam nadzieję, że wasze marzenia spełnią się jak najszybciej

[dronka3]

często sobie to powtarzam, że mimo wszystko On jest ze mną... życzę Wam szczęścia!

Urzedniku....

[male_piwo]

urzednik.ilawa napisał:

> jak mam jej pomóc ani jak być dla niej oparciem....
> może wy dziewczyny dacie mi jakiś "oręż" w walce...

Czuję się wywołany do tablicy i choć nie pytałeś o zdanie facetów

A więc od początku...

>Niestety w
> ciągu kilku minut cały świat zawalił się nam na głowę. Moja żona ma jakąś
> torbiel. Wielkości ok 4 cm - lekarz powiedział, ze niemożliwe żeby to coś było
> podczas ostatnich badań, a jak urosło w ciągu roku do rozmiarów 4 cm to on
> podejrzewa najgorsze.

Nie chcę Cię straszyć, ale to jeszcze nie jest koniec świata. Trochę mnie dziwi
podejście lekarza... podejrzewa najgorsze (?). Oczywiście powinien uprzedzić o
potencjalnych zagrożeniach, jednak chyba niepotrzebnie was wpędził w stres.

A co do Twojego zasadniczego pytania, jak wspierać żonę...
Rzecz sama w sobie jest niebywale trudna i oczywiście pewnie dość indywidualna,
ale z autopsji mogę Ci udzielić kilka wskazówek:
1. Nie mów jej, że będzie dobrze, kiedy jest źle. (to jest chyba najgorsze
pocieszenie)
2. Nigdy nie wykorzystuj tego, że ona ma problem (nawet w mega kłótni, ja zawsze
powtarzałem, że jest to "rzecz święta", której się nie tyka)
3. Pamiętaj, że jest to Wasz problem, a nie tylko jej.
4. Nie martw się na zapas i staraj się to myślenie zaszczepić swojej połówce.
5. A poza tym musicie działać, działać, działać... Nie tracić czasu ani nadziei

No i ostatnia rada, w chwilach absolutnego zwątpienia, mojej M. powtarzałem, że
musimy zrobić wszystko, nawet jeśli się nie uda, tak abyśmy mogli za kilka lat z
czystym sumieniem spojrzeć w lustro...

A tak na marginesie, nie to że taki przemądrzały jestem, to wszystko powyżej,
nieraz zawodziło i dostawało mi się, a to że się w ogóle nie interesuje, że mam
to gdzieś, że jestem z boku itp...

ech... życie

Pozdrawiam i wytrwałości życze.

[dronka3]

fifko77
u mnie sinusoida wciąż się zmienia, teraz znowu jestem w totalnym dole, pomimo tego, że żyję w zawieszeniu.
pytasz o moją endo - nikt mi nie powiedział, który to sopień, ale w czerwcu ubiegłego roku miałam laparo, niestety po operacji nie miałam kontaktu ze swoim lekarzem (był na zwolnieniu) a drugi lekarz zapomniał o lekach pooperacyjnych. dlatego dopiero od października brałam leki.
mój lekarz nigdy mi nie powiedział o sznasach - a gdybym nawet zapytała, to wiem, że powie, że wszystko da się zrobić.
naczytałam się o endo i wiem, że to wcale nie jest takie proste. ale cóż poczekam.
na pewno warto się pomęczyć, ale to czekanie wykańcza, a ja czekam już bardzo długo...

[mika805]

hej.ja miałam tak już wiele razy,załamanie , brak wiary,depresja...
poszłam na psychoterapię i teraz jest troszkę lepiej.jestem w dość trudnej
sytuacji po 4 inseminacjach i 2 transferach.nie mam juz mrozaczków więc jak bym
się zdecydowała to od nowa badania i zastrzyki...miałam ciężkie chwile ale dużo
rozmawiałam z dziewczyną która urodziła bliżnięta po wielu latach leczenia.i
wiesz pomogło mi to podjąć decyzję.na kilka miesięcy(2-3)odpuszczam, załatwię
pewne sprawy i przestanę żyć tylko badaniami, wizytami,lekami i depresją.potem
ostro biorę się do 3 transferu!wiem że brakuje ci sił bo ja 5 lat walczę więc
możesz sobie wyobrazić co przechodziłam, ale musisz wierzyć!wiara czyni cuda a
jak czytasz na tym forum wiele dziewczyn zaciążyło, więc i na nas kiedyś
przyjdzie pora!bądż silna!jestem z tobą!

[dronka3]

mika805
nie miałam jeszcze żadnego transferu - wciąż nie byłam w odpowiednij klinice. dopiero teraz lekarz wziął się za nas. moje czekanie też liczy juś pięć lat, z tego dwa intensywnej walki.
na ogół jest ze mną dobrze... ale przychodzą dni, kiedy chciałabym uciec, zapaść się pod ziemię, zakończyć...
wiara czyni cuda - od lat to słyszę. chciałabym ją znowu odzyskać. może po tym leczeniu się znów uda, znów będę liczyć na cud...
powodzenia w walce!

[mika805]

ja też tracę wiarę ale w końcu trzeba jakoś żyć!u nas niby ok a ciąży nie
ma.wkurza mnie to czekanie ale co mam zrobić?pozostaje wiara i czekanie, ale ile
można czekać????????????????????mam nadzieję że będzie dobrze.może idz do
kliniki niepłodności, bo ja kilka lat chodziłam do zwykłych gin i ręce
rozkładali.a kasa szła.jestem z tobą.damy radę!

[dronka3]

jestem w takiej klinice, w końcu! i to tylko dzięki temu mam zrobioną laparo. za późno się tam wybrałam - liczyłam na cud jakiś czy coś

[mika805]

ja tak samo.bałam się tej nazwy!zresztą byłam młoda i nie dopuszczałam do siebie
myśli że nie będę mogła mieć dzieci.a teraz to dla mnie "naturalne"że tam
jeżdżę.tylko tyle czasu zmarnowałam bo każdy mi tłumaczył że jestem jeszcze
młoda i będę mieć dzieci.

[dronka3]

no właśnie. jeden lekarz wciąż mówił, że naturalnie, że poczekamy - zmarnowałam przez niego dwa lata. ja tylko dzięki znajomym dowiedziałam się o tej klinice i na całe szczęście, bo inaczej dalej liczyłabym na cud, który by nigdy nie nadszedł.

[mika805]

ważne, że jesteś na dobrej drodze.ja jestem już po wszystkich badaniach, laparo,
hsg, hormony, przeciwciała...teraz już tylko może być lepiej.wciąż wierzę że mi
się uda.i dla ciebie i dla mnie niedługo zaświeci słońce!ale mam dzisiaj
nastrój(hihi), gdybyś poczytała mnie po testowaniu, kilka dni
temu...buuuuuuuuuu.więc sama widzisz że kobieta zmienną jest!głowa do góry i
walczymy dalej!

[dronka3]

takie nastroje będą z nami jeszcze długo. dopóki nam się nie uda. raz dobrze, a raz źle. musimy być silne, choć czasem to trudne. jak bardzo chciałabym mieć tyle siły i wiary co Ty. ale mam tylko nadzieję, że może chociaż radość życia w końcu odzyskam.

[mika805]

wiesz u mnie nie zawsze było tak jak teraz.ale w końcu nadszedł taki moment że w
pewnym sensie pogodziłam się z tym stanem rzeczy.ale w sumie nie wiem czy z tym
się można pogodzić?tym bardziej jest mi trudno bo wkoło mam mnóstwo dzieci
chcianych i mniej chcianych i czasem szlag mnie trafia, jak kobiety przyjmują
ciążę i jak traktują dzieci.ale cóż przecież nie zamknę się w domu.chociaż
czasem tak robię...kiedy przychodzi @ to chcę być sama, wyryczeć się i nie
słuchać "dobrych" rad i pocieszania!zobaczysz damy radę.ja jestem zdania że co
nas nie zabije to nas wzmocni!trzymaj się!i nie poddawaj!popłacz powściekaj się,
a potem do przodu!

[dronka3]

trudno jest pogodzić się z tą sytuacją, z tym stanem. przecież bardzo tego chcemy. robimy wszystko, by się udało,a tu co miesiąc okazuje się, że nic z tego.
wiesz. kiedyś płakałam, kiedyś bardzo chciałam wsparcia mojego męża... teraz płaczę w ciszy, sama, nie chcę jego pocieszeń, nie chcę pokazywać swojej słabości, nie chcę jeszcze jego dołować.
do tego się na da przyzwyczaić

[mika805]

ja też nie chcę płakać przy mężu ale czasem nie wychodzi.on już teraz to nawet
krzyczy na mnie żebym nie płakała, bo tylko nerwy dodatkowe.sam zresztą zaczyna
jak mnie widzi.ale jak jego nie ma to nie żałuję sobie i ryczę na głos jak
głupia.a potem jet lepiej...troszkę.wiem że nie da się do tego przyzwyczaić ale
trzeba z tym żyć.

[dronka3]

czasem zanoszę się jak dziecko... stałam się z resztą ostatnio bardzo wrażliwa na wszystko - głupia reklama w tv potrafi mnie rozczulić do łez. głupie.

[tymonka30]

Ja nie wiem, chyba stąd, że czasem popłaczę właśnie... popłaczę, podołuję się i
znowu mam siły )

[mika805]

hej tymonka a co u ciebie?

Milka zwana Miką :-))

[tymonka30]

Otóż zaczęłam brać clo od soboty i za tydzień idę na monitoring. No ciekawe...

[mika805]

to inv czy ins?bo ja to się już gubię która co i kiedy?

[tymonka30]

Nie nie, natural, jeśli coś w ogóle urośnie.

[mika805]

a co ma nie urosnąć?weż się do roboty hihihi,ja ci pokibicuje bo na razie nic
nie robię.trzymam kciuki- jak ci się uda to będę ci zazdrościć i wezmę się sama
do roboty!pozdrawiam.

[tymonka30]

No wiem z doświadczenia, że różnie reagowałam w całej swojej historii na leki
także nie ma nic pewnego tutaj. Ale i tak się cieszę, że coś się dzieje.

[mika805]

pewnie zawsze trzeba mieć nadzieję.w końcu kiedyś musi być lepiej.ja chociaz
czasem już tracę nadzieję to jednak gdzieś głęboko,głęboko wierzę że będzie
dobrze.spadam teraz bo jadę zapisać się na prawo jazdy.trzeba się czyms zająć
żeby nie zwariować!ściskam cię mocno i produkuj ładne jajeczka!

[dronka3]

łzy oczyszczją, wywalam wtedy z siebie ten żal.

[ronia.p]

Dronko, wiem jak Ci trudno, bo sama swego czasu przechodziłam załamanie, a
dzisiaj jestem w 5tc (licząc od 1dc). Ja, co prawda nie zaliczyłam tych
wszystkich leków, które Ty wyliczyłaś, ale naprawdę potrafiłam wpaść w dół.
Z czasem jednak dotarło do mnie, że mogę się leczyć, biegać po lekarzach, a i
tak biegu spraw nie przyśpieszę.
Jeśli Ci to pomoże, to spróbuj sobie wytłumaczyć, że istnieje przeznaczenie i
Tobie i Twojemu m. jest pisane rodzicielstwo. Może jeszcze nie w tym roku, może
nie w nastepnym, ale np. za 5 lat, bo Wasze przyszłe dziecko musi kogoś spotkać
w przyszłości i to już jest odgórnie ustalone.
Nie rezygnuj z leczenia, ale nie oczekuj natychmiastowych efektów, bo to prosta
droga do depresji a nawet rozpadu związku.
Musisz sobie uświadomić, że najważniejsza jest miłość łącząca Was dwoje, taka
prosta i codzienna, i że nieważne co się stanie, bo i tak przetrwacie to razem.
Nie uzależniej swojego szczęścia od faktu posiadania dziecka. Bo to ślepa uliczka.
W momencie, kiedy zaczęłam doceniać beztroskę wynikającą z braku dziecka, to
maleństwo we mnie zagościło.
Nie staraj się walczyć, lecz uwierz w swoje dobre przeznaczenie i spróbuj je
formować poprzez wytrwałe leczenia. Trzymam za Ciebie kochana i za Twój
wewnętrzny spokój. )

[dronka3]

ronia.p
gratuluję Ci z całego serca!
będę czekać, bo przecież bardzo tego chcę, tylko przeraża mnie to czekanie, to, że lata mi uciekają, a ja wcale nie staję się młodsza...
nie zrzygnuję, bo za długo czekałam...
dziękuję Ci, bardzo chciałabym odzyskać ro co utraciłam...

[mimi282]

Nie wiem co mam ci powiedziec, sama mam w tej chwili dół jak nie wiem co.
i nie potrafię sobie pomóc. może świadomośc że nie jestes sama, poprawi ci
nastrój?
ja własnie czekam na @ po półrocznej kuracjii diphereline. a potem program,
teraz zastanawiam się nad zmianą kliniki. pierwsze ivdf robiłam w AM
Białymstoku, a teraz zastanawiam się na d Kriobankiem, bo u nich warunki
laboratoryjne sa lepsze. a podczas mojego pierwszego ivf uzyskałam z 10 komórek
pobranych tylko jeden zarodek. więc moze zmiana ? ach tam sama nie wiem...rycze
od kilku dni i nie moge sie pozbierać.
mimo to życzę ci powodzenia, i siły do walki. bo mnie już jej na długo nie
wystarczy.

[tymonka30]

Mimi bidaku! Masz plan, nie płacz, to już niedługo. Please! bo się zarażę i co
będzie?

[dronka3]

mimi282
dzięki. Ty przynajmniej wiesz na czym stoisz. wiesz, co Cię czeka, zaplanowałaś... ja dalej nie wiem co będzie.
wiem, że nie jestem tu sama, że dziewczyny czasem mają gorzej ode mnie. te wszystki nieudane zabiegi, to ponowne oczekiwanie. to wszystko jeszcze przede mną, a ja już się załamuję...
przepraszam, że swoim humorem dobijam jeszcze innych

[spinka791]

Ja sama sie sobie dziwię skąd mam tyle siły i wiary,że będzie dobrze i że też
będę w ciąży. Dziś moja koleżanka urodziła śliczną córcię. Właśnie wróciłam od
niej ze szpitala. I wiecie co, ciesze sie jej szczęściem, naprawdę. I mocno
wierzę ,że nasze Radość juz jest nad nami, tylko musimy ją mocno złapać za
nóżki

[dronka3]

to są wspaniałe chwile. ja ostatnio odwiedziłam moją koleżankę z dwutygodniową córeczką, czeka mnie jeszcze jedna taka wizyta u kolejnej koleżanki. na początku bardzo się bałam. myślałam o tym jak będę się zachowywać. jedną wizytę przeżyłam - nie było źle...
czasem boję się swoich reakcji...

[anna.p1]

...ja też już nie miałam sił, nadzei i wiary (4 lata)... a teraz w nosidełku
przy mnie śpi córeczka, a w pokoju obok w swoim łóżeczku synek...dasz radę
kobieto. nie poddawaj się. naprawdę warto czekać.

[dronka3]

no i rozpłakałam się... tym razem ze wzruszenia. tak bardzo czekam na taką chwilę...