Poczucie winy

[Gość: Elzbieta]

To jest raczej pytanie do dziwczyn, a raczej do kobiet, ktore maja swoje
dzieci. Wciaz neka mnie poczucie winy w stosunku do swojej matki, ktora
obiektywnie ma calkiem niezle zycie (fak zostala sama po smierci ojca; ale ja i
moje rodzenstwo utrzymujemy z nia bliski kontakt). Faktem jest, ze nawe
wszystkich dziedzinach zycia odnioslam wiekszy od matki sukces, sama tez jestem
o wiele lepsza matka, wyroslam na osobe bardzo cieplo, majaca mase przyjaciol -
moja mama czuje sie samotna, twierdzi ze cale zycie przeharowala dlas nas...

Ja tez pracuje, i to duzo ale mam z tej pracy radosc i satysfakce; i nigdy mi
by na mysl nie przyszlo ze w jakikolwiek sposob poswiecam sie dla swoich
dzieci..
Wlasciwie, wrecz mam uczucie ze bylabym o wiele szczesliwsza osoba, gdybym
wychowana byla w mniejszym poczuciu winy...

Chyba potrzebowalam sie wygadac...

Dzieki za Wasze komentarze.

Elka

[Gość: roseanne]

moje dzieci wciaz sa male, ale decyzja o zostaniu w domu i wychowywaniu ich
byla moja decyzja ,ktora sobie bardzo chwale.
Qurcze, dla mnie to przywilej, ze moge z nimi byc, kiedy tego chca i ciagle
jeszcze chca.
Poswiecenie?
przez mysl mi nie przeszlo.

moze zmienie zdanie ,jak podrosna.
pozdrawiam

[Gość: kasia28]

To takie typowe: matka poświęcająca się dla dzieci a potem "kłujaca" je tym w
oczy.
Po pierwsze: nikt jej nie kazał mieć dzieci,
po drugie: nie musiała się "zaharowywać" dla Was, wystarczyłoby gdyby Was
tylko wychowała i dała miłość,
po trzecie: to nie w porządku wypominać komuś coś co się dla niego zrobiło
po czwarte: rodzice wychowują dzieci dla świata, nie dla siebie, więc dzieci
nie musza im poswiecac swego życia-opieka, pomoc owszem, ale zadne oddawanie
długu,
Sama jestem matką i nigdy nie wypomniałam ani nie wypomnę dzieciom, ze
poswieciłam im swoje życie, bo uważam, ze to iż je urodziłam było moja decyzją
(sławetne zdanie: one sie na świat nie prosiły). Poza tym wiem, ze kiedys
odejda, założą własne rodziny, bedą miały własny swiat, wiec po prostu nie
poswiecam sie dla nich. Mam własny swiat, zainteresowania i staram się skupic
bardziej na swoim małżeństwie, bo ono mi pozostanie, gdy dzieci odejdą. To nie
znaczy, ze się nimi nie zajmuję: kocham Je, daję im poczucie bezpieczeństwa,
bawię się z Nimi i uczę, rozmawiam itd, dbam o podstawowe sprawy, ale nie
wyrzekam sie siebie dla nich. Od poczatku uczę Je, ze matka tez człowiek i ma
swoje prawa, do odpoczynku i swego swiata też. I one to akceptują, tak jak ja
akceptuję ich prawa.
Więc nie powinnaś się czuć źle, mieć wyrzutów sumienia, jesli tylko masz z nia
kontakt, moze ona na Ciebie i innych liczyć w kazdej chwili, nie zaniedbujesz
jej. Winnaś jej szacunek i wdzieczość za wychowanie, ale nie musisz całować
jej po rękach i padać plackiem na twarz.
I jeszcze dam Ci przykład jak poradzić sobie z samotnością. Babcia mojego
męża, 83-letnia kobiecina, 5-ro dzieci, każde w innym mieście, odwiedzaja ja
kiedy mogą, wnuki też. Ale na codzień ona ma koleżanki, kilka pań w mniej
więcej Jej wieku, które wpadają do Niej od czasu do czasu i zawsze w niedzielę
na kawkę. Wiec jak widać tylko od nas zależy czy jesteśmy samotni czy nie,
nawet na starość. Moze po prostu Twoja matka nie potrafi sobie znaleźć
przyjaznych ludzi, albo wyrzuciła z życia tych, co miała, Ale to nie Twój
problem.

Pozdrawiam
Kasia

[Gość: frisky2]

Podpisuje sie pod postem Kasi. A wlasciwie zaryzykowalbym nawet twierdzenie, ze
dzieci nie maja byc za co wdzieczne rodzicom. To rodzice decydowali sie na
dzieci, a decydujac sie brali na siebie obowiazek wychowania ich, wykarmienia
itp., chocby to sie wiazalo z poswieceniamni. Mozna byc wdziecznym za to, ze
rodzice chcieli, starali sie dac dziecku szczescie.

[pletwa3]

To jeszcze i ja się podpiszę pod postami Kasi28 i Frisky'ego. Co prawda moi
rodzice nie domagają się ode mnie poświęceń, w każdym razie nie okazują tego,
ale wiem, że ciągle czekają na moje wizyty, czy choćby telefony. I mam czasem
poczucie winy, kiedy w zamęcie codziennym zapomnę zadzwonić przynajmniej co
drugi dzień. Oni właśnie nie potrafili sobie jakoś ciekawie "urządzić" swojej
starości, prawie nie mają znajomych, siedzą w domu, a jedyną ich rozrywką jest
kłócić się między sobą - no i czekać na moje wizyty, a potem o nich sobie
opowiadać. I tego sama bym chciała na starość uniknąć - tej samotności, którą
jakby sobie wybrali, na zasadzie: nasze życie skończone, wypada nam tylko
siedzieć w domu i czekać na śmierć. A ja jestem jedyną osobą, która ma ich w
tym czekaniu wspierać. Chociaż bardzo ich kocham i bardzo mi ich żal - męczy
mnie to czasem, mam przecież swoje życie, pracę, dom...A nawet jak chcę ich
gdzieś wyciągnąć, rozerwać - wycofują się, boją ruszyć z domu...Jest tak, jakby
ich życie skończyło się w momencie, kiedy stałam się samodzielna i odeszłam z
domu - teraz pozostaje im tylko żyć "odpryskami" mojego życia...Każde
wydarzenie, które im opowiem, oni potem wałkują, roztrząsają, analizują, nawet
jakąś błahostkę...Smutne to.

[Gość: El]

Re do autorki i kasi 28

[ad12]

Gość portalu: kasia28 napisał(a):

> To takie typowe: matka poświęcająca się dla dzieci a potem "kłujaca" je tym w
> oczy.
> Po pierwsze: nikt jej nie kazał mieć dzieci,
> po drugie: nie musiała się "zaharowywać" dla Was, wystarczyłoby gdyby Was
> tylko wychowała i dała miłość,
> po trzecie: to nie w porządku wypominać komuś coś co się dla niego zrobiło
> po czwarte: rodzice wychowują dzieci dla świata, nie dla siebie, więc dzieci
> nie musza im poswiecac swego życia-opieka, pomoc owszem, ale zadne oddawanie
> długu,
> Sama jestem matką i nigdy nie wypomniałam ani nie wypomnę dzieciom, ze
> poswieciłam im swoje życie, bo uważam, ze to iż je urodziłam było moja decyzją
> (sławetne zdanie: one sie na świat nie prosiły). Poza tym wiem, ze kiedys
> odejda, założą własne rodziny, bedą miały własny swiat, wiec po prostu nie
> poswiecam sie dla nich. Mam własny swiat, zainteresowania i staram się skupic
> bardziej na swoim małżeństwie, bo ono mi pozostanie, gdy dzieci odejdą. To nie
> znaczy, ze się nimi nie zajmuję: kocham Je, daję im poczucie bezpieczeństwa,
> bawię się z Nimi i uczę, rozmawiam itd, dbam o podstawowe sprawy, ale nie
> wyrzekam sie siebie dla nich. Od poczatku uczę Je, ze matka tez człowiek i ma
> swoje prawa, do odpoczynku i swego swiata też. I one to akceptują, tak jak ja
> akceptuję ich prawa.
> Więc nie powinnaś się czuć źle, mieć wyrzutów sumienia, jesli tylko masz z nia
> kontakt, moze ona na Ciebie i innych liczyć w kazdej chwili, nie zaniedbujesz
> jej. Winnaś jej szacunek i wdzieczość za wychowanie, ale nie musisz całować
> jej po rękach i padać plackiem na twarz.
> I jeszcze dam Ci przykład jak poradzić sobie z samotnością. Babcia mojego
> męża, 83-letnia kobiecina, 5-ro dzieci, każde w innym mieście, odwiedzaja ja
> kiedy mogą, wnuki też. Ale na codzień ona ma koleżanki, kilka pań w mniej
> więcej Jej wieku, które wpadają do Niej od czasu do czasu i zawsze w niedzielę
> na kawkę. Wiec jak widać tylko od nas zależy czy jesteśmy samotni czy nie,
> nawet na starość. Moze po prostu Twoja matka nie potrafi sobie znaleźć
> przyjaznych ludzi, albo wyrzuciła z życia tych, co miała, Ale to nie Twój
> problem.
>
> Pozdrawiam
> Kasia

Zgadzam sie z toba Kasiu !!! Jesli kobieta decyduje sie zeby miec dzieci to jej
decyzja!! nikt opisanej wyzej matki nie zmusil do tego!! Ja mam szczescie i mam
bardzo cudownych rodzicow !!! Postanowilam ze poczekam z dziecmi az bede gotowa
zeby nie zdarzyla sie mi taka sytuacja jak autorce tego tematu !!! Musze ci
powiedziec ze jesli moja mama powiedziala by mi ze zmarnowala swoje zycie
wychowujac mnie to chyba by mi serce peklo !! Gratuluje ci tego ze doszlas w
zyciu tak wysoko !!!

[Gość: moi]

Twoja mama to typowa "Matka Polka", matka-kwoka, która po śmierci, odejściu
męża poświęca swój czas dzieciom zapominając, że one są tylko częścią jej życia
i któregoś dnia odejdą do swojego świata a ona będzie nadal matką, którą
kochają, ale nie potrzebują na codzień. Nie umiejąc zapełnić wolnego czasu,
będąc sama czuje się niepotrzebna, rozgoryczona - stąd pretensje i wzbudzanie w
Tobie i rodzeństwie poczucia winy.
Zadne dorosłe dziecko nie ma obowiązku ciągłego przebywania z rodzicami, to
rodzice powinni umieć wypełnić pustkę po "pustym gnieździe". A Ty będąc dobrą
matką spłacasz w ten sposób dług zaciągnięty niejako u mamy i nie masz powodu
aby czuć się winną samotności matki, tym bardziej, że jak piszesz utrzymujesz z
nią kontakt.
Zastanawiam się jeszcze nad jedną sprawą. Być może po śmierci Waszego ojca w
życiu Twojej mamy był mężczyzna, z którym nie mogła, nie umiała, bała się
związać ze względu na Was.

[Gość: Ela]

Tak wlasnie jest - moja mama zyje odpryskami naszego zycia, to jest dobre
okreslenie. Konczy tez calkiem powazne inwestycje budowlane - tez dla nas,
ktore sprawiaja ze boryka sie z remontami, ...itd -tez dla nas. My jestesmy
urzadzeni - wlasciwie o wlasnych silach i wolelibysmy widziec nasza mame
wydajaca pieniadze na wlasne przyjemnosci niz inwestycje remontowo-budowlane.

Bardzo bym chaciala aby kogos poznala, z kim moglaby spedzic ciekawa starosc,
ale nie widze na razie perspektyw takich...

Dziekuje Wam Wszystkim.

Elka

Rodzice w oczach dziecka

[Gość: kamfora]

Gość portalu: Elzbieta napisał(a):

Faktem jest, ze nawe
> wszystkich dziedzinach zycia odnioslam wiekszy od matki sukces, sama tez jestem
>
> o wiele lepsza matka, wyroslam na osobe bardzo cieplo, majaca mase przyjaciol

Czy SAMA WYROSŁAŚ na taką osobę, czy to jednak Twoja matka Ci w tym pomogła?
A na jakiej podstawie stwierdzasz, że jesteś lepszą matką, i to "o wiele"?
Czy Twoje dzieci są już dorosłe?

No i nurtuje mnie jeszcze jeden problem: Czy matka ( w opinii dziecka) może
sobie "pozwolić" na jakieś załamanie, na bycie niekonsekwentną, na narzekanie -
czy też ma OBOWIAZEK być jak skała? Inaczej będzie się mówić: "no cóż ona chce?"

[roseanne]

Gość portalu: kamfora napisał(a):


> No i nurtuje mnie jeszcze jeden problem: Czy matka ( w opinii dziecka) może
> sobie "pozwolić" na jakieś załamanie, na bycie niekonsekwentną, na narzekanie -
>
> czy też ma OBOWIAZEK być jak skała? Inaczej będzie się mówić: "no cóż ona chce?
> "


wiesz, ze matka ma takie same prawa, jak kazdy czlonek rodziny.
Co wiecej, dzieci musza znac mame, jako czlowieka z pewnymi minusami, zalamaniami
itd.
Tak mysle, ze jak widza potkniecia i poprawianie sie doroslych latwiej im z
wlasnymi pomylkami.
pozdrawiam serdecznie

[ad12]

roseanne napisał(a):

> Gość portalu: kamfora napisał(a):
>
>
> > No i nurtuje mnie jeszcze jeden problem: Czy matka ( w opinii dziecka) moż
> e
> > sobie "pozwolić" na jakieś załamanie, na bycie niekonsekwentną, na narzeka
> nie -
> >
> > czy też ma OBOWIAZEK być jak skała? Inaczej będzie się mówić: "no cóż ona
> chce?
> > "
>
>
> wiesz, ze matka ma takie same prawa, jak kazdy czlonek rodziny.
> Co wiecej, dzieci musza znac mame, jako czlowieka z pewnymi minusami, zalamania
> mi
> itd.
> Tak mysle, ze jak widza potkniecia i poprawianie sie doroslych latwiej im z
> wlasnymi pomylkami.
> pozdrawiam serdecznie

Zadna matka kamfoero nie ma prawa powiedziec do dziecka "zmarnowalam moje zycie
wychowujac ciebie " Ja rowniez uwazam ze nie powinno sie przed dziecmi okazywac
swoich slabosci i obarczac je naszymi problemami ! Dla dziecka jestes
najwazniejsza osoba na swiecie no pomysl co sie stanie jak okazesz dziecku swoja
slabosc ????

[roseanne]

wydaje mi sie, ze nie polapalas(es) sensu mojej wypowiedzi.
slowa o marnowaniu zycia, nigdy pasc nie powinny.
natomiast takie zwykle codzienne pomylki, mowienie "przepraszam, pomylilam
sie". przeciez pomylki sa normalna rzecza, przytrafiaja sie kazdemu, a
nauczenie sie przyznania do wlasnego bledu ,to bardzo wazna lekcja wychowawcza.

Prawo matki...

[Gość: kamfora]

ad12 napisał(a):

> Zadna matka kamfoero nie ma prawa powiedziec do dziecka "zmarnowalam moje zycie
>
> wychowujac ciebie " Ja rowniez uwazam ze nie powinno sie przed dziecmi okazywac
>
> swoich slabosci i obarczac je naszymi problemami ! Dla dziecka jestes
> najwazniejsza osoba na swiecie no pomysl co sie stanie jak okazesz dziecku swoj
> a
> slabosc ????

No, tak. Więc uważasz, że jeżeli kobieta staje się matką, to już nie ma prawa
mieć problemów "ze sobą"? A właściwie, może je mieć, ale nie może okazywać tego
dzieciom? Ma cały czas grać osobę silną? A jeżeli to dziecko jest już dorosłe? -
czy i wtedy NIE WOLNO JEJ się przyznać, że czuje się samotna, że widzi swoje
życie jako w pewnym sensie zmarnowane, bo w jakimśtam momencie dokonała nie
takiego wyboru?
Czy to tylko córka może przyjść i zwierzyć się z jakiejś porażki? Na dodatek
zarzucając matce, że tak naprawdę, to ta porażka - to wskutek błędów
wychowawczych popełnionych przez tę matkę...
A jeśli matka nie potrafi sobie poradzić po śmierci ojca - to najlepiej
niech ...itd, to przecież jej problem...

I...w jakim wieku z KOBIETY robi się KOBIECINA?

[Gość: ad12]

Gość portalu: kamfora napisał(a):

> ad12 napisał(a):
>
> > Zadna matka kamfoero nie ma prawa powiedziec do dziecka "zmarnowalam moje
> zycie
> >
> > wychowujac ciebie " Ja rowniez uwazam ze nie powinno sie przed dziecmi oka
> zywac
> >
> > swoich slabosci i obarczac je naszymi problemami ! Dla dziecka jestes
> > najwazniejsza osoba na swiecie no pomysl co sie stanie jak okazesz dziecku
> swoj
> > a
> > slabosc ????
>
> No, tak. Więc uważasz, że jeżeli kobieta staje się matką, to już nie ma prawa
> mieć problemów "ze sobą"? A właściwie, może je mieć, ale nie może okazywać tego
>
> dzieciom? Ma cały czas grać osobę silną? A jeżeli to dziecko jest już dorosłe?
> -
> czy i wtedy NIE WOLNO JEJ się przyznać, że czuje się samotna, że widzi swoje
> życie jako w pewnym sensie zmarnowane, bo w jakimśtam momencie dokonała nie
> takiego wyboru?
> Czy to tylko córka może przyjść i zwierzyć się z jakiejś porażki? Na dodatek
> zarzucając matce, że tak naprawdę, to ta porażka - to wskutek błędów
> wychowawczych popełnionych przez tę matkę...
> A jeśli matka nie potrafi sobie poradzić po śmierci ojca - to najlepiej
> niech ...itd, to przecież jej problem...
>
> I...w jakim wieku z KOBIETY robi się KOBIECINA?

Nie mowie tutaj o dziciach doroslych !!Wydaje mi sie ze jak dzieci dorosna to
mozesz rozmawiac z nimi o swoich problemach i prosic o rade !!jesli w mojej
rodzinie zdarzyla by sie sytuacja ze ktores z rodzicow by umarlo ( az sie boje
pisac !!) to sama bym dniem i noca czuwala powiedzmy przy mamie !!! Ale nadal
uwazam ze matka w zadnym wieku nie ma prawa takiej rzeczy powiedziec do
dziecka !!! TY bys to zrobila ????

[Gość: Elzbieta]

> No, tak. Więc uważasz, że jeżeli kobieta staje się matką, to już nie ma prawa
> mieć problemów "ze sobą"? A właściwie, może je mieć, ale nie może okazywać tego
>
> dzieciom? Ma cały czas grać osobę silną? A jeżeli to dziecko jest już dorosłe?
> -
> czy i wtedy NIE WOLNO JEJ się przyznać, że czuje się samotna, że widzi swoje
> życie jako w pewnym sensie zmarnowane, bo w jakimśtam momencie dokonała nie
> takiego wyboru?
> Czy to tylko córka może przyjść i zwierzyć się z jakiejś porażki? Na dodatek
> zarzucając matce, że tak naprawdę, to ta porażka - to wskutek błędów
> wychowawczych popełnionych przez tę matkę...
> A jeśli matka nie potrafi sobie poradzić po śmierci ojca - to najlepiej
> niech ...itd, to przecież jej problem...
>
> I...w jakim wieku z KOBIETY robi się KOBIECINA?


Jakie to ostre slowa - zupelnie wlasnie tak jakbym slyszala swoja mame... I znow
czuje sie winna... Ale ja przeciez spedzam z mama czas, kazdy urlop spedzam w
Polsce z mama, mama do mnie przyjezdza, dbam by mama ladnie wygladal (ubrania,
kosmetyki), dzwonie czesto. Ale wydaje sie ze wciaz jest nie tak, ze cos jest
zle...

Moja Mama nie jest kobiecina, super wyglada (jest ladna i zgrabna) i ... bardzo,
bardzo smutna. Ale moze rzeczywiscie to ta straszna pustka....

No i znow czuje sie winna.

Elka

Elka

[Gość: Elzbieta]

Kamfora,

Tez sie na tym czesto zastanawiam, i tez mysle jak bardzo moge obciazac moje
dzieci moimi problemami. Tak moje dzieci sa prawie dorosle, (18 lat najstarsze) i
wiem ze dziecinstwo mialy o wiele lepsze niz ja. Nie borykaja sie z tereapiami,
depresjami, sa zadowolone i spelnione.

Ale tez wiem ze kazdy jest inny, ze zycie w tamtej Polsce nie bylo latwe, ja mam
tak bardzo inna perspektywe. Ale wiem ze jestem dobra matka ...

Elka

>

[ad12]

Gość portalu: Elzbieta napisał(a):

> Kamfora,
>
> Tez sie na tym czesto zastanawiam, i tez mysle jak bardzo moge obciazac moje
> dzieci moimi problemami. Tak moje dzieci sa prawie dorosle, (18 lat najstarsze)
> i
> wiem ze dziecinstwo mialy o wiele lepsze niz ja. Nie borykaja sie z tereapiami,
>
> depresjami, sa zadowolone i spelnione.
>
> Ale tez wiem ze kazdy jest inny, ze zycie w tamtej Polsce nie bylo latwe, ja ma
> m
> tak bardzo inna perspektywe. Ale wiem ze jestem dobra matka ...
>
> Elka
>
> >

Elzbieto jestes bardzo dobra matka !!! I bardzo dobra corka wydaje mi sie ze to
twoja mama ma problem ze soba myslalas moze o terapii dla niej ( to nie jest zart
wiem ze wielu tutaj zartownisow wchodzi ale ja mowie powaznie rodzina jest dla
mnnie najwazniejsza)sprobuj z nia porozmawiac moze ona jset po prostu zazdrosna
ze ty masz zycie pelne sukcesow??