Powrót z emigracji

[magic.fairy]

Witam, mieszkamy od dłuższego czasu na emigracji i ostatnio bardzo nas naszło na powrót do ojczyzny Powiedzcie mi moi drodzy czy mając dochód ok 7 tys( za tyle mieliśmy już konkretne oferty pracy więc myśle że jest to minimum jakie jesteśmy w stanie osiągnąć ) , dwójkę dzieci, jedno szkolne i jedno przedszkolne i własne lokum bez kredytu damy rade wiązać koniec z końcem czy raczej bedziemy przyszłymi autorami postów na tym forum o tematyce z czego zrezygnować aby starczyło do pierwszego ? Chodzi mi oczywiście o przeciętny aczkolwiek nie biedujący tryb egzystencji
Z góry dziękuje za wszystkie odpowiedzi

[plum1000]

7 tys zl to sporo jak nie macie jak piszesz kredytów. macie auto sredniej klasy. Pytanie czy chcesz wrócic bo tęsknisz za krajem/rodzina znajomymi ? Bo ja jesli bym byla na twoim miejscu to :jesli tam mialabym szanse na awans, mialabym dobra pracę z przyjaznymi ludźmi i zarabialabym duzo wiecej niz liczysz na poczatek w Polsce to bym nie wracala.Masz dziecko szkolne ktore nie ma pewnie bariery jezykowej juz sie tam przystosowalo.Ostatnio zakladalam dzialalnosc

[martini-7]

ja na emigracji jestem, chciałabym wracać ale póki co nie mamy takich możliwości myślę, że z 7 tys i głową na karku da się żyć spokojnie, zwłaszcza że (tak to odebrałam) to stawka na start, a potem może być więcej.
POWODZENIA

[teligo]

To pewnie zależy od regionu, do którego wrócicie.
Ale moim zdaniem absolutnie wystarczy na normalne życie i jeszcze będziecie mogli część przeznaczać na oszczędności. Oczywiście pod warunkiem, że emigracja nie wywołała u Was efektu "stać mnie na wszystko, to nie muszę prowadzić budżetu" bo znam takich, co wrócili i pomimo wysokich dochodów zdażali się z rzeczywistością, bo jednak do dyspozycji mieli dochód mniejszy niż za granicą.

[teligo]

*zderzali , a nie zdążali

[martini-7]

Postawa "stać mnie na wszystko" jest złą i na emigracji i w kraju. Ludzie posiadający fortuny właśnie dlatego je posiadają bo, myślą o swoich finansach poważnie, zarowno o dochodach jak i wydatkach, choć pewnie w innej skali niż my przeciętni zjadacze chleba