KAVALA i okolica ???

[Gość: nec]

no wlasnie, jak tam jest ??? czy warto wybrac sie do np. hotelu Lucy, ktory
usytuowany jest ok 1.5 km od centrum czy moze raczej wybrac Thassos ???

[Gość: ruzia]

kavalla to mala miescina portowa, zdecydowanie ladniej jest na thassos bylam tam
w zeszlym roku ,do kavalli trzeba pojechac na 1 dniowa wycieczke.

[bebiak]

Cześć,
ja tam bym Kavali małą mieściną portową akurat nie nazwała, ale to może kwestia
własnego uznania:-)
Miasto, jakich wiele, z ładną wg mnie starówką [Panagia], skąd z murów
obronnych śliczne widoki na morze i dachy budynków w Kastro, nie pamietam
dokładnie ale dość ciekawy dom... no właśnie.. kogo... ? [zapomniałam - dopiszę
ewentualnie po długim weekendzie], z niezłym akweduktem, z wieloma
sympatycznymi kafejkami nadmorskimi, z dużym portem skąd można popłynąć i na
Thasoss, ale i na niedalekie stosunkowo Limnos albo Samothrake (ja tak
płynęłam), i z dużym dworcem KTEL-u (taki nasz PKS), skąd można się wybrać do
Salonik, do Fillippi oczywiście, ale i do Tracji (np. piękna starówka w
Xanthi), czy Porto Lagos.

Co do zasady jednak wolałabym mieszkać na Thassos (i tak mieszkałam), a do
Kavali sobie pływać kiedy potrzeba (a nie odwrotnie).

Acha, o hotelu Lucy od zaprzyjaźnionych ze mną Greków z Aten słyszałam sporo
dobrego, ale nie nocowałam.
Pozdrowienia. B.

[metnia]

a jaka jest tam woda w morzu? czysta? wybieram sie do hotelu tosca beach, może cos o nim slyszalas? :) pozdrawiam!

[kocoor.com]

Plaża ładna i piasek, woda przejrzysta, ale kiedyś przypłynęła da nas duża
(większa niż dwie pięści granatowo-kremowa meduza). W wodzie możesz spotkać
rozgwiazdy i różne rybki. Byliśmy na kempingu, więc nic o hotelach nie wiem.
Warto skorzystać z bepłatnej kolejki (przystanek na głównym placu, pod bankiem
naroowym, na wprost informacji turystycznej (broszury nawet po polsku) i
podjechać na zamek (widok!!!)i pomyszkować po wąskich uliczkach. Warto też
zobaczyć akwedukt. Pozdrowienia. K.

Hotel Tosca Beach / ITAKA

[metnia]

dzieki!! :) a wiesz moze ile tam kosztuja autobusy? bo hotel na ktory mam chrapke jest oddalony od centrum 6 km i mozna dojechac autobusem miejskim. czy tam jest bardzo gorzyscie? i jakie sa ceny? butelka wody 2 Euro?! Pozdrawiam!

[kocoor.com]

Niestety, nie potrafię Ci pomóc, byliśmy własnym samochodem. Co do cen, jest
przynajmniej jeden duży sklep w centrum MATSOPOULOS (lub coś w tym stylu-
mieliśmy problem z zapłatą kartą BPH!!!), dwupiętowy dom handlowy, ceny
przyzwoite, również owoców. Woda na pewno tańsza niż 2 Euro. Zamek jest
położony na stromej górze. Kavala ma swoją stronę:
www.detakav.gr/indexen.htm,
ale panie z informacji turystycznej na pewno udzielą Ci wszelkiej pomocy
(jeżeli akurat nie pomylą Was z Węgrami (jak im to się zdarzyło z nami :-)))

[Gość: A.E.]

www.detakav.gr/indexen.htm

Wszystko o Hotelu Tosca Beach / ITAKA

[Gość: kawala]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=203&w=25342240&a=27030281

[Gość: ate]

Też byłam zainteresowana tym hotelem, ale negatywne opinie na róznych forach i
w końcu potwierdzenie ich w samym biurze Itaki skutecznie mnie zniechęciły.
Otóż bungalowy,które są na zdjęciu w katalogu są i owszem 4 gwiazdkowe, jednak
są one przeznaczone dla gosci z zachodu i Polacy mogą co najwyzej pooglądac je
z zewnątrz. Za to są zakwaterowani w wyżej położonych pawilonach wg jednaj z
forumowiczek przypominających ośrodki Funduszu Wczasów Pracowniczych...

[sandra00]

2 tygodnie temu byłam w Kavali i na wyspie Thassos , jeżeli chodzi o Kavalę to
nie mała mieścina tylko normalne miasto z portem , nazywają je greckim Monte
Carlo jest ładne ale raczej nie nadaje się na wakacje , jeżeli chodzi o wyspę
Thassos jest przepiękna , ja akurat byłam w Stolicy wyspy , napewno jest to
miejsce na wakacje , pełno sklepów i knajp , piękna czysta woda w morzu itd.

[Gość: q3a]

Tutaj znajdziesz pare (dosłownie 3:) ) zdjęcia z kavali:
www.pbase.com/q3a/halkidiki_2004&page=2
Bylismy tam jeden dzień na wycieczce z Ouranopoli. Fajna droga...w pewnym
momencie gdy pojaiwa się zarys Thasos, poniżej drogi pojawia się rajska błękitna
plaża. Tam potkaliśmy kolegę żółwia :)

Miasto jest bardzo sympatyczne i małe to ono nie jest na pewno. Sympatyczna
starówka. Ale 1,5 km od centrum to jest normalne miasto. Tak więc jak ktoś lubi
spędzać wakacje w mieście to tam jest ok...

[antidotumm]

Polecam Thassos, i - upieram sie - z zamieszkaniem w stolicy: pieknie,
nastrojowo, grecko, dobra komunikacja.
Bylam w Grecji.... 11 razy, ale Thassos byl najpiekniejszy!

[Gość: martyna]

Bardzo proszę o info odnośnie Limenas, będę mieszkała ok 3.5 km od stolicy, w
hotelu Esperides, czy ktoś wie jakie plaże warte uwagi są w okolicy?
Pozdrawiam

[Gość: elski]

wlasnie wrocilam z esperides; hotel ok, kameralnie, spokojnie; do limenas
autobusem albo piechota (po asfalcie!), albo taksowka (5 euro); plaze:
"hotelowa": skrawek piasku, piasek,lezaki i parasole, woda pzrezyta, na
wieczoran kapiel swietna; na dluzsze plazowanie autobusem za 1 E Pachis beach
(tu tez bdbra tawerna), albo z pzresiadkami Golden beach; mozna pojsc w gory:
200 m od wyjscia z esperides w strone limenas droga gruntowa w las i w gore;
piewrsze wieksze 'skrzyzowanie": w lewoo limenas, w prawo rachoni. uwaga!
koniecznie bardzo duzop wody, bo na gorze susza; robilismy tez inne wycieczki w
gory, mimo ze wszyscy straszyli weami; widzielimy jednego, rozjechanego przez
samochod.pzdr.

[bebiak]

Gość portalu: elski napisał(a):

> robilismy tez inne wycieczki w gory, mimo ze wszyscy straszyli weami;
>widzielimy jednego, rozjechanego przez samochod

Przepraszam Elski, nie obraź się na mnie - nigdy nie czepiam się literówek ani
takich innych ale tutaj nie rozumiem (a to dla mnie ważne): czym Was
straszyli?
Wiesz, tak pytam na przyszłość, bo Thasoss to ja z synem na piechotę złaziłam,
hmmm, nawet ku zaskoczeniu większości do Kastro z wioski Theologos wybraliśmy
się na piechotę przez góry (błądząc zresztą nieźle i raniąc łydki niemożliwie o
niskie krzewy, ale jakoś dotarliśmy). Spotykaliśmy tylko kozy, całe stada kóz i
żadnego człowieka - tak mi jakoś na wspomnienie ale w sumie wrażenia wielkie.
Pytam, bo co do zasady łazikuję bo jakichś takich dziwnych terenach w Helladzie
i wolałabym wiedzieć.
Przepraszam, ale dopytam: czym Was straszyli?
Wybacz jeśli Cię to uraziło (daleka jestem od czepiania się).
Pozdrowienia serdeczne. B.

[Gość: A.E.]

bebiak napisała:
Przepraszam, ale dopytam: czym Was straszyli?

Wydaje mi się, że chodziło o węże, ale nie jestem pewna.
Słyszałam od "moich" Greków, którzy mieszkają w Kavali, że na Thassos w górach
można spotkać żmije:-( i może o to chodziło. Ale też jestem ciekawa
potwierdzenia czy o to chodzi, zwłaszcza że się tam wybieram:-)
Pozdrawiam, Ania.

[bebiak]

Gość portalu: A.E. napisał(a):

> Wydaje mi się, że chodziło o węże, ale nie jestem pewna.

Hmmm, nie wiem dlaczego ale pomyślałam o wilkach (pewnie bzdura).
Węża to spotkałam raz - na Kos, na wiejskiej drodze pomiędzy jakimiś polami.
Śmignęło mi to dość kobylaste bydlę (myślę, że ok. metra - wiło się stąd
dokładnie nie wiem) tuż przed przednim kołem roweru. Alem się strachu wtedy
najadła (dobrze, że z synem byłam - wzajemnie się uspokajaliśmy), zwłaszcza, że
wyobraźnia zaczęła działać: co by się stało jakby nie zdążył uciec i
wjechałabym na cielsko. Ech, Hellada:-)
Pozdrowienia. B.

[aska2000]

bebiak napisała:

> Gość portalu: A.E. napisał(a):
>
> > Wydaje mi się, że chodziło o węże, ale nie jestem pewna.

> wyobraźnia zaczęła działać: co by się stało jakby nie zdążył uciec i
> wjechałabym na cielsko. Ech, Hellada:-)
> Pozdrowienia. B.

Łożesz ty...!
Bebiaku drogi- gęsią skórkę poczułam czytając..:-((
Spotęgowaną zresztą przez skojarzenia "literackie"...- "Homo Faber" Maxa
Frischa mi się przypomniał...;-(((

pzdr (brrrr..!)

[Gość: elski]

sorry, nie poprawilam literowek... straszono nas wezami i zmijami. ustnie. w
ksiazeczce "walking on thassos" (legendarna, nigdzie jej nie moglam kupic, w
miescie thassos odsylano mnie do kavali, w kavali proponowano tylko opracowania
archeologow; dostalam wreszcie kserokopie od rezydentki) rozniez przed nimi
ostrzegano, doradzajac trzymanie sie drog, na ktorych widac, po czym sie chodzi.
starym zwyczajem mielismy kij i nim postukiwalismy po trawie, kiedy trzeba bylo
gdzies na poboczu przysiasc. ale weza nie spotkalismy, tylko liczne jaszczurki,
ktore bardziej baly sie nas i niz my ich.
mh tez spotykalismy tylko kozy, albo slady po nich, i odciski kol samochodowych
- poza tym totalne bezludzie. w theologos popytywalismy o droge do kastro, ale
robiono tylko okragle oczy i wyrazano zdziwienie; wiec nie dotarlismy tam :(((
ale generalnie jest gdzie pochodzic, tylko zadnej mapy porzadnej jeszce nikt nie
zrobil i trzeba "na czuja".

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz. 1

[bebiak]

Gość portalu: elski napisał(a):

> w theologos popytywalismy o droge do kastro, ale robiono tylko okragle oczy
>i wyrazano zdziwienie; wiec nie dotarlismy tam :(((

To ja napiszę jak doszłam, choć - przyznam - chyba nie jestem z tego dumna:(
Ponieważ chyba to dość długie (przyniesione z moich wspomnień)- w kilku
częściach (zobaczymy jak się zmieści).
Rzecz miała miejsce w lipcu (druga połowa) 2002 roku, a szwędałam się z synem,
wówczas 17-letnim.

Tutaj początek:

Przed napisaniem wspomnień dotyczących dzisiejszego dnia muszę zamieścić tu
kilka słów moich przemyśleń, szczególnych przemyśleń. Kiedy nasza dzisiejsza
wycieczka dobiegła końca i znalazłam się w naszym hotelu w Limenas – byłam
doprawdy cholernie szczęśliwa, że taki dzień nam się zdarzył. I z tego powodu
szczęśliwa będę już zawsze. Jednak w trakcie trwania tej wycieczki byłam
momentami przerażona i bezradna. Pierwszy raz zdarzyły mi się w moim raju
takie chwile, kiedy wcale nie byłam pewna, że w moim raju nic złego stać mi się
nie może. Byłam wewnętrznie lekko zrozpaczona, bo nie widziałam wyjścia z
miejsca, w którym się znalazłam. To okrutne odczucie i pamiętam je świetnie do
dziś, pamiętam świetnie jak je odbierałam. Tego się na da zapomnieć tak łatwo,
a najgorsze jest to, że nie umiem tego przelać na papier, bo to bardzo trudne,
ba, chyba nawet niemożliwe. Postaram się napisać to najlepiej jak potrafię,
choć tak ciężko czasami jest pisać o tym, co odczuwałam wówczas. Podobny
dzień zdarzył mi się w ubiegłym roku na Krecie, w czasie naszego rajdu
rowerowego po górach, ale tam cała sytuacja była znacznie prostsza z uwagi na
rejony, w których się znajdowaliśmy. A tutaj? A tutaj było tak jak było i
cieszę się, że wszystko skończyło się w porządku, choć nie musiało. Traktuję to
jako pewnego rodzaju ostrzeżenie przed moimi następnymi poczynaniami. Kiedy
teraz przypominam sobie tamten dzień – popadam w zadumę, ale nie umiem szczerze
i stanowczo odpowiedzieć sobie na pytanie, czy gdybym miała raz jeszcze to
zrobić to nie zrobiłabym na pewno. Tak powiedzieć nie umiem. To był w końcu
piękny, kolejny przepiękny dzień spędzony w mojej kochanej Helladzie.
Wracam do tamtego czwartku.

c.d.n.

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.2

[bebiak]

Bardzo chciałam przyjechać do wioski Theologos, bo czytałam, że warto w niej
zobaczyć domki pokryte takimi łupkowatymi dachami. Wkrótce znaleźliśmy się w
tej wiosce, bo chyba raptem tylko 15 kilometrów jechaliśmy z Potosu. Autobus
na takim małym placyku zawrócił i tyle go było widać. Theologos to niewielka
wioska, która w czasach tureckich była stolicą Thassos. Po obu stronach jedynej
w sumie takiej głównej drogi posadowione są z rządku niewielkie domki, a oprócz
łupkowych dachów zwracają uwagę ... kominy. Takie zupełnie inne niż
gdziekolwiek indziej: jakieś takie daszki mają te kominy, no, coś takiego. W
każdym bądź razie wygląda to uroczo. Wlazłam sobie po jakichś schodkach lekko
na górę i spojrzałam na wnętrze wyspy, górzyste, kamienne, a dachy sąsiednich
domków położone niżej niż ja teraz stałam – zachwycały.
Życie w Theologos toczy się powoli, bardzo powoli. Nie ma tego całego szumu
spowodowanego najazdem turystów, o, jak w Limenas. Turystów tu w ogóle chyba
jak na lekarstwo. No tak, ale i najbliższa plaża jest chyba dopiero w Potos, a
to spory kawał, a przecież przeciętny człowiek jedzie do Grecji myśląc głównie
o plażach (nie oznacza to wcale, że uważam się za istotę ponadprzeciętną).
Obeszliśmy jeszcze kościół dokoła (do środka nie weszliśmy bo był zamknięty –
dziwne) i klapnęliśmy w kafeterii na frappe. Siedzieli tu starsi Grecy i z
ciekawością, ale i z sympatią nam się przyglądali. Nikt tu nie mówił po
angielsku, więc znów musiałam kaleczyć piękny grecki język. Kaleczyć, to znaczy
dogadywać się w tym języku popełniając mnóstwo błędów (a wiem, że popełniam). A
dogadywać się musiałam, bo potrzebowaliśmy wskazówek, jak dojść do Kastro, jak
to daleko i tego typu szczegóły. Poszło mi generalnie nieźle choć nie do
końca, ale nic to. Jeden z Greków narysował mi plan zgodnie z innymi
twierdząc, że do Kastro będziemy szli około godziny. Trzy razy zwracano nam
uwagę na to, że przy kapliczce, którą spotkamy, a którą wyraźnie nam na planie
zaznaczono - mamy pójść prosto.
Obok kafeterii, w której właśnie siedzieliśmy, otwarto niewielki sklepik,
gdzie były między innymi kartki, ale niestety kartek z uroczej wioski Theologos
nie było. Nic wielkiego się nie stało - zrobiłam przecież zdjęcia, choć lubię
mieć kartki z miejsc, w których byłam. Poszliśmy sobie jeszcze tak prawie do
końca wioski oglądając niekiedy doprawdy piękne zakątki, a kiedy opuszczaliśmy
już Theologos Grecy siedzący nadal w pełnym lenistwie w naszej kafeterii,
pomachali nam na pożegnanie. Już przy końcu wioski wdepnęliśmy do małego
sklepiku, żeby zapytać gdzie mamy w tej drogi skręcić aby dojść do Kastro, a
młoda kasjerka wskazując nam ten skręt wielce się zdziwiła, że chcemy iść tam
na piechotę.
Poszliśmy. Początkowo nasza droga do sympatycznych nie należała, bo cały czas
po naszej lewej stronie znajdowało się jakieś wielkie wysypisko śmieci. Czyżby
tu zwożono odpadki z całej Thassos? Trochę nie chciało mi się w to wierzyć,
ale ilość tych śmieci była przeogromna, więc to bardzo prawdopodobne. Nad tym
ciągnącym się wysypiskiem fruwało mnóstwo ptaków wydających nieprzyjemne
dźwięki zbliżone do krakania. Tutaj, zaraz na początku tego wysypiska minął nas
jadący do Theologos samochód (taki zdezelowany pick-up), jedyny, jaki na naszej
drodze spotkaliśmy. Szło się łatwo, bo teren był w miarę płaski (mówię o
drodze), a sama droga posypana była jakimś żwirem czy czymś takim. Wioska
Theologos szybko zniknęła nam z oczu, bo droga nasza była kręta, a poza tym już
zasłoniły ją góry. Żadnych domostw po drodze nie było, nic, tylko te ptaki.
Słońce chwilowo nie tak bardzo piekło, bo od czasu do czasu zasłaniały je
chmury, co trochę nam życie ułatwiało. Nastroje mieliśmy dobre, choć dokąd nasz
wzrok sięgał dotąd nie było widać nic oprócz gór, dolin i tej drogi.
Minęliśmy stojący po naszej prawej stronie barak (nie sposób nazwać tego czegoś
domkiem), ale tam nikogo nie było. Zupełnie bezludne tereny ale droga była, a
jak wiadomo wszystkie drogi gdzieś prowadzą.

c.d.n.

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.3

[bebiak]

Po jakimś czasie (nie umiem określić po jakim) dotarliśmy do małej kapliczki,
która mieliśmy zaznaczoną na planie. Wyjęłam ten planik i zrobił nam się
problem: w prawo droga była, w lewo droga była, ale prosto nie było nic, poza
dość ostrym zejściem do czegoś co przypominało wąwóz. Zejściem – to nie
znaczy, że tam była jakaś ścieżka czy coś takiego. Nie, tam nic nie było:
ściana wąwozu. Zdecydowaliśmy wobec tego, że pójdziemy tą drogą w lewo i tak
zrobiliśmy. I to był nasz błąd, och, jaki wielki błąd! A stary Grek trzy razy
powtarzał: przy kapliczce prosto, co nawet narysował. Boże, dlaczego wymyśliłam
sobie, że to jego „prosto” to musi być, no jeśli nie droga to chociaż jakaś
ścieżka? Tego nie zrozumiem już nigdy. Znów szliśmy, szliśmy i szliśmy, teraz
już drogą wśród gór, ogromnie krętą, i to co widzieliśmy, to jest gdzieś tam
wijącą się tę drogę nie nastrajało nas szczególnie optymistycznie. Pojawiły
się kozy, całe stada kóz, jako jedyne żywe (poza nami) istoty. Od czasu do
czasu stał sobie jakiś baraczek pasterski, ale wszystko to było puste. Pewnie
dopiero na jesieni ktoś tutaj przybywa i te kozy zabiera. Kiedy wzrok mój
dostrzegał gdzieś tam w oddali jakiś domek to wciąż mialam nadzieję, ze będą
jacyś ludzie, ale niestety. Idąc tak i idąc byliśmy zupełnie sami i zdani
tylko na własne siły. Znaleźliśmy się na rozwidleniu drogi: znów w prawo i w
lewo. Tu w tym miejscu leżała taka tablica z namalowanym farbą
napisem „Kastro”, ale wyglądało to małoczytelnie. Wychodziło nam na to, że
stoimy tak w linii prostej w kierunku Kastro, gdzie trzeba iść albo drogą w
lewo albo droga w prawo (prosto się nie dało – była skała, którą trzeba było
obejść) . Obok stały ule, dużo uli, co wcale tak bardzo mi się nie podobało.
Byliśmy już bardzo daleko od jakichkolwiek ludzi, tj. od wioski Theologos, i
wcale nie miałam ochoty na tym pustkowiu spotkać większej ilości os czy tam
pszczół.
Wybraliśmy drogę w lewo. Znów szliśmy i szliśmy, i znów rozwidlenie. Pośrodku
tablica z napisem: „Jeep safari”. No dobrze, ale dokąd, w którą stronę -
doprawdy trudno było zgadnąć. Tak na logikę (pamiętając o tym, że te strzałki
na tej tablicy tworzyły jakby okrąg) zdecydowaliśmy pójść w prawo.

c.d.n.

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.4

[bebiak]

Przed nami wędrowalo stado kóz, a ja najadłam się strachu, bo nagle stado się
zatrzymało i kozy zaczęły nieprzyjaźnie beczeć. Na stoku małej górki, za nami,
stało małe koźlątko płacząc okrutnie. Nie chcieliśmy zrobić mu krzywdy, ale czy
kozy o tym wiedziały? Tygrys stwierdził, że jakoś przypadkowo znaleźliśmy się
pomiędzy tym stadem a małym koźlątkiem i póki ono nie dołączy do stada – kozy
się nie uspokoją. Kurczę, od tylu lat przyjeżdżam do Grecji, gdzie kóz
przecież cała masa i nie wiedziałam (i nadal nie wiem) czy kozy potrafią
zaatakować. Jednej kozy bym się nie bała, ale całego stada? Chryste Panie, ich
tam było ponad 20, w tym takie brunatno-czarne z dużymi rogami, a wokół nie
było nawet przyzwoitego patyka. Bardzo powoli, żeby nie stwarzać wrażenia
ruchu, zaczęliśmy się cofać. Najbardziej bałam się o to, żeby to koźlątko
nie czmychnęło w drugą stronę bo wtedy to stado mogłoby ruszyć za nim, a
przecież my tu staliśmy. Zupełnie nie znam się na kozach i nie wiedziałam czego
można się po nich spodziewać. Wycofaliśmy się na tyle daleko, że to koźlątko na
swojej górce stało teraz przed nami. Zaczęłam mówić: „No idź, no idź do swoich,
do cholery”, a ono stało i stało a tamte darły pyski i darły. Wreszcie małe
ruszyło biegiem, dogoniło stado, kozy odwróciły się do nas ogonami i poszły
dalej. Zaczęły znikać z tej drogi w małych grupkach (po dwie-trzy), skacząc
na lewą stronę drogi, po kamieniach, do doliny. Taaak, znów zostaliśmy sami, a
nasza droga przestała być drogą, stała się ścieżką, a potem i ta zniknęła.
Zapytałam nawet Tygrysa gdzie tu mają niby te jeepy jeździć, ale ten tego też
nie wiedział. Teraz po lewo mieliśmy wąwóz, albo coś co na przykład na jesieni
jest rzeką, tyle, że teraz jest to tylko koryto. Skakały tam sobie kozy ale te
mnie nie wzruszały, bo my byliśmy na górze. Nawet nie zauważyłam, w którym
momencie zaczęliśmy się wspinać po górach, ale myślę, że było to właśnie gdzieś
tutaj. Kiedy wdrapaliśmy się na szczyt i odwrócilam się – widok mnie
przeraził! Gdzie wzrok mój sięgał tylko góry i góry, doliny i doliny, żadnych
dróg, ścieżek, nic, absolutnie nic. Zapytałam Tygrysa czy w ogóle pamięta
drogę powrotną tj. dojście do tej tzw. żwirówki ale nie pamiętał. Myśmy tak
krążyli, takie koła żeśmy zataczali szukając łatwiejszych podejść, że już
zupełnie straciłam orientację. Sprawdziłam tak na wszelki wypadek czy w tych
górach komórka ma zasięg. Miała i to mi dodawało otuchy. Nie miałam przy sobie
numeru telefonu ani do rezydenta ani do hotelu, ale Ioannis był w Atenach i
miałam nadzieję, że gdyby „coś” to sprowadzi tu jakąś pomoc.
Dziś myślę, że było to nierozsądne wybrać się na tę wędrówkę. Kiedy potem o
niej opowiadaliśmy padały pytania: „A kompas mieliście?”. No, nie. „A chociaż
mapę gór mieliście?”. No, też nie. Mieliśmy tylko ten rysunek. Tak nierozsądnie
narażałam nie tylko siebie, ale i swoje dziecko.

c.d.n.

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.5

[bebiak]

Twardo zdecydowaliśmy iść do przodu, gdziekolwiek by to nie było. My po prostu
nie mieliśmy już wyboru. Ogarniało mnie przerażenie: gdziekolwiek nie
spojrzałam, w którakolwiek stronę się nie odwróciłam kręcąc się dokoła własnej
osi, to dolina i kolejna góra i nic innego w zasięgu wzroku. Boże, to jest mój
raj, który mnie kiedyś zgubi – tak wtedy myślałam. Zapas wody nam topniał, a to
co zostało było już ugotowane. Czasami stok góry był porośnięty takimi
krzewami, dość niskimi, przez które trzeba było się przedzierać. Może to taki
gatunek, a może od tego, że były wypalone przez słońce, były strasznie sztywne.
Podrapałam nogi (głównie łydki) jak diabli. Od czasu do czasu napotykaliśmy
oliwkę. Czułam, że słabnę, choć nic nie mówiłam Tygrysowi. Mówiłam tylko, że
muszę chwilkę odsapnąć w półcieniu tej czy innej oliwki. Czasem udało mi się
usiąść w takim miejscu gdzie wiał lekki wiaterek. Chwilowy relaks. Byłam
przerażona, bo nie widziałam szansy wydostania się z tych gór. Najgorsze dla
mojej wyobraźni było to, że Kastro według mnie powinno być usytuowane na
górze, a ja na żadnej z otaczających nas gór nic nie widziałam. Bezradność
moja mnie dobijała i sama nie rozumiem dlaczego chciało mi się płakać (nie
chciałam jednak stanu mojej duszy okazywać Tygrysowi). Fatalne było też to, że
droga nasza nam się strasznie wydłużała, bo rzadko kiedy dało się iść w linii
prostej. Trzeba było wciąż omijać jakieś głazy czy większe krzaki. W pewnym
momencie na sąsiednim wzgórzu dostrzegliśmy mur. Odsapnęłam z wielką ulgą, choć
żeby się tam dostać trzeba było jeszcze zejść do doliny i znów wspiąć się na
górę. Póki co spotkałam kolejną oliwkę i zasiadłam w jej półcieniu. Nie byłam
pewna, ale wymyśliłam sobie, że ten widoczny stąd mur to Kastro. Za moment
doznałam szoku i przyznam szczerze, że nie bylam pewna, czy to nie jakieś
przewidzenie: tuż obok mnie, jakieś może 5 metrów ode mnie, szedł człowiek!
Zerwałam się spod tej oliwki, dopadłam tego człowieka i z błaganiem w głosie
pytałam prawie krzycząc (po grecku, po grecku oczywiście): „Gdzie jest Kastro,
gdzie jest Kastro??!! Czy ten mur, który widzę to Kastro??!!”. Chyba nie
wyglądałam najlepiej bo ten dość młody człowiek (pewnie pasterz kóz)
przyglądał mi się z takim niedowierzaniem w oczach jakby chciał zapytać skąd ja
się tu w ogóle wzięłam. Ja też nie dowierzałam, że go tu widzę. Okazało się,
że za tym wzgórzem z murem będzie dolina, potem następne wzgórze i już na nim
Kastro. Ocenił to na jakieś 45 minut. Nowy duch we mnie wstąpił: niech będzie i
trochę więcej, ale to nasz cel i jest już blisko. Ruszyliśmy. Co jakiś czas
widzieliśmy jakąś kozę, a od czasu do czasu - leżącą czaszkę kozy, już taką
obgryzioną przez inne zwierzaki czy ptaki i wysuszoną przez słońce. Jedną z
takich czaszek Tygrys wrzucił do plecaczka mówiąc, że będzie to jego
najwspanialsze trofeum. Czaszka ma zęby, a nawet różki, jest doprawdy śliczna,
stoi u nas na głośniku w dużym pokoju i żywo przypomina o naszym czwartku,
tamtym czwartku.
Czytając w przewodnikach wcześniej o Kastro wiedziałam, że mieszka tam raptem
6 osób i nie ma nawet elektryczności. Teraz zmierzając w to miejsce obsesyjne
myślałam tylko o tym, żeby tam ktokolwiek w ogóle był. Jak ja chciałam się
napić czegoś zimnego i to tak do pełna! Trudno sobie wyobrazić jak bardzo tego
pragnęłam. Tygrys szedł teraz w znacznej odległości przede mną. Kiedy
widziałam gdzie on już jest, a co jeszcze przede mną – dostawałam dreszczy, i
to wcale nie rozkoszy.
Tygrys zdobył Kastro, a ja ten ostatni odcinek pokonałam resztkami sił. Ja po
prostu dalej już bym nie poszła, nie byłabym w stanie, bez względu na wszystko.
Wcześniej zastanawiałam się nawet czy nie będę się bała spać w tych górach w
nocy, gdyby zaszła taka konieczność. Do nocy było jeszcze kilka godzin, ale
przecież były takie chwile, że nie widziałam stąd wyjścia. Teraz wyjście już
widziałam. Kiedy znalazłam się wreszcie koło pierwszego przy mnie z domków
Kastro – to położyłam się, ległam, po prostu padłam. Nic nie było w stanie
mnie stąd podnieść w tej chwili. Nic i nikt, nawet Tygrys, który z pewnej
odległości krzyknął: chodź, tu jest tawerna!

c.d.n

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.6

[bebiak]

Podniosłam się, obejrzałam kilka domków, w tej części nikt w nich nie mieszkał,
a wszystkie wyglądały na opuszczone. Ale dostrzegłam wiszące przewody: to
znaczyło, że zelektryfikowano już Kastro. „Wioska” ta leży na wysokości 500
metrów npm., a założona została w XV wieku. W jednym z moich przewodników
wyczytałam, że była z uwagi na swoje położenie (z trzech stron urwiska, z
czwartej - droga polna) dobrze zabezpieczona przed piratami. Tygrys teraz
zasadnie podniósł czy ktokolwiek wówczas pomyślał o takich ludkach jak my w
ramach zabezpieczeń.
Dotarliśmy do tawerny. Siedział sobie tu na kamieniu jej właściciel, przy
jednym ze stolików - trójka Niemców, a obok stały ich motocykle. Klapnęlismy
przy stoliku a ten właściciel zaczął nas wypytywać (po angielsku) skąd myśmy
się tu znaleźli. No to powiedziałam, że przez parę godzin plątaliśmy się po
tych dzikich górach, ale jakoś doszliśmy. Oczy miał okrągłe ze zdumienia,
nagle odszedł coś tam powiedział do tych Niemców, ci się na nas jakoś tak
dziwnie zaczęli patrzeć, a ten przyniósł taki gruby zeszyt i powiedział, że to
jego pamiątkowa księga gości, mam w niej napisać, ża dotarłam tu przez te
dzikie góry, a ja mu na to: „Człowieku, wody, wody i frappe! Przecież widzisz,
że ledwo żyję!” Mnóstwo wody, zimnej, pysznej wlałam w siebie, frappe wypiłam
prawie jednym haustem i poprosiłam o drugą, co nie zdziwiło nikogo. Przyszło
jeszcze dwóch Greków i Greczynka. Wszyscy przyglądali nam się z uznaniem, bo
tamten oczywiście od razu przekazał w jaki sposób żeśmy tu dotarli. Zrobiłam
im zdjęcia i obiecałam, że wyślę. Właściciel tawerny napisał mi adres do
siebie: miał na imię Kostas i mieszkał w Limenarii. Pytali jak zamierzamy stąd
wrócić. No jak to: jak? Oczywiście tą polną drogą do Limenarii – przecież nie
przez góry. Na co Grecy zapytali czy my wiemy, że to 15 kilometrów. Jasne, że
wiedzieliśmy, bo czytaliśmy o tym wcześniej w przewodniku. Znów nam się
dziwnie przyglądali, ale z uznaniem i wielką sympatią. Wpisałam się do księgi
pamiątkowej oczywiście pisząc jak tu doszliśmy. Chyba nie musze wspominać, że
musiałam odpowiedzieć na mnóstwo zadawanych mi pytań. Mieliśmy oboje z Tygrysem
wrażenie, że jesteśmy jakimś zjawiskiem. Kosta kazał nam poczekać do
wieczora, bo wtedy zamyka tawernę i zwiezie nas samochodem do Limenarii.
Zdecydowaliśmy, że powędrujemy a on nas z tej drogi po prostu zabierze jak
będzie zjeżdżał w dół.
Cholernie miło wspominam ten krótki pobyt w Kastro, bo choć czułam się jak
jakieś zjawisko to było tam niesamowicie sympatycznie. Rozmawiałam z Grekami,
Tygrys mnie poganiał przypominając jaka droga przed nami, a Kosta powiedział,
że jak kiedyś jeszcze raz wybiorę się tutaj to on w tej swojej tawernie zrobi
specjalnie dla mnie najwspanialsze danie jakie tylko potrafi, tylko wcześniej
mam napisać kiedy przybędę. A ja, cielę, zapomniałam go zapytać, czy żeby
zasłużyć na to danie muszę przyjść tu znowu przez góry czy wystarczy tą polną
drogą.
Rozstaliśmy się z Grekami, tawerną i Kastro kierując się do polnej drogi, która
po przejściu 15 kilometrów miała nas zaprowadzić do Limenarii na południu
naszej wyspy. Jednak raj jest rajem i rajem zawsze będzie, a my czasem mamy
więcej szczęścia niż rozumu.

c.d.n.

Jak doszłam z Theologos do Kastro przez góry cz.7

[bebiak]

Wkrótce po opuszczeniu przez nas Kastro minął nas jadący na górę mały busik.
Może 500 metrów przeszliśmy, a może nawet nie tyle, gdy busik wracał i
zatrzymał się przy nas. Wyskoczyła z niego jakaś dziewczyna (jak się potem
okazało –Dunka) i zapytała czy my zamierzamy tak wędrować do Limenarii.
Pytanie było trochę śmieszne zwłaszcza, że wyboru nie mieliśmy; ta droga
prowadziła tylko do Limenarii. Zaproponowała, że mogą nas zabrać bo mają w
busiku dwa wolne miejsca. Nie wierzyliśmy własnemu szczęściu! Busik był
wynajęty, prowadził go starszy Grek, a tych Duńczyków było sześcioro.
Usiedliśmy przy kierowcy strasznie przez wszystkich zapraszani. Pytali jak tu
dotarliśmy i kiedy się dowiedzieli to z pełnym uznaniem na nas patrzyli. A ta
droga, którą jechaliśmy teraz, była koszmarna! To tak generalnie. Wąska,
piaszczysta, strasznie kręta, niczym nie zabezpieczona, niektóre zakręty
kierowca musiał pokonywać na dwa razy, a nie przekraczał 10 km na godzinę. Ale
za to jakie piękne były tu widoki na góry, doliny i wąwozy. Jak tak sunęliśmy
po tym pustkowiu w dół to wyobrażałam sobie jak na piechotę pokonujemy tę
trasę i coraz mocniej dziękowałam losowi, że zesłał nam tego busika.
Wysiedliśmy w Limenarii i chcieliśmy dorzucić się do kosztów wynajęcia tego
busika ale Duńczycy nie chcieli o tym nawet słuchać. Życząc sobie wzajemnie
wielkich wrażeń na wakacjach tu się rozstaliśmy. Pierwszym pytaniem, które
zadało mi moje dziecko było: ”Czy ty masz świadomość, że my byśmy dzisiaj tej
drogi na nogach nie pokonali?” Jezu, tak, miałam tę świadomość, teraz ją
miałam.

KONIEC - tak właśnie z moim synem doszłam z Theologos do Kastro przez góry:-))))
Pozdrowienia. B.

[Gość: MareK]

no cóz....
www.thassos-island.com/explore/maps/ ;-)
Pozdrawiam
Marek

[bebiak]

Gość portalu: MareK napisał(a):

> no cóz....
> www.thassos-island.com/explore/maps/ ;-)

No wiem, wiem Marku, to nie było rozsądne, ale ... w sumie doprawdy nie
żałowaliśmy :-)
Oczywiście jak doszliśmy już do Kastro to nie żałowaliśmy, bo w czasie wędrówki
to... cóż, pisałam:)
Zawsze jakieś nowe doświadczenie.
Pozdrowienia. B.

[Gość: MareK]

Hm... nie ganię, a wręcz podziwiam. A tak na marginesie patrzyłem na tę mapę,
patrzyłem i za czorta nie wiem jak pobłądziłaś. Musi diabieł ogonem drogę
przykrył ;)
Tak na marginesie to właśnie wróciłem z Tassos ;)
Pozdrawiam
Marek

KAVALA Tosca Beach ITAKA - 15.08.2005

[xyhu007]

Czy ktoś się wybiera z itaki do tosca beach jeżeli tak dajcie znać
wybieram się z żoną i synkiem

Krzysiek

[e-mail]