dalsze leczenia i dylemat

[lusiasia]

walcze/lecze sie juz bardzo dlugo i z wielkimi przeszkodami
mialam prawie rok przerwy, minal szybko, i teraz mialam podejsc do 3 in vitro
a w lutym mamy tez spotkanie w sprawie komorki dawczyni
czyli ogolnie w sprawach leczeniach zaczelo sie znowu duzo dziac...
a ja nie jestem pewna, bo nie jestem pewna czy moje malzenstwo przetrwa,
bardzo sie od siebie odsunelismy, jestesmy zajeci, pochlonieci wlasnymi
sprawami i sie mijamy, zaczelam miec watpliwosci czy moj maz to napewno tez
potencjalny ojciec mojego dziecka, a dodatkowo mam nawal pracy, zgodzilam sie
na prace po godzinach czyli przez nastepny miesiac bede w pracy po 12 godzin a
kiedy lekarz i wizyty???
moj maz sie cieszy jak mam duzo pracy, ja tez, ale nie rozmawiamy o tym jak
mam / mamy to pogodzic z potencjalnym leczeniem, w tym momencie to nie bedzie
mozliwe
ale ja tez nie stawiam wszystkiego na jedna karte, czasami mysle ze moze tak
jest lepiej ze jestesmy sami, jak nie wiadomo jak to sie skonczy, czy przetrwamy
nie wiem tylko czy problem pojawil sie przez to ze nie mamy dziecka ( 6 lat
malzenstwa) czy brak dziecka jest tylko gwozdziem do trumny, i czy wogole brak
dziecka ma jakis wplyw na nasze problemy?
nie wiem jakby wygladalo nasze zycie z dzieckiem czy byloby lepiej czy moze
byloby jeszcze gorzej i trudniej?

[luciola9]

Myślę,że problemy mogą wynikać z braku dziecka. Z drugiej strony
powiem Ci,że między 6 a 7 rokiem po ślubie pojawia się kryzys. Sama
to przerabiałam, było ciężko... ale się udało. I nie wyobrażam sobie
żeby było inaczej, to nas wzmocniło i dało nauczkę na przyszłość.
Pamiętaj, nie wolno odpuszczać, jeśli zależy Ci na mężu, to próbuj i
okazuj mu zainteresowanie, mów o tym, co czujesz- oni jednak nas
słuchają.
A może wizyta u psychologa?
Nie poddawaj się, nie uciekaj od problemu w wir pracy.
Mam nadzieję, że wszystko się ułoży i znajdziecie wyjście z sytuacji.
Czasami wystarczy rozmowa, i uzmysłowienie sobie, za co kochamy
drugą osobę.
Życzę Ci zebyście zobaczyli się na nowo i zostali rodzicami.

[polpotworek]

Powiem Ci tak... jako męzatka z ponad 5 letnim stażem(jestesmy
jednak dluzej) i z rocznym dzieckiem i niejednym kryzysem malzenskim-
nawet dosyc poważnym po depresji itd.
Dziecko nic nie załatwi. Jesli ludzie nie trzymają sie razem w
chwilach trudnosci to jest to problem. I nie problem ze nie ma
dziecka- problem tkwi w Was, on ani sam nie zniknie ani dziecko tego
nie załatwi. Bedę brutalna ale powiem Ci ze jedyne co to jesli sie
nie zaczniecie dbac o swibie to bedzie gorzej. Dziecko to tak duza
zmiana i obciązenie ze wszystkie nawet najmniejsze pierdoly wyjda na
swiatlo dzienne i wobec frustracji, [przemęczenia, zagubienia przy
dziecku przybiorą takie nasilenie ze się pogubicie. Dziecko nie moze
byc dla Was, Wy musicie byc dla dziecka. Wy musicie mu dać solidne
podstawy "rodznne" do wychowania. Po pierwsze musicie! skupic sie na
sobie i najpierw zając sie swoim związkiem. Pewnie tu na mnie duzo
dziewczyn naskoczy ale wiem co mówie. Bylismy sami dlugi czas, bylo
raz lepiej raz gorzej ale gdybysmy w trudnych chwilach nie trzymali
sie razem to by sie nasz związek posypal jak domek z kart po
urodzeniu dziecka, skrzywdzilibysmy dziecko myślac tylko o tym ze ma
sie pojawic bo nas polączy. Mówie to dlatego ze wiem co nmówie,
obserwuje tez i rozmawiam z kolezankami chocby tu na forum które
przezywaja kryzysy po dziecku, nawet te naprawde udane związki...
kryzys dopada wiekszosc par- jedne mniejsze inne nie do
przeskoczenia. Dlatego najważniejszy jest Twoj związek i dbalosc o
niego z obu stron, pozniej skupienie sie na dziecku. Zadaje sobie
sprawe jak ta potrzeba jest silna, wiem to bardzo dobrze bo
czekalismy na dziecko 4,5 roku zanim zaszlam w ciąze.
Ale jak w samolocie sie dzieje cos zlego to najpierw musisz maskę
tlenową nalozyc sobie zeby móc zając sie kims innym, inaczej udusisz
sie i Ty i ktoś inny. Tak samo jest w zyciu...

[lusiasia]

problem lezy po obu stronach, i ja dobrze wiem ze dziecko tego nie zalatwi,
dlatego mimo tego ze powinnam juz kilka dni temu zamowic wizyte do lekarza, ja
tego nie robie
co 2 dzien sie klocimy i coraz powazniej mowimy o rozwodzie, to troche jakby
straszenie, bo zadne nie umie postawic na ostatnia karte, pochlonieci jestesmy
tyloma rzeczami, wlasnymi sprawami i problemami, spedzamy z soba bardzo malo
czasu i troche tak jakbysmy zyli w 2 roznych swiatach

ale tak trudno jest dojsc do tego ze / i czy to juz koniec, ze moze bylo by
lepiej, dzieli nas jednak bardzo duzo, i wlasnie bez dziecka ujawniaja sie w nas
inne potrzeby, takie ktore by sie nie ujawnily nigdy, moze bylyby ukryte
wlasnie wtedy kiedy nie mamy dziecka, mozemy zyc inaczej
ja probuje zyc normalnie, ale mam wrazenie ze moj maz zyje tak ekstremalnie
jakby chcial miec cos w zamian, jakby ten brak dziecka byl "szansa", on nie
zaluje on korzysta z mozliwosci ktore daje zycie, ma coraz to nowe szalone
pomysly ( np przeprowadzka do Tajlandii zima !?) i ja choc probowalam caly czas
dreptac za nim, to teraz wiem ze nie nadazam, ze gdzies jest granica

[kolebeczka]

Lusiasia - piszesz "ja probuje zyc normalnie, ale mam wrazenie ze
moj maz zyje tak ekstremalnie".
I w taka przestrzen miedzy Wami chcesz dziecka?
To, jak Ty zyjesz jest dla Ciebie normalne i odczuwa sie wrazenie,
ze winisz za stan obecny meza, ktory zyje "nienormalnie". Ja nie
lubie tego slowa. Po prostu- zobaczyliscie, jak bardzo sie roznicie.
Jedni nazywaja to kryzysem, inni lepszym poznaniem sie.
A co dzieje sie z malzenstwami, gdy dorosle dzieci odfruwaja z domow?
Ile potrafi przetrwac nagle mniej gwaru, zjechane tematy rozmow,
cala te rutyne?
To male dziecko ma wypelnic, ma zlepic...jak?
Poczekaj chwile.
A tak poza tym- czemu sama wpadasz w wir pracy?
Czy to koniecznosc finansowa czy inna?
Czy probujesz nasladowac meza, dreptac za nim, jak sama piszesz?
Widzisz- do roli matki tylko Ty mozesz dorosnac.
Nie wymagaj tego od meza. Pozwol na te roznice miedzy Wami, nie
staraj sie nasladowac- przeciez jestescie dwojgiem roznych ludzi.
Postanow sobie- jesli to dla Ciebie wazne- robie in vitro, poswiecam
sie tematowi zajscia w ciaze, nie dam rady pracowac 12 godzin, nie
pogodze tego z terminami u lekarzy, nie bede wypoczeta. In vitro tez
wymaga pewnego statusu zdrowotnego. Znam tyle par, ktore probuja i
probuja, ale nie rezygnuja na chwile z kariery, bo...
Nie mozemy miec wszystkiego. I dzieci. I pracy.
Ja sie np. tez poczatkowo wsciekalam, ze moj maz co roz jezdzi na
sympozja, pnie sie po drabince kariery, a ja nawet pol etatu
musialam pozegnac, bo nagle zaczelam lądowac w szpitalach.
No i co z tego?
Bycie matka jest dla mnie jak na razie najwazniejsze.
Moze to kiedys odrobie zawodowo, a moze nie. Zobaczymy.
Ale skup sie na jednym- nie lap pieciu srok za ogon, bo oszalejesz.
A z Toba Twoj maz. Pozdrawiam Cie serdecznie i wypocznij/cie, zanim
podejdziecie do in vitro.

[lusiasia]

tak masz racje widze roznice miedzy mna i mezem, i nie wiem czy jestesmy w
stanie zyc z takimi planami
moje zycie normalne, polega na tym ze nie placze i nie zalamuje sie ze nie mamy
dziecka, jedni maja drudzy nie maja i my go nie mamy
ale to nie znaczy ze musimy wyjechac na pol roku do tajlandii i mieszkac w
dzungli, dobrze to ujelas to jest nienormalne zachowanie, nieodpowiedzialne
prace mam a druga zalatwij mi po czesci moj maz, mialam mozliwosc powiedziec ze
nie, ale to jest moje 3 in vitro, i mam bardzo male szanse ze sie uda, wiec nie
moge rzucac calego swojego zycia i sie poswiecic dla in vitro, pracy tak latwo
drugiej nie dostane, konkurencja nie spi ( ja nie mieszkam w polsce i to nie
jest tak ze obcokrajowiec dostaje prace od reki)
musze spasc na 4 lapy, zwlaszcza jak moj maz naprawde spakuje walizki i wyruszy
na podboj swiata
ale z drugiej strony moj dylemat to to czy to wszystko przez to ze nie mamy
dziecka, nie wierze ze moj ustabilizowany maz mialby takie szalone pomysly
gdybysmy mieli jednak dziecko, ale on mi ciagle powtarza " ale przeciez go nie
ma i pewnie nie bedzie" dla mnie to znaczy wiec "walczmy", a dla mojego meza
"robmy to czego z dzieckiem nie mozna by bylo robic"
nie moge powiedziec ze jemy nie zalezy, on sie poddal i nie chce walczyc, widzi
we wszystkim dobre strony i w tym ze nie mamy dziecka tez, tylko ze ja nie chce
takiego zycia i takiego szalonego meza

[kolebeczka]

uups- to sobie w ostatnim Twoim zdaniu odpowiedzialas, lusiasia.
Wiec- nie pozostaje nic innego jak...poczekac. I moze nawet pojechac
na pol roku do tej Tajlandii? Wiesz, ja bym akurat chetnie gdzie
ruszyla w styczniu, bo dostaje bzika bez slonca, mgly, mgly i
jeszcze niepewna przyszlosc- ciaza z blizniakami po ICSI, a u
jednego prorokuja uposledzenie.
A moze dajcie Wy sobie szanse w tej dzungli? Moze nawet mezowi-
dalekiej wbrew obecnemu zapalowi- przejda te zastepcze wybryki i
przestanie uciekac raz w wir pracy, raz w tropiki...
Moze nie zostaniecie po takim wypadzie razem, ale to chyba lepiej
WIEDZIEC, ze nie ma po co pchac sie w macierzynstwo, teraz, z nim...
(Polecam Ci film Bertolucciego o takim szukajacym sie i gubiacym w
podrozy malzenstwie "Niebo nad pustynia").

Praca, praca...
Ja tez mieszkam poza krajem. Wiem, jak jest.
Jeszcze do tego ten zakichany kryzys.
Kiedy tak patrze wstecz, to jednak wiem, ze praca dawala mi
satysfakcje tu i teraz, ale nie z perspektywy czasu. Dopiero wtedy
widzialam, jak wiele tracilam po drodze, ot- zeby nie wypasc z
trybikow. Jesli masz mozliwosc finansowa i zadnych wielkich wymagan
co do standardu zyciowego, to moze... uwolnij sie od pracy.
Wiesz- tu jest cos istotnieszego do ratowania, anizeli etat.
No chyba, ze juz inaczej zadecydowalas.
Ja tak sobie mysle, ze prawdopodobienstwo znalezienia nowej pracy
jest duzo wyzsze anizeli prawdopodobienstwo znalezienia kochajacego
czlowieka. Ale tu trzeba wrocic do poczatku- czy Wy sie jeszcze
kochacie, czy warto.
Wiesz- jeszcze na koniec- konkurencja nie spi, nie spala i nigdy
spac nie bedzie.
I jesli zalozysz wersje- zostajesz w swojej pracy, pracujesz te 12
godzin (kto wie, moze wkrotce szef zazada jeszcze wiecej?), konczy
sie malzenstwo, a z nim jak na razie mysl o dziecku i po powrocie do
domu, po tych 12-u godzinach czujesz, ze mimo wszystko spadasz na
cztery lapy to OK- przeciez nikt nie jest zmuszony zyc w malzenstwie.
Zycze Wam obojgu dania sobie szansy...

[lusiasia]

a ja wlasnie tak nie mysle, a moj maz chce korzystac z zycia... tak jakby teraz
nie "zyl" lub musial zyc na pol gwizdka
ja nie wyszlam za maz za biegajacego po dzungli tarzzana, i ta transformacja
mnie przeraza i mam dylemat
bo wlasnie nie wiem czy to chwilowe i gdyby bylo dziecko to zapomnial by o tych
szalonych pomyslach, czy moze on wlasnie taki jest i ja go wogole nie znam, i
brak dziecka jest "szansa" zeby zyc inaczej, tak jak naprawde chce

[kolebeczka]

To Ty go chcesz "uziemic"? Zeby stal sie inny?
"Nie bylabym soba, gdy bylabym inna"- spiewala kiedys Edyta
Bartosiewicz.
Podejrzewam, ze Wy sie przeciagacie na swoje odrebne fronty- jedno
chce spokoju drugie-nie. Tylko, ze nie wiadomo, czy to o spokoj czy
niepokoj chodzi, a moze o to tylko, kto kogo pokona...
Pozdr.

[alonka7]

hej
od dawna czytam forum i oczywiscie bardzo zauwazylam Twoje wypowiedzi Lusiasia.
Ja: trzy nieudane proby in vitro i tez mieszkanie zagranica i wiek ponad 39 lat.
Lusiasia: mysle, ze w danym momencie robimy to co jestesmy w stanie. Ale nie
wiecej i nie mniej... Po prostu. A los wie czy to starczy...
Nie potrafie ubrac w slowa tego co chce napisac... Po prostu robmy co mozemy...
Praca po 12 godz wydaje mi sie trudna, radzenie sobie z nieplodnoscia tez.
W tym wszystkim nawet jesli trudno zajsc w ciaze to:
- kochacie sie (zakladam)
- zyjecie
- jestescie zdrowi
To wielki przywilej. I mysle, ze warto to docenic niezaleznie od dziecka.
Najwazniejsze w zycie jest zycie...

[lusiasia]

i co ja mam wtedy zrobic z leczenie, narazie sama mysle ze poczekam
a moj maz wogole nie pyta, dla niego jest ustalone ze podchodze do 3 in vitro,
ale kiedy dokladnie nie wie ( wiec miesiac w ta czy w ta)
ale jesli mysli ze podochodzimy do in vitro w styczniu czy w lutym, to jak moze
planowac za pol roku wyjazd na drugi kontynent i mowic o tym wszystkim znajomym?
dla mnie to jest troche nieodpowiedzialne
ja nie wyjade z dzieckiem i bez dziecka, w ciazy i bez ciazy

wiem ze zycie jest najwazniejsze
pozdrawiam

[azzurrina]

lusiasia w Tajlandii tez można urodzić dziecko
pewno też mają tam dobre kliniki

a to, ze mąż opowiada o podróży za pół roku - tacy są mężczyźni - nie dzielą
włosa na czworo. Jak się okaże, że jesteś w ciąży - zawsze można będzie zmienić
plany Możecie tak przecież ustalić.

Ale jeśli się kłócicie to rzeczywiście problem. Pytanie tylko z czego te kłótnie
wynikają.

[gorzkacava]

Lusiasia,przeczytalam Twoj watek i tak sobie mysle,ze moze powinnas
wyjechac z mezem do Tajlandii? Nowe otoczenie, swietny klimat,
bardzo mili ludzie - moze tego potrzebujecie, moze to Was znowu do
siebie zblizy i da szanse na staranie sie o dziecko w atmosferze
pelnej milosci, zrozumienia i wsparcia.
Mysle, ze proby zajscia w ciaze w momencie kiedy sie od siebie
oddalacie to nie jest dobry pomysl. Znam 2 malzenstwa, ktore
myslaly, ze dziecko ich do siebie zblizy, ze uratuje zwiazek. A
efekt koncowy jest taki, ze dzieci sie urodzily i zaraz za tym
rozpoczely sie sprawy rozwodowe. Smutne ...
Trzymam za Was kciuki!

[lusiasia]

wy nie rozumiecie, ja bylam w Tajlnadii i starcza mi w zypelnosci tej slodyczy i
klimatu max na 2 tygodnie
wiecej tam nie pojade, to nie moj klimat, za duzo alkoholu i chetnych na
wszystko panienek
a jak sie to podoba mojemu mezowi, musi sobie zmienic zone
o to w Tajlandii nie trudno

[agazlublina]

kurczę jesteś mi szczególnie bliska ( mamy ten sam problem w
leczeniu ),chciałabym ci jakoś pomóc i coś mądrego doradzić ale
naprawdę nie jest to takie proste ,trzymaj się jestem z tobą