Strach przed...

[connie1]

ponownymi staraniami , strach przed każdym dniem ...
Jak nie mysleć? Minęły 4 m-ce ( i troche ) po mojej obumarlej ciazy (bez
zadnych niepokojących objawów, bez plamień nic...łyżeczkowanie w 1 1 tyg.)
I mozna by juz zacząc walke , jest dobry czas , byl pik LH i co ...?
I boje sie , boje sie . boje sie...
Z jednej strony każdy miesiac to uciekający czas , z drugiej wiem ,że będe
miala bardzo sresujące lato...
Poczekać , zdac się na los?
Nie wiem , po prostu nie wiem

[asiulka1976]

strach i obawa nie minie- niestety ale chec pragnienie dziecka jest wielka i
ten strach zabija!! ja mam strach przed testowaniem i powiem szczerze ze jak
ujrze II to pierwsze co poczuje to ogromny strach a nie szczescie- wiem to juz
teraz, jak widze jedna kreseczke to jest rozczarowanie ale ulga.
Wiem co czujesz, ja po zabiegu odczekalam 3 miesiace, teraz leci 14-ty cykl i
ta chec posiadanie dziecka jest wieksza niz strach.

[connie1]

Wiem ,wiem , jakby były dwie kreski to chyba myslenie wyłączę...
Tylko z jednej strony mam 32 lata (prawie), prace taką ,ze zawsze bedzie zly
czas na dziecko , zyciowy egzamin za półtora roku (więc nie chcę ciązy odkladac)
Czy jestem już gotowa na starania? Im dalej od poronienia tym mniej?
Chyba trzeba się zdac na los...

[joannag4]

Connie - zdaj się na to co przyniesie czas. Staraj się nie myśleć o tym, a
przede wszystkim nie bój się, wszystko będzie dobrze! Życzę Ci wiary i
wytrwałości, pozdrawiam cieplutko. Cmok!

[connie1]

Dzieki serdeczne , na razie musze zebrac sily ,zeby w ogole zacząc prokurowac
cos co moze dac w efekcie dwie kreski...
Czemu los się czasem uprze na czlowieka?

[bach28]

Wiem co czujesz bo przeżycia mamy podobne też martwa ciąża zakończona zabiegiem
o czym praktycznie nie wiele rzeczy wskazywało więc szooook, (tymbardziej że
były oznaki ciązowe do samego końca) potem czas ciszy i zastanawiannia się czy
jeszcze chce czy znowu chce, potem przeogromna chęć i smak porażki jak nie
wyszło i w końcu dziś zobaczyłam dwie kreseczki na teście piękne i wyraźne i
jest radość ale większy niestety strach czy się uda czy będzie ok. Myśle że
niezależnie ile będziemy czekać i jak mocno chcieć ten strach będzie nam
towarzyszył do samego końca od wizyty u lekarza do wizyty skończy się dopiero
jak po 9 m-ach będziemy mogły przytulić nasze maleństwo.
Pozdrawiam

[pszczolaasia]

Connie powiem ci tak..strach nigdy nie minie. w każdym razie tak jest u mnie.
pytanie tylko czy przeważy chęć posiadania dziecka, czy strach. u mnie
przeważyła chęć posiadania dziecka. tak naprawde ten rachunek sumienia sama
musisz zrobić, dodac dwa do dwóch obaczyć wynik. jesli wyjdzie dziecko, to
strach trzeba pokochać, bo jak wroga nie możesz pokonać to trzeba go pokochać.
może to bardzo prozaiczne, ale ja innego wyjaśnienia nie mam i nie znajduje. po
prostu zaakceptowałam swój strach i pogodziłam się z tym, ze do końca życia
będę się pewno bać. tym bardziej, że drugi raz też się nie udało. no ale co
zrobię dalej to nie wiem na razie. na razie rachunek jest ujemny i tyle.
chyba...
pozdrawiam Connie życzę powodzenia.

[connie1]

Wiem , wiem ,ze strach nie minie ,ale jak dochodza inne problemy to bol jest
nie do zniesienia...
I strach czy stress nadchodzacych miesięcy w ogóle pozwoli zaistniec dziecku?
Niech ta diabelska sinusoida się podniesie...

[pszczolaasia]

pozwoli i pozwala, tyle, że musisz choć jedną dobrą wiadomość od lekarza na
jakiś czas usłyszeć...np. jest cień zarodka...albo bije juz pięknie serduszko,
albo macha rączkami, albo ma już 10 cm i jest bardzo żywy/żywa.. to są te
rzeczy które zawsze chciałam usłyszeć...te rzeczy,. tak mi sie wydaje pozwalają
złagodzić strach, lęk i obawę w gruncie rzeczy naturalną.

[lidek0]

Zam ten strach, ale jak lekarz Cię przebadał i wiesz na czyms toisz to możesz
spokojnie się starać.

[connie1]

Nikt niestety nie da gwarancji , to trochę ruletka z losem...
Ale jak nie w taki , to winny sposob dojde do macierzyństwa?
Pozdrawiam dzis z mniejszego doła

[pszczolaasia]

dojdziesz, dojdziesz)) i cieszę się, że dół mniejszy dziś)) ściskam w
pasie)

[lilka_27]

Kochana Connie, wiem co czujesz.
Przeszłam to samo w grudniu, też w 11 tc, też bez żadnych objawów, które
mogłyby mnie zaniepokoić. Wyrok: łyżeczkowanie był dla mnie szokiem. Teraz
jestem w 1 cyklu starań i potwornie sie boję, ale tak jak napisały inne
dziewczyny, chęć posiadania dziecka jest silniejsza niz strach. Serdecznie
pozdrawiam
Lilka

[badarka]

Strach nie minie, trzeba go oswoić i nauczyć się z nim żyć. To jest moja
trzecia ciąża, pierwsze dwie skończyły się w 8/9 i w 6tc Ta też nie od
początku była bezproblemowa...
Tylko u mnie to było tak, że poronienie zawsze zaczynało się od plamień,
krwawień. Więc ja do tej pory, mimo że to już skończone 32 tc, a od 9tc ciążę
mam wręcz książkową, mam manię sprawdzania papieru w toalecie
Jeśli zdecydujesz się na starania, to po prostu trzeba przetrwać. Słaba rada,
wiem doskonale, ale innej nie ma. Zaakceptować strach, nie walczyć z nim.
Powiedzieć sobie, owszem boję się i zawsze będę się bała. Nie ma w tym nic
dziwnego, to naturalne i jak najbardziej uzasadnione. Ale nie dam mu zawładnąć
moim życiem. Mi pomagało mówienie o tym. Oraz świadomość, że wszystkie kobiety,
które znam, a które straciły ciąże, mają teraz zdrowe dzieci.
I jeszcze mój lekarz, który od początku mówił mi, że w jego praktyce szybka
ciąża po poronieniu przeważnie jest suuuuuuper.

Zrób badania, te które zleci Ci lekarz, a jeśli uważasz, że powinnaś zbadać coś
jeszcze, to też to zrób.

I spokojnie podejmij decyzję sama

[connie1]

Wiem , wiem , dlatego walczę o akceptację stachu i prawa do niego...
Z róznych względów mi latwiej ale i trudniej z wiedzą o ludzkim organizmie...
Do poprzedniej ciązy i do każdej innej podchodzilam (podchodze) realistycznie
i nie sa to czarne mysli ,ale przekonanie o tym co przeciw... i co sie może
zdarzyc..
Ale codziennie milionom kobiet zdarza sie cud narodzin!
I to jest wazne!
Mam tez ogromne dylematy w związku z pracą , czy iśc pierwszego dnia ciązy na
zwolnienie? Nie chce tego , poprzednio pracowalam ,czy to dlatego?
Czasem nachodza cholerne mysli ,ze się trochę do tego przyczynilam 9 w końcu
nikt nie wie ,czy to co robir jest szkodliwe)
I takie tam..
Dziękuję za wszystkie ciepłe słowa~!
Conka

[pszczolaasia]

ja za 1 i 2 razem siedziałam betonem w domu, luzik, komfort i rekraacja, i za
przeproszeniem dupa... nie można tak myśleć, że sie coś zawiniło, to jest
błędne koło...a mogłabym dużo pisać co wydaje mi się, że źle zrobiłam, ale
czlowiek tylko sobie nerwy przez to szarpie. nie mówię, że wogle o tym nie
myślę, ale staram się nie. pozdrowionka.

[badarka]

pszczolaasia napisała:
> ja za 1 i 2 razem siedziałam betonem w domu, luzik, komfort i rekraacja, i za
> przeproszeniem dupa... nie można tak myśleć, że sie coś zawiniło, to jest
> błędne koło...a mogłabym dużo pisać co wydaje mi się, że źle zrobiłam, ale
> czlowiek tylko sobie nerwy przez to szarpie.

Pszczola, jesteś bardzo mądrą Pszczołą Takie myślenie do niczego dobrego nie
prowadzi. Tym bardziej, że tysiące dziewczyn robiły to samo i szczęśliwie
doczekały porodu.

A czy chodzić do pracy? To sprawa indywidualna. Ja chciałam, no _musiałam_
pracować, bo jak siedziałam w domu to mi tylko głupie myśli przychodziły do
głowy. Ale świetnie wiem, że są takie miejsca pracy, których lepiej unikać. Na
przykład moja fryzjerka poroniła dwa razy, a w trzeciej, szczęśliwej ciąży
siedziała plackiem na zwolnieniu od samego początku. Ale ona ma ciężką,
fizyczną pracę, więc jej się zupełnie nie dziwię. To samo moja przyjaciółka,
chemik, pracuje w laboratorium, po jednym poronieniu. Poszła na zwolnienie, jak
tylko dowiedziała się o ciąży. Teraz ma fantastyczne bliźniaczki


A w ogóle to odkąd zaczęłam o tym rozmawiać, to okazuje się, że mnóstwo kobiet
straciło przynajmniej jedną ciążę, zanim szczęśliwie doczekały potomstwa. I to
nie tylko z naszego pokolenia, ale też i z pokolenia naszych rodziców.
Zauważyłyście to?

[pszczolaasia]

przy pierwszym poronieniu sie dowiedzialam o tylu przpadkach w moje rodzinie,
że poo porstu szok. potem oczywiście każda z tych ciotek, kuzynek ma
szczęśliwie zakończoną ciąże. wiesz to były słowa nadlatujące z róznych stron
mojej rodziny i mialy mnie pocieszyć... nie pocieszyły za bardzo, ale cóż...
ale ta świadomość, ze komuś się mimo wszystko udaje, daje pewna taką nadzieję ,
ze kiedyś i mi się uda) i dziękuje za dobre slowo Badarko pozdrawiam

[pszczolaasia]

jeszcze tylko niecałe 2 miesiące do godziny "0"???? no ładnie)))))
powodzonka)))))))