Zycie na emigracji

[apaixonada]

Napisalam kiedys: "Mowia, ze polnocne kraje Europy sa jednymi z
najzamozniejszych krajow na swiecie, ale ze sa tez krajami samobojcow..."
W zeszlym tygodniu wyprawilam pogrzeb jednemu (jestem tutaj jedyna krewna)...
Nie wytrzymal presji zycia na emigracji, nie wytrzymal oddalenia od rodziny,
samotnosci i wrogosci, jakich sie tu zaznaje, albo moze zawalily mu sie
ostatnie zludzenia co do zycia w El Dorado. Wszystko jedno. Nie zostawil za
soba nic, nawet listu. Matka, zona i dzieci nie moga zrozumiec.

"Tinham saido a procura de um lugar perfeito depois de montanha que, de
longe, parecia azul."

[baiano1]

W portugalskiej Wikipedii pt.wikipedia.org/wiki/Suic%C3%ADdio jest
bardzo ciekawa analiza na temat samobójstwa. Ciekawe jest jednak to, ze np. w
Brazylii srednia jest niby jedna z najnizszych na swiecie, a najczestsze
przypadki sa na poludniu, gdzie ludnosc jest bardzo "europejska". Ja zawsze
tlumacze Polakom, ze w Brazylii, zwlaszcza w tej kolorowej, cieplejszej, swiat,
przyroda wydaja sie o wiele lzejsze, mniej spieszace sie, jakies pogodne... Po
raz ostatni bylem w Polsce na wiosne 2001 r. Doslownie odczuwalem jakis ciezar,
napiecie, pospiech przeciez pieknej przyrody Borów Tucholskich...
Oto, co w Wikipedii pisza o samobójstwie w Brazylii:
Brasil
No Brasil, 4,9 pessoas a cada 100 mil morrem por suicídio. É uma das menores
médias do mundo. Os maiores índices são do Rio Grande do Sul (11 para cada 100
mil), sendo Porto Alegre a capital com maior taxa de suicídios (11,9 para cada
100 mil). A cidade brasileira com o maior índice é o Município de Venâncio
Aires, com mais de 40 casos a cada 100 mil habitantes. Uma das causas apontadas
é o agrotóxico Tamaron, utilizado em larga escala no cultivo do fumo.

[baiano1]

Kiedy w kwietniu 2001 r. powracalem do Brazylii z Polski i ujrzalem przez
okienko samolotu palmy przy lotnisku w Salvadorze, a pózniej wciagnalem w pluca
wilgotne, cieple powietrze, juz nie mialem zadnej watpliwosci:
JESTEM W DOMU!:-) Po 20 latach zycia w tropiku (w tym 15 w Brazylii), jakos nie
wyobrazam siebie zyjacego w innej rzeczywistosci...:-)

[apaixonada]

baiano1 napisał:

> Kiedy w kwietniu 2001 r. powracalem do Brazylii z Polski i ujrzalem przez
> okienko samolotu palmy przy lotnisku w Salvadorze, a pózniej wciagnalem w
pluca
>
> wilgotne, cieple powietrze, juz nie mialem zadnej watpliwosci:
> JESTEM W DOMU!:-) Po 20 latach zycia w tropiku (w tym 15 w Brazylii), jakos
nie
>
> wyobrazam siebie zyjacego w innej rzeczywistosci...:-)

Ja czekam na moja kolejna podroz do Brazylii i nie moge sie doczekac tego
przyjemnego uczucia rozluznienia, zaprzestania gonitwy. Podskornie czuje, ze
tam moze byc moj dom. Skoro nie tam, to gdzie...
Pozdrawiam serdecznie

[tamoio]

Mistura os frutinhos da mata
Com o canto da juriti
E me da um abraço acoxado morena
Que fale teu amor por mim

E deixa o dia amanhecer
E deixe a barra clarear
Que o nosso suor com o sol do segredo
Nos deram armadura contra o mal e o medo

Herdamos um chão, mas nem tanto
Pro caminho ser nosso temos que pisar
E o que faz o meu passo ligeiro,
É o fruto da espera que brilha em nosso olhar

Ednardo ( koniec lat 70 )

[baiano1]

www.romantichome.net/musicas/escravodaalegriavm.htm
Escravo da Alegria
Vinicius de Moraes

Eu que andava nessa escuridão
De repente foi me acontecer
Me roubou o sono e a solidão
Me mostrou o que eu temia ver
Sem pedir licença nem perdão
Veio louca pra me enlouquecer
Vou dormir querendo despertar
Pra depois de novo conviver
Com essa luz que veio me habitar
Com esse fogo que me faz arder
Me dá medo, vem me encorajar
Fatalmente me fará sofrer
Ando escravo da alegria
Hoje em dia, minha gente
Isso não é normal
Se o amor é fantasia
Eu me encontro ultimamente
Em pleno carnaval

[baiano1]

A moze to z powodu samotnosci, teskonoty?
www.romantichome.net/musicas/solidaodeamigosjesse.htm

[evitka11]

Witam,
bardzo smutne są takie opowieści ale zapewne jak najbardziej prawdziwe, ja sama
kołaczę się z myślą o emigracji i zdaję sobie sprawę z trudów takiej decyzji,
kilka lat spędziłam już z dala od domu i właściwie zdana na samą siebię. Jeśli
ktoś decyduje się na emigrację świadomie i w że tak to ujmę wieku dojrzałym
jest trochę łatwiej ale jeśli ktoś spędza życie poza krajem ojczystym nie jako
konsekwencja świadomego wyboru wtedy nie trudno o tragedię.
Ja mam dość pozytywne wrażenia z mojej emigracji ackolwiek życie znowu
pokierawało mną do Polski, teraz myślę właśnie o Brazylii gdyż zawsze to było
moje marzenie.
jedno co powiem i do czego się przyznam że emigracja pozwala uświadomić nam jak
bardzo tęsknimi za krajem ojczystym i docenić blaski i cienie życia w POlsce,
nie wspomnę już o rodzinie która czasami nas denerwuje ale dopiero jak nie mamy
jej na codzień doceniamy te kąśliwe uwagi, wieczne pytania i pretensję.
Ludzie którymi się otaczamy tu (w Polsce) albo gdzieś na drugim końcu świata
potrafią czynić cuda, ale jak widać nie zawsze to się udaję.
Smutno z powodu tragedii tego Pana i świadomość że zostawił rodzinę...
naprawdę potrzeba siły nei tylko żeby zmierzyć się z życiem ale żeby zacisnąć
zęby i wytrzymać konsekwencje swoich decyzji...
Wszyscy emigranci powodzenia i siły!!!!
Warto!!!!

[apaixonada]

Przez dlugi czas myslalam sobie: jesli czlowiek wybiera, decyduje sie swiadomie
zyc na emigracji, jest wystarczajaco silny psychicznie aby wytrzymac. Inaczej
bylo przeciez kiedys, kiedy ludzie byli zmuszani do wyjazdu, oni umierali z
tesknoty, bo bylo im zabronione wrocic (mysle oczywiscie o polskich "wielkich"
emigracjach, inne kraje do tej pory maja swoich uciekinierow). Patrze teraz na
Brazylijczykow ktorych spotkalam tutaj: rzadko ktory wytrzymuje oddalenie od
kraju. Wyjezdzaja na miesieczne wakacje raz w roku, zeby zaczerpnac innego,
swojskiego powietrza, zaznac slonca i ludzi, tak roznych od tych tutejszych.
Zapozyczaja sie, zeby pokazac rodzinie jak dobrze im sie powodzi i wracaja z
pustymi kieszeniami i zwieszonym nosem. A po roku znowu pedza, bo przeciez
najlepszy na swiecie kraj to Brazylia. I, paradoksalnie, nigdy nie moga sie
ddorobic, aby wrocic do domu na zawsze.
Ja nie mam zludzen co do Polski, wiem ze juz raczej nie ma tam dla mnie
miejsca, choc sa ludzie, ktorzy wierza, ze jeszcze wroce. I czuje sie za
staro, zeby byc tu tylko "na dorobku". Ale zostac tu na zawsze... Nie wyobrazam
sobie. To miejsce jest za zimne, nieprzytulne, nie moge zapuscic korzeni.
Pewnie dlatego wciaz mysle o Brazylii, gdzie poczulam sie przez chwile "u
siebie". Ale moze to zludzenie... Moze emigracja jest emigracja niezaleznie od
okolicznosci przyrody...

Jakos nie moge dojsc do siebie...
Pozdrawiam Was serdecznie, dziekuje za Wasze posty.

[czerwone_jablko]

Wydaje mi sie,iz do emigracji trzeba byc stworzonym.Sa osoby ,dla ktorych
zmiana miejsca,krau,czy tez kontynentu nie stanowi najmniejszego problemu,wrecz
urozmaica ich zycie.Moj maz np przez 10 lat mieszkal w Niemczech,obecnie od 4
lat jest w Polsce i nigdy nigdy nie czulam w jego glosie tesknoty za
krajem.Ostatnio nawet wspomnial,iz chetnie poznalby nowy kraj,moze
Hiszpanie,moze Malte...nie bylam zdziwiona :)przeciez to wedrownik lubiacy nowe
wyzwania

[tamoio]

Nasce o Sol, e não dura mais que um dia,
Depois da Luz se segue a noite escura,
Em tristes sombras morre a formosura,
Em contínuas tristezas a alegria.

Porém se acaba o Sol, por que nascia?
Se formosa a Luz é, por que não dura?
Como a beleza assim se transfigura?
Como o gosto da pena assim se fia?

Mas no Sol, e na Luz, falte a firmeza,
Na formosura não se dê constância,
E na alegria sinta-se tristeza.

Começa o mundo enfim pela ignorância,
E tem qualquer dos bens por natureza
A firmeza somente na inconstância.

Gregorio de Mattos ( Bahia XVII w. )

[sarlo51]

www.dziennik.com/www/dziennik/week/ps/wk-397-01.html
www.dziennik.com/www/dziennik/week/ps/wk-397-03.html

www.dziennik.com/www/dziennik/week/ps/wk-397-05.html