Wgląd w siebie?

[szelest.bzu]

Czy przeżywaliście kiedyś coś takiego, że podczas rozmowy z jakąś osobą
jednocześnie obserwowaliście własne reakcje? Tak jakby uwaga podzieliła się
na dwa nie przeszkadzające sobie tory. Rozmawiasz z kimś z zainteresowaniem i
jednocześnie zdajesz sobie sprawę, że np. czujesz radość, albo złość, albo
współczucie i myślisz sobie, że jeśli okażesz np. złość to Twój rozmówca Cię
nie zrozumie, lepiej wytłumaczyć mu sprawę inaczej.
Zaskoczyła mnie ta reakcja (?). Trochę mnie dziwi. Co o tym sądzicie?

[kur-w-mor-pier]

nic w tym dziwnego gdy uswiadomisz sobie, ze SWIADOMOSC jest czyms innym niz
nasz UMYSL. W praktyce wyglada to tak, ze umysl jest zaangazowany kompletnie
w potok mysli i wydarzen podczas rozmowy a swiadomosc moze niejako stanac z boku
i przypatrywac sie tej calej komedii.
Dobrze przeprowadzona medytacja ma wlasnie tak wygladac. masz sie stac
obserwatorem mysli (to wytwor umyslu)i tym co jest owym obserwatorem jest nic
innego tylko twoja swiadomosc, albo idac jeszcze dalej, to czym naprawde
jestes, czyli wlasnie swiadomoscia.
to bardzo wazny koncept i dopoki tego nie zrozumiesz nie bedziesz w stanie
odseparowac sie od zewnetrznych wydarzen.
Imagine.

[selma8]

to bardzo wazny koncept i dopoki tego nie zrozumiesz nie bedziesz w stanie
odseparowac sie od zewnetrznych wydarzen.
napisał kur-w-mor-pier
No i narodził się nam GURU

[kur-w-mor-pier]

selma8 napisała:

> to bardzo wazny koncept i dopoki tego nie zrozumiesz nie bedziesz w stanie
> odseparowac sie od zewnetrznych wydarzen.
> napisał kur-w-mor-pier
> No i narodził się nam GURU
********
zamiast wywolywac duchy, postaraj sie zrozumiec, o czym pisze ...

[selma8]

Nie myśl, że nie rozumiem cię, to nie istotne.
Jeżeli coś się da powiedzieć, można to też powiedzić prosto, o reszcie należy
milczeć(zresztą ktoś wcześniej to odkrył)
Co chcesz osiągnąć kur-w-mor-pier?
Oglądać siebie z zewnątrz,opowiadać o tym czy może chcesz żeby ktoś cię
zrozumiał?

[luty10]

jestes, czyli wlasnie swiadomoscia.
> to bardzo wazny koncept i dopoki tego nie zrozumiesz nie bedziesz w stanie
> odseparowac sie od zewnetrznych wydarzen.
> Imagine.

Moze wyjasnij nam ten koncept Imagine...

[szelest.bzu]

Imagine napisz prościej.

[vielonick]

chodzi o to by jednoczesnie byc obserwatorem i uczestnikiem

zdarza mi sie to co opisalas
to chyba ulatwie kontakty z innymi ludzmi
stajemy sie bardziej swiadomi siebie

chociaz z drugiej strony...
czlowiek chcialby przezyc cos 'do glebi'
a czuje sie zawsze jakby 'obok'

[kur-w-mor-pier]

nie wiem czy sie da taka rzecz wytlumaczyc. tego trzeba doswiadczyc.
dla mnie jest jasnym, ze potrafie stanac obok swych mysli, przygladac im sie,
i co najwazniejsze, czuc odrebnosc od nich. wtedy mam uczucie, ze jestem kims
innym, nizby to wynikalo z kontekstu w jakim moj umysl chcialby mnie widziec
czy ulokowac. przyklad: moge sie angazowac w scenariusze, jakie podsyla mi
nieustannie moj umysl, umartwiac sie, cieszyc sie, udzielac sie, byc w srodku
kazdej akcji myslac, ze rola, ktora gram, to jedyna rola w jakiej moge sie
znajdowac. tak jednak nie jest. jest czesc nas, rdzen nas samych, ktory nie gra
zadnych rol. pisalem o tym juz wielokrotnie, miedzy innym w poscie o oku
cyklonu, czy o peryferiach naszej egzystencji, do ktorej nieustannie sie
wyginamy od zdrowego pionu, pionu, ktory jest nasza swiadomoscia.
uwazam, ze dla zdrowia psychicznego koniecznym jest uswiadomienie sobie roznicy
pomiedzy tymi dwoma swiatami, swiatem tumultu, umyslu, swiatem ego, a swiatem
swiadomosci, spokoju i dystansu.
Imagine.

[szelest.bzu]

kur-w-mor-pier napisał:

> dla mnie jest jasnym, ze potrafie stanac obok swych mysli, przygladac im sie,
> i co najwazniejsze, czuc odrebnosc od nich. wtedy mam uczucie, ze jestem kims
> innym, nizby to wynikalo z kontekstu w jakim moj umysl chcialby mnie widziec
> czy ulokowac.

Właśnie. Miałam wrażenie, że to nie ja rozmawiam ale jakaś inna osoba, a ja
stoję z boku i się przyglądam. Jednocześniem miałam świadomość, że to jednak ja
gadam ;) I właśnie ten moment tak mnie zadziwił. Przyglądanie się własnym
emocjom i szukanie ich źródła przynosi ciekawe skutki :)

[mija10]

Gdzie pisałeś o peryferiach egzystencji? Chciałabyn przeczytać.

[luty10]

mija10 napisała:

> Gdzie pisałeś o peryferiach egzystencji? Chciałabyn przeczytać.

Nie ma czegos takiego jak 'peryferie egzystencji'...

[sweetnighter]

zdolność do autorefleksji to oczywiście podstawa wszelkiego intelektualnego
rozwoju. ale tez pamiętajmy o drugiej stronie medalu - przecież nadmierna,
chorobliwa samoświadomość to zasadnicza przyczyna lęku społecznego,
nieśmiałości czy jak chcemy to nazwać. nie tyko nie ułatwia kontaktu z innymi,
ale potrafi koszmarnie utrudnić życie.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

> zdolność do autorefleksji to oczywiście podstawa wszelkiego intelektualnego
> rozwoju. ale tez pamiętajmy o drugiej stronie medalu - przecież nadmierna,
> chorobliwa samoświadomość to zasadnicza przyczyna lęku społecznego,
> nieśmiałości czy jak chcemy to nazwać. nie tyko nie ułatwia kontaktu z
innymi,
> ale potrafi koszmarnie utrudnić życie.

Hmmm a tego nie rozumiem. Dlaczego lęku? Mam wrażenie, że u mnie to powoduje
właśnie obniżenie poziomu lęku. Paradoksalnie świadomość, że się boję sprawia,
że czuję się bezpieczniej.

[sweetnighter]

chodzi o nieustanne analizowanie, jak jesteś odbierany/a, co się wiąże z tym,
że bardzo ci zalezy na opinii ludzi (oczywiście, jesli masz wysoka samoocenę,
to cię to nie dotyczy). a ponieważ ta chorobliwa samoświadomość zabija w tobie
wszelką spontaniczność, usztywnia cię, to i interakcje sa nieudane, co z kolei
powoduje, że przy nastepnej okazji jestes jeszcze bardziej spięta, itd. -
błędne koło. chodziło mi więc o to, że dla niektórych warunkiem uzdrowienia
relacji z innymi jest pozbycie się nadmiernej samoświadmości, a nie jej
uzyskanie.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

> chodzi o nieustanne analizowanie, jak jesteś odbierany/a, co się wiąże z tym,
> że bardzo ci zalezy na opinii ludzi (oczywiście, jesli masz wysoka samoocenę,
> to cię to nie dotyczy). a ponieważ ta chorobliwa samoświadomość zabija w
tobie
> wszelką spontaniczność, usztywnia cię, to i interakcje sa nieudane, co z
kolei
> powoduje, że przy nastepnej okazji jestes jeszcze bardziej spięta, itd. -
> błędne koło. chodziło mi więc o to, że dla niektórych warunkiem uzdrowienia
> relacji z innymi jest pozbycie się nadmiernej samoświadmości, a nie jej
> uzyskanie.

Ależ nie, nie, nie! To o czym piszesz jest efektem braku samoświadomości, a nie
jej nadmiaru! Przynajmniej tak było w moim przypadku. Lęk społeczny (właśnie
owo zastanawianie się co ludzie o mnie myślą) zniknął na skutek pracy nad
emocjami. Ta z kolei owocowała wzrostem samoświadomości, zrozumieniem siebie.
Rozumiem a więc mniej się boję. A nie boję się, bo rozumiem.

do szelestu.bzu

[kur-w-mor-pier]

jest dokladnie jak mowisz !!!!!!!

[szelest.bzu]

Cieszę się, że rozumiesz o czym mówię :)

[sweetnighter]

ależ mnie chodziło własnie o wydobycie tej ambiwalencji zawartej w terminie
samoświadomość, tak jak został użyty przez ciebie.

z jednej bowiem strony mamy samoświadomośc w sensie obserwowania i
kontrolowania własnych reakcji (raczej w sensie angielskiego "self-
consciousness" - z myslą o wywołaniu pożądanego wrażenia na rozmówcy, z obawy
przed porażką) - co jest nienaturalne i w skrajnych przypadkach zabija
spontanicznośc i współnapędza lek społeczny.

z drugiej samoświadomść w sensie wglądu w swoje ja, nasze autentyczne potrzeby,
motywacje, itp. co, jak przecież zaznaczyłem, jest kluczową sprawą w
samorozwoju. ale moim zdaniem bardziej pasuje tu pojęcie _samowiedzy_.

sytuacja, która opisałaś, moim zdaniem może byc przejawem zarówno autentycznej
samowiedzy, jak i chorobliwej samoświadmości, potencjalnie oznaką zdrowia lub
choroby.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

> ależ mnie chodziło własnie o wydobycie tej ambiwalencji zawartej w terminie
> samoświadomość, tak jak został użyty przez ciebie.
>
> z jednej bowiem strony mamy samoświadomośc w sensie obserwowania i
> kontrolowania własnych reakcji (raczej w sensie angielskiego "self-
> consciousness" - z myslą o wywołaniu pożądanego wrażenia na rozmówcy, z obawy
> przed porażką) - co jest nienaturalne i w skrajnych przypadkach zabija
> spontanicznośc i współnapędza lek społeczny.
>
> z drugiej samoświadomść w sensie wglądu w swoje ja, nasze autentyczne
potrzeby,
>
> motywacje, itp. co, jak przecież zaznaczyłem, jest kluczową sprawą w
> samorozwoju. ale moim zdaniem bardziej pasuje tu pojęcie _samowiedzy_.
>
> sytuacja, która opisałaś, moim zdaniem może byc przejawem zarówno
autentycznej
> samowiedzy, jak i chorobliwej samoświadmości, potencjalnie oznaką zdrowia lub
> choroby.

ojej to się chyba nie rozumiemy...
Piszesz o obawie przed porażką - ale nic takiego nie przeżywałam. Sytuacja
rozbudziła raczej we mnie uczucia opiekuńcze - byłam świadoma, że jeśli się
zdenerwuję i okażę złość to wywołam w tej osobie lęk. Poczułam się
odpowiedzialna za to żeby tak się nie stało, pomyślałam, że nie chcę dopuścić
do tego by ta osoba bała się tak, jak ja się boję, gdy spotykam się ze złością.
Chciałam być dobrze zrozumiana i jednocześnie chciałam by czuła się
bezpiecznie. Poczułam, że bardzo ją kocham i chcę oszczędzić jej tego czego
sama nie znoszę. A z drugiej strony - i mam wrażenie, że tu leży istota naszej
różnicy - dopuszczałam myśl, że ona może sądzić, postępować inaczej niż ja
chcę. Zależało mi na tym, by usłyszała o co mi chodzi, ale nie chciałam jej do
niczego zmuszać. Godziłam się z tym, że pozostanie przy swoim zdaniu.

To co mnie zafascynowało to właśnie fakt, że potrafiłam to zrozumieć.

[sweetnighter]

ok no to teraz jasne. przepraszam, chyba nieuwaznie przeczytalem twoj post i
dodatkowo zasugerowalem sie tytule watku i wypowiedzia vielonick, ktora nie
byla interpretacja ale tez raczej "wariacja na temat". to, o czym piszesz to
oczywiscie EMPATIA - chyba najcenniejsza ludzka wartosc.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

> ok no to teraz jasne. przepraszam, chyba nieuwaznie przeczytalem twoj post i
> dodatkowo zasugerowalem sie tytule watku i wypowiedzia vielonick, ktora nie
> byla interpretacja ale tez raczej "wariacja na temat". to, o czym piszesz to
> oczywiscie EMPATIA - chyba najcenniejsza ludzka wartosc.

Ej nie masz za co mnie przepraszać! Nie czuję się urażona w żadnym stopniu! :)
Cieszę się, że to o czym mówię to nie przejaw jakiegoś zafiksowania ;) i że
inni też tak mają :)
Empatia mówisz? Rzeczywiście dość łatwo wczuwam się w emocje, którymi obdarzają
mnie moi rozmówcy. Czasem mi to przeszkadza.

[procesor]

Czy nie mylisz autocenzury, samokontroli ze samoświadomościa?
To przeciez zupełnie różne rzeczy.

To pierwsze do pewnego stopnia jest konieczne by zyć w społeczeństwie. Gdy
jednak nasila się - zagraża zdrowiu jednostki.

To drugie daje pewną wolność.
Fascynujące jest zresztą móc spojrzec na siebie jak na odrebny obiekt. Odrębny
od obserwującej go świadomości. :)

[szelest.bzu]

procesor napisała:

> Czy nie mylisz autocenzury, samokontroli ze samoświadomościa?
> To przeciez zupełnie różne rzeczy.
>
> To pierwsze do pewnego stopnia jest konieczne by zyć w społeczeństwie. Gdy
> jednak nasila się - zagraża zdrowiu jednostki.
>
> To drugie daje pewną wolność.
> Fascynujące jest zresztą móc spojrzec na siebie jak na odrebny obiekt.
Odrębny
> od obserwującej go świadomości. :)

Procesorko do kogo to było, bo się gubię :)

[procesor]

Do sweetnighter oczywiście. :)

[szelest.bzu]

procesor napisała:

> Do sweetnighter oczywiście. :)

:)
Mam ustawione forum tak, że posty pokazują mi się od najstarszego. Kolejne
lądują na końcu i czasem nie wiem co jest do czego ;)

[sweetnighter]

procesor napisała:

> Czy nie mylisz autocenzury, samokontroli ze samoświadomościa?
> To przeciez zupełnie różne rzeczy.
>
> To pierwsze do pewnego stopnia jest konieczne by zyć w społeczeństwie. Gdy
> jednak nasila się - zagraża zdrowiu jednostki.
>
> To drugie daje pewną wolność.
> Fascynujące jest zresztą móc spojrzec na siebie jak na odrebny obiekt.
Odrębny
> od obserwującej go świadomości. :)

byc może moje rozumienie słowa "samoświadomość" jest obciążone wpływem
angielskiego terminu self-consciousness, który dosł. oznacza nienaturalną,
nadmierną świadomośc (no jak to inaczej okreslić?! wrażliwość, czułośc, w
sensie rejestrowania i analizowania - no przeciez "normalny" człowiek tak sie
nie zachowuje!) siebie i swoich działan - w społecznych interakcjach. nie wiem
zresztą, jak to można lepiej przetłumaczyć, i wydaje mi się, że w
polskojęzycznej literaturze psychologicznej na okreslenie tego stosuje się
właśnie termin samoświadomość. w tym sensie nie sa to wcale tak "rozne rzeczy",
zreszta chodzi tu tyleż o kontrolę, co chorobliwe analizowanie. może którys z
dyzurnych psychologów piszących na forum sie wypowie.

a że umiejętność obiektywizacji samego siebie jest warunkiem samowiedzy - sa-mo-
wie-dzy! - to juz nie chce mi sie trzeci raz powtarzac.

problem moim zdaniem w tym, że nikt tu właściwie nie zrozumiał, o co chodziło
autorce (w czym ona sama miala pewien udzial), każdy za to potraktował jej post
jako impuls do snucia własnych rozważań, w pierwszej kolejności (albo w
drugiej) oczywiscie ja. co samo w sobie nadaje się do obiektywizacji, jako
ciekawy temat do analizy.

[szelest.bzu]

Bo autorka sama do końca tego nie rozumie (toż napisałam, że się
zdziwiłam ;) ), więc stąd te niejasności. Masz rację - powinnam to dokładniej
wyjaśnić na samym początku. Nie byłam pewna czy to co opisuję ma sens, stąd
zwięzłość.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

> byc może moje rozumienie słowa "samoświadomość" jest obciążone wpływem
> angielskiego terminu self-consciousness, który dosł. oznacza nienaturalną,
> nadmierną świadomośc (no jak to inaczej okreslić?! wrażliwość, czułośc, w
> sensie rejestrowania i analizowania - no przeciez "normalny" człowiek tak sie
> nie zachowuje!) siebie i swoich działan - w społecznych interakcjach. nie
wiem
> zresztą, jak to można lepiej przetłumaczyć, i wydaje mi się, że w
> polskojęzycznej literaturze psychologicznej na okreslenie tego stosuje się
> właśnie termin samoświadomość. w tym sensie nie sa to wcale tak "rozne
rzeczy",
>
> zreszta chodzi tu tyleż o kontrolę, co chorobliwe analizowanie. może którys z
> dyzurnych psychologów piszących na forum sie wypowie.

To o czym piszesz kojarzy mi się z jakąś formą hipohondrii, tyle, że nie
skupionej na ciele ale na psychice. Rzeczywiście takie ciągłe analizowanie może
być męczące. Jeśli dobrze rozumiem masz na myśli osobę, która w niemal każdej
rozmowie zastanawia się co druga strona o niej myśli ("tak naprawdę"). Tylko,
że ja łączę to właśnie z brakiem łączności z własnymi emocjami. Zaznaczam, że
cały czas opieram się na własnych doświadczeniach, więc dopuszczam możliwość,
że może być inaczej.

>
> a że umiejętność obiektywizacji samego siebie jest warunkiem samowiedzy - sa-
mo
> -
> wie-dzy! - to juz nie chce mi sie trzeci raz powtarzac.

Hmmm... może trzeba było rozpocząć od stworzenia definicji słów samowiedza,
samoświadomość, autorefleksja itd.

[procesor]

sweetnighter napisał:
> byc może moje rozumienie słowa "samoświadomość" jest obciążone wpływem
> angielskiego terminu self-consciousness, który dosł. oznacza nienaturalną,
> nadmierną świadomośc (no jak to inaczej okreslić?! wrażliwość, czułośc, w
> sensie rejestrowania i analizowania - no przeciez "normalny" człowiek tak sie
> nie zachowuje!) siebie i swoich działan - w społecznych interakcjach. nie
> wiem zresztą, jak to można lepiej przetłumaczyć, i wydaje mi się, że w
> polskojęzycznej literaturze psychologicznej na okreslenie tego stosuje się
> właśnie termin samoświadomość.

Dla mnei to własnie nadmierna samokontrola, jakiś rodzaj nerwicy, zaburzeń
sfery psychicznej.
Samoświadomość ma jednak inne znaczenie. Porównaj z podświadomościa i
nadświadomościa. :)


Samoświadomość to ie chorolbliwa smaokontrola, to spokojna obserwacja,
umiejętność powiedzenia o sobie "jestem zdenerwowana, obawiam sie tej sytuacji"
albo "czuje sie zagrożona" albo "przepełnia mnie spokój, chce trwac w tym
stanie".

Czasem w sytuacji związanej z dużym stresem samoczynnie "wychodzimy z siebie".
Dla mnie wiązało się to raczej z sytuacjami realnego zagrożenia. Dzieki temu
miałąm, pamietam, niebywale wyostrzone zmysły, trudno to opisać..
I późno juz. :)
Umysł domaga sie porcji marzeń sennych. :)

[selma8]

procesor napisała
Czasem w sytuacji związanej z dużym stresem samoczynnie "wychodzimy z siebie".
Dla mnie wiązało się to raczej z sytuacjami realnego zagrożenia. Dzieki temu
miałąm, pamietam, niebywale wyostrzone zmysły, trudno to opisać..
I późno juz. :)
Umysł domaga sie porcji marzeń sennych. :)

[procesor]

Moje wrażnia były zupełnie odmienne.

Nie zawężanie a poszerzenie świadomości.
Jakbym miała oczy i uszy dookoła głowy, niezwykle jasne myślenie i analizowanie
teg co wokół.

[szelest.bzu]

procesor napisała:

> Moje wrażnia były zupełnie odmienne.
>
> Nie zawężanie a poszerzenie świadomości.
> Jakbym miała oczy i uszy dookoła głowy, niezwykle jasne myślenie i
analizowanie
>
> teg co wokół.

Tak, dokładnie tak! :)

[kur-w-mor-pier]

zdaje sie, ze my mowimy o dwoch roznych sprawach. to o czym ty mowisz ( owa
samoswiadomosc) to nic innego jak jeszcze jeden trick umyslu, jeszcze jeden
odcien tego narzedzia a nie zadna SWIADOMOSC. swiadomosc o ktorej ja mowie jest
ODREBNA kategoria od umyslu. ta swiadomosc nie ocenia, nie analizuje, nie
kategoryzuje ... zwyczajnie stoi z boku. nazwij to jak chcesz, dusza, spirytem,
atmanem czy jakkolwiek ... ty jestes ta swiadomoscia, obserwujaca poczynania
umyslu, swiadomoscia, zdajaca sobie sprawe ze swej odrebnosci.
wiekszosc ludzi jednak nie wie nic na temat tej swiadomosci, uwazajac, ze to co
w myslach, o nas samych czy o czymkolwiek to wlasnie to, czym jestesmy i
wlasnie to, w co powinnismy sie angazowac. swiadomosc pozostaje w cieniu,
zupelnie odsunieta. wyglada to jak chmury przykrywajace slonce.
zycie nasze w ten sposob toczy sie na peryferiach. angazujemy sie w tysiace
sytuacji, przybierajac role tak roznorodne jak tylko roznorodna moze byc mysl.
ale w tle tego wszystkiego istniejemy my prawdziwi, nie ci dzialajacy ku chwale
ojczyzny, nie ci zawierajacu zwiazki, nie ci kopulujacy, nie ci zdobywajacy
tzw, wiedze ... tylko MY, czysci, odwieczni, przyoblekajacy wciaz nowe ciala,
do nowych zwariowanych gier ...
Imagine.

[pewien_student]

hm... moze przeoczylem, ale pytanie mam. jak do tej swiadomosci dojsc?

[pewien_student]

tzn. zrozumialem tyle ze trzeba obserwoac siebie. ale jak oddzielic sie od
ciaglych ocen, jak wyodrebnic owa obserwujaca czesc, od natloku mysli.

[szelest.bzu]

To długi proces.
Zaczęłam od własnej psychoterapii. Rozwiązałam dzięki niej problem ocen i
natłoku myśli. Nauczyłam się rozpoznawać emocje i zobaczyłam jak wpływają na
moje postępowanie.
A potem tylko robiłam to czego się nauczyłam podczas terapii.
Samo przyszło :)

[yoosh]

Spodobal mi sie temat tego wątku-jeden z niewielu,który czytam z satysfakcją.

Mnie udaje się rozgonić chmury i dotrzeć do slonca tylko poczas medytacji,więc
zaciekawilo mnie przeżycie stanu prawdziwego ja przy jednoczesnym wlączonym
umyśle-mnie ta sztuka nie daje się.
Prawdziwa świadomość każdego czlowieka-czy jest taka sama,czy może ta sama?
Ja to ty,ty to ja? Mamy wspólną świadomośc,lecz inne ciala i umysly?

[szelest.bzu]

yoosh napisała:

> Spodobal mi sie temat tego wątku-jeden z niewielu,który czytam z satysfakcją.
>
> Mnie udaje się rozgonić chmury i dotrzeć do slonca tylko poczas
medytacji,więc
>
> zaciekawilo mnie przeżycie stanu prawdziwego ja przy jednoczesnym wlączonym
> umyśle-mnie ta sztuka nie daje się.
> Prawdziwa świadomość każdego czlowieka-czy jest taka sama,czy może ta sama?
> Ja to ty,ty to ja? Mamy wspólną świadomośc,lecz inne ciala i umysly?

ojej... to chyba wyższa szkoła jazdy dla mnie ;)
Narazie jestem na etapie zdziwienia :)

[yoosh]

:))
Ale jak fajnie jest zdziwić się-od zdziwienia wiele się zaczyna.
Może Imagine nas oświeci ??

[luty10]

yoosh napisała:

> Spodobal mi sie temat tego wątku-jeden z niewielu,który czytam z satysfakcją.
>
> Mnie udaje się rozgonić chmury i dotrzeć do slonca tylko poczas
medytacji,więc
>
> zaciekawilo mnie przeżycie stanu prawdziwego ja przy jednoczesnym wlączonym
> umyśle-mnie ta sztuka nie daje się.
> Prawdziwa świadomość każdego czlowieka-czy jest taka sama,czy może ta sama?
> Ja to ty,ty to ja? Mamy wspólną świadomośc,lecz inne ciala i umysly?

To co wiem z wlasnego doswiadczenia:
Mamy cialo i umysl...kazdy indywidualnie. Mamy tez swiadomosc...Swiadomosc ta,
tez jest prawie indywidualna, ale 'wystaje' ona jakby troche z ciala i przez to
moze sie kontaktowac z Nadswiadomoscia, ktora potocznie nazywamy dusza...Miedzy
swiadomoscia a Nadswiadomoscia znajduje sie intuicja...
Nadswiadomosc czyli dusza, zawiera w sobie cialo, umysl, swiadomosc i intuicje.
Nadswiadomosc jest indywidualna i jednoczesnia wchodzi w sklad
Wszechswiadomosci, ktora jest Swiadomoscia Boga...a dalej jest Bog- Absolut..
Bog jest jedyna stala, niezmienna w naszym wszechswiecie. Pisze w naszym, bo
wszechswiatow tez jest wiele...
W naszym wszechswiecie Bog jest stala niezmienna, ale Jego swiadomosc, czyli
Wszechswiadomosc jest dynamiczna, wiecznie zmieniajca sie
kreacja...Wszechswiadomosc jest rowniez 'materialem budowlanym' naszego
wszechswiata...Wszystko na co spojrzysz zbudowane jest z Wszechswiadomosci,
kamien na drodze, rosliny, zwierzeta ,nasze ciala, umysly i nasze dusze, ktore
sa tej Wszechswiadomosci nieodlacznym skladnikiem...czyli w wielkim skrocie;
wszystko jest wszystkim, a nasze byty sa ucielesnieniem Boga...jestesmy jego
reka i noga, okiem i uchem i wszystkie nasze doswiadczenia sa Jego
doswiadczeniami...

Model kompetencyjny

[ziemiomorze]

Pare razy tu juz go cytowalam, bardzo poreczny. Fazy rozwoju dowolnej
umiejetnosci:

1. nieuswiadomiona niekompetencja (nie wiem, ze nie wiem)
2. uswiadomiona niekompetencja (wiem, ze nie wiem)
3. uswiadomiona kompetencja (wiem, dlaczego wiem)
4. nieuswiadomiona kompetencja (nie wiem, dlaczego wiem)

I tak jest takze z rozwojem metaswiadomosci, mysle. Nieswiadomosc, jak sie
gdzies w innym watku upieralam, daje sile - wlasna ignorancja nie przysparza
nam cierpien bo o niej nie wiemy, i jednoczesnie mozemy popelniac mnostwo
bledow, zbierajac material do pozniejszych postepow. Wkraczanie w etap drugi
bywa niezmiernie bolesne i wypelnione lekiem, ale i wdzieczne - kazdy sukces
potrafi cieszyc podwojnie.

To tylko etapy, zawsze cos czeka za zakretem,

[sweetnighter]

ale jazda. no po prostu czeski film. nikt nie wie o co chodzi, ale chetnie
wylozy ciekawa teorie. moze cos wyjdzie z tego eksperymentu.

to ja tez powtórze - absolutnie się nie zgadzam. przecież do diaska stad się
m.in. wzięła psychoanaliza (mówie o pewnym klimacie, który ukierunkował
myslenie freuda) - ludzie niejasno odczuwali, że miotają nimi siły, których w
ogóle nie kontrolują i nie rozumieją, emocje, których nie pojmują, wobec
których sa zatem _bezradni_. tak i w innych sytuacjach: jesli nie znamy
prawidłowości, to czujemy się powodowani przez zewnętrzne, anonimowe siły, nad
którymi nie mamy kontroli. to jest dopiero cierpienie!

[ziemiomorze]

Poszerzanie swiadomosci wiaze sie z wielkim cierpieniem - uczuciami takimi, jak
lek, bezradnosc, odkrywanie w sobie pokladow nienawisci (takze do
najblizszych). Bol dezintegracji potrafi byc olbrzymi, czesto wydaje sie byc
ponad sily.

Prosty (chociaz najczesciej dokonywany nie- lub polswiadomie) rachunek strat i
zyskow: brne w to dalej, bo cos z tego mam albo nie brne w to, bo uznaje, ze
nie udzwigne ciezaru. Nawet, jesli decyduje sie na stroma droge pod gorke, to i
tak - mimo chwalebnych checi - zatrzymam sie na na tym poziomie, ktorego ciezar
moge zniesc (pisze o rozwoju emocjonalnym) - dalej niz to po prostu nic nie
bede mogla dostrzec (nieswiadome mechanizmy obronne - np wypieranie traum).
Mozna sie obrazac na modele - chodzilo mi o to, ze i bezradnosc, i bol, maja -
wybacz niezrecznosc sformulowania - rozne pietra odczuwania. Z marchewka na
koncu,

[szelest.bzu]

ziemiomorze napisała:

> Poszerzanie swiadomosci wiaze sie z wielkim cierpieniem - uczuciami takimi,
jak
>
> lek, bezradnosc, odkrywanie w sobie pokladow nienawisci (takze do
> najblizszych). Bol dezintegracji potrafi byc olbrzymi, czesto wydaje sie byc
> ponad sily.

To co piszesz odpowiada moim przeżyciom. Zastanawia mnie aktualnie jedna rzecz.
Załóżmy, że przeszłam już 1 etap. Właśnie wchodzę ponownie w terapię i choć
normalnych sytuacjach życiowych czuję się w miarę dobrze, to w trakcie i po
wizycie u terapeuty wracają koszmary i lęki. Przez kilka dni dochodzę do
siebie. Gdy odzyskuję równowagę stukam się w głowę "co ty robisz wariatko,
przecież już to przeżywałaś". Dlaczego więc to wraca? Skoro, jak sądzę, powinno
być już za mną. Czy to regres? Co ciekawe po każdej takiej burzy dowiaduję się
czegoś nowego o sobie.

Ogólnie cała ta sfera, tzn. poznawanie siebie, emocje to dla mnie wielka,
fascynująca, zadziwiająca i nieodkryta przestrzeń.

[ziemiomorze]

Nie jestem terapeutka -
ten model, ktory zacytowalam, to tylko model, czyli duze uproszczenie; nie
nalezy traktowac tego powaznie. Tak czy inaczej, skoro koszmary i leki wracaja,
to moze potrzebuja mocniejszej integracji? Wraca to, co wazne,

Cieplo,
zet.

[szelest.bzu]

Ziemiomorze co rozumiesz przez zwrot integracja? Nie jest on dla mnie zupełnie
jasny.

[sweetnighter]

ziemiomorze napisała:

> Poszerzanie swiadomosci wiaze sie z wielkim cierpieniem - uczuciami takimi,
jak
>
> lek, bezradnosc, odkrywanie w sobie pokladow nienawisci (takze do
> najblizszych). Bol dezintegracji potrafi byc olbrzymi, czesto wydaje sie byc
> ponad sily.
>


ależ to jasne, że droga do poznania siebie i emocjonalnego rozwoju jest
procesem niezwykle trudnym i bolesnym, oznacza konfrontację z głęboko ukrytymi
lękami, wewnętrznymi napięciami i konfliktami. no i przecież np. neurotyczne
mechanizmy obronne stąd sie własnie biorą - są specyficznymi strategiami
integracji, przy pomocy których próbujemy radzić sobie z owymi lękami,
rozładowywać napięcia - _bez stawienia im czoła_, jest to _zamiatanie problemu
pod dywan_ w obawie, że zmierzenie sie z nim wprost będzie zbyt bolesne. te
mechanizmy mają dla jednostki wymierną wartośc i dlatego sa tak uporczywe i
trudne do przewalczenia. nawet intelektualne ich rozpoznanie np. w ramach
terapii nigdy nie wystarcza, jest to zmudna praca.

mnie przede wszystkim drażni ta sielankowa niemal wizja nieświadomości, która
jakoby jest źródłem siły. a przecież podświadmość (owe nieprzepracowane lęki,
napięcia) ma to do siebie, że "nie spi", ale przeciwnie, cały czas daje o sobie
znać, powoduje nami, więc te mechanizmy obronne muszą byc pogotowiu tez cały
czas, jest to więc nieustanna szarpanina, trwonienie konstruktywnych sił.
jedyne, co możemy tutaj uzyskać to co najwyżej bardzo chwiejna równowaga
zbudowana na chorym podłożu, ale siła to to na pewno nie jest. no i jesli boimy
sie stawic czoła wewnętrznym lękom i konfliktom, to przeciez nie z poczucia
siły, nieprawdaz?

[ziemiomorze]

Mozna to roznie nazwac - 'slaboscia', 'wrazliwoscia', 'brakiem checi' - nadal:
zrobimy ze soba tylko tyle, ile w tym momencie mozemy udzwignac. Wyparta trauma
wroci wtedy, kiedy nieswiadomosc uzna, ze mamy na tyle sily, iz zniesiemy
ciezar jej koszmaru. Madrosc procesu: czasem po prostu 'jest za wczesnie'
(zdarza sie, ze do konca zycia) aby sie tym zajac. Mysle, ze wartosciowanie tu
jest nie na miejscu, a co najmniej trudne.

Zdarza mi sie przy przezuwaniu egzystencjalnych pytan o dosc kapitalnym
znaczeniu poczuc uklucie igielki irytacji, ze nie meczy mnie cos bardziej
trywialnego i o znaczeniu mniej kapitalnym. Daleka jestem od padania na kolana
przed postaciami typu Forrest Gump i uznawania ich za wspolczesnych swietych
medrcow, ale - no pomysl chwile - czy on zle mial? Dobrze mial, zycie w swiecie
prostszym o kilkanascie warstw odbioru potrafi miec zalety. Tak - utrzymywanie
swiata w wersji nieupgradeowanej o bol ma swoja cene, ale sam stan ma rowniez
wartosc.

Inna sprawa - jesli faze pierwsza (nieuswiadomiona niekompetencja) mojego
czeskiego modelu potraktowac jako etap do przejscia, wtedy ujawniaja sie jej
zalety: bez tych doswiadczen, calego bagazu glupot, ktore czynimy w blogiej
nieswiadomosci nie mamy szans i materialu na nastepne fazy.

[szelest.bzu]

sweetnighter napisał:

jesli nie znamy
> prawidłowości, to czujemy się powodowani przez zewnętrzne, anonimowe siły,
nad
> którymi nie mamy kontroli. to jest dopiero cierpienie!

Tak, ale to jest właśnie punkt wyjścia. Cierpienie w ogóle jest chyba dobrą
motywacją do poszukiwania jakichś zmian. Tak przynajmniej mi się wydaje.
Pojawia się pytanie: dlaczego cierpię? Dlaczego tak się czuję? I szukasz w
sobie odpowiedzi. Kolejne emocje i kolejne pytania. Myślę, że na tym etapie
pomoc psychoterapeuty jest jak najbardziej wskazana.

[hubkulik]

A ulatwia to czy utrudnia komunikacje.
Przyjemne czy nieprzyjemne?

Pozdrawiam Hubert

[szelest.bzu]

hubkulik napisał:

> A ulatwia to czy utrudnia komunikacje.
> Przyjemne czy nieprzyjemne?
>
> Pozdrawiam Hubert

Ułatwia. Bardzo. Bo wiem co się ze mną dzieje i jednocześnie widzę reakcje
drugiej strony. Mój wybór staje się głębszy, świadomy.
Czy to było przyjemne lub nieprzyjemne? Hmmm... Czułam się (w tej konkretnej,
jednej sytuacji) odpowiedzialna za osobę z którą rozmawiałam, czułam się
hmmm... wrażliwie (nie wiem jak inaczej to określić), przypomniało mi się jak
sama się czuję, gdy stykam się ze złością.

Przepraszam Was za brak precyzji, ale nie jestem psychologiem. Miałam szczęście
przejść psychoterapię, która, jak patrzę na to teraz, była dla mnie bardzo
ciężkim, wyczerpującym i bolesnym doświadczeniem. Ktoś napisał tu o odkrywaniu
pokładów nienawiści, złości, bólu. Wszystko to prawda. Ale też było tam mnóstwo
niesamowicie pozytywnych emocji, radości, energii. Nie mam teraz czasu żeby to
rozwijać i mam nadzieję, że nie namieszałam jeszcze mocniej :)

[hubkulik]

> Miałam szczęście
> przejść psychoterapię,

Po dobrej psychoterapii moze nastapic rozszerzenie swiadomosci, wieksza
swiadomosc tego, co sie dzieje w zyciu i w relacjach.
To, o czym piszesz wydaje mi sie byc pozytywnym zjawiskiem podobnym do stanow
medytacyjnych, o czym pisze Imagine.
Ja tez miewam podobnie w relacjach, szczegolnie jak sie skupiam na tym.
Co do wrazliwosci i odpowiedzialnosci, to po prostu mysle, ze masz tez wieksza
swiadomosc co sie dzieje u innych (np. widzisz jasniej wzorce emocjonalne).
Ja osobiscie czasami odcinam sie jak widze, ze to na mnie zle dziala.

Pozdrawiam Hubert

[szelest.bzu]

hubkulik napisał:

> Po dobrej psychoterapii moze nastapic rozszerzenie swiadomosci, wieksza
> swiadomosc tego, co sie dzieje w zyciu i w relacjach.

Tak, zauważam to. Bardzo, bardzo mnie to cieszy a jednocześnie ogromnie
zadziwia. Chyba pasuje tu powiedzenie, że "klapki spadły mi z oczu" ;)

> Ja tez miewam podobnie w relacjach, szczegolnie jak sie skupiam na tym.

Mi też pomaga uważność.

> Co do wrazliwosci i odpowiedzialnosci, to po prostu mysle, ze masz tez
wieksza
> swiadomosc co sie dzieje u innych (np. widzisz jasniej wzorce emocjonalne).
> Ja osobiscie czasami odcinam sie jak widze, ze to na mnie zle dziala.

Myślę, że byłoby dobrze gdybym nauczyła się tego. Emocje czasem przytłaczają.

Dzięki Hubert :)

[hubkulik]

> Myślę, że byłoby dobrze gdybym nauczyła się tego. Emocje czasem przytłaczają.

Dobrym przykladem tego jest np. ogladam sobie tv i jest komisja sledcza - afera
rywina. Poogladalem chwile i poczulem, ze to idzie w jakims kierunku w ktorym
ja gdybym podazyl uwaga, to znalazlbym sie w obszarze jakiegos chorego
pomieszania. To mi zupelnie nie pasowalo. Wylaczylem wiec tv i zajalem sie
czyms przyjemniejszym.

Mysle ze warto dbac o siebie, o swoje zdrowie i samopoczucie.

Niektorzy ludzie wykorzystuja ze ktos sie nimi interesuje i wyrzucaja z siebie
swoje problemy. Ale tak naprawde nie chca ich rozwiazac.
Po rozmowie z takimi ludzmi mozna sie poczuc gorzej.

Pozdrawiam Hubert

[szelest.bzu]

hubkulik napisał:

> Dobrym przykladem tego jest np. ogladam sobie tv i jest komisja sledcza -
afera
>
> rywina. Poogladalem chwile i poczulem, ze to idzie w jakims kierunku w ktorym
> ja gdybym podazyl uwaga, to znalazlbym sie w obszarze jakiegos chorego
> pomieszania. To mi zupelnie nie pasowalo. Wylaczylem wiec tv i zajalem sie
> czyms przyjemniejszym.
>
> Mysle ze warto dbac o siebie, o swoje zdrowie i samopoczucie.
>
> Niektorzy ludzie wykorzystuja ze ktos sie nimi interesuje i wyrzucaja z
siebie
> swoje problemy. Ale tak naprawde nie chca ich rozwiazac.
> Po rozmowie z takimi ludzmi mozna sie poczuc gorzej.
>
> Pozdrawiam Hubert

Niezupełnie o to mi chodziło. W trakcie rozmowy dość łatwo wczuwam się w emocje
drugiej strony, potrafię sobie wyobrazić co ten ktoś przeżywa i... zdarza się
tak, że te uczucia zostają ze mną jeszcze przez jakiś czas. Jeśli są ciężkie,
wypływają z traumatycznych doznań to po prostu cierpię, jest mi smutno itp.
Muszę nauczyć się przed tym bronić.

[hubkulik]

Tak jakbys brala czyjes cierpienie na siebie?

[szelest.bzu]

To chyba za dużo powiedziane. Potrafię je sobie wyobrazić i je poczuć.
Rozmawiałam np. z dziewczyną nadużytą seksualnie w dzieciństwie właśnie o tym
strasznym wydarzeniu i czułam ogromny ból i cierpienie tak jakbym sama to
przeżyła. Podobnie rozmawiając z osobą bitą w dzieciństwie, no ale tu znam
wzorzec, bo sama byłam bita. To obejmuje nie tylko tak traumatyczne wydarzenia.

[fleuret]

piszesz o stanie, w którym oddzielasz
umysł od świadomości i podłączone są one
niejako równolegle.
Czy próbowałes na jawie odłączyc umysł i zanurzyc się
w czystej świadomości? czy to mozliwe?
ja bym miała pietra
tchórzliwa fleur

[hubkulik]

Tez cos sobie pozwole powiedziec. Moze Imagine doda swoje.

To nie o to chodzi Fleuret. Opierasz sie na swoich wyobrazeniach. W czystej
swiadomosci jest blogi spokoj, cisza wewnetrzna i zrozumienie.
Odlaczenie umyslu to nie zniszczenie go, ale spokojne obserwowanie w relaksie
przechodzacych mysli bez ingerowania w ten proces.
Nie ma to nic wspolnego z: wychodzeniem z ciala, stanami paranoidalnymi,
przerazonym dzieckiem, czy odlotem narkotycznym.
Jest czyms bardzo zwyklym. Przypomina spokojne wykonywanie codziennych
obowiazkow przez zwyklego czlowieka, albo spokojne fale morza obijajace sie o
piaszczysty brzeg. Ot, wszystko wrocilo do normy. Umysl jest czysty. Czyli
wolny od pomieszania.

Pozdrawiam Hubert