czy czas wyleczy ranę?

[Gość: gizela]

Być może tego czasu minęło zbyt mało. Dwa miesiące to pewnie zbyt krótko. A
jednak zastanawiam się, czy kiedyś uda mi się zapomnieć, uwolnić się od
tego. Czy minie strach, który ciągle gdzieś we mnie tkwi?
Zostałam sama po kilku trudnych latach małżeństwa. Lekarstwem na samotność i
ból, na pragnienie odejścia na zawsze są dzieci. One dają mi adrenalinę i
zmuszają do uśmiechu, ale są jeszcze maleńkie. Zupełnie bezbronne.
A ja nie wiem, jak sobie poradzić z życiem. Przez kilka lat małżeństwa
stałam się zagubioną, zakompleksioną, nieśmiałą osobą. Boję się zrobić
cokolwiek, co mogłoby zmienić nasze życie. Trudno mi wyjść z tej skorupy.
Sama nie poznaję siebie, kiedyś byłam niezależna, energiczna.
Brak wiary w siebie i ostatnie smutne doświadczenia nie ułatwiają mi
szukania pracy, nie chcę nawet myśleć, co będzie, jeśli szybko jej nie
znajdę.

Mówią, że czas leczy rany, ale zdarza się, że po ranie pozostaje paskudna
blizna.

[Gość: mm]

Niewiele o sobie napisałaś, chociaż wystarczy aby zrozumieć twój ból. Coś się
skończyło. Że ci współczuję tego, że zostałaś sama z dwójką dzieci - i jeśli
dobrze zrozumiałam bez pracy - to oczywiste. Nie napisałaś o sowim małżeństwie
i o mężu. Myślę jednak, że to czego doświadczamy przez całe życie nie jest
daremne. Uczy nas cierpliowści a kiedy trzeba buntu, który pozwala nam walczyć
i zwyciężać. Samotność nie trwa wiecznie. Wierzę, że nie zostaniesz sama i
bezbronna, że nauczysz się od nowa ufać ludziom, którzy ci okażą więcej serca.
Czasem jesteśmy silniejsi niż nam się wydaje bo los nas doświadcza w sytuacjach
niewyobrażalnych. zyczę ci dużo szczęścia i odwagi.

wyleczy, wyleczy :)))

[Gość: Oleńka]

Pewnie, że 2 miesiące to za krótko :)

Co to znaczy, że trudne doswiadczenia nie ułatwiaja Ci szukania pracy?

[takasobie1]

nie bedziesz nigdy sama skoro masz dzieci!!! a to, ze je masz - juz swiadczy o
twojej wielkiej mocy. skoncentruj sie na nich, sa male i jestes teraz
najwazniejsza. ich ojciec nie byl was wart i trudno mu bylo zniesc te
swiadomosc. wprowadzal cie w kompleksy, ale zostawiajac cie z dziecmi
wiedzial, ze sobie poradzisz. a wiec jestes mocna!! tylko tkwisz jeszcze w
swoim starym zyciu, w ktorym godzilas sie na bezwolnosc, moze i dla wlasnej
wygody. docen komfort czystej przestrzenni jaka masz teraz dla samorozwoju.
kazdy nastepny dzien bedzie cie upewnial w tym, ze trudna lekcja jest tylko po
to, zebysmy mogli zyc madrzej. nie szukaj teraz meskiego ramienia!!!
przyciagniesz dokladnie ten sam typ co poprzednnio. z czasem nabierzesz
rezerwy do przeszlosci, wierz mi.

[Gość: gizela]

Masz całkowicie rację.
Nie czuję się samotna, nigdy chyba nie miałam tylu życzliwych ludzi wokół
siebie. Tylko jeszcze nie czuję się na siłach, by się całkowicie otworzyć, by
przerwać dystans, który sama stwarzam. Powoli wyczołguję się z depresji.

Żyję właściwie tylko dla dzieci. I tylko dzięki nim. Naprawdę zawdzięczam im
życie.

Tylko niestety potrzebuję solidnego kopa, żeby znów stać się sobą, wpaść w
swój naturalny rytm, odzyskać dawną energię.
To nieprawdopodobne, jak bardzo można się zmienić. Czy teraz uda się to
odwrócić?

Co do szukania męskiego ramienia - w ogóle nie myślę o nim, nie chcę o tym
myśleć. W tej chwili postanowiłam, że sama przejdę przez resztę życia. Wiele
od siebie wymagam, ale wiem, że mi się uda osiągnąć niezależność. Mam swoje
plany, marzenia, studiuję świetny kierunek i mimo załamania psychicznego
całkiem nieźle mi idzie.
Nie chcę, by znów jakiś mężczyzna skomplikował mi życie. Nie chcę znów być
poniżana, wykorzystywana, oszukiwana. Chcę być sobą.
I nie mówcie, że nie wszyscy są tacy. Mój też nie był taki przez cały czas.
Kiedyś bardzo mnie kochał. Ale były rzeczy, które kochał bardziej. I niestety
przegrałam.
Czasem przegrana jest wygraną.
Kto mi da tego kopa???

[tea_time]

>Żyję właściwie tylko dla dzieci. I tylko dzięki nim. Naprawdę zawdzięczam im
życie

Nie! Nie! Nie!
Tak! Tak! Tak!

Gizela, teraz po prostu odpocznij. Zajmij sie dziecmi, ale nie na zasadzie,
zeby zyc tylko i wylacznie dla nich, one potrzebuja Twojej uwagi i milosci, to
naturalne, ale nie marza o tym kosztem Twego szczescia i spelnienia. I nie jest
prawda przekonanie, ze same dzieci wystarcza do szczescia kobiecie. W milosci i
opiece do nich realizujesz swoje macierzynstwo, ale nie przestajesz byc kobieta
i jestem pewna, ze kiedys ta kobieta w Tobie sie odezwie.
Moja rada: nie spiesz sie i nie probuj zalatwiac wszystkich spraw naraz. Bo nie
dasz rady, bo sie zmeczysz, bo szybko zwatpisz. Teraz jest czas zaloby i smuc
sie, smuc, ale nie zalamuj, placz, ale potem ocieraj lzy i rob plan na dzien
nastepny. I realizuj go i nie martw sie, kiedy na poczatku zrealizujesz 10%
zamierzonego:)Szukaj ucha do wysluchania, ale sile znajdziesz przede wszystkim
w sobie. Jestes silna, pewno nawet nie zdajesz sobie sprawe, jak bardzo, moze
to, co Cie spotkalo stalo sie wlasnie po to, bys z wlasnych mozliwosci zdala
sobie sprawe? Powiedzialas: czasem przegrana jest wygrana. I tak wlasnie jest!
tak moze byc i w Twoim przypadku. Skup sie na tym, co jest teraz i o czym
marzysz w przyszlosci- niech te mysli wyznacza Ci Droge. I zapomnij o
czasie:) "Trzeba miec do zycia cierpliwosc, poniewaz jest wieczne":)
Serdecznie pozdrawiam
Tea

[Gość: gizela]

Owszem, każda z nas uważa, że wybrała tego najlepszego. Życie później to
boleśnie weryfikuje.
Zresztą - co to w ogóle znaczy - najlepszy? Chętnie pośmiałabym się razem z
Tobą, ale z twoim poczuciem humoru jakoś mi nie po drodze.

[Gość: Olina2]

Domyslam się, że nie jest Ci lekko. Dzieci mogą być wsparciem , ale nie celem
samym w sobie. Przypomnij sobie choć jedną rzecz, którą robiłaś zanim założyłaś
rodzinę i spróbuj zrobić to znowóż. Powolutku. Będzie lepiej. Pozdrowienia