Kasiolda, a Ty?

[szczesliwawa]

Tak troche ostatnio miałam mało czasu na forumowanie. Ale zauważyłam, że
kasiolda bardzo pomaga dziewczynom (mi też), radzi, jest z nami. Ale,
Kasiolda, co z Tobą? Jak Ci idzie? Jak się czujesz? Piszże ;)
Pozdrawiam

[abacosun]

No wlasnie kasiolda, odezwij się :)...

A do wszystkich dziewczynek... sorki ale dziennie spedzam po ok. 10 godzin
przed kompem więc na wasze wątki bedę tylko w weekendziki odpisywać, ale
pamietajcie, że cały czas trzymam za Was kciuki!!

[kasiolda]

pisze juz pisze kochane..nie bylo mnie w domu przez weekend..studia..nie mialam
dostepu do neta,ale wlasnie nadrabiam zaleglosci i czytam wszystkie nowe posty
i watki..
a tak wogole to super..zaprzyjazniam sie z ludzmi ze studiow..juz nie czuje sie
obco..duzo sie smieje..stalam sie odwazniejsza..wiele rzeczy zaczynam
rozumiec..wiele zmieniac..nie zalamuje sie tak latwo..i mysle sobie ze idzie ku
lepszemu..bardzo pomogla mi ostatnia wizyta u psychologa..i po raz kolejny
zachecam kazdego do zrobienia tego samego..pozdrawiam..

[szczesliwawa]

Tak myślałam, że studia Cie pochłonęły :)
Bardzo to dobrze, że zaprzyjaźniasz się z ludźmi z roku. I chyba to normalne
jest :) więc świetnie.

> obco..duzo sie smieje..stalam sie odwazniejsza..wiele rzeczy zaczynam
> rozumiec..wiele zmieniac..nie zalamuje sie tak latwo..i mysle sobie ze idzie
ku
>
> lepszemu..

Oj, jak pozytywnie. Aż mi się buźka śmieje jak to czytam. :)) Cieszę sie
bardzo :) Na pewno idzie ku lepszemu :)

Pozdrawiam i miło widzieć Cie w tak dobrej formie :)
Sz

[mostena]

No i super;) Bo to byl chyba najwiekszy problem, co? Brak kontaktu. Ciesze sie
bardzo;))

A wiecie co mnie sie milego wydarzylo? W pewnym sklepie kupilam raz buty, ale
(hehe;)) wzielam dwa rozne rozmiary przez pomylke. Przy wymianie troche czasu
zeszlo, ekspedientka byla wesola i ladna, zapytalam ja z ciekawosci, skad jest -
okazalo sie, ze z Kosowa. No fajnie. Chyba tydzien temu bylam tam znow, i
obslugiwala mnie wlasnie ona, spytalam, czy dobrze pamietam. Oczywiscie tak
bylo, ale ona nie pamietala skad jestem ja, spytala czy z Koszyc;) I zaczela
mnie przepraszac ze smiechem.
A wczoraj gdy w supermarkecie pakowalam zakupy do plecaka, uslyszalam 'heeej!'.
No i to byla wlasnie ta ekspedientka, z coreczka;) Pogadalysmy chwile,
stwierdzila, ze poznaje mnie od razu w zaleznosci od tego, czy mam na nosie
okulary (nosze soczewki) czy nie, i w ogole bylo fajnie. Taki sympatyczny
dodatek do tego tiramisu na lawce;)
Wiecie, to takie mile jest - tak, jakby ten kawalek Anglii to bylo juz moje
miejsce.

[kasiolda]

tak..mysle ze wlasnie o to chodzilo..ze wcale nie dojazdy,nie nudne wyklady ale
wlasnie poczucie takiego wyobcowania..niemoznosc wygadania sie..i zauwazylam ze
nie bylam tak zmeczona jak ostatnio..moze troche niewyspana,moze po prostu
wczesniej ciazylo mi,meczylo mnie to ze nie mam do kogo sie odezwac..i pewnie
dlatego myslalam o rzuceniu studiow..co nie znaczy ze nie sprobuje na
anglistyke..chcialabym..jesli sie nie dostane..trudno..dam sobie na razie
spokoj..skoncze jedne studia a potem zobaczymy..
ja tez sie ciesze ze i u ciebie jest dobrze...wyslalam ci maila ale widze ze
niepotrzebnie bo juz wszystko wiem..no ale jesli wydarzylo sie cos o czym
chcialabys napisac to pisz..fajnie tak poznac kogos milego przypadkiem, tak od
slowa do slowa..mnie sie to jeszcze nie zdarzylo..ale czasami jak ktos cos do
mnie powie,jakas krotka uwage to cos zawsze odpowiem..nawet jesli tego kogos
nie znam,pierwszy raz widze na ulicy..ale to bardzo mile..nawet zwykly usmiech
potrafi poprawic humor..wczesniej tak nie roiblam..traktowalam ludzi jak wrgoow
ktorzy mnie obserwuja,krytykuja,czekaja na potkniecie..jak kogos lepszego..a
teraz czuje sie rowna..taka sama jak oni..ehh wszystko sie zmienia..ilubie
takie zmiany..dzieki szczesliwawa..mam nadzieje ze u ciebie tez ok?pozdrawiam

[mostena]

A ja czesto sama zagaduje;) Zaczelo sie od tego, ze bylam bezczelna i zlosliwa.
Pozniej wyroslam, ale czesto mam taka ochote na 'fun' - podejsc do kogos, cos
tam zrobic, dla zabawy. Uwielbiam to;) w ten sposob niemal wyzbylam sie
niesmialosci - ale uwaga, nie jest to rownowazne z byciem pewna siebie.
Wiecie kiedy powiem, ze pod tym wzgledem wszystko jest ok? Jak bede mogla wejsc
do perfumerii typu Sephora, przejsc sie po niej, wymaziac kosmetykami,
wypachniec i nie czuc sie jak smiec pod okiem 'ekspedientek'. Nawet tutaj w co
luksusowszych sklepach czuje sie glupawo w moich adidaskach;) Ale jakos idzie;)

[abacosun]

Cieszę się, że kasiolda znowu znami, że szczęśliwa i zadowolona, że mostena
zadowolona :). Supcio :). Oby tak dalej dziewuszki :).
Buziaczki na miły początek tygodnia papa ;)

[kasiolda]

ja tez sie ciesze..nawet nie wiecie jak mi was brakowalo..ale caly czas bylam
myslalmi z wami..zastanawialam sie co tam u was,co na forum sie dzieje..i widze
teraz ze sie duzo dzieje..i to tez mnie cieszy..a co tam u ciebie?
zycze milego dnia i tygodnia rowniez..niech moc bedzie z wami..
u mnie maly kryzys..nie wiem co robic..ale dam rade i wy tez..pozdrawiam

[abacosun]

No właśnie kasiolda... tak dużo nam tutaj pomagasz a tymczasem moło piszesz o
sobie... ja może słaba sama jestem, ale chętnie posłuze dobrym słowem :),
pamietaj - zawsze możesz na nas liczyć! :)

[kasiolda]

dzieki abacosun..nie pisze bo u mnie na razie wszystko ok..napady mam rzadko i
obywa sie bez wyrzutow sumienia..na drugi dzien sie podnosze szybko i jest
spowrotem dobrze..jesli chodzi zas o kryzys o ktorym wczesniej napisalam to
chyba mam go za soba..z rodzicami nie moglam sie dogadac..przeszkadza im ze mam
swoje zdanie, ze nie zgadzam sie na to co mowia,nie pozwalam mowic sobie co mam
robic..i pojawily sie watpliwosci czy nie przesadzam z ta pewnoscia siebie..i
chyba troche tak..ale popracuje nad tym..jakby bylo zle to si zglosze po
pomoc..i wy tez pamietajcie ze mozecie na mnie liczyc..zawsze..pozdrawiam..3mam
kciuki

[szczesliwawa]

> dzieki abacosun..nie pisze bo u mnie na razie wszystko ok..napady mam rzadko
i
> obywa sie bez wyrzutow sumienia..na drugi dzien sie podnosze szybko i jest
> spowrotem dobrze..

Pięknie :) Oby tak dalej :)

> robic..i pojawily sie watpliwosci czy nie przesadzam z ta pewnoscia siebie..i
> chyba troche tak..

eeeeee????? Jak to??? Jak to przesadzasz z pewnoscią siebie? Kurcze, my się
znamy z samych literek tak naprawdę, ale Kasiolda, nie wydajesz się osobą jakoś
szalenie pewną siebie... I jeszcze żeby za bardzo??? Kurka, no.
Abstrahując, lepiej za duzo pewnosci siebie, niz zanizona samoocena,
niepewnosć, nieśmiałość i inne, które pod "brak pewności siebie" się zalicza.

> ..jakby bylo zle to si zglosze po
> pomoc..

Słusznie uczynisz... :)

> i wy tez pamietajcie ze mozecie na mnie liczyc..zawsze..pozdrawiam..3mam
>
> kciuki

I dzięki :) I wzajemnie :)

[kasiolda]

> eeeeee????? Jak to??? Jak to przesadzasz z pewnoscią siebie? Kurcze, my się
> znamy z samych literek tak naprawdę, ale Kasiolda, nie wydajesz się osobą
jakoś
>
> szalenie pewną siebie... I jeszcze żeby za bardzo??? Kurka, no.
> Abstrahując, lepiej za duzo pewnosci siebie, niz zanizona samoocena,
> niepewnosć, nieśmiałość i inne, które pod "brak pewności siebie" się zalicza.
hmm no nie wiem..ale boje sie..to tak jak z jedzeniem albo wszystko albo
nic..tak samo zpewnoscia siebie..moze na zewnatrz tego nie widac..ale w srodku
czuje sie strasznie wazna..dumna..wymagam zeby wszyscy mnie sluchali..zgadzali
sie ze mna..wydaje mi sie ze tylko ja mam racje..wyglaszam kazania..a jak ktos
chce mnie do czegos przekonac..ja zawsze znajduje argumenty
przeciw..jakiekolwiek zeby tylko udowodnic komus ze sie myli,a ja mam
racje..chociaz tak naprawde sie z nim zgadzam..odrzucam wszelkie propozycje
czyjes..narzucam swoje..zle mi z tym..

[abacosun]

z rodzicami nie moglam sie dogadac..przeszkadza im ze mam
>
> swoje zdanie, ze nie zgadzam sie na to co mowia,nie pozwalam mowic sobie co
mam
>
> robic..i pojawily sie watpliwosci czy nie przesadzam z ta pewnoscia siebie..


Kasiolda naprawde nie tak dawno przechodziłam to samo.. i też mialam
wąpliwości, tłumaczyłam to sobie tak, że to wkońcu moi rodzice i muszę okazac
im szacunek poprzez przyznanie i m racji... ale teraz już wiem, że to nie na
tym polega, okazywanie im szacunku to jedno, a obrona własnego zdania to drugie.
To dwie różne rzeczy i wiesz, u mnie było bardzo z tym ciężko, bo mój tata
uwarza, że dopuki mieszkam w domu to musze życ na jego warunkach i robic to co
odemnie oczekuje...
I owszem przyznałam mu rację, sama sie utrzymuje ale wciaz mieszkam z nimi,
więc nie mogę pozwolić sobie na spraszanie gości codziennie czy zapraszanie
mojego mezczyzny na noc, bo to ich dom i ich warunki, jednak to nie m nic
wspólnego z tym, że mam swoje lata, jestem dosrosla i mam prawo decydować o
sobie i o tym co robie..
U mnie bylo ostro, bywaly chwile, że przez to moje pokazywanie swojego zdanie
nie oddzywalismy sie 2 tyg. (to bylo straszne), ale widzę jak to było
potrzebne. Oni zrozumieli, że nie jestem małą dziewczynką i wydaje mi się, że
trochę docenili moją odwagę przeciwstawieniai chyba zauważyli, że juz
dorosłam :)Owszem czasem się zapomną i cos probują mi narzucić, ale rozmawiamy
o tym i jakos sie uklada.
Zyczę i tobie dorbrych relacji z rodzicami, ale pamietaj, o swoje zdanie musisz
zawalczyć. Bedzie super!

[kasiolda]

dzieki abacosun..mam watpliwosci ale dalej walcze o swoje..dla rodzicow to jest
pyskowanie..ale nie poddam sie..inaczej zawsze bede mala dziewczynka i beda mi
mowic co robic,zalatwiac za mnie rozne rzeczy..u mnie tez czasem konczy sie
nieodzywaniem sie przez jakis czas..zwlaszcza z tata..bylo mi strasznie z tym
zle..ale sie zaparlam..nie ustapilam..i teraz tez nie zamierzam..przedwczoraj
tez malo brakowalo..chcialam cos powiedziec,nie dawal mi dokonczyc,caly czas
pytal o cos,a potem powiedzial ze sie nagadalam jak za tydzien..sam chcial
wiedziec wszystko naraz..wiec powiedzialam ze sie moge nie odzywac..a on ze
dobrze..ale potem sam mnie zaczepial,pytal..chyba zrozumial ze mna nie ma
zartow..ze nie pozwole zeby mnie obrazal.. i robie postepy..mowie kiedy nie
pdooba mi sie to ze sie wtracaja,narzucaja co mam robic..bedzie dobrze,ale
potrzeba czasu...ale i tak troche stonuje..pozwole sie troche innym
wykazac..nie chodzi o to zeby zaraz sie na wszystko zgadzac,przytakiwac
itd..ale chociaz poslucham,powiem ze to dobry/zly pomysl,ale mam swoje
zdanie..co o tym myslicie?
pozdrawiam

[abacosun]

Kasiolku :), najlepsza w tym wszystkim jest chyba zasada "wysłuchaj wszystkich
opinii , a rób swoje" i tak jest najlepiej. Kiedy mialam 24 lata i nie
wrovcilam do domu na noc to sama czulam się w obowiązku , ze musze zadzwonic
zeby sie nie marwili. To naturalne mieszkamy pod jednym dachem, ale kiedy
zrobili mi o to wojne to nie ustapilam, no i zrozumieli i mam z tym spokoj...
rodzice sa starsi maja swoje zasady, czują się w obowiązku ceronienia nas swoim
doświadczeniem, a my musimy ich zrozumieć i pokazać, że nie możemy miec
parasola ochronnego nad soba do konca zycia .Podrawiam :)

[kasiolda]

> Kasiolku :), najlepsza w tym wszystkim jest chyba zasada "wysłuchaj
wszystkich
> opinii , a rób swoje" i tak jest najlepiej
kasiolku..nikt tak do mnie nie mowil..ale ladnie..:)))
tak wlasnie bede robic..
> rodzice sa starsi maja swoje zasady, czują się w obowiązku ceronienia nas
swoim
>
> doświadczeniem, a my musimy ich zrozumieć i pokazać, że nie możemy miec
> parasola ochronnego nad soba do konca zycia
dokladnie..pozdrawiam i dzieki wszystkim za wsparcie..dobre
rady..zrozumienie..dzieki wam ucze sie ze warto pytac,mowic o sowich
problemach..wczesniej wydawalo mi sie to bez sensu..wczesniej sama chcialam
sobie z tym wszystkim radzic..wolalam sluchac o problemach innych,radzic
pocieszac innych..moje wydawaly sie blahe..albo zapominalam ze wogole
istnieja..ale to sie zmienia..pozdrawiam..dzieki one more time..

[un_papillon_de_nuit]

Witajcie,
Ja też kiedyś miałam sporo problemów z dogadaniem się ze swoimi rodzicami –
wieczne awantury o byle co tylko po to, żeby mi pokazać, że nie powinnam
zbaczać zbytnio z drogi w jakimś stopniu nakreślonej mi przez moich rodziców.
Generalnie nigdy nie było tak, żeby narzucali mi chociażby kierunek studiów,
czy ingerowali w to, co zamierzam robić w przyszłości, nie – przede wszystkim
nasze kłótnie miały miejsce gdy chodziłam do liceum – wtedy spędzałam sporo
czasu poza domem, zamykałam się w sobie, godzinami słuchałam muzyki, oglądałam
masę filmów, czytałam i czytałam, spotykałam się z ludźmi...Gdzieś w tym
wszystkim umykała mi zawsze nauka – to był właśnie punkt zapalny w relacjach z
rodzicami. Nie miałam zbyt wielkich kłopotów z przyswajaniem nowych wiadomości,
nie chciałam się jednak wpędzić w błędne koło uzyskiwania jak najlepszych ocen –
chciałam spokojnie, w swoim tempie, wyjdzie dobrze – super, wyjdzie bardzo
dobrze- jeszcze lepiej. I Mimo tego, ze już wtedy zaczynał się ten pęd na jak
najlepsze oceny, gdy wszyscy nauczyciele podkreślali, jakie to ważne w
perspektywie dalszego kształcenia, ja wolałam wyjść chociażby na głupi spacer
ze swoim ówczesnym chłopakiem i poczuć się tak najzwyczajniej komuś potrzebna.

Gdy dostałam się już na drugie studia i postanowiłam na nich zostać, moi
rodzice odetchnęli z ulgą – nigdy mi o tym tak dosłownie nie powiedzieli, ale
można to było odczuć. Generalnie, muszę przyznać, że wyprowadzenie się z domu w
jakimś stopniu stanowiło u mnie pewien punkt zwrotny – nie widujemy się już
codzienne, więc takie małe drobiazgi w naszych zachowaniach już na s nie
irytują, nie złościmy się na siebie, bo po prostu któreś z nas miało zły dzień
i nieświadomi nawet odreagowywuje na pozostałych członkach rodziny. Nie
chciałabym, żebyście zrozumiały to tak, że dopóki się nie wyprowadzicie z domu,
to relacje w nim się nie poprawią. Nie, tak nie jest – tym bardziej, że mimo że
nie mieszkam na codzień z moimi rodzicami, to jednak ciągle jestem od nich
zależna finansowo. Zmiana zamieszkania pozwala jednak na pewno spojrzeć na
wszystko z innej perspektywy – rodzice muszą oswoić się z myślą, że ich
dziecko dorosło i że może już mieć inne poglądy, inne zapatrywania. A zarówno
my jak i nasi rodzice powinniśmy zrozumieć, ze naprawdę szkoda czasu na
bezsensowne kłótnie, w których argumenty są czasami poniżej pasa (typu – dopóki
mieszkasz ze mną, albo dopóki cię utrzymujemy), że powinno się na spokojnie i
rzeczowo wyważyć wszystkie za i przeciw żeby wybrać najbardziej optymalne
rozwiązanie. Ech, to czasami brzmi jak utopia, ale naprawdę wierzę, ze warto
próbować. J też przeszłam to, co Ty Abacosun – też miałam dni milczenia z moim
tatą – to chyba była dla mnie również jakaś próba charakteru, chociaż
niektórych sytuacji naprawdę szczerze żałuję.

Rozpisałam się, ale chciałam, żebyście wiedziały, że jestem z Wami duchowo.
Buziaki, będzie dobrze.

[kasiolda]

dzieki za to ze jestes...dzieki ze napisalas..mam nadzieje ze i moi rodzice
kiedys zrozumieja, ze pozwola mi zyc po swojemu..powoli stopniowo staram sie im
to wytlumaczyc..moze sie uda..a moze dopiero jak sie wyprowadze to wszystko
stanie sie normalne..pozyjemy zobaczymy..kocham ich bardzo..ale sprawiaja mi
czasem bol,mysle ze w duzym stopniu moje problemy wynikaja wlasnie z tego jak
mnie traktuja..czasami jestem wsciekla na nich za to..ale mam nadzieje ze
kiedys..kiedy bede miala wszystko za soba..w miare poukladane zycie..kiedy
wyjde na prosta bede mogla szczerze z nimi pogadac..powiedziec o tym co
czulam..teraz chyba za wczesnie..pozdrawiam