smutki moje, nasze...

[magia2007]

Podczytuję to forum, raczej rzadko piszę ale chyba weszłam na etap kiedy
powinnam częściej bo chyba nikt nie zrozumie mnie tak jak WY. Mam syna 9 lat -
super facet Męża zabieganego jak chyba każda z nas i nasz problem - 2 lata
już się staramy o 2 dzieciątko. Lekarz powiedział już jest pani zdiagnozowanym
przypadkiem. Słabe nasienie, kiepski ruch A. A dlaczego dziś piszę? bo chyba
wczoraj przestałam wierzyć że kiedykolwiek się uda. Trzecia koleżanka wczoraj
oświadczyła mi że jest w ciąży a dla mnie to było jakby mi ktoś sztylet wbił.
Okropnie się zmagam ze sobą. Cieszę się ich szczęściem i płaczę nad tym że ja
nie mogę. Mąż mi mówi uda się i leci gdzieś dalej. Chcę się wysiszyć i nie
myśleć tak intensywnie o tym ale, kurcze nie jest to takie proste. Mam małą
rodzinę, jestem jedynaczką, zawsze marzyłam o rodzeństwie i kilkorgu
dzieciach. Rok temu zmarł mój tato a miesiąc później moja ukochana babcia. Tak
bardzo chciałąm żeby w naszej rodzinie pojawiło się teraz NOWE ŻYCIE.
Pozdrawiam Was wszystkie i dzięki za wysłuchanie.

[martucha90]

Jestem w podobnej sytuacji. Jedno dziecko już mam, rośnie w oczach.
Mąż ma słabe A, ale płodny jest, bo dowodem tego jest nasze dziecko
- tak mówią lekarze. Czyli próbować, próbować, próbować... No to
próbujemy 1,5 roku naturalnie, ale na razie nic z tego. Dojrzewam
do myśli o IUI, a właściwie już się zdecydowaliśmy, tylko jeszcze
nic nie zrobiliśmy w tym kierunku.
Trzymaj się magia, pozdrawiam ciepło...

[magia2007]

Wiesz, my też mamy podejść wiosną do IUI tylko że ja tracę nadzieję na
powodzenie i nawet tego nie chcę mówić mojemu mężowi. Pewnie że chciałabym żeby
było tak, że wierzę i pyk udaje się i żyjemy długo i szczęśliwie z naszymi
dzieciaczkami. Ale niestety życie nie jest takie jak sobie wymarzymy i pewnie
jak wszystkim nam czasem, zaczyna mi brakować sił

[ko_ma1]

magia jak ja Cie rozumiem
co prawda niestety dziecka nie mam, ale rozumiem Twoje pragnienie
nowego zycia w rodzinie... u mnie tez tego zycia jakby coraz
mniej... coraz mniej nas... a to jakos tak metafizycznie boli i smuci

trzymam za Was kciuki

[luciola9]

Każda z nas ma to samo pragnienie.....możemy sie nawzjaem wspierać,
gdyz najlepiej rozumiemy ten problem.
Nasi wszyscy znajomi mają dzieci,juz nawet niikt nas nie pyta, kiedy
będziemy meć dziecko...
Niedługo wiosna w niektórych rodzi się nadzieja a mnie przychodzi
na mysl tylko jeden obraz : park,plac zabaw i mnóstwo matek z
wózkami i dziećmi.... Chciałabym się cieszyć i nie odczuwac
zazdrości.. Moje rodzeństwo jeszcze ie ma dzieci ale spodziewam się
takiej wiadomośCi i nie wiem jak wtedy sobie poradzę.. i ciągle w
myslach to nurtujące pytanie :dlaczego ja? dlaczego my?????? - i
pustka.....płacz.. ból... złość..

[karioka111]

kiedy czytałam twój post to zdałam sobie sprawę że to prawie jak o mnie....
Moja córka za miesiąc kończy 11 lat, grubo od ponad trzech staramy się o
rodzeństwo dla niej.
Mój tata odszedł od nas rok temu , mamy nie mam już od ośmiu lat. Lecz w
przeciwieństwie do nasz przypadek nie jest zdiagnozowany, wszystkie badania są ok.
Dziewczyny na około zachodzą w ciążę , lecz niestety zdecydowana większość też
po przejściach i próbach.
Myślę że nasz szczęśliwy moment też nastąpi...)
Czego Tobie , sobie i wszystkim starającym mamusiom życzę i pozdrawiam.))

[minkipinki]

Zawsze marzyłam o dużej rodzinie, o tym że będę wychowywać gromadkę dzieci, ale
widmo bezdzietności jest coraz większe. Współczuje wam, tak jak każdemu, kto
stara się o dziecko i rozumiem wasze obawy, ale ja marzę już o tym, żeby chociaż
jedno było.

[ulaula]

Dla mnie forum też jest bardzo ważne,choć racze rzadko sie udzielam.
Staramy sie o pierwsze dziecko i cały czas pojawiają się kolejne
problemy. Najgorsze jest to, że jak się nie uda to trzeba czekać
kolejny miesiąc. A czas płynie nieubłagania. Dookoła wszystcy się
mnożą. Jak już ta igiełka zazdrości zginie, to pojawia siękolejna
wieść o dziecku i znowu czuję się jakby ktoś mi wbił igłę w sercu. I
tak w kółko - przyajciółka, brat, bratowa, koleżanka z pracy. Co i
rusza. A ja zadaje sobie pytanie - dlaczego? Staram sie nie
analizować i nie myśleć, ale naparwdę jest mi ciężko. Żadna rozmowa
z najlepszą przyjaciółką nie robi mi tak dobrze, jak czytanie tego
forum! Nikt nie zrozumie co to znaczy tesknota za maciezynstwem
jesli tego nie zazna. Pozdrawiam wszystkie starające się!

[misia322]

witajcie dziewczyny raczej mało sie udzielam ,a wiecej czytam i podgladam co sie
dzieje,ale w tej chwili nie radze sobie ze sobą ...jestem po isci 2006 kwiecien
,krio 2007 sierpien i 2 krio styczen 2008 oczywiscie wszystkie porazki(( a
przy ostatnim krio była beta co prawda niska ale była i niestety znikła (((a
wraz z nią wszystkie moje nadzieje, marzenia ........nie moge sobie poradzic
płacz mam na zawołanie ,wczoraj wybuchłam na męza,w pracy jestem nerwowa nie
moge sie skupic na niczym...a najgorsze jest to ze straciłam nadzieje ze
kiedykolwiek bede mamą...i wiem ze musze znów podchodzic do tego wszystkiego od
nowa, ale jak sobie pomysle o kolejnej porazce to mnie po prostu
paraliżuje...cholera jestem dobrym człowiekiem nikomu nigy nic złego nie
zrobiłam ,ogólnie jestem lubiana , zawsze lubiłam pomagac innym...i za co mnie
to zycie tak doswiadcza ...dlaczego ja(( zeby ktos mi powiedział ze kiedys się
uda to bym walczyła.. a tak to jak walka z wiatrakami.... sory ze sie tak
rozpisałam ale nie mam komu sie wygadac bo niestety prawie nikt nie wie jaki
mamy problem.. a ktos kto ma dzieci nie zrozumie co czuję a raczej czujemy..
dzieki..i koncze juz bo klawiature zaleje łzami bo same mi do oczu płyną

[lisek78]

mnie też ciężko.Bardzo ciężko.Tracę wiarę w siebie,w ludzi,w cały świat.Walczę
ciągle na nowo.Bez efektów.O wszystko w życiu muszę walczyć - teraz także o
dziecko.Po stokroć pytam:dlaczego?dlaczego ja?Czym,komu zawiniłam?Powoli staję
się coraz bardziej pusta w środku,bezużyteczna,niepotrzebna.Nawet nadziei mi nie
wystarcza.

[aniak167]

U nas tez starania o pierwsze dziecko - to juz 18 miesiecy, jestesmy
wlasnie po pierwszym icsi, nie udanym... Mrozakow zero... Do
kolejnej proby musimy odczekac 3.5 miesiaca. Tak bardzo pragne
dziecka ale nie chce przez to znow przechodzic. Ale co zrobic...
icsi daje jakas szanse. Tylko co zrobic by przetrwac to czekanie.
Gdzie tu znalezc pocieszenie???