Staruchy

[ziemiomorze]

Czy jest w Waszej rodzinie ktos stary? Jak jego obecnosc wplywa na cala
rodzine? Jak wplynie jego nieobecnosc? Kim jest - w sensie roli w grupie?

z.

[j_ar]

oczywiscie, ale..czemu tk nieladnie, staruchy zaraz..po prostu, sympatyczne
staruszki, tudziez staruszkowie... a ile ubawu jest jak dziadek kichnie do
garnka z zupa i mu z nosa poleci na ziemniaki stojace obok;).. no ubaw dla
calej rodziny hahaha... uwielbiam, te rodzinne spotkania....

[Gość: ola]

Ziemiomorze...uważam że jesteś zwykłą chamką nawając ludzi
starszych "staruchami"..Z tego co wiem tez jesteś juz nienajmłodszą starą dupą,
tez młodsze osoby nazywają cię pewnie staruchą,hehehe.Jebnij się w łeb
przygłupie ;-(

[procesor]

Gość portalu: ola napisał(a):
> Ziemiomorze...uważam że jesteś zwykłą chamką nawając ludzi
> starszych "staruchami"..Z tego co wiem tez jesteś juz nienajmłodszą starą
> dupą, tez młodsze osoby nazywają cię pewnie staruchą,hehehe.Jebnij się w łeb
> przygłupie ;-(

A powyzszy list swiadczy o dobrym wychowaniu i wrazliwosci jego autorki..
Co to było słomce i o belce..

jest

[kvinna]

dziadek, prawie 80-letni.
trochę outsider.

wkurzałam się, gdy zauważyłam, że przy okazji zlotów rodzinnych nie był
słuchany (nie ma już bardzo mocnego głosu), zaczęłam go słuchać, najpierw chyba
patrzeć na niego, cholera, jaka radość, gdy poczułam, że to dla niego ważne.

odżył. zaczął snuć wspominki. uśmiechałam się do siebie, gdy mówił o kimś "to
był pocieszny człowiek". zabieramy go na imprezy u nas (mieszka na wsi). cieszy
się.

chyba w tym momencie stał się królem. tak.
senior rodu.

babcia - dookoła niej wszystko się kręci.
wstaje i rusza świat (coś jak w "Kronice ptaka nakręcacza").

gdy byłam blisko niej - bunt
zauważyła i złagodniała w wymaganiach

podsumowując: nie widzę ich na co dzień, ale od pewnego czasu bardzo często o
nich myślę

co się stanie, gdy umrą?
powaga, nie wiem

chyba postaramy się, aby miejsce, w którym żyją trwało, aby ziemia była
uprawiana (przynajmniej jakaś jej część)

A Ty, Ziemiomorze?

[caorle]

Faktycznie, straszny tytuł wątku.

Dlaczego?

[Gość: baba zona]

Tyz jezdem stara... No, moze w srednim wieku, ale i tak niektorzy twierdza, ze
czas do trumny ;)
Sorry, tak mnie naszlo, ale i tak jestem w dobrym humorze mimo urodzin :)

[ziemiomorze]

Dlaczego straszny?
Nieladny. O starszych ludziach nieladnie nieladnie mowic? Spokrewnionych
starszych?

[caorle]

Nie to że nieładnie nieładnie mówić...(nie posądzaj mnie o to:-)))

ale dlaczego tak?
i nie tylko o spokrewnionych

ja naprawdę lubię starych ludzi - ale tylko "żywych" nie mylić z takimi którzy
jeszcze żyją

O mnie romawiają, hehe:DDDD

[m.malone]

[aretha04]

m.malone napisał:

a cóż z Ciebie za zarozumialec:)))
pozdr.
A.

[m.malone]

Wcale nie. O starych. No to TEŻ o mnie
hehe
pozdrawiuję
MM

[procesor]

Praktycznei już nie ma.

A jakby były-byli to na pewno nie nazwałabym staruchami.

Właściwie to lada moment moi rodzice wejdą do kategorii hmm - osób starych. Ale
do mnie to nie dociera - dla mnie zawsze są o 32 i 34 lata starsi ode mnie. A
przeciez cały czas młoda.:)

[baabett]

ziemiomorze napisała:

> Czy jest w Waszej rodzinie ktos stary? Jak jego obecnosc wplywa na cala
> rodzine? Jak wplynie jego nieobecnosc? Kim jest - w sensie roli w grupie?
>
> z.

Są. Wspaniali. Pobrali się mając 79 i 80 lat. 2 lata po ślubie. Niebywała
jasność umysłu, poczucie humoru, serca młode, dusze towarzystwa, wiedza życiowa
i książkowa, cięty i dowcipny język, nieocenieni w niekończących się dyskusjach
przy stole podczas rodzinnych uroczystości. Bez tematów tabu. Przekomarzający
się, wzajemnie i dowcipnie uszczypliwi. Jakby przechodzili właśnie wiosnę życia.
Świetny przykład dla każdego pokolenia w rodzinie: jak się nie starzeć w
środku, wewnątrz i jak zachować pogodę ducha. Dla mnie nie są "staruchami", są
młodzi duchem, młodsi od niejednego znanego mi małżeństwa w wieku średnim...
Bez nich spotkania rodzinne pozbawione byłyby niepowtarzalnego uroku...

[otryt]

baabett napisała:

> Są. Wspaniali. Pobrali się mając 79 i 80 lat. 2 lata po ślubie.

Z duża przyjemnością przeczytałem Twój opis i z jeszcze większą radością
spotykam podobnych ludzi. Zastanawiam się, jak się do tego dochodzi? Myślę, że
przez całe życie trzeba na to pracować. Dzieci wszystkie są urocze, później
jakoś to się różnicuje. W starszym wieku, jak w soczewce, czasem jak w
karykaturze, odbijają się wszystkie ich cechy, które gdy byli młodsi były
słabiej widoczne.

Moi teściowie są już starzy. Teść był zawsze duszą towarzystwa, o olbrzymiej
wiedzy, towarzyski, wesoły. Byłem kiedyś w niego zapatrzony. Dziś zżera go
choroba neurologiczna, siedzi milczący, gdy się spotykamy w licznym gronie
rodzinnym, trudno jest mu się wysłowić, wszyscy naokoło coś mówią a jemu trudno
powiedzieć jedno zdanie, denerwuje się, że mu nie wychodzi, że inni nie zawsze
mają cierpliwość, aby dłuższą chwilę poczekać lub dopomóc wypowiedzieć to
zdanie.
Moja żona ma niezwykły dar rozmawiania z takimi ludźmi, mogą nic nie mówić,
ona widzi w ich oczach, co chcą powiedzieć. Niedawno obserwowałem z radością
pierwsze kroki swoich dzieci, ich rozwój. U teścia obserwuję te same etapy, ale
w odwrotnym kierunku. Jest to niezwykle przykre, szczególnie dla najbliższych,
że nie będzie już lepiej, więc staramy się ten czas wspólnie nam jeszcze dany,
jak najlepiej wykorzystać.

Pozdrawiam serdecznie
otryt

[malvvina]

mnie tytul nie szokuje

[amyk]

HA ha ha ...na szczęście autor tego wątku też kiedyś będzie staruchem.
To jedna ze sprawiedliwości społecznych.
A czas biegnie, oj biegnie...

[ziemiomorze]

A, szczerze mowiac, powatpiewam, ze bede staruchem.
Mam wrazenie, ze robie duzo, zeby byc urocza, sfiksowana nieco, ale jednak
fajna staruszka. Bo obserwacja starych bliskich takze w tym pomaga: w
dorosnieciu do wlasnej starosci. Czy bede otoczona miloscia, na tyle, na ile
bede mogla sprawna, z przytomnym umyslem, ciagle uzyteczna itd.

[procesor]

Nie wydaje ci sie Ziemiomorze że o wielu osobach już w młodym wieku da sie
powiedziec czy będa staruszkami czy staruchami??
MOże starość to cos co od urodzenia nosimy w sobie? Potem tylko wyciera sie to
co na wierzchu - dzieciństwo, młodość, wiek średni - i to co w samiutkim srodku
na starośc w całej okazałosci sie objawia.