Mieszczuchy w drodze. Dziura w pracy czy dziura...

[Gość: mieszczuch]

zapraszamy na naszą stronę na nowym, szybszym serwerze -
www.mieszczuchy.republika.pl

Mieszczuchy w drodze. Dziura w pracy czy dziura..

[funia81]

Nie da sie tak, kurcze, za jednym zamachem wszystkiego obejrzec. Apetyt rosnie w
miare... poznawania. Dlatego jezdze na krocej, ale regularnie. Ale i za was
trzymam kciuki.

[Gość: ajron]

Pomysl nie nowy, ale taki ktory nigdy nie zbrzydnie, zupelnie jak zimna butelka
Coli :] Sam mysle o takim wyjezdzie i mysle ze pewnego dnia to nastapi. Poki co
poznalem dziewczyne z Wegier ktora kocha podroze tak jak ja. Tak wiec raz w
miesiacu obowiazkowy short-break i lot z Ryanair do miasta bardziej
atrakcyjnego niz Birmingham...
pozdrawiam wszystkich dla ktorych podroze to sposob na zycie :]

Mieszczuchy w drodze. Dziura w pracy czy dziura..

[Gość: pokolenie59]

mam w tym roku 50-siątke zabiliście mi klina do głowy!!.MOŻE TO!!!!

Jest czymś zupełnie niebywałym, aby w portalu...

[kornel-1]

Jest czymś zupełnie niebywałym, aby w portalu Gazeta Turystyka ukazywał się ANONIMOWY artykuł.
ANONIMOWA jest również strona na serwerze Onetu.
Wstydzicie się? Czyżby nazwa korporacji zaczynała się na literkę "A"?

Pomysł jak pomysł. Nie za bardzo rozumiem, po co o tym pisać na tym etapie. By znaleźć sponsorów? 100.000 zł które zamierzacie przeznaczyć na wyjazd to sporo. Trasa prowadzi głównie przez tanie lub bardzo tanie kraje, 30 dolarów dziennie na utrzymanie pozwala w praktyce na nieliczenie się z wydatkami.

Trochę mnie śmieszą te słowa "trzeba zapiąć wszystko na ostatni guzik [...] rezerwacje". Jaki jest sens rezerwowania czegokolwiek przy rocznym wyjeździe? Od biedy Inca Trail, ale co jeszcze? Hotele? ROTFL.

Wasza trasa to standard - Meksyk-Peru-Brazylia jakieś wyspiarskie państewko na Pacyfiku, NZ&Aus. Indonezja-Indie-Chiny-....
Stany Zjednoczone czyli Niagara... No świetnie. Ależ stereotypowe podejście... A może by tak trochę oryginalności? Może jednak trochę mniej oklepanych turystycznych miejsc? Mniej komerchy, więcej fantazji i wysiłku? Piszecie, że nie chcecie być japońskimi turystami, lecz "stać się częścią odwiedzanych światów". Doprawdy trudno tego dokonać poruszając się od hotelu do hotelu. Cancun, Acapulco... czy naprawdę jest sens zawracać tym głowę innym?

Bo powtórzę: nic nadzwyczajnego nie ma w tym wyjeździe RTW.
Ale rozumiem waszą radość z perspektywy tego wyjazdu.
Na pewno będzie co wspominać ;-)

Kornel

Mieszczuchy w drodze. Dziura w pracy czy dziura...

[Gość: [e-mail]]

I ja tez mialam takie marzenie i kiedy stuknela mi 50-ka
wybralam sie z plecakiem solo w podroz dookola swiata / 1999 /
Moja trasa: polnocne Ontario, Nowy Orlean, Hawaje, Australia,
Japonia, Bali, Tajland, Chiny, Indie, Kong Kong, London, Turcja,
Israel z Jordania i na koniec Nowy York.
Mialam cudowne dlugie wakacje. Indie zrobily na mnie olbrzymie
wrazenie.
Dzisiaj mam 60 i dalej podrozuje! Wietnam a za 2 tygodnie jade do
Costa Rici aby pdziwiac jej piekno.
Jestem skromna pielegniarka ; ciesze sie ze moge poznac inne kultury
krajobrazy i ludzi.
POWODZENIA ! Anna

[Gość: Michal]

A my wlasnie z takiej podrozy wrocilismy, AD 2008.
Scenariusz podobny, rzucona praca, tylko ze obylo sie bez calego zamieszania ze
sponsorami itp. Mozna to zrobic bez tego, wygodniej, bez zobowiazan itd. Jedynie
po powrocie ciezko sie przestawic:)

Kronike naszej podrozy mozecie znalezc na www.dookolaswiata2008.blogspot.com
Zapraszam na stronke.

Pozdrawiam,

Michal

[alinaw1]

Dwadzieścia parę lat... Ej, młodziki. Ja w tym wieku błakałam się
sama po Afryce wzbudzając powszechne zainteresowanie swym
egzotycznym pochodzeniem. Wtedy wędrowanie i poznawanie świata było
dużo trudniejsze (nie było nawet przewodników nie wspominając rzecz
jasna o Internecie)ale- przepraszam- dużo ciekawsze, bardziej
prawdziwe, spontaniczne. Zachłystywało. A potem, podczas wędrówki po
Azji, zaczęłam poznawać mnóstwo dziwacznych wędrowców. W większości
to byli prawnicy, finansiści i tacy tam ze Stanów i Europy. Moda na
roczny urlop od korporacji. Potem i tak wrócą w sidła. W Polsce cos
takiego też stało się popularne. Oczywiście wszelkie wyjazdy nie
mogą obyć sie bez sponsorów i medialnej otoczki. Jakiś obłęd. Nie
wiem ile w tym wewnętrznej potrzeby , a ile mody (dla nielicznych
ale jednak). Wybaczcie zrzędzenie babci. Po prostu za moich czasów
było inaczej. Na początku lat 90 w podróże dalekie wybierali się
prawdziwi szaleńcy- bez pieniędzy, planów i sponsorów.

no faktycznie zrzędzenie

[amused.to.death]

> jasna o Internecie)ale- przepraszam- dużo ciekawsze, bardziej
> prawdziwe, spontaniczne.

myślę, że dla większości podróżników są to wciąż ciekawe, prawdziwe i
spontaniczne wyprawy.

[Gość: alinaw1]

Co do spontaniczności- mocno dyskusyjne. Wystarczy popatrzeć na fora
w necie: ludzie chcą znać każdy niemal szczegół przed wyjazdem,
zaplanować (niczym słupki sprzedaży w korporacji), pytają o każdą
błachostkę. A z czym wędrują? Z identycznymi przewodnikami pod
pachą. Najczęściej Lonely Planet itp. A jak już wyjeżdżają to muszą
koniecznie mieć sponsorów, potem brać udział we wszelkich konkursach
na podróżnika roku, pisać blogi...
Kiedyś w Kambodży spytałam Polaka, po co jedzie do takiej to a
takiej światyni. Odpowiedź: "zrobić zdjęcie". Dziś prawdziwych
podróżników już nie ma.

[amused.to.death]

Hm...chyba faktycznie trafny tytuł wybrałam.
Przykre, że spotykasz tylko takich ludzi wokół siebie.

[Gość: alinaw1]

No, nie. Wybrałam te przykłady dla podkreślenia pewnego trendu.
Wszystko stało się komercją. Podróże też. Spontaniczność - rzecz
rzadka. Ale najrzadsze- zachwyt, głód wiedzy i prawdziwego poznania
świata. Ludzie nazywający siebie teraz podróżnikami- bardziej dbają
o dobrą fotkę (i oczywiście byle szybciej ją potem wrzucić do
Internetu) niż na zadumę. Zmuszono mnie ostatnio do zerknięcia na na
różne blogi tzw. podróżnicze. A tam dłużyzny, opisy szczegółowe cen,
20 zdań nic nie znaczących dialogów. I wypowiedzi tak infantylne,
płytkie aż do bólu typu: pojechaliśmy do świątyni. Ładna. Jedziemy
dalej. Wieczór. Na drugi dzień druga światynia. Też ładna. Potem
trzecia. Ładna. Oczywiście trywializuję ale tak to mniej więcej
wygląda: byle szybciej, byle więcej. Jakość? Jak w supermarkecie. No
i inne cele. na szczęście już nie zaglądam na internetowe
wspomnienia z podróży.

[Gość: Gość]

Co jakiś czas pojawiają się na tym forum posty traktujące o wyższości turystyki
indywidualnej nad turystyką masową. Autorzy tych postów nie bacząc czy ludzie
czytający te posty wyjeżdżają z małymi dziećmi, są w odpowiednim wieku cieszą
się dobrym zdrowiem oraz najważniejsze czy taka forma turystyki w ogóle im
odpowiada, usiłują wyprowadzić wszystkich na jedyną słuszną drogę.

Teraz jednak nastąpiło coś ciekawszego, oto okazuje się że ci którzy korzystają
podczas planowania podróży z internetu kupują Lonely Planet a podczas zwiedzania
Angkor Wat chcą jedynie zrobić dobrą fotkę a nie "zadumać się" nie są spontaniczni.

Jeśli dobrze zrozumiałem twój przepis na wyjazd spontaniczny jest taki kupujesz
bilet wszystko jedno gdzie nie kupujesz żadnego przewodnika ani nawet mapy nie
wiesz jakie ciekawe rzeczy są do zobaczenia w kraju do którego przylecisz, ani
jakie warunki pogodowe tam panują( o zagrożeniach chorobowych czy innych nie
wspomnę).
Masz rację twój wyjazd jest spontaniczny, jest to recepta na wyjazd typu dwa
razy mniej dwa razy dłużej za dwa razy drożej.Powiesz że czas się nie liczy
pieniądze też nie, niestety żyjemy w realnym świecie.

Co do tematu tego wątku czyli RTW za 100000 zł. powiem szczerze mnie podróże RTW
w ogóle się nie podobają, za taką sumę można wyjeżdżać do wspaniałych miejsc
przez wiele lat ale to sprawa autorów artykułu.
Wszystkie śmieszne sprawy typu rezerwacje dobór miejsc podrózy odpowiednio
skwitował kornel-1.

Mimo to życzę powodzenia i wielu ciekawych wspomnień.

O spontaniczności

[kornel-1]

Gość portalu: Gość napisał(a):

> Co jakiś czas pojawiają się na tym forum posty traktujące o
> wyższości turystyki indywidualnej nad turystyką masową

Dla mnie to kwestia potrzeb i stylu. Nie wieku, dzieci i zdrowia.
No i kasy ;-) Pisałem o tych sprawach na forum, więc nie będę rozwijał tematu.

> Teraz jednak nastąpiło coś ciekawszego, oto okazuje się że ci
> którzy korzystają podczas planowania podróży z internetu kupują
> Lonely Planet [...] nie są spontaniczni.
> Jeśli dobrze zrozumiałem twój przepis na wyjazd spontaniczny jest
> taki kupujesz bilet wszystko jedno gdzie nie kupujesz żadnego
> przewodnika ani nawet mapy nie wiesz jakie ciekawe rzeczy są do
> zobaczenia w kraju do którego przylecisz, [...]

No cóż... tęsknota za młodzieńczymi marzeniami (btw alinaw1 jest całkiem młoda
:-D ) plus skłonność do pewnego koloryzowania swoich doświadczeń ("przemierzałam
Afrykę") sprawiają, że czasem popadamy w przesadę.

Dwutygodniowy urlop ("bo nie mogę wziąć więcej") - dość krótki czas - narzuca
potrzebę starannego zaplanowania wyjazdu. Nie sądzę, by gromadzenie informacji o
regionie, do którego się jedzie, było czymś niewłaściwym.

Wiedząc więcej - lepiej zrozumiemy otaczający świat (od symboli w architekturze
po zachowania ludzkie na ulicy), nie przeoczymy czegoś ciekawego na miejscu (od
lokalnych potraw po mało znane religijne sanktuaria).

Prawdę mówiąc jestem wstrząśnięty lenistwem osób zadających często banalne
pytania zamiast podjęcia męskiej decyzji o zakupie przewodnika (lub równie
odważnego wstukania zapytania do googli).

SPONTANICZNOŚĆ to inna sprawa. "Wsiąść do pociągu byle jakiego", "iść dokąd oczy
poniosą", "uciec na koniec świata" to normalne potrzeby, które nam czasem
towarzyszą. Nie każdy POTRAFI je zrealizować. NIE WYOBRAŻAMY sobie wyjazdu bez
zabezpieczenia: rezerwacji hotelu, schroniska w górach, wcześniejszego kupieniu
biletu powrotnego.

Spontaniczność to podjęcie decyzji o wyjeździe do odległego kraju tylko dlatego,
że trafia się okazja taniego przelotu. Spontaniczność to przyjęcie zaproszenia
do domu i nocleg u poznanego mieszkańca. To nieoczekiwana zmiana kierunku
podróży, by zobaczyć coś więcej. Spontaniczność to poczucie wolności, niezależności.

Najwspanialszym sposobem na spontaniczność jest autostop. Chociaż wtedy często
to nie my decydujemy dokąd dojedziemy, gdzie przenocujemy. Ci, którzy tak
spędzali tak czas wiedzą, o czym mówię.

Szwendania się po Afryce - najtrudniejszym do podróżowania kontynencie -
doświadczyły i alinaw1 i amused.to.death.
I doskonale rozumiem ich dezaprobatę dla perfekcyjnego planowania szczegółów
wyjazdu. Tam, gdzie spontaniczność - tam PRZYGODA.

Neckerman ich nie dostarczy.

O spontaniczność trudniej na zorganizowanym wyjeździe. Ale zawsze można odłączyć
się od grupy, skręcić w boczną uliczkę, dać się zaprosić do domu, wpaść do
fryzjera, do zatłoczonej knajpki. Zamiast tkwić na plaży - zdobyć jakąś górkę,
wyjechać do sąsiedniego miasteczka. Nawet wtedy, gdy jechałem na "zorganizowany"
studencki tramping korzystałem z każdej okazji: więcej na temat w moich relacjach.

> Co do tematu tego wątku czyli RTW za 100000 zł. powiem szczerze
> mnie podróże RTW w ogóle się nie podobają, za taką sumę można
> wyjeżdżać do wspaniałych miejsc

Dysponując 15 tysiącami dolarów i jednym rokiem pokusiłbym się o okrążenie Ziemi
NIE KORZYSTAJĄC z przelotów samolotem. Logistycznie byłoby to trudniejsze i -
jak dla mnie - bardziej ambitne.

Kornel

[Gość: cris]

amused.to.death napisała:
> myślę, że dla większości podróżników są to wciąż ciekawe, prawdziwe i
> spontaniczne wyprawy.

Czy to ty miałaś kiedyś sygnaturkę:
"Plans are nothing; planning is everything."

hahaha

[Gość: Wookie]

"Moja jest tylko racja i to święta racja. Bo nawet jak jest twoja, to moja jest
mojsza niż twojsza. I właśnie to moja racja jest najmojsza!"

Ludzie, opamiętajcie się!
Przecież najważniejsza i tak jest sama DROGA!

[mimbla.londyn]

"Ludzie, opamiętajcie się!
Przecież najważniejsza i tak jest sama DROGA! "

Piekne!

[kornel-1]

mimbla.londyn napisała:

> "Ludzie, opamiętajcie się!
> Przecież najważniejsza i tak jest sama DROGA! "
>
> Piekne!

Może i piękne ale nieprawdziwe.

Dla zdecydowanej większości turystów liczy się cel - pobyt w jakimś miejscu.
Sposób dotarcia do niego jest mniej ważny, co najwyżej chodzi o to by droga była
tania lub szybka lub bezpieczna. Rzadko kiedy wybiera się drogę interesującą lub
nową.

Podróżników delektujących się zmiennością i różnorodnością otaczającego świata -
jest znacznie mniej.

Offtopicznie dodam, że nawet z punktu widzenia chrześcijanina - najważniejsze
jest zbawienie (cel) a nie życie (droga).

Kornel

[amused.to.death]

Ciekawy offtop:)

A co do drogi - myślę, że większość, mając ok 2 tygodni wolnego nie może mówić,
o tym, że najważniejsza jest droga.

Droga może być ważna jak się ma przynajmniej kilka miesięcy do dyspozycji.

No i pytanie co rozumiemy przez 'droga'?
Jeśli cały czas bycie w drodze i przemieszczanie się to dla mnie podróże
zdecydowanie nie są byciem w drodze. Ja uwielbiam pobyć dłużej w jakimś miejscu
i 'oswoić' je trochę i poznać ludzi.

[Gość: onka]

> Ludzie, opamiętajcie się!

A czemu mają się opamiętać? Przecież ten artykuł to trzy po trzy. Już po
przeczytaniu lidu chciałam zrezygnować, bo pomyślałam, że kolejne nic. (I w
sumie miałam rację).

Przeczytałam jednak do końca (nie była to zasługa przyciągającego oko lidu ;-)).
I nic. Ktoś chce mieć fajne wakacje i tyle. I to powód, by o tym pisać? Widać
tak. Ważna jest korporacyjna siła przebicia? Szkoda, że nie została ona
wykorzystana tak na miarę wielkich podróżników czy nawet odkrywców, choć to
trudne. A może właśnie dlatego?

Bo skoro: "Nie jesteśmy wytrawnymi podróżnikami, nie jesteśmy backpackerami, nie
jesteśmy ludźmi, którzy kochają góry, łąki i lasy aż tak bardzo, aby cały
godzinami łazić po nich w strugach deszczu i w porywistym wietrze. Jesteśmy
zwykłymi, codziennymi ludźmi "z miasta" - dziećmi komercji".

To dlaczego o nich pisać i ich sponsorować? Każdego miesiąca tacy ludzie
wyruszają w świat. Wielu z nich naprawdę wyrusza, a nie organizuje bilet dookoła
świata i noclegi z prysznicem. (I jeszcze to szukanie sponsorów tego prysznica).

Jestem zawiedziona. Sponsorować anonimowe dzieci komercji? i kibicować ich
podróży? Życzę im, oczywiście, udanych wakacji, ale jak zobaczę jakiś nagłówek o
ich "wyprawie dookoła świata", to ominę ten tekst.

Dział "turystyka" nie ma już kompletnie o czym pisać?

Pozdrawiam :)

[Gość: Wookie]

Pisząc o "drodze" nie miałem oczywiście na myśli samego procesu przemieszczania
się z pkt. A do pkt. B.
DROGA jako permanentny stan umysłu chęci poznania, doświadczenia i zrozumienia
innego człowieka, najbliższego sąsiada ale i ludzi zamieszkujących kraj o 12
godzin lotu od pkt. A.
DROGA jako tolerancja i szacunek wobec Innych.
Być cały czas "w drodze", nie musi oznaczać że 3/4 swojego życia spędzimy np. w
pociągu czy autobusie.
"Być w drodze" to chcieć poznać i zrozumieć.

Zapomnijcie o planie

[Gość: magda]

"Mamy plan działań, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu"

Moja dobra rada - zapomnijcie o planie dzialan dzien po dniu. To nie ma zandego
sensu. Sama rzucilam prace w grudniu i od 1,5 miesiaca jestem w podrozy, ktora
mam nadzieje potrwa conajmniej 14-15 miesiecy (zalezy na ile kasy starczy), i
powiem wam jedno - juz teraz wiem, ze jakiekowiek dokladniejsze planowanie
czegokolwiek nie ma sensu. Rzeczywistosc wszystko weryfikuje. Wiem to z
autopsji. Tez mielismy jakis tam plan, ale mniej wiecej po 2 tyg podrozy szlag
go trafil. To co robimy danego dnia zalezy glownie od pogody i tego na co mamy
ochote. Jesli akurat mamy ochote na nicnierobienia to to wlasnie robimy. Nic na
sile. To ile w danym miejscu spedzamy czasu nie zalezy od jakiegos wczesniej
napisanego w excelu planu. Jak miejsce jest fajne to zostajemy dluzej, jak sie
nam nie podoba to jedziemy dalej. Mamy oczywiscie jakies tam ograniczenia
zwiazane z datami lotow, ale do tego sie nasze plany ograniczaja. I tak jest
serio super. Pelna swoboda, nic na sile. No bo co zrobicie jak np. w planie
bedzie powiedzmy snorklowanie, a akurat bedzie lało? Chyba lepiej to przelozyc
na kolejny dzien, niz jechac dalej i odpuszczac snorkeling tylko dlatego, ze
grafik tego wymaga.
Nie planujcie za duzo. Po prostu miejcie jakis tylko ogolny zarys tego co
chcecie zobaczyc, ale nie badzcie niewolnikiem planu, bo to bezsens przy dlugiej
podrozy.
Pozdrawiam z Filipin
Magda
careerbreak.wordpress.com

zapomnijcie o planie

[Gość: magda]

"Mamy plan działań, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu"

Moja dobra rada - zapomnijcie o planie dzialan dzien po dniu. To nie ma zandego
sensu. Sama rzucilam prace w grudniu i od 1,5 miesiaca jestem w podrozy, ktora
mam nadzieje potrwa conajmniej 14-15 miesiecy (zalezy na ile kasy starczy), i
powiem wam jedno - juz teraz wiem, ze jakiekowiek dokladniejsze planowanie
czegokolwiek nie ma sensu. Rzeczywistosc wszystko weryfikuje. Wiem to z
autopsji. Tez mielismy jakis tam plan, ale mniej wiecej po 2 tyg podrozy szlag
go trafil. To co robimy danego dnia zalezy glownie od pogody i tego na co mamy
ochote. Jesli akurat mamy ochote na nicnierobienia to to wlasnie robimy. Nic na
sile. To ile w danym miejscu spedzamy czasu nie zalezy od jakiegos wczesniej
napisanego w excelu planu. Jak miejsce jest fajne to zostajemy dluzej, jak sie
nam nie podoba to jedziemy dalej. Mamy oczywiscie jakies tam ograniczenia
zwiazane z datami lotow, ale do tego sie nasze plany ograniczaja. I tak jest
serio super. Pelna swoboda, nic na sile. No bo co zrobicie jak np. w planie
bedzie powiedzmy snorklowanie, a akurat bedzie lało? Chyba lepiej to przelozyc
na kolejny dzien, niz jechac dalej i odpuszczac snorkeling tylko dlatego, ze
grafik tego wymaga.
Nie planujcie za duzo. Po prostu miejcie jakis tylko ogolny zarys tego co
chcecie zobaczyc, ale nie badzcie niewolnikiem planu, bo to bezsens przy dlugiej
podrozy.
Pozdrawiam z Filipin
Magda
careerbreak.wordpress.com

hmmmm...

[Gość: czytelnik]

kiedy czytałem informacje o tych planach i teraz ten artykuł, narastały we
mnie wątpliwości. no i chyba słuszne. widać, że przyszli podróżnicy maja
korporacyjne serca. stąd to naciąganie sponsorów na coś, co żadnym rarytasem
marketingowym dziś już nie jest (wiem co nieco o marketingu, mediach i
podróżach). poza tym, skąd dają sob ie mandat do tego, że robią jakiś super
wyczyn wart sponsoringu? ponadto - dlaczego idą po najmniejszej linii oporu?
dlaczego nie robią tak, jak ci ludzie, którzy o sponsorach nawet nie myślą:
www.kontynenty.net/
www.loswiaheros.pl/
i wielu, wielu innych podróżników samodzielnie starających się o zapewnienie
sobie przeżycia w drodze.
dla mnie taka postawa, jaka reprezentują bohaterowie tekstu jest po prostu...
nie w porządku :(
niby nic do nich nie mam, ale jakoś mnie to wszystko mierzi. całe to wielkie
zadęcie i halo wokół rzeczy, która tak naprawdę jest ich prywatna sprawą i
wyczynem dość banalnym w środowisku podróżniczym.
ech...

[Gość: haha, ponad 2 lata]

Tacy podróznicy...Prawdziwi podróżnicy już powracali z dwuletnich wypraw, a oni dalej planują...A może już nie planują? Narobili huku w 2008, a już koniec 2010 i siedzą na tyłkach. Nie wstyd wam trochę "Mieszczuchy"? Mi by było cholernie wstyd.

[Gość: czytelnik]

smutek i żal. ale też przestroga i zachęta do pokory i sumiennej pracy dla innych :)