Ci co stracili prace

[korniz]

Jak sobie radzicie?Jak tam wydatki.Jak i gdzie robicie zakupy.Co z
przyjemnościami?Podzielcie się doświadczeniami.Dołączyliśmy do grona
bezrobotnych niestety

[iza1973]

cześć, dla mnie problem utraty pracy okazał się bardziej problemem psychicznym,
niż finansowym. tzn finansowym też był, i jakoś jest, ale - ponieważ za swój
budżet domowy wzięłam się jakiś czas temu, to po pierwsze - umiałam się już
ograniczać, a po drugie, dysponowałam oszczędnościami "na czarną godzinę". tak
czy inaczej przede wszystkim strasznie siadła mi psychika i tego radzę przede
wszystkim pilnować. z problemami finansowymi naprawdę łatwiej sobie poradzić niż
z tym, po co właściwie wstawać rano z łóżka, i co można robić (poza szukaniem
pracy, sprzątaniem i gotowaniem) całymi dniami. oczywiście teoretycy napiszą że
można ćwiczyć brzuszki, biegać, uczyć się angielskiego, ale to jest teoria. do
wsztstkich tych rzeczy trzeba motywacji. a jak psyche siada, to motywacji raczej
nie ma. Dobra wiadomość jest taka, że ja z mojego osobistego zakrętu
zawodowo-finansowego właśnie wychodzę czyli nową pracę zaczynam od stycznia
Biorąc pod uwagę fakt, że właśnie jesteśmy bez pracy i w perspektywie
krótszej lub dłuższej, jest temat skąd spłacac kredyty, mieć na comiesięczne
opłaty, itp. więc rady w stylu "możesz nadrabiać zaległości - codziennie kino,
basen, spotkania z dawno niewidzianymi przyjaciółmi..." są - po prostu
nieżyciowe. musimy jakoś przetrwać - ograniczyc na maksa wydatki, nie popadać w
długi, a dotychczasowe rozrywki w stylu knajpa, basen silownia, kino, zamienić
na darmowe odpowiedniki... trochę o zasadach postępowania (tzn jak ja to widzę)
napisałam na moim blogu, w poście:
finansekobiecareka.blox.pl/2009/11/Gdy-dochody-znacznie-spadaja.html
Przyjemności nam też są potrzebne, tym bardziej jak mamy klopoty. ale może
wystarczy spacer wieczorem po super oświetlonej starówce, albo zaśnieżonym
lesie, i herbata z przyjaciółmi, w domu. i książka z wypożyczalni. wbrew pozorom
wypożyczalnie nie mają tylko lektur szkolnych i gniotów, ale - mnóstwo ciekawej
literatury. wystarczy pójść i się zapisać.

[myszencja6]

podpiszę się pod Izą. My już wychodzimy na prostą ale mąż pół roku był bez
pracy. Przede wszystkim ograniczenie wydatków, zrezygnowaliśmy z wakacji i
wyjazdu jesiennego w góry, za to jeździliśmy od czasu do czasu niedaleko w górki
na jednodniowe wycieczki. Poza tym laski, parki, rower...Jak było ciepło to było
łatwiej. Jesienią doszła chandra jesienna i mężowi było ciężko. Ratowała go
pasja, którą mocno pielęgnuje ale narazie nie da się z tego żyć, dziecko, dla
którego wreszcie miał mnóstwo czasu i sport.
Ubrania nowe kupowliśmy tylko dziecku i to tylko te niezbędne, bo rośnie
niezależnie od tego czy mamy kasę czy nie jedzenie ostrożne i przede
wszystkim wyłącznie domowe. Mieliśmy też odłożoną kasę na tę 'czarną godzinę'
więc nie było tragicznie. Tragiczne było to, że nie wiedzielismy na jak długo te
środki miałby starczyć. Starczyło na styk. Mąż pracuje ale myślę, że góra za rok
jak zarobi na sprzęt potrzebny to realizacji jego pasji, to zacznie parcować na
samego siebie

[korniz]

Dzięki za słowa.Jak to mówią trzeba wierzyć że będzie dobrze.A
jak ,jak długo,gdzie szukaliście pracy?

[myszencja6]

jak pisałam, mój mąż pół roku był bez pracy. Niby ofert dużo i chodził na wiele
rozmów ale albo pieniądze dawali żałosne albo stanowisko dużo poniżej oczekiwań.
Ofert niby dużo, bo on z branży handlowej ale na dobrą ofertę musiał poczekać.
Choć muszę przyznać, że pierwszą ofertę dostał jak był jeszcze w okresie
wypowiedzenia,czyli praktycznie mógłby pracować od razu. Ale wtedy był jeszcze
pełen optymizmu, że znalajdzie coś lepszego. I znalazł ale strachu trochę było,
im dłuższa przerwa w życiorysie tym rzadziej dzwonił telefon....nie ma żadnej
złotej rady. Jak się nie ma kasy na czarną godzinę i nie ma co włożyć do garnka,
to sie nie ma co unosić ambicją tylko brać pierwsze co wpadnie w ręcę. Jak można
sobie pozwolić na szukanie przez kilka m-cy to warto rozważać każdą ofertę aby
nie zaczynać pracy od szukania kolejnej
Gdzie szukał- tylko w internecie pracuj.pl; monstrepolska; goldenline; money.pl-
to tyle co kojarzę.Chyba inaczej się już nie szuka?

[magdalena.78]

> Gdzie szukał- tylko w internecie... Chyba inaczej się już nie szuka?


Można iść do biur headhunterskich. Oni biorą ciężką kasę za znalezienie
kandydata (płaci pracodawca) i zwykle są zainteresowani osobami
szukającymi nowej pracy. Tym bardziej, że lubią ludzi z doświadczeniem.
Nie skupiać się na jednym tylko odwiedzić jak najwięcej, zostawić cv,
pogadać z pracownikiem, umówić się na rozmowę.

[kokkoszka]

my tez bylismy bez pracy - oboje, przez 10 miesiecy

maz myslal, ze z jego doswiadczeniem znajdzie prace bez problemu, ale sie
okazalo, ze to nie takie proste. ja zrezygnowalam z pracy wczesniej, zajmowalam
sie domem, zawsze oszczedzalam, wiec pieniadze byly, tyle tylko, ze przed sama
utrata pracy meza (a pracowal w swietnie prosperujacej firmie, nie bylo dlugo
ZADNYCH sygnalow, ze cos sie zlego dzieje - potem sie okazalo, ze wlascicel
wyprowadzil pieniadze i doslownie w 3 miesiace firma padla)zrobilismy remont i
wzielismy kredyt na meble i urzadzenie kuchni (bo mieszkanie bylo w bardzo zlym
stanie jak sie wprowadzalismy).

pieniadze sie w pewnym momencie skonczyly, pamietam ten stres, pamietam meza,
ktory probowal dac po sobie, ze nic sie nie dzieje.. my6sle, ze najgorsze jest
to, ze sie wpada w taka chandre, ze niby ta praca jest, ale jej nie ma, ze ma
sie kwalifikacje, ale czesciej wiecej znacza znajomosci kogos innego

dla nas to byl ciezki czas, mysle, ze nie zapomne o tym doswiadczeniu teraz
bierzemy kredyt na wieksze mieszkanie i jestem mowiac szczerze przerazona, bo
ciagle za mna chodzi takie zadawanie sobie pytania, a co jesli tej pracy nie
bedzie..?

trzymajcie sie i oby lepszego 2010

[only_marcopol]

kokkoszka napisała:

> my tez bylismy bez pracy - oboje, przez 10 miesiecy
>
teraz
> bierzemy kredyt na wieksze mieszkanie i jestem mowiac szczerze przerazona,

podziwiam też bym była, ale z drugiej strony nie można żyć ciągle myśląc ze
wydarzy się coś złego - bo można by zwariować - choc nie ukrywam też ciągle tak mam