Śmierć-co o Niej myslicie?

[Gość: kasia28]

CZy myślicie o smierci w ogóle? Czy się Jej boicie? Jaka według Was jest, czym
jest? Pustką, przejściem do innego świata: Raju, innego wcielenia, końcem,
początkiem? Czy umiera tylko ciało? Czy dusza również? I czy wogóle wierzycie
w duszę?
Tak mnie naszło dzisiaj "śmiertelne rozmyslanie":)
Czasem to pomaga, zeby "oswoić" śmierc.

Pozdrawiam
Kasia

[Gość: LG]

Gość portalu: kasia28 napisał(a):

> CZy myślicie o smierci w ogóle? Czy się Jej boicie? Jaka według Was jest, czym
> jest? Pustką, przejściem do innego świata: Raju, innego wcielenia, końcem,
> początkiem? Czy umiera tylko ciało? Czy dusza również? I czy wogóle wierzycie
> w duszę?
> Tak mnie naszło dzisiaj "śmiertelne rozmyslanie":)
> Czasem to pomaga, zeby "oswoić" śmierc.
>
Tak mysle o smierci w roznych okolicznosciach i ciagle sie jej boje.Boje sie
smierci swojej, boje sie smierci najblizszych i wlasciwie nie wiem ktorej
bardziej.Boje sie bolu, braku kontroli nad wlasnym cialem i umyslem. Wiem ze
napewno jest ona koncem i poczatkiem ...ale poczatkiem czego? Wirze ze jes ta
druga strona zycia ta LEPSZA ale czasami mam watpliwosi czy tak napewno jest i
tego sie boje ,boje sie ze moge tam byc sama i strasznie tesknic za bliskimi.
Mysle ze same rozmowy o smierci to malo zeby byc na nia przygotowanym jezeli jest
ona jeszcze daleko.To oswojenie i pokora wobec niej przychodzi w obliczu jakiegos
cierpienia lub choroby o ktorej mamy swiadomosc.
Kasiu idzie wiosna, swieci slonce - chce sie zyc a skad u Ciebie takie smutne
myśli? lepiej chyba rozwazac na temat zycia.
Pozdrawiam cieplutko.
LG

[Gość: kasia28]

No widzisz, tak wiosennie mi:) Czasem własnie w takichich radosnych, pełnych
zycia chwilach tak mnie nachodzi myśl o śmierci.Np. gdy urodziłam synka,
patrzyłam jak spał na Niego i myślałam o śmierci. Że jest tak nierozerwalnie
złączona z zyciem, ze On też kiedys umrze, ze ja będę starą kobietą, ze będę
babcią itd. I moje myśli nie są wcale smutne. Moje myślenie i obserwacja życia
pomagają mi w zrozumieniu, iż jest ona nieodwołalna, przypisana każdemu z nas,
ale nie jest zła. Nie boję się śmierci, ale też nie czekam na Nią. Wiem, ze
przyjdzie i jestem na to przygotowana (o ile można byc na to przygotowanym).
Boję się tylko samotnego umierania, bez bliskich, bez świadomości, ze coś
wartościowego po sobie zostawiam. I w jakiś sposób wierzę, ze możemy się
odradzać, tak jak wszystko co nas otacza. Właśnie jak choćby ta wiosenna
trawa, która po zimie co roku odrasta.
A zadałam to pytanie, bo wiele ludzi, któzy mówią o śmierci (albo zwykle
unikają tego tematu)boją się jej, boja się co sie z nimi stanie po śmierci.
Niektórzy wrecz panicznie reagują. Dlatego chciałam wiedzieć nie tyle czy
ludzie boja sie jej, ale "dlaczego" sie jej boją.

Pozdrawiam wiosennie i ciepło
bynajmniej nie smutna
Kasia

[arek_cz]

kasia28 napisałaś:

[...]
> Jaka według Was jest, czym jest?
Jest sprawiedliw - bo przychodzi do kazdego. Jest jedyna
która na mnie czeka.
Strach - tak ale nie przed Nia ale przed bólem. Bo czesto
kojarzymy Ja z bolem, cierpieniem czasami fizycznym a
czasami z psychicznym.

> Pustką, przejściem do innego świata: Raju, innego
> wcielenia, końcem, początkiem?
Tego nie wie nikt bo przeciez kazda wiara, a wlasciwie
kazdy czlowiek pojmuje ja inaczej.
Dla mnie jest koncem a czy jest cos pózniej?? mam
nadzieje bo jak nie - coz to dlaczego staramy sie zyc i
postepowac tak a nie inaczej?

> Tak mnie naszło dzisiaj "śmiertelne rozmyslanie":)
> Czasem to pomaga, zeby "oswoić" śmierc.
Czy chesz ja oswoic czy tylko oswoic sie z mysla o Niej??
> Pozdrawiam
> Kasia

Czekajacy na Nia Arek

[Gość: kasia28]

Jej się chyba nie da oswoić, w końcu to nie zwierzę ani człek:) Chodzi mi o
oswojenie z myślą o niej. Większość ludzi jak zauważyłam unika rozmów o
niej,wspominania symboli z nią zwiazanych itd . ,jak gdyby wypieranie jej z
rozmów i myśli spowodował, ze jej nie ma. A przecież w niektórych kulturach, w
których o śmierci mówiło się tak samo naturalnie jak o życiu, miłości,
dzieciach, jedzeniu itd. śmierć nie była straszna. Była tylko kolejnym etapem
w życiu.
Dlatego ja się jej nie boję. Boje się tylko czasem samotnego umierania.

Pozdrawiam wesoło
Kasia

[arek_cz]

kasia28 napisałaś:

[...]
> Dlatego ja się jej nie boję. Boje się tylko czasem samotnego umierania.
Tak to jest chyba najgorsz smierc - w samotnosci.

Arek

[Gość: wredna2]

A coz to jest Smierc?

To nie_u_ni_knio_ne !

Najlepiej nie myslec, tak jak nie mysli sie o katarze, ktory tez musi kiedys
nadejsc...

taaaaakkk....

Mnie tylko wciaz bardziej intryguje to, co potem......

wr.

[Gość: oak]

Gość portalu: kasia28 napisał(a):

> CZy myślicie o smierci w ogóle? Czy się Jej boicie? Jaka według Was jest, czym
> jest? Pustką, przejściem do innego świata: Raju, innego wcielenia, końcem,
> początkiem? Czy umiera tylko ciało? Czy dusza również? I czy wogóle wierzycie
> w duszę?
> Tak mnie naszło dzisiaj "śmiertelne rozmyslanie":)
> Czasem to pomaga, zeby "oswoić" śmierc.
>
> Pozdrawiam
> Kasia

polecam przejrzenie wątku z dnia 17-03-2002, "śmierć czy się jej boicie, co o tym
myslicie ?"... czy coś w ten deseń.
Czy żeby zaistnieć... żeby nie bać się "śmierci na Forum", naprawdę trzeba
kopiować wątki
Może jednak wolałbym bym "śmierć virtualną", ale to moje zdanie.....
... i zakładam że to skleroza )))))) nie desperacki okrzyk "ja też tu
jestem", "mamo, tato widzicie mnie"
z wyrazami szacunku dla Mariposy za inny wątek, ale w pasujący do tego jak ulał

[Gość: kasia28]

Przepraszam, ale rzeczonego watku nie widziałam i nie czytałam. Jeśli ktoś się
poczuł urażony "skopiowaniem" to przepraszam. A zaistniec nie muszę ani
koniecznie istnieć na Forum-wystarczy, ze istnieję w życiu. Czasem nachodza
mnie takie myśli i chciałam przeczytać co inni na ten temat sądzą, skoro juz
taki wątek jest i wszyscy wyrazili w nim swoje zdanie, odszukam go,
przeczytam. A jeśli ktoś nie chce nie musi wypowiadac się w moim wątku.
Po raz kolejny jakiś watek "umrze", bo komuś się coś nie podoba. A dla mnie
jest to temat akurat bardzo ważny ze względów osobistych o których nie chcę
pisać,ale o tym poczytam sobie we wspomnianym wątku "sklerotycznie" przeze
mnie pominietym.

Pozdrowienia dla wszystkich fanów Mariposy
Kasia

[Gość: ja]

nie wiem czemu mają służyć wypowiedzi oaka....jeżeli się nie podoba - nie
zabieram głosu! A jak już musi to samemu otworzyć sobie swój własny wątek...
Jakieś to dziwaczne zarzucać wielbłądowi że jest wielbłądem. Bywam tu z rzedka -
ale coraz to głupsze te wasze "czepianie się" Ty chyba oak umierasz z nudów!
skoro uczysz się na pamięć "spisu treści" z datami!
Kasiu - nie przejmuj się. Skoro wątek sam "umarł" 17/03/2002 - to jeśli
ineteresujący - należało go "odrodzić". Pozdrawiam Cię

Śmierć to..

[Gość: Z]

Najstarsza choroba przenoszona drogą płciową.
I nie ma na nią lekarstwa.
Jest paskudna i zła
Choć czasem przynosi ukojenie
Jest przeciwieństwem tego co mamy najcenniejsze - życia.
Też bym chciał, żeby mnie nie dopadła (pomarzyć)..

[Gość: Pastwa]

Gość portalu: Z napisał:

> Najstarsza choroba przenoszona drogą płciową.

Mogę Ci zagwarantować, że osiagnąć ją można i bez drogi płciowej, nie wierzysz?

[Gość: Pastwa]

Czy aby zaistnieć, należy używać tych samych słów, co we wcześniejszych wątkach
(parafrazując Cię)?
Powinieneś Oak wymyśleć zupełnie nowe wyrazy, aby móc tu pisać, inaczej nas
zanudzisz, swoją drogą, to nie tematy są smętne, ale odpowiedzi na nie.

[Gość: oak]

oryginalność ma licha... ))))
... tu nie chodzi i oryginalność i doniosłość w wielkim tych słów znaczeniu...
i dalej tłumaczył nie będę bo dobrze wiesz o co chodzi.
Mnie biega mniej więcej o to że ciekawe wątki zbyt często umierają... /choć
wcale nie twierdzę że ten o śmierci jest nieciekawy/... to tylko jeden który
obrazuje część zjawiska opisanego przez Mariposę – „byle dużo mnie było”. ....
i wcale nie musisz się z tą opinią zgadzać, ......tak samo jak ja mogę ją
uważać za słuszną.
I nie widzę powodu dla którego należałoby za każdym razem wypowiadać się
pozytywnie lub ewentualnie grzecznie przemilczeć gdy ci się coś nie widzi. To
jest forum, a nie kącik wzajemnej adoracji.
W tym kraju i tak zbyt wiele rzeczy się przemilcza w imię tak zwanej "miłej
zgody" lub tak zwanej „kultury osobistej” pojmowanej w swoisty sposób
ewentualnie jeszcze tak zwanego "państwa prawa"... ale zlazłem z tiemy.
To resztę też przemilczę )))))) .... w imię miłej zgody ))))) .... i nie będę
się zagłębiał dlaczego określam ten wątek mianem... „byle dużo mnie”
A czy oakie jest oryginalny cóż Twoja ocena, Twoje opinia ważna dla Ciebie, a
kimże ja tu jestem ni©kim )))))

[Gość: kasia28]

Zastanawiam się Oak co masz na myśli mówiąc:" byle dużo mnie"? Bo ja nie mam
wrazenia, ze jest mnie za dużo. Nie jestem inicjatorką wątków (mam na swym
kącie bodajże dwa), niewiele się wypowiadam i jest to mój wybór, więc się nie
skarżę, ze mało mnie na forum. A co do mojego wątku napisałam już, ze nie jest
zwróceniem na siebie uwagi tylko pytaniem dla mnie osobiscie bardzo ważnym.
Nie miałam tego pisać ale napiszę, zeby juz nikt mi nie zarzucił, ze
stworzyłam wątek by wypromowac siebie. Myślę o śmierci, bo jestem człowiekiem
z tzw. "wyrokiem w zawieszeniu", mam przed sobą pare lat życia, tylko albo aż.
Zawsze gdy źle się poczuję, zasłabnę przychodzą mi różne myśli. Nie boję się
śmierci, ale w takich momentach myślę jak to będzie. I najlepiej byłoby
zapytac ludzi wprost podając prawdziwy powód mego pytania, ale nie chciałam o
tym pisać. Chciałam tylko wiedzieć co inni o niej myślą, moze chciałam
uspokojenia. Nie wiem. I gdybym chciałą zaistnieć na forum, przypomniec się
najlepiej byłoby stworzyć wątek pod takim np. tytułem:"KASIA28 NIEDŁUGO
UMRZE!!!", nieprawdaż jaki chwytliwy tytuł? Toby ludzie pisali!
I nie piszę tego, by wzbudzic litośc. Nie jestem nieszczęśliwa tylko czasem
samotna w moich zmaganiach ze smiercią i to forum często mi pomaga.

Mozecie drodzy forumowicze nie pisac juz w tym wątku. Widocznie juz tak musi
być.
Pozdrawiam
Kasia

[Gość: Pastwa]

Kasia28:
Mozecie drodzy forumowicze nie pisac juz w tym wątku. Widocznie juz tak musi
być.

My od samego początku nie musimy, zapewne, więc chcemy, bo jest to temat, który
odnosi sie do spraw, które nie przestały być aktualne w chwili zaniku,
niegdysiejszego wątku, o zbliżonej tematyce.
W rzeczywistości wałkujemy od tysięcy lat w kółko to samo(prawda, wiara, dobro,
zło itd.)z tą różnicą, że zmieniają się nam poglądy odnośnie tych zagadnień,
ale to jest wynik naszego rozwoju i poszerzania wiedzy ludzkiej, co byłoby nie
możliwe bez zainteresowania takimi wątkami, jak np. ten.

Pozdrawiam

zazdroszczę

[Gość: inka_s]

A ja ci Kasiu zazdroszczę!
Chętnie bym sie zamieniła. Ale kto wie może nie muszę - kto wie co na nas czeka
za rogiem?
Nie przejmuj sie Kasiu oakiem i innymi - jeśli nie chca nie musza brac udziału
w tej rozmowie. I juz.
Śmierć jest dla mnie teraz wybawieniem - wybawieniem od tęsknoty takiej
strasznej że aż tchu brak. Właściwie nie wiem czemu tak się tak jej boimy - to
przecież życie boli tak strasznie czasem. Ja wierzę że śmierć to początek nie
koniec.
Kto boi sie bardziej śmierci - wierzący w "ciąg dalszy" czy ci dla których
to "koniec wszystkiego"? Piszcie o sobie.
Ja - przestałam sie bać śmierci jako takiej - al enadal boje sie bólu,
cierpienia. Napisałaś Kasiu że boisz sie samotności w śmierci - aż mnie za
serce ścisnęło... Mój mąż umierał samotny , na odludziu, mój Boże! łzy nawet
teraz staja mi w oczach gdy o tym myslę! Naprawde żałuję że nie zginęlismy
razem w wypadku rok temu. Przynajmniej nie tesknilibysmy za sobą.

[Gość: kasia28]

Wiem dlaczego mi "zazdrościsz", czytałam gdzieś o Twojej tragedii. Ale ja
sobie nie zazdroszczę:) Mam dla kogo żyć:męża, dwójkę dzieci. Zawsze myślałam,
ze będę miała wnuki, będe je widywać, chodzić na spacery, nosić na rękach itd.
A teraz to nie wiem, czy zobaczę moje dziecko w ciąży. Ale cieszę się z tego,
co mam i co jeszcze mnie spotka, choćby moje "jutro" miało skończyć się za
dwa dni. Boję się tylko właśnie tego "zniknięcia" nagle, sama. Boję się, gdy
np. jestem na zakupach i nagle zasłabnę. Siadam na ławce i proszę, nie wiem
kogo/co, zeby nie tu, nie teraz. Chcę być w domu. I smutno mi i ciężko, gdy
widzę jak mój mąż boi się wychodzić z domu. Ale jestem szczęśliwa, bo wiem, ze
mnie kocha i to jest dla mnie najważniejsze. To, ze nie jestem sama teraz. Ale
czasem żal...Żal tego, czego nie zobaczę, nie doświadczę.

Kasia

[Gość: inka_s]

Kasiu - ja to rozumiem. Ja też miałam dla kogo żyć = mąż, córeczki, tyle
marzeń, wspólnych planów. I nagle śmierć wkroczyła w nasze plany. Ja juz nie
urodze mu syna, nie zbudujemy razem domu, nie będziemy razem patrzeć na wnuki,
nie będziemy sie razem ładnie starzeć. On zawsze zostanie młody - ja kto wie,
może stanę sie sklerotyczna staruszką?...
A nie masz wrażenia KAsiu że mimo wszystko koniec świata nie byłby złym
rozwiązaniem? Bo ja gdy myslę o mojej śmierci - to wiem ż eto rozwiązanie dobre
DLA MNIE. A reszta rodziny? Ich ból w dwójnasób wzmocniony, a cierpienie
dzieci? Wiem że chęć ucieczki wśmierć (NIE samobójstwa!) jest nie tylko we
mnie - w jego rodzicach również, jego przyjaciel powiedział: szkoda że to nie
ja, byłoby lepiej...
Ale koniec świata nie byłby dobrym rozwiązaniem dla tych co są szczęśliwi i
chca tym szczęściem ŻYĆ. No właśnie - nie mogę byc samolubna. Co prawda to nie
wątek o sensie życia ale- moim zdaniem sens naszego życia to inni ludzie. Nie
opieranie sie na nich by brać - ale dawnie siebie innym. Wiem ż esą tu tacy co
zaraz mnie zakrzyczą. Dla mnie jednak sens ma to co damy z siebie innym - a
nie - ile "wydusimy" z życia dla siebie.

[kasia28]

Masz rację Inko. Najważniejsze jest dawać siebie innym. Mam nadzieję, że udaje
mi się to w stosunku do moich bliskich. Zanim nie dowiedziałam się co mnie
czeka nie doceniałam tego tak bardzo, że mam wokół siebie ludzi, którzy mnie
kochają, dla któych jestem ważna. Byli, ja ich kochałam, dbałam, ale gdy już
wiedziałam zaczęłam się zastanawiać nad nami. Teraz dni dla mnie to minuty,
godziny, każdą z nich muszę wykorzystać, by im siebie dać zanim mnie
zabraknie. Wiem, że dla nich to będzie gorsze, bo oni zostaną. Ale mnie też
czasami żal naszych "foteli bujanych":) Zawsze marzyliśmy, że na starość
będziemy mieli dom z werandą i bujanymi fottelami, wnuki będą nas odwiedzać...
Teraz to już na zawsze zostanie marzeniem. Choć "zmusiłam" męża do
przyrzeczenia, że gdy to nadejdzie kupi mi fotel:)
Rozumiem też co piszesz, że chciałabyś być z nim wtedy. Ja też ciągle
podświadomie chcę być z Nim zawsze i o każdej porze. Zawsze gdy gdzieś jedzie
ja jadę z Nim, choćby tylko załatwić małą sprawę. Gdyby coś się stało
chciałabym być z Nim, wolałabym żeby to się stało razem z Nim. Nie
potrafiłabym chyba zostać sama. I dlatego tym bardziej mi smutno ze względu na
Niego, bo wiem co czuje. I czasem jestem zła na swój los, na...nie wiem kogo,
ze tak musi być. Że myślałam, iż tyle lat jeszcze przede mną, przed nami, a tu
trzeba łapać każdą chwilę, bo moze własnie jest ostatnią.
Gdy się dowiedziałam o "tym" było mi Go żal i żałowałam, ze pojawiłam się w
Jego życiu. Mógł przecież mieć inną kobietę, zdrową, mógłby się cieszyc nią i
z nią do starości, a tak? Czasem myślałam, ze moze dobrze by było, gdybyśmy
się rozstali, żeby miał inne życie, ale ona jak osioł chce być do końca przy
mnie i jeszcze mówi, że juz chyba sam zostanie, itd.:) Miło to słyszeć, ale w
takiej sytuacji ma to także inny wydźwięk. Nie chcę myśleć, ze zniszczyłam Mu
życie.
Wiesz co? Smutno i ciężko jest zostawać samemu, ale równie ciężko jest
zostawiać wszystko co się kocha. Myślę, ze Twojemu mężowi było równie ciężko i
jeśli jest gdzieś jakiś "inny świat" to On tam pewnie czeka:)

Nie mam siły już pisać na razie
Pozdrawiam
Kasia

Film - jak najbardziej na temat

[maly.ksiaze]

Jakis czas temu ogladalem film pt. "Wit" - po polsku pewnie "Rozum", albo jakos
tak. W roli glownej - i praktycznie jedynej: Emma Thompson.
Film, ktory wplynal na mnie jak chyba zaden inny.

Czy ktos z Was to widzial?

Pozdrawiam,

mk.

[dalla]

Czesto mysle o smierci, choc staram sie te mysli odsuwac od siebie. Bo sie
cholernie boje - nieistnienia. Nie potrafie sobie tego wyobrazic. Zastanawiam
sie, jaki sens ma zycie, bo co zostala nam dana swiadomosc smierci... Ja nie
potrafie sobie z tym poradzic.

Nie wierze, ze cos jest po drugiej stronie, a nawet jesli, to obawiam sie, ze
do raju bym nie trafila.

[Gość: fnoll]

moja śmierć to mój złuszczony naskórek - tylko na większą skalę

[krychal]

Kasiu jestem przerazona tym co piszesz o sobie. Przeczytalam prawie (chyba
prawie) wszystkie Twoje wypowiedzi na tym forum i wzbudzily we mnie wiele
sympati do Ciebie i to o czym piszesz w tym watku podcielo mnie. Kasiu walcz,
walcz, o to co masz najcenniejesze dla siebie , dla dzieci ,dla meza.Walcz
o swoje zycie, przeciez medycyna w dzisiejszych czasach wiele potrafi u nas za
granica...... WALCZ,WALCZ i nie poddawaj sie. Trzymam za Ciebie kciuki i
pozdrawiam goraco.
Krychal

[Gość: kasia28]

To ktoś mnie w ogóle czyta:)?
Dziekuję, ale ja już nie mam o co walczyć. Werdykt został ogłoszony, odwołania
juz nie ma:( Teraz walczę juz tylko o to, by udało mi się przeżyć te obiecane
10 lat. Już się pogodziłam z tym i cieszę każdym dniem, który mi podarowano. I
każdym dobrym słowem:)

Pozdrawiam
Kasia

[Gość: Pastwa]

kasia28 napisała:

> To ktoś mnie w ogóle czyta:)?

Bez wyjątków.

Pozdr.