uczucie umarło - małżeństwo

[durna_baba]

A ja tkwię w związku, który mnie rani, doprowadza do destrukcji, implozji, i
Bóg wie czego.

Czy dzieci są wystarczającym argumentem by niszczyć siebie?
Czego w takiej rodzinie się nauczą?

durna_baba
pozdrawia

[yagnieszka]

Czy powyzsze pytania zadajesz po to aby otrzymac oficjalna aprobate wniesienia
wniosku o rozwod od kompletnie Ci obcych ludzi, o ktorych nic nie wiesz?

Moje zdanie jest wiec nastepujace: dzieci sa najwazniejsze, nie ma nic
wazniejszego w rodzinie niz szczescie i poczucie bezpieczenstwa dzieci. Czego
sie w rodzinie naucza, to zalezy od tego, co umieja Ich rodzice i na ile
umieja to przekazac a nie od tego, czy sie kochaja. Milosc ma rozne oblicza,
wielokrotnie bywa trudna, kazdy zas zwiazek to czynny wspoludzial DWOJGA
ludzi. Zarowno aby cos zaczac jak i aby cos skonczyc, w zwiazku dwojga
potrzebne sa dwie osoby. Skoro Twoj zwiazek Cie rani, doprowadza do destrukcji
i implozji to jest to 50% Twoja wlasna dzialalnosc. W takiej badz innej
formie. Nauka dla dzieci jest mozliwosc obserwowania jak rodzice sie godza,
znajduja wspolnie wyjscie mimo wyraznych sprzeciwow i niecheci, wkladaja
wysilek w zlepianie czegos, co sie rozsypuje. Te umiejetnosci dzieci poniosa w
zycie - beda umialy wspoldzialac z nielubianymi kolegami w pracy, godzic sie z
partnerami, szukac porozumienia w sprawach trudnych, lub wydawaloby sie
beznadziejnych. Umarla jedna forma uczucia, ma szanse narodzic sie nowa,
milosc niejedno ma imie :)

jeśli nie można tego naprawić,

[Gość: Oleńka]

trzeba się rozstać - dla dzieci właśnie. Chyba nie chcesz żeby miały poczucie
winy, że "dla nich" zmarnowałaś swoje życie? poza tym owo "dla nich" jest
pozorne - taki pseudozwiązek, fasada na użytek zewnętrzny wcale nie jest dla
nikogo dobra :(

trzeba umieć powiedzieć "dość" i tyle

pozdrawiam :)

Poczucie winy

[yagnieszka]

Dzieci zawsze maja poczucie winy, szczegolnie gdy sie rodzice rozstaja.
Rwoniez zreszta gdy jedno z rodzicow umiera. Tak to juz z dziecmi jest.

takie, z którymi nikt nie rozmawia owszem n/t

[Gość: Oleńka]

[kamfora]

no - nie bardzo ...
Dzieci widzą zawsze więcej, niż rodzice chcieliby im pokazać.
Sama rozmowa nic nie pomoże, niestety.

Takie modne dzisiaj powiedzenie, że "dziecko jest szczęśliwe, gdy matka jest
szczęśliwa" jest w gruncie rzeczy puste i ma zagłuszyć wyrzuty sumienia.
(albo w ogóle uniemożliwić ich pojawienie się). Dziecko jest szczęśliwe,
gdy ma w rodzicach oparcie. Gdy ma rodziców dotrzymujących zobowiązań.

o jakich Ty zobowiazaniach mówisz?

[Gość: Oleńka]

chcesz powiedzieć, ze małe dziecko rozumie, co to jest "zobowiązanie
małżeńskie" albo starsze zgadza się, na brak szczęścia tych, których kocha w
imię podjętej kiedyś (Bóg wie, czy nie pochopnie) decyzji???

znam dzieci, które żyją w rodzinach nowego typu, których mama i tata są w
nowych zwiazkach, mają dzieci w innych konfiguracjach, i są szczęśliwe - bo
rodzice okazują im miłość, ponieważ sami są szczęśliwi

uważam, że w starszym pokoleniu często nadużywano "dobra dziecka" jako
przyczyny pozostawania w patologicznym związku, używano go jako parawanu, który
miał zasłonić strach przed zmianami

[maly.ksiaze]

> uważam, że w starszym pokoleniu często nadużywano "dobra dziecka" jako
> przyczyny pozostawania w patologicznym związku, używano go jako parawanu
[...]

Być może. Ale czyż 'dobrem dziecka' nie da się usprawiedliwić również podejścia
dokładnie odwrotnego. "Duszę się w tym małżeństwie - on taki nudny, sensat i
bez poczucia humoru. Nie rozumiem go. A przecież dziecku potrzebna jest
szczęśliwa matka, powinnam więc odejść i szukać szczęścia."

Jedni 'szczęściem dziecka' nazwą swój strach przed zmianami, jak piszesz. Inni -
ucieczkę od problemów, w których tworzeniu sami uczestniczyli.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: Oleńka]

Jestem przeciwna "uciekaniu od problemów" czy odwracaniu się na pięcie i
odchodzeniu przy pierwszej lepszej trudności. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z
tego, że zdarzają się sytuacje, w których najlepszym wyjściem jest rozstanie,
bo nie ma już czego sklejać. Odejście wymaga odwagi. Zwłaszcza odejscie po
wielu latach.

[maly.ksiaze]

Oczywiście, że takie sytuacje się zdarzają. Podobno często jest tak, że osoby
bezpośrednio w to zaangażowane nie chcą tego dostrzec. Choć można by
powiedzieć, że tak naprawdę jedyną miarą nadziei jest wola trwania.

Wola zaś, strach i chęć ucieczki - to rzeczy osobne dla każdego. Jedna będzie,
dla 'dobra dziecka', trwać z bydlakiem, który ją kablem po pijaku okłada.
Druga 'dla dobra dziecka' odejdzie od człowieka, który ją ogranicza, bo woli
schabowego od jambalai. Z tym, że my nie wiemy, jaki charakter ma problem
Durnej_baby.

Tak naprawdę strasznie ciężko wytrzymać z jednym człowiekiem przez dziesięć,
dwadzieścia czy trzydzieści lat. Nawet, jeśli to istny święty. Może nawet -
zwłaszcza wtedy. Święci są strasznie nudni. Ale świadomość podjętych zobowiązań
czasem może pozwolić nam pójść kilka kroków dalej. Dzieci to jednak poważne
zobowiązanie.

Pozdrawiam,

mk.

Wpadnij pod samochód

[nowytor]