Płyty okresy przejściowego

[cze67]

W pewnym momencie swojej kariery wiele grup zaczęło zmieniać swoje oblicze,
podążając w nieco/bardzo/definitywnie innym/nowym kierunku. Wątek ten jest o
płytach, które tę zmianę zapoczątkowały.
...and then there where three... - Genesis, odszedł Steve Hackett, grupa
postanowiła mniej kombinować, mniej grzebać przy swoich utworach, bardziej je
uprościć. Wyszła z tego taka trochę nijaka płyta, na której z jednej strony
słychać jeszcze echa prog-rockowych korzeni zespołu (Burning Rope, Down and
Out)) a z drugiej - to co będzie prezentował zespół w przyszłości, czyli
dosyć zwarte, przebojowe, często nastojowe utwory (słabe Follow You, Follow
Me, świetne Scenes From The Night Dream).
Długo się do niej przekonywałem. Do Follow nie przekonam się już chyba nigdy.

[humbak]

Pierwsza rzecz, która mi przychodzi do głowy, to album Piradise Lost "One
Second"- pojawiły się pierwsze oznaki tego, co miało swoje apogeum na następnym
albumie- "host. Ten zespół zresztą cały czas przechodzi metamorfozy:)
No i chyba można tu podciągnąć "King for a Day..." Faith no More. Na tym
albumie dominować zaczął rock nad funkiem.
Narazie to chiba tyle.

[pop_up]

humbak napisał:

> Pierwsza rzecz, która mi przychodzi do głowy, to album Piradise Lost "One
> Second"- pojawiły się pierwsze oznaki tego, co miało swoje apogeum na
następnym
> albumie- "host.

tu się zgodzę w 100%

> No i chyba można tu podciągnąć "King for a Day..." Faith no More. Na tym
> albumie dominować zaczął rock nad funkiem.

ale tu to już nie:)
angel dust już nie było funkowe. the real thing nie bardzo lubię właśnie za te
rapowanki i piskliwy miejscami jeszcze głosik pattona

[humbak]

Tego drugiego wyboru nie byłem pewny:) Tyle, że klimat Angel Dust nie był
jeszcze taki w pełni rockowy. A co do głosu Pattona, fakt, dopiero tu się
ukształtował, ale nie narzekam na jego wcześniejsze dokonania.

[ilhan]

Klasycznym przejściowym albumem jest dla mnie "Rubber Soul" (również, jednak w mniejszym stopniu "Help!"). Ciężko podpinać go pod początkowych Beatlesów, bo już zdecydowanie więcej tu kombinują (pojawia się po raz pierwszy sitar, jest też "In My Life", o którym bodajże Lennon powiedział że to pierwsza ważna ich piosenka - czy tak?), a jednak to jeszcze nie ten format, co następny, przełomowy "Revolver".

[cze67]

Mam dokładnie takie samo zdanie jak mój młodszy kolega. Co ciekawe - w
Antologii Beatlesów (książce) Harrison mówi, że nie widzi większych różnic
między Rubber Soul a Revolver. Dla niego są to dwie równorzędne płyty.
Nie mogę się z tym absolutnie zgodzić.

[ilhan]

No nie, dla mnie "Revolver" jest takim ostatecznym pozbyciem się tego ducha wczesnych Beatlesów, "Rubber Soul" jednak nie udaje się jeszcze uniknąć tamtych klimatów przy okazji np. "What Goes On", "Girl" czy "Michelle" (hm, akurat wymieniłem najmniej lubiane fragmenty RS, choć w sumie to nie miał być zarzut, a stwierdzenie faktu...). Choć z drugiej strony słuchając np. "Norwegian Wood" czy "Nowhere Man" rozumiem Harrisona, bo te kawałki mogłyby pewnie równie dobrze zaistnieć na następnym albumie.

[cze67]

Generalnie, oprócz rzeczy, które wspomniałeś, Revolver jest strasznie
różnorodną płytą, opartą, prawdopodobnie niezamierzenie, na różnych muzycznych
światach obu liderów grupy, "spokojnego" i "rozrywkowego" Paula: Here There and
Everywhere, For No One, Got To Get You..., i "rockowego", "poszukującego"
Johna: She Said She Said, And Your Bird Ban Sing, Tommorow Never Knows...
Dochodzi jeszcze George, który nagrał trzy kompletnie różne od siebie utwory, i
mamy arcydzieło, które zostawia świetny zresztą Rubber Soul daleko z tyłu.

[ilhan]

Słusznie. Widać od razu kto się zna lepiej na rzeczy :)

[cze67]

ilhan napisał:

> Słusznie. Widać od razu kto się zna lepiej na rzeczy :)

Tylko wrodzona skromność nie pozwala mi temu zaprzeczyć...

[ihopeyouwilllikeme]

U2 " Achtung Baby " - czyli wkroczenie z buciorami w zupelnie nowe dzwieki.

[ktmajcher]

a jakie genialne te buciory, ale po pop założyli chińskie trampki

[ktmajcher]

w twórczości Waterboys jest taką płyta nr 4 Fisherman's Blues
jeszcze echa okresu the big music, z drugiej strony wejscie (i to bardzo mocne)
w folk

[ktmajcher]

cd.:
który to okres również bardzo lubię, dobra płyta Roam to room, choc jest to
całkiem inny klimat niż na pierwszych trzech płytach,
z drugiej strony rozmawiałem z kilkoma osobami i zdecydowanie wolą folkowe
Waterboys, a ja przeciwnie
BIG MUSIC rulez

[cze67]

ktmajcher napisał:

> w twórczości Waterboys jest taką płyta nr 4 Fisherman's Blues
> jeszcze echa okresu the big music, z drugiej strony wejscie (i to bardzo mocne)
> w folk

Niestety. Dla mnie - niestety. Bo o ile Fishermans bardzo lubie, o tyle nastepny krazek
Roam To Room znacznie lzejszy i, wlasnie, bardzo folkowy, najmniej mi sie z dyskografii
Waterboysow podobal.

[d84]

Blur - Blur; choć w sumie bliżej jej do późniejszych
Red Hot Chilli Peppers - One Hot Minute, tu niestety początek końca
Fisz - Na Wylot, coś pomiędzy szczeniackim debiutem a późniejszym mieszaniem
gatunków, choć bliżej do tego drugiego
Depeche Mode - Violator, już tutaj odczuwało się lekkie wpływy rockowe, w pełni
rozwinięte na SOFAD

Plus pewnie z 7 płyt Bowiego ;)

Co do FNM, to funkowy duch towarzyszył im do samego końca :)