Czy też macie takie marzenie?

[rodzynek1000]

Nie mogę się doczekać na ten momemt, kiedy będę mogła powiedzieć
swojemu M., że będzie Tatusiem.
Jestem ciekawa jak zareaguje, wiem, że będzie szczęśliwy, to będzie
cudowna chwila...
Myślicie o tym często? To samo dotyczy moich rodziców, naszego
rodzeństwa, ale mojego M przede wszystkim...

Często przed zaśnięciem sobie wyobrażam jak to będzie i wymyślam
różne scenariusze. Wiem, że to trochę chore, ale tak właśnie mam...

[kar1980]

Pewnie ze tak tylko ja teraz boje sie juz myslec jak bedzie
wogole trace nadzieje ze mnie to spotka...Ale super ze Ty je masz
dobrze tzn ze wierzysz a jak ktos bardzo mocno w cos wierzy to to
sie spełnia wczesniej czy poźniej tego Ci zycze!!!!

[jula1232]

Ja już nie myśle o tym! Przestałam sie łudzić.

[alex1981]

Ja też czekam na takie marzenie M by byl cały w skowronkach,i często
myślę o tym jak to będzie jak nadejdzie ten ten dzień.Będzie napewno
dużo radośći .

[aniak.1982]

Ja po dzisiejszej klęsce - nieudane in vitro - przestałam marzyć. Na
początku też tak marzyłam, ale z czasem człowiek zaczyna się bać
marzyć, a to już jest bardzo źle. Obyście Wy nie przestały.

[anulka59]

Kiedyś przeczytałam gdzieś zdanie że "Marzenia się spełniają ale nie tak i nie
wtedy kiedy tego pragniemy"więc czasem o tym marzę ale jakoś nadzieja niknie że
M usłyszy że będzie tatusiem.

[minkipinki]

Mąż razem ze mną przeżywa wszystkie okresy, jest na bieżąco ze wszystkim,
wspólnie testy ciążowe robimy, ale marzę o tym, by przekazać taką wiadomość
mojej najbliższej rodzinie, zwłaszcza mamie. nawet nie wyobrażam sobie jej
reakcji...

[tafti]

Ja juz nie mam marzen.

[dobdob0106]

Ja chyba też , niestety.

[enella]

ja mialam takie mysli na poczatku staran. po 4 latach mysl o szansie
takiej rozmowy wydaje sie tak samo abstrakcyjna, jak lot na wenus.

[tessie124]

Ja nie wyobrażam sobie takich rzeczy... M jest na bieżąco co się dzieje...
Kiedyś już była słabiutka kreska, cień cienia.... i oboje byliśmy pełni
nadziei... i nic @ przyszła... Jedynie zastanawiam się jak to będzie gdy powiem
moim rodzicom.... I czy w ogóle zdążę im powiedzieć;-( Czy moje dziecko będzie
miało dziadków... Nad tym się zastanawiam... I przykro mi, że dzieci mojej
siostry miały babcię i dziadka... a moje... Jak umarła moja teściowa, to właśnie
ta myśl, że nie zdążyła poznać wnuków była trudna do zaakceptowania...
Czasem jedynie myślę i wyobrażam sobie, że mój tata idzie z wózeczkiem na
spacer....

Pozdr

Tess.

[rodzynek1000]

Ostatnio leci taka reklama jakiegoś samochodu, na której kobieta
mówi do męża, że będzie tatusiem i on zaczyna malowanie i kupuje
nowy samochód. Ostatnio mój M. tak mnie po obejrzeniu tej reklamy
przytulił, że czułam jak zasiska mi się gardło z żalu. Chciałabym,
żeby kiedyś i on coś takiego usłyszał. Oczywiście zdaję sobie
sprawę, że to tylko głupia reklama, ale ja się czułam strasznie po
jej obejrzeniu...

[aniak.1982]

Wiem , wczoraj (a wczoraj właśnie dowiedziałam się, że nie udało mi
się pierwsze ICSI), jak zobaczyłam tę reklamę, to się poryczałam. A
jak dziś w szpitalu zobaczyłam kobietę w ciąży i matkę karmiącą, to
myślałam, że mi serce pęknie. Nie wiem jak Wy, ale ja mam straszne
poczucie niesprawiedliwości przez to, że nie mogę zajść w ciążę...

[morcheeba77]

Czasami myślę,że takie zwątpienie, utrata jakiejkolwiek nadziei ... jest
dobra.Myślę tak od 7 miesięcy, kiedy to po 6 latach, zupełnie niespodziewanie, z
zaskoczenia, bez wiary i oczekiwania, które dawno temu odeszły- udało się,
zupełnie naturalnie.
Wiele z Was też to przeżyje...a wierzcie mi,że dla nas to zaskoczenie i szok
jest ogromne, a radości nie da sie opisać...bo przecież myslałyśmy,że świat jest
niesprawiedliwy i nas to nigdy nie spotka.

[tessie124]

To jeszcze coś dopiszę.... nie znoszę tej reklamy. Ona jest okropna, zawsze jak
ją widzę zadaję sobie pytanie kiedy będzie moja kolej... i trafia mnie szlag...
A te uczucia, niesprawiedliwości, żalu czy wręcz po prostu zazdrości absolutnie
nie są mi obce... choć dla niektórych to co czuję jest chore i żenujące....
niestety uczucia są takie jakie są...

Pozdr

Tess.

[nona-7]

A mnie trafia jak widze na ulicy kobiety w ciąży,kobiety pchające
wózki,malutkie dzieci a nawet reklamy i filmy,w których jest coś na
ten temat...A na myśl,że moja koleżanka rodzi na dniach to aż mi sie
coś dzieje,nawet nie jestem w stanie do niej jeździć.Ciekawa jestem
czy Wy tez tak macie bo mnie niektórzy nie moga zrozumieć.A
zrozumiec nie moga Ci co tego nie przeszli...
Na poczatku starań nic sie ze mna takiego nie działo,dopiero jak
straciłam maleństwo w 11.tygodniu ciąży to wtedy zaczęłam to
wszystko inaczej czuć...

[tessie124]

Rozumiem doskonale co czujesz.... nie przezyłam poronienia tak jak
Ty, ale jak pomyslę, że mam 38 lat i coraz mniejsze szanse to chce
mi się wyć.... Co do niezrozumienia przez innych, to i tak nie
zawsze ci co mają podobne pragnienia potrafia zrozumieć tak skrajne
uczucia... Każdy czuje i odbiera swiat inaczej i niestety i tak
pozostajemy sami ze swoim bólem...

Pozdr

Tess.

[enella]

ja tez nie znosze tej reklamy.

Do tych które już nie marzą

[joach30]

A ja wierzę. Wierzę i marzę. Wierzę, że kiedyś II kreski na teście
staną się faktem i moim udziałem. Marzę, że kiedyś je zobaczę. I
póki starczy mi sił na walkę wierzyć będę. Bo ta wiara nakręca mnie
do dalszych działań. Jestem po trzech nieudanych IUI, jednym ICSI,
dwóch transferach. Obecnie kończę stymulację przed II ICSI. W piątek
najprawdopodobniej punkcja. I to wszystko w przeciągu niespełna
roku. Nie powiem, że jest łatwo, że nie mam chwil zwątpienia, ale
marzę.
Już wiem jak reaguję, gdy lekarz dzwoni z wiadomością, że beta
niestety ujemna. Ale jeszcze nie wiem jak zareaguję gdy usłyszę po
drugiej stronie słuchawki tak długo wyczekiwane słowa: "tym razem
udało się". Nie wiem jak zareaguje mój mąż, który zawsze zamiera na
dźwięk tel. gdy czekamy na wiadomość z kliniki. I marzę, że kiedyś
to usłyszymy. I zastanawiam się co wtedy powiem? jak zareaguję? jak
zachowa się M.? Zacznie skakać? Krzyczeć BĘDĘ OJCEM!!!? Odbierze mu
mowę? Łzy szczęścia spłyną mu po policzkach w milczeniu? To marzenie
jest piękne i tylko dzięki niemu nie stoję w miejscu. To marzenie
każe mi walczyć i nie tuptać w miejscu. To marzenie każe mi działać
i faszerować się kolejną toną hormonów. To marzenie odsuwa ode mnie
myśli i rozważania o moralnym aspekcie in vitro. Marzyć i wierzyć
trzeba. Ten dzień kiedyś nadejdzie. Tak dla mnie jak dla Was. I
wtedy pewnie nasza reakcja będzie zupełnie inna niż ta, którą
wyreżyserowałyśmy sobie w głowach miesiącami, latami. Ale będzie
równie piękna, a ta chwila równie szczęśliwa. I tak musimy myśleć.
I jeszcze jedno. Śledzę to forum od przeszło pół roku. Nie
udzielając się aktywnie. Ale zaglądam tu nie rzadziej niż raz
dziennie. Jakoś nie miałam nigdy odwagi. I chciałabym Wam wszystkim
podziękować. Dzięki Wam, dzięki temu że dzielicie się ze sobą nie
tylko swoją wiedzą ale i emocjami, niejednokrotnie wracała mi wiara
w to, że nie zwariowałam.
Że to co czuję jest normalne. Dziękuję.
P.S. A jak przyjdzie gorszy dzień, a pewnie kilka dni po transferze
jak zawsze przyjdzie, że na chwilkę przestanę marzyć i wierzyć, to
odwiedzę Was na tym forum i przeczytam, że komuś się znowu udało, że
któraś z Was odzyskała wiarę i marzy dalej i znów zrobi mi się lżej.
I będę szukać swojego marzenia.

[rodzynek1000]

Dzięki :o) Tak sobie ostatni myślałam, że pwnie nie jestem sama na
świecie, która w danej chwil obmyśla te nasze scenariusze ;o)

[kmatuszek]

joach30, dziękuję ci bardzo za tą wypowiedź. Popłakałam się. Mam 28
lat. Staramy się z mężem o dziecko od kilku miesięcy. Żałuję, że
zaczęliśmy tak późno. No ale cóż...robimy poszczególne badania. Mój
mąż ma słabe plemniki, u mnie może byc problem z tarczycą-
niedoczynność-to też ma duży wpływ na płodność. Martwię się, nawet
bardzo, bo słabe plemniki+niedoczynność+mój wiek=?
Ale wierze i nie przestanę wierzyć. Nie poddam się ! Twój wpis
podniósł mnie na duchu. Jeszcze raz dziekuję.
Pozdrawiam

[doda.m]

Oj dziewczyny,
poryczalam się jak to przeczytalam. Wszystkie mamy tylko jedno, malutkie
marzenie i gdyby to się spełniło to na pewno byłybyśmy najszczęśliwesze na swiecie.
Czy naprawdę nie zasługujemy na to szczęście???????

[gosia1705]

Mną targają różne emocje od żalu i nienawiści na cały świat i Boga
do wielkiej nadziei że sie uda. Każda wiadomość o nowej ciąży w
roodzinie i koleżanek cieszy ale za razem tak bardzo boli.Czuje że
z każdym dniem mój płomyk nadziei jest coraz mniejszy. Jeszcze się
tli ale nie wiem jak długo. Milion razy zadawałam sobie pytanie
dlaczego ale odpowiedzi brak.

[tessie124]

Tak Gosia, to jest przedziwna mieszanina różnych uczuć... tych
najbardziej skrajnych.... Staramy sie cieszyć szczęściem innych, raz
wychodzi lepiej raz gorzej... Niekiedy niestety biorą górę te
niezbyt miłe uczucia złości, gniewu, zazdrości, nienawiści... a
jeszcze jak trafi się ktoś kto powinien zrozumiec a nie zrozumie to
wtedy jest najgorzej... Tylko czy to, że czujemy to co czujemy i
odbieramy nasza tragedię tak a nie inaczej to znaczy, że cos z nami
jest nie tak? Że jesteśmy gorsze albo nienormalne? Chyba jednak
jestesmy jak najbardziej normalne.
Masz prawo czuć to co czujesz.

Pozdr

Tess.

[kulka_ulka]

Ja tez mialam takie marzenia, snulam fantazje, jak powiem mezowi o
ciazy.. moze zrobie mu kartke z wiadomoscia, moze dam male buciki,
moze inna rzecz..
a tymczasem o lekkiej rozowej kresce powiedziala nam pielegniarka,
ktora robila test. A my i tak balismy sie cieszyc, bo ylismy juz po
przejsciach (4 lata staran, ciaza pozamaciczna..)... I choc
okolicznosci "dowiedzenia sie" byly malo romantyczne, a potem
jeszcze dluuuuuuuuuugo balam sie, czy wszystko bedzie OK - to i tak
najwazniejsze bylo, ze w koncu po tylu latach sie udalo.

...czego i Wam zycze

[thursday.next]

ja to przez wiele lat przemyślałam na wszystkie strony, aż rok temu
dowiedziałam się że m. nie może mieć dzieci, jedynie w wyniku
biopsji jąder i icsi - ale nie ma dla mnie znaczenia, że nasze
dziecko zostanie poczęte w tak mało romantyczny sposób i że 2
kreski nie będą zaskoczeniem - choć może będą - i tak ta chwila
będzie najpiękniejsza w życiu
mnie wk.rzają teksty w robocie wygłaszne, z lekkim takim żalem, przy
różnych okazjach - "nie masz dzieci to nie wiesz jak to jest" - fakt
nie mam, ale zamieniłabym wszystko żeby je mieć... wk.rzają mnie
teksty ciotek i teściowej "weźcie się do roboty" "ociagacie się"
itd. - odkąd moja mama wie o wszystkim jest mi lżej - kiedy taki
tekst się pojawia podczas jakiegoś przyjęcia, ja od razu mam w
oczach łzy... i chyba tylko ona je widzi, bo wie co czuję ...

[calineczka793]

Moim marzeniem jest zobaczyć uśmiech mojego nowo narodzonego dziecka
przytulającego się do mnie i uśmiech małża, biorącego szkraba na ręce...bo już
wiem, że II kreski to nie wszystko...

Kiedyś myślałam, że moim największym marzeniem są dwie kreski i potem z górki,
życie napisało inny scenariusz, leki do ICSI w lodówce, ja czekam na @...nie
doczekałam się ...o 4 rano robiłam test, dwie piękne grubaśne krechy, uśmiech i
łzy szczęścia P. to było największe zaskoczenie jakie przeżyliśmy...CUD trwał
niestety tylko pięknych 9 tyg...więc II kreski to nie wszystko...

Pozdrawiam! Dorota

Ps. a ta reklama Reunault też mnie doprowadza do szewskiej pasji, chociaż za
pierwszym razem oglądaliśmy ją z P. ze ściśniętym gardłem...


Ps. AA i mimo wszystko wierzę, że marzenia się spełniają...więc marzę, marzę,
marzę...mam nadzieję, że moje i Wasze marzenie się w końcu spełni, czego
sobie i Wam drogie koleżanki życzę...
--------------------
...srutututu majtki z drutu...
♥♥♥kompatybilni♥♥♥
Zdrowy sen nie tylko przedłuża życie, ale i skraca dzień roboczy

[tessie124]

Piękne jet Twoje marzenie, Calineczka.... Ja czasem mam takie przebłyski
marzeń... krótkotrwałe (bo staram sie nie marzyć...), że maluję z dziećmi
pisanki, idziemy do lasu, siedzę w bujanym fotelu z dzieckiem przy piersi....że
widzę dumę w oczach M jak bierze je na ręce... jak budujemy zamki z piasku....
urojenia.

Pozdr

Tess.

[calineczka793]

Ja wierzę, że nadejdzie taki dzień, gdy spełni się najpiękniejszy sen...

tessie takie obrazki mam również często przed oczami...pisanki, bujany fotel,
spacer na bielskich błoniach...i wierzę, że to nie są urojenia...no bo przecież
i do nas kiedyś uśmiechnie się słońce...

No bo przecież trzeba w coś w życiu wierzyć...to czemu nie wierzyć w lepsze jutro...

Pozdrawiam!!!!


D.

[iskierka1975]

ja widziałam ogromną radość w oczach mojego kochanego męża dwa razy
kiedy pokazywałam mu dwie śliczne kreski na teście ciążowym, a po
kilku tygodniach widziałam w tych samych oczach łzy kiedy się
dowiedzialiśmy że poroniłam. nie myślę już o tym jak mu powiem o
kolejnej ciąży, moim marzeniem jest zobaczyć uśmiech mojego męża
trzymającego nasze upragnione maleństwo na rękach.

[tessie124]

Dzięki Calineczka... Oby nam wszystkim się udało...

[calineczka793]

Nie masz za co dziękować tessie...

Wiesz po drugiej stracie, której o wiele bardziej przeżyłam, bo była ona w
pewnym rodzaju naszym niespodziewanym CUD'em, straciłam chęć do dalszej
walki...straciłam nadzieję, przestałam marzyć, od środka zżerał mnie żal do
świata...ale nie da się tak się długo żyć...bo na prawdę trzeba w coś
wierzyć...wszystko to co się zdarzyło w moim życiu nauczyło mnie pokory, nie
zapomnę jak przyszłam do kliniki oddać leki do stymulacji, bo nie były nam
potrzebne, nie zapomnę tych wszystkich par, wymęczonych, przerażonych, obolałych
i my, szczęśliwy, że obyło się bez ICSI, że byliśmy w tych 5% którym się udało z
lekami do stymulacji w lodówce...nie wiem jaki to wszystko miało cel...wtedy
przecież marzyłam o II kreskach bez ICSI...moje marzenie się spełniło...no i
miałam te II cholerne kreski...echhh...life is brutal...ale marzenia są
potrzebne, bo bez nich nasze życie jest takie szare...a marzymy kolorowo...

Tessie będzie dobrze...nie wiem jaki z czym macie problem, my z kiepskim
nasieniem, ale wiem, że będzie dobrze...tego się po prostu trzymam...

Całuski! D.

[calineczka793]

Aa i jeszcze jedno...może to jest głupie, ale radości do życia uczy mnie mój
szczeniol, dostałam go jak miał 6 tyg., teraz ma 12...i przy nim moje życie
też nabiera kolorów...to taki nasz mały dzieciak...

D.

[nona-7]

Iskierka mam pytanie do Ciebie odnośnie tych poronień:czy lekarze
zlecili Ci jakieś badania żeby wyjaśnić przyczyne??

nona-7

[calineczka793]

Nona to może ja napiszę...też jestem po 2 stratach... po pierwszym poronieniu
zrobiłam podstawowe badania: choroby odzwierzęce, chlamydię, hormony...wyszła
chlamydia tylko z krwi, bo z wymaz wyszedł ujemny, myślałam, że znalazłam
przyczynę...okazało się, że nie...

Po drugiej stracie zrobiłam jeszcze raz choroby odzwierzęce, cały panel
hormonalny, p/c ATA, p/c ANA, badania w kierunku zespołu antyfosolipidowego
(antykoagulant tocznia, p/c, betam2mikroglobulina); badania w kierunku
trombofibii (czynnik V ledien, mutacja gentu protrombiny i jeszcze coś, ale nie
pamiętam nazwy), razem z P. zrobiliśmy kariotyp (czekamy na wyniki)...

Aktualnie jesteśmy w punkcie wyjścia, po rozmowie z Panią genetyk, przychylam
się do jej teorii, że przyczyną strat było kiepskie nasienie P. ...ale co będzie
to zobaczymy w przyszłości...mam nadzieję, że ICSI nam pomoże...

Pozdrawiam! Dorota

[nona-7]

Wielkie dzięki za odpowiedź! Ja narazie zrobiłam pakiet
bakteryjny,przeciwciała przeciw łożyskowe,przeciwciała przeciw
zarodkowi i rezonans magnetyczny,ale nie znam jeszcze wyników.Ale
czytając Twoje badania to wiem,że to dopiero początek...(moja
gin.powiedziała,że niepotrzebnie robie te badania i wydaję kase bo
to napewno jest przypadek losowy,poniekąd tego sie trzymam,ale ja
jestem w stanie oddać wszystko,żeby nie przechodzić tego znowu...)

Calineczka793

[tessie124]

Calineczko, wysłałam do Ciebie maila....

Pozdr

Tess.

Tess

[calineczka793]

Odpisałam

D.

[tessie124]

Calineczko, dzieki wielkie za odpowiedź.... ja też odpisałam

[calineczka793]

Wiesz nie ma szans, żeby przebadać wszystko...ja niby zrobiłam wiele badań,
jednak wiem, że to dopiero kropla w morzu...to jest takie szukanie igły w stogu
siana...nie robiłam rezonansu (nawet nie wiem w jakim celu się je
wykonuje)...tych dwóch p/c, które Ty robiłaś ja nie robiłam, tak jakoś wyszło...

Po pierwszej stracie też gin mi mówił, że nie ma sensu robić badań, bo na 100%
błąd genetyczny i lepiej, że się tak stało...zrobiliśmy badania genetyczne,
które wyszły zatrważająco - teraz już nie pamiętam dokładnych wyników (2mln
plemników na 1ml), poszliśmy do kliniki, powtórzyliśmy badania nasienia i z
takimi wynikami zakwalifikowano nas do ICSI...już mieliśmy leki w lodówce, a tu
nagle zaskoczyłam...9 szczęśliwych tyg...., zabieg, badania...które nic nie
wykazały, pewnie, że mogłabym zrobić jeszcze pełną immunologię, ale nawet to nie
daje pewności, że się uda...

I wiesz teraz, z perspektywy czasu, wydaje mi się, gin. miał rację...bo te
badania nic nie wniosły do mojej diagnostyki...tak było w moim przypadku, ale
każdy przypadek jest inny...

Mam nadzieję, że Ty nie będziesz musiała przechodzić przez to drugi raz...

pozdrawiam! Dorota

Ps. a powiedz mi te p/c można w każdej chwili zrobić, czy trzeba je robić w
krótkim czasie po zabiegu tak jak np. badania w kierunku zespołu
antyfosfolipidowego, ja straciłam Karczyka w październiku 2007...i czasami
jeszcze jakiś chochlik mówi mi, zrób to a to badanie, żebyś potem nie żałowała...

[nona-7]

Po tym jak straciłam maleństwo dostałam nerwobóle twarzy (chyba na
tym tle)wiec poszłam do neurologa po leki,a ten jak sie dowiedział
co sie stało dał mi skierowanie na rezonans głowy i stwierdził,że to
badanie może wyjaśnić czemu tak sie stało.Jak powiedziałam to gin.to
stwierdziła,że dobrze bo sie zobaczy co sie dzieje z przysadką(ale
sama tego nie zaprponowała).
A jesli chodzi o te p/c to szczerze mówiąc nie wiem czy można to
robic po dłuższej przerwie.Ja akurat znalazłam sie u innego gina w
Krakowie pięć tygodni po zabiegu,więc wtedy jeszcze nie krwawiłam
ani raz.
A teraz jestem w takiej kropce i nie wiem co robić bo każdy inaczej
mówi...Jeden mówi odczekać i zacząć od początku,a drugi robić
badania i szukać przyczyny...
Pozdrawiam!!!

dziewczyny

[wiktoria33]

witajcie
zaglądam tu często bo zaglądałam tutaj codziennie przez kilka ostatnich lat i
dlatego wszystko co mówicie jest mi bardzo bliskie
teraz pisze specjalnie bo przeczytałam to co napisala autorka tego wątku o
"wyobrazaniu sobie" tych chwil
powiem wam ze czesto tak robilam , wyobrazałam sobie własnie jak mowie o tym
mojemu M i jego reakcję , slowa jakimi powiem o tym rodzicom , wyobrazalam sobie
siebie w ciązy, stosowalam afirmacje i medytacje
to sa naprawde skuteczne metody, taką mysl trzeba wzmacniac az "zostanie w
naszej glowie" , starajcie sie myslec o ciazy i o macierzynstwie jak o PEWNEJ
na 100% przyszlosci a nie jak o czymś niemozliwym
przeczytałam tez ksiazke "potega podswiadomosci" i Louis'y Hay "mozesz uzdrowic
swoje zycie" i duzo ciekawych rzeczy tam znalazlam takze serdecznie wam polecam
Wiem ze zmiana myslenia jest trudna, ja tez nie wierzylam ze sie uda, tez nie
potrafiłam "wyluzować" ale sie udalo , mysle ze warto spróbowac i wlasnie
wyobrazanie sobie dokładne takich chwil(planowanie wrecz w jaki sposob i jakimi
slowami mu/im o tym powiesz )jest super,
pozdrawiam was serdecznie i trzymam kciuki

[tessie124]

Wiktoria!!! Dzieki dobra kobieto... mam całą serie książek Louis'y
Hay... kiedys próbowałam zmieniac sposób myslenia...ale przestałam.
Dzięki za przypomnienie Wrócę do tych książek i afirmacji na
pewno! Tak, siła pozytywnego myslenia... w końcu 'Na początku było
Słowo...' Dzięki jeszcze raz...

Pozdr

Tess.

[lusiasia]

mnie jakos nie przekonuje to myslenie pozytywne

po mojej 4-letniej walce mysle ze nigdy nie bede miec dziecka, i jest to dla
mnie bezpeczniejsze niz wmawianie sobie ze wszystko bedzie dobrze, ze przyjdzie
taki dzien i ze mnie zaskoczy i takie tam bla bla bla
wole stac twardo na ziemi niz marzyc i wierzy w rzeczy niemozliwe, akurat moj
nieplodnosciowy pesymism opieram na wynikach mojego leczenia, nie mam zludzen

a teraz czekam na biopsje guza piersi i zdaje sobie sprawe, ze leczenie
nieplodnosci plus geny nie wrozy dobrze
zycie jest niesprawiedliwe, ale nic na to nie poradze, cierpie na nieplodnosc od
4 lat, i jeszcze moze sie okazac ze jestem chora

[aniak.1982]

Trzymaj się dzielnie. Życzę, żeby się wszystko dobrze skończyło i
mimo wszystko... choć odrobiny optymizmu!

[aniak.1982]

Wiecie, po moim pierwszym ICSI w 12 dpt bałam się odebrać wyniki
mojej bety i wysłałam po nie męża. To on powiedział mi płacząc, że
beta wynosi 0,1 czyli klapa. A przecież nie tak powinno być. To ja
płacząc ze szczęścia powinnam mu przekazać wiadomość, że zostanie
tatą.