Jak sobie poradzić?

[Gość: Kizi]

Jak sobie poradzić z odejściem faceta? Rozumowo i rozsądnie wiem że to kawał
drania i dla mnie lepiej że tak się porobiło,ale tak za nim tęsknie że wszystko
we mnie się wydziera!Za to jeszcze nienawidzę siebie,bo jak mozna być tak
głupim.Tylko bez rad w stylu czas leczy rany, 3 mc to juz powinno przejść,no
nie?

[Gość: jaro]

Spotkania z innymi ludźmi, szczególnie te bliższe i intymne kształtują ns,
saszą osobowość. Tak więc postawienie problemu już 3-miesiące jakby tego nie
dotyczyło. Mimo wszystko jest to ślad na całe życie, inna rzecz kiedy przestaje
to boleć... Bywa że kilka lat, bywa że nawet oddzywa się w innych związkach.
Inna rzecz, że jest to zawsze wyzwanie dla dojrzałości, trzeba je jakoś w
budować w historię swojego życia, w swoistą mitologię własnej przeszłości. O
ile nie przechodzi to w sposób banalny, to raczej oznaka zdrowia psychicznego,
że stać Cię nadal na głębsze związki. Gdyby wszystko przechodzło "od ręki"
można by się obawiać spłycenia osobowości. Nie ma powrotu do stanu
poprzedniego, ale takie wlaśnie przeżycia budują dojrzalość, pozwalają otworzyć
się na przyszłość. Im szybciej spróbujesz wejść na "następny, wyższy poziom"
swojego rozwoju, tym szybciej przyjdzie uspokojenie. Też to znam, i chyba mało
kto nie ma podobnych doświadczeń. Powodzenia.

[Gość: Malwina]

Zapanowala taka moda na tym forum , trzeba koniecznie przylepic inna plec piszacym, wiec i ja nie
chcac zostac w tyle jako komentarz powiem ze jaro jest pewnie kobieta (i to jest komplement !!!) ;-)

[Gość: ameba]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

&#62 Zapanowala taka moda na tym forum , trzeba koniecznie przylepic inna plec pisza
&#62 cym, wiec i ja nie
&#62 chcac zostac w tyle jako komentarz powiem ze jaro jest pewnie kobieta (i to jes
&#62 t komplement !!!) ;-)


A Skłodowska - Curie?

[Gość: w]

w

[Gość: jaro]

To miłe z Twojej strony :))
są co prawda Jarki (f) i Jarki (m), ten Jarek i ta Jarka.

[Gość: z]

z

[Gość: Kizi]

Dzięki Jaro za dobre słowa,ale fakt że to wzbogaci moja osobowość jakos mnie
nie pociesza i nie zmniejsza bólu.Może jakieś konkretne sposoby?
ps.naprawde jesteś kobietą?

[Gość: Malwina]

Mam pomysl - ale trzeba koniecznie posiadac dume (w duzej ilosci) aby to podzialalo. Ja tez nienawidze
siebie za glupote, powiem wiecej : byc z kretynem wychodzi na to ze jest sie kretynka - to obraza !
Trzeba zmobilizowac samoobrone, dume i godnosc (nawet do przesady ! ) i zamiast nienawidziec sama
siebie (ile mozna !) , trzeba nienawidziec faceta. Po tym etapie (musi byc intensywny wiec
wyczerpujacy, wiec krotki) przychodzi obojetnosc (nic sie nie chce i to jest jeszcze gorzej !) a po
obojetnosci - zycie.
No, ale to wszystko teoretyczne ....
Powodzenia
("ah moj mily Augustynie wszystko minie minie minie")

[Gość: Kizi]

Świete słowa! Ale ja go nienawidzę, aż kości trzeszczą, ale tylko wtedy gdy go
nie widzę!Sęk w tym,że nie mogę go nie widywać/razem parcujemy/.Wpakowanie się
w taki układ było z mojej strony idiotyzmem/to mnie nie pociesza/ale stało się
i trudno.Próbowałam go zgnębić słuzbowo,żeby się wściekł i wtedy byłby bardzo
nieprzyjemny i może nie mogłabym na niego patrzećNiestety nic z tego nie
wyszło,bo jak tylko widzę,że przeze mnie jest wkurzony to tak strasznie mi go
żal...i kółko się zamyka.Pracy zmienić nie mogę,jego do zmiany nie mogę
skłonić,chyba przydałoby mi sie wiadro zimnej wody na łeb!

[Gość: jaro]

Sprawdziłem rano w lustrze, jeszcze nie stałem się kobietą.
A wracając do tematu, związki z ludźmi w mojej opinii charakteryzują się
lojalnością. Można posiadać wiele różnych ciekawych znajomości. To, że spośród
wielu sympatii, przyjaźni, oczarowań wyróżnia się specjalnie jakąś jedną
konkretną - to sprawa lojalności, a nie siły uczuć. W przypadku, kiedy ta
lojalność została naruszona, przestała istnieć, to sprawa jest jasna, nawet
jeżeli jakaś nić sympatii pozostała, bo z reguły przecież pozostaje. Dlaczego
Wy, kobiety w takich sytuacjach chcecie się odgrywać, chcecie, żeby ktoś uznał
waszą rację moralną? Ja decyduję na swój rachunek. Sympatia, podziw zostaje,
natomiast wewnątrz coś się zmienia, ktoś zostaje oznaczony jako "nielojalny
wobec mnie" i już, nie mam żadnych zobowiązań. Inna rzecz, że można zmienić
zainteresowania, inne towarzystwo itd, ale to rzeczywiście takie "rady"
niewiele wnoszą. Powodzenia

[Gość: Thades]

Całkowicie sie z toba zgadzam

[Gość: gadula]

Czy mogłabyś nam powiedzieć dlaczego uważasz,
ze z niego jest kawał drania?

[Gość: Kizi]

A tak mogę powiedzieć czemu nie.Nie jest draniem dlatego że mnie zostawił, bo
wymagać od kogoś aby panował nad swoimi uczuciami jest szaleństwem i
niemożliwością.Jest draniem bo zrobił to w sposób najgorszy z możliwych metodą
uników i wykrętów.Np.twierdzil że nie może się ze mną spotkać bo musi iść do
Banku /a zwykle spotykaliśmy się po 20:00/itp.głupoty.Jak chciałam z nim o tym
porozmawiać to oświadczył mi że nie ma o czym bo z jego strony nic się nie
zmieniło,ja jestem przewrażliwiona a on ma dużo obowiązków. Myślę że on chciał
żebym się obraziła i zerwała z nim i wszystko byłoby ok.a jeśli ja nie chcę
palić mostów to jeszcze lepiej.Więc ja wylałam milion łez w poduszkę i tak od 3
mc.Czy to nie draństwo? Dzięki Jaro za dobre słowa, chyba trafiłeś w samo
sedno.To boli najbardziej nielojalność.Tylko właściwie co to jest w związkach
uczuciowych? Wierność? Dotrzymywanie słowa? Jeszcze coś innego?
Dobrej nocy /i nie samotnej/wszystkim.

Klin klinem - jedyne wyjście!

[Gość: Hanna]

I do tego bardzo skuteczne. Miłość miłością - i koniec. Jedyny sposób, żeby
się odkochać, to po prostu zakochać sie w kimś innym. Chocby nieszczęśliwie.
Wiem, że w tym momencie wydaje sie to niemozliwe, ale obiektywnie patrząc, to
jest przecież całkiem realne.
Trzy lata temu miałam taki sam problem. Mój drań był jeszcze gorszy od
twojego. Na początku wytrwale mnie podrywał, przynosił kwiatki, codziennie
dzwonił itd., a gdy już się w nim zakochałam, dowiedziałam się, że cały czas
mieszkał z kobietą. W pewnym momencie powiedział mi, że będzie szczęśliwym
tatusiem - i od tej pory przestał mnie zauważać. Dodam jeszcze, że pracowaliśmy
razem, tak jak wy. Cały świat się zawalił! Koszmar.
Udało mi sie w nim odkochać właśnie dzieki nowej miłości. Najpierw na siłę
zaczęłam częściej bywać wśród ludzi, poznawać nowych znajomych (choć wcale nie
miałam na to ochoty!). Aż zainteresowałam sie kimś. Na początku czysto
platonicznie. Powoli zapominałam o draniu, coraz częściej myslałam o tym
drugim. W końcu naprawdę zakochałam się w nim. I okazało się, że szczęśliwie!
Powodzenia, Kizi! Czas może i leczy rany, ale najlepiej samemu zacząć się
leczyć. Trzymaj się.

[Gość: jaro]

Przepraszam, że znowu walnę cytatem, ale już mam taki feler pamięci, że za dużo
przeczytanych rzeczy pamiętam, ale niejaki Antoine de Saint Exuperu
w "Twierdzy" rąbnął wprost, że boli nie miłość, ale rządza posiadania. To tak
na marginesie.

Wracając do tematu, to piszesz, że nie można stawiać wymagań co do uczuć.
Zasadniczo tak jest, nie jesteśmy odpowiedzialni do końca za swoje uczucia.
Jednak nie wymagać od faceta (nie dziecka i nie chlopczyka), żeby panował
przynajmniej nieco nad swoimi uczuciami, to częste nieporozumienie kobiet
względem mężczyzn. Nie chodzi o karykaturalne "mężczyźni nie płaczą" którym nas
indoktrynują tatusiowie dyletanci. Nie chodzi o bezpośrednie zmuszanie się do
czegośkolwiek. Uważam,że dojrzały facet potrafi wychowywać swoje uczucia, mieć
cel do którego dąży w postaci pewnej wrażliwej równowagi emocjonalnej. To co
jedni faceci objawiają w formie swoistego rozdwojenia w życiu praktycznym i
emocjonalnym, to właśnie powinno u porządnego faceta być "buforem" pomiędzy
tym, co dzieje się z nim, a tymi za których w jakiś sposób jest odpowiedzialny.
I tak z jednej strony mężczyźni ze spokojem sumienia mogą prowadzić równolegle
kilka związków i problem się zaczyna, kiedy zaczynają sie konflikty, bo trzeba
coś wybrać, z drugiej strony można na podstawie tych samych predyspozycji dbać
o ten najważniejszy związek, a spokojnie przeżywać różne "trafienia" i
zauroczenia, z dystansem, bez uszczerbku dla siebie, partnera i otoczenia.

Przyznam się żartem, że jako facet nie znoszę dużej części innych facetów i
kazałbym im nosić duże naszywki z napisem: niezdolny do życia emocjonalnego,
rodzinnego i społecznego (ergo - bydle). I broń Boże, żeby taki zajmował jakieś
kierownicze stanowisko!!!! A tacy niestety mają je najczęściej.

[Gość: sylwia]

Wiem ze kobietom trudno zrozumiec mezczyzn, i
odwrotnie. Poczułam sie zaintrygowana zdaniem
"dbac o najważniejszy zwiazek i spokojnie przezywac
rozne trafienia zauroczenia, z dystansem, bez
uszczerbku dla partnera, siebie i otoczenia." Bylabym
wdzieczna za krotkie rozwiniecie tematu, wskazania
praktycznych rozwiazan. Kluczem do porozumienia jest
wzajemne zrozumienie sie, czyli jak najglebsze
poznanie odmiennej natury, mysle ze mozesz mi tu
pomoc.
DO KIZI - Jaro ma racje, bol jest motorem rozwoju,
budzi nas z letargu i kaze sie zastanawiac nad
wartoscia swojego zycia, hartuje nas, bedziesz
silniejsza gdy przyjdzie ci przezywac nastepne zawody
zyciowe, co na pewno bedzie mialo miejsce. Z
odpowiednim podejsciem mozna sie cieszyć bolem,
przypominaj sobie czesto ze to minie i jak wtedy
bedziesz sie czuc odlotowo! Nie wiem jakich udzielic
ci konkretnych rad, swoje trzeba przecierpiec.
Pozdrawiam i TRZYMAJ SIE.

[Gość: Y]

bol jest motorem rozwoju,
&#62 budzi nas z letargu i kaze sie zastanawiac nad
&#62 wartoscia swojego zycia, hartuje nas, (...). Z
&#62 odpowiednim podejsciem mozna sie cieszyć bolem,
&#62 przypominaj sobie czesto ze to minie i jak wtedy
&#62 bedziesz sie czuc odlotowo!

Wybacz, ale to co napisałaś, to idiotyzm! Równie dorze można
kozikiem się dziabać i krzyczeć 'cóż za piękne cierpienie i jak mi cudownie się
hartować!'. Przecież ból sygnalizuje coś złego i trzeba z nim walczyć a nie
trwać. A jak walczyć - właśnie...

[Gość: gadula]

Gość portalu: Y napisał(a):

&#62 bol jest motorem rozwoju,
&#62 &#62 budzi nas z letargu i kaze sie zastanawiac nad
&#62 &#62 wartoscia swojego zycia, hartuje nas, (...). Z
&#62 &#62 odpowiednim podejsciem mozna sie cieszyć bolem,
&#62 &#62 przypominaj sobie czesto ze to minie i jak wtedy
&#62 &#62 bedziesz sie czuc odlotowo!
&#62
&#62 Wybacz, ale to co napisałaś, to idiotyzm! Równie dorze można
&#62 kozikiem się dziabać i krzyczeć 'cóż za piękne cierpienie i jak mi cudownie się
&#62
&#62 hartować!'. Przecież ból sygnalizuje coś złego i trzeba z nim walczyć a nie
&#62 trwać. A jak walczyć - właśnie...

czy ty czasami nie pochodzisz z kielc?

[Gość: all]

Ból, jak napisałaś, sygnalizuje coś złego.
Ale - waczyć z bólem?
Można unikać sytuacji, które ból wywołują. Nie pchać się w nie na własne
życzenie - ale walczyć - z kim i o co.
Nauczyć się przeżywać ból i cierpienie naprawdę warto.
To tak jak przejść na drugą stronę fali.
Jeżeli czegoś się nie przeżyje - nie zostawi za sobą to bedzie wracać jak fala.

[Gość: Y]

Zastanów się, co napisałaś/eś, bo ton sygnalizował sprzeciw, a treść
była w 100% zgodna z moją. Ból jest zły i jeśli już się pojawi, to trzeba
znaleźć wyjście jak najszybciej, bo inaczej na pewno stanie się coś złego.

[Gość: all]

Bo odpisałem na zdziwienie gaduli

[Gość: Y]

Oczywiście. Wybacz

[Gość: gadula]

Bardzo powszechnym błędem, jaki popełniamy,
na co dzień jest nasze powierzchowne podejście do problemów
stosując skróty i chwilowe rozwiązania.
Na pewno zasłona przed ogniem uchroni nas przed oparzeniem.
Lecz czy ta zasłona pomoże nam w uniknięciu pożaru w przyszłości?
I tu macie duże pole do popisu analizując i obserwując przyczyny,
warunki, jak i siebie samych w danych okolicznościach,
które doprowadziły do pożaru zamiast chować głowę w piasek.
W taki tez sposób uczymy się o środowisku nas otaczającym oraz o zagrożeniach,
jakie mogą zaistnieć na naszej drodze życia, co jest częścią integralna naszego
rozwoju jak i naszej osobowości. Nikt nie nawołuje Was do masochizmu.

[Gość: Sylwia]

Gość portalu: Y napisał(a):

&#62 bol jest motorem rozwoju,
&#62 &#62 budzi nas z letargu i kaze sie zastanawiac nad
&#62 &#62 wartoscia swojego zycia, hartuje nas, (...). Z
&#62 &#62 odpowiednim podejsciem mozna sie cieszyć bolem,
&#62 &#62 przypominaj sobie czesto ze to minie i jak wtedy
&#62 &#62 bedziesz sie czuc odlotowo!
&#62
&#62 Wybacz, ale to co napisałaś, to idiotyzm!
Równie dorze można
&#62 kozikiem się dziabać i krzyczeć 'cóż za piękne
cierpienie i jak mi cudownie się
&#62
&#62 hartować!'. Przecież ból sygnalizuje coś złego i
trzeba z nim walczyć a nie
&#62 trwać. A jak walczyć - właśnie...


Bol sygnalizuje cos zlego, i dlatego wlasnie jest
motorem rozwoju, bo uswiadamiamy sobie cos jest nie tak
trzeba cos zmienic, moze swoje postepowanie, moze
wlasna postawe wobec rzeczywistości, moze hierarchie
wartości. W ten sposob sie rozwijamy. Gdy bedziesz
wiecznie za wszelka cene unikal bolu, narazasz sie na
stagnacje w sferze duchowej, z cierpienia psychicznego
czerpali inspiracje poeci, kompozytorzy, malarze,
calkiem szczesliwa moze byc jedynie krowa na pastwisku,
jak ja muchy za bardzo nie gryza. Ja nie mowie o tym by
szukac cierpiennia, albo w nim pasywnie trwac. Czy
chcesz tego czy nie, zawsze w zyciu bedziesz napotykal
problemy ktore ci przyspoza bolu, i w twoim interesie
jest nauczyc sie jak je przetrwac, a nie trwac w nich.
Zreszta juz z tej dyskusji wynika ze proste i szybkie
sposoby walki z cierpieniem, nie zawsze przynosza
skutek tak od reki.
pozdrawiam

[Gość: jaro]

Jedni twierdzą że życie powinno być słodkie i pełne przyjemości, inni, że pełne
cierpienia, trudu i pracy. Przedstawicieli obydwu nurtów pozostawiam sobie w
ich własnym samozadowoleniu. Jak jest każdy widzi, i zawsze jest miejsce na
humor, który pozwala się dystansować do rzeczywistości, jak i jest miejsce na
smutek i cierpienie, bo jeżeli wydarzyło się coś, co co powoduje ból i smutek,
to nie ma co od tego uciekać. Kaleczyć się specjalnie - to już jednak choroba.
Natomiast jeśli już żyjemy, ryzykujemy swoją wrażliwość poprzez związki,
otwartość, intymność, to ja się z tego nie mam zamiaru wycofywać, choćby nieraz
mialo zaboleć.

[Gość: Y]

Po pierwsze: 'radzić sobie' wskazuje na fakt, a więc ból który już
istnieje. Chodzi o to, jak wyjść z tej sytuacji, a nie jak się ustrzec przed
ewentualnym przyszłym bólem.
Po drugie: nobilitacja bólu jest - wybaczcie - idiotyzmem, który nie ma
uzasadnienia racjonalnego i wynikać może co najwyżej z jakieś ideologii.
Pozytywna rzecz, która wynika z cierpienia, to to, że hartuje na nastepne razy,
jak szczepionka; warunek zaś jest taki, że a) dawka szczepionki jest łagodna, a
nie końska, mogąca wyniszczyć organizm b) później wystąpi dana poważna choroba,
bo inaczej szczepionka nieprzydatna, prawda?
Po trzecie: teoretyczne 'uszlachetnienie' jest rzeczą dość względną,
zwłaszcza wobec realnośći bólu i stwierdzam, że nikt przy zdrowy zmysłach jej
nie wybiera. Co najwyżej, już doświadczając bólu, staramy się jakoś w oczach
świata podnieść swoją wartość: 'ale za to jak nam dusza pięknieje'.
N'est-ce pas?

[Gość: gadula]

Pamiętam jak ktoś narzekał na ból głowy
to mój stary przyjaciel z Polski zwykł radzić:
mnie jak ząb bolał to go wyrwałem.


Gość portalu: Y napisał(a):

&#62 Po pierwsze: 'radzić sobie' wskazuje na fakt, a więc ból który już
&#62 istnieje. Chodzi o to, jak wyjść z tej sytuacji, a nie jak się ustrzec przed
&#62 ewentualnym przyszłym bólem.
&#62 Po drugie: nobilitacja bólu jest - wybaczcie - idiotyzmem, który nie ma
&#62
&#62 uzasadnienia racjonalnego i wynikać może co najwyżej z jakieś ideologii.
&#62 Pozytywna rzecz, która wynika z cierpienia, to to, że hartuje na nastepne razy,
&#62
&#62 jak szczepionka; warunek zaś jest taki, że a) dawka szczepionki jest łagodna, a
&#62
&#62 nie końska, mogąca wyniszczyć organizm b) później wystąpi dana poważna choroba,
&#62
&#62 bo inaczej szczepionka nieprzydatna, prawda?
&#62 Po trzecie: teoretyczne 'uszlachetnienie' jest rzeczą dość względną,
&#62 zwłaszcza wobec realnośći bólu i stwierdzam, że nikt przy zdrowy zmysłach jej
&#62 nie wybiera. Co najwyżej, już doświadczając bólu, staramy się jakoś w oczach
&#62 świata podnieść swoją wartość: 'ale za to jak nam dusza pięknieje'.
&#62 N'est-ce pas?

[Gość: jaro]

Właściwie to Ty mnie sprowokowałaś do rozwinięcia tematu, ale wyslalem post
zaadresowany do Kizi. Już taki balaganiarz jestem. Powodzenia.

[Gość: Kizi]

Ty mnie trzymasz przy zyciu, zreszta wszyscy, dzięki
Czy to sie nazywa terapia grupowa? :))

[Gość: gadula]

Gość portalu: Kizi napisał(a):

&#62 Ty mnie trzymasz przy zyciu, zreszta wszyscy, dzięki
&#62 Czy to sie nazywa terapia grupowa? :))

...dlaczego ja się tak strasznie wkurzam?

[Gość: all]

On nie odszedł - on uciekł!
Uciekł,a Ty go zatrzymujesz w swoim sercu.
Dlaczego uciekał?
Dlaczego chcesz go zatrzymać?
Więc pozwól mu odejść, chyba że chcesz z nim być.

[Gość: Ped]

Twoj byly ma niewatpliwie cechy typowego mezczyzny
stworzonego do poligamii , a jest to oznaka wysokiej
wartosciowosci biologicznej . Zaniedbalas sprawe ,
byloby lepiej gdyby musial Ci placic alimenty .
Wypowiedz sie w watku poliandria czyli wielomestwo .
POzdrawiam.

[Gość: Kizi]

Gość portalu: Ped napisał(a):

&#62 Twoj byly ma niewatpliwie cechy typowego mezczyzny
&#62 stworzonego do poligamii , a jest to oznaka wysokiej
&#62 wartosciowosci biologicznej . Zaniedbalas sprawe ,
&#62 byloby lepiej gdyby musial Ci placic alimenty .
&#62 Wypowiedz sie w watku poliandria czyli wielomestwo .
&#62 POzdrawiam.

Tu sie zgadzam, mógłby mieć trzy zony bez strat dla siebuie emocjonalnych.
Co do zaniedbania, trzeba być trochę odpowiedzialnym, nie uważasz? Ja wiem co to
znaczy wychowywać samemu dziecko, bo robię to od 10 lat, wiem że to jest krzywda
dla dzieciaka i świadomie nigdy bym dziecku tego nie zgotowała.
Poza tym nie wierzę w to że dziecko może zatrzymac męzczyznę,\.Jezu ale by był
szok jakbym mu oświadczyła że zostanie ojcem.Nie potrafię sobie nawet wyobrazic
jego reakcji.Zresztą to nie byłoby feer, bo na samym początku omówiliśmy te
sparwe dokładnie, że żadnych dzieci z tegio nie będzie.

[Gość: Kizi]

Gość portalu: all napisał(a):

&#62 On nie odszedł - on uciekł!
&#62 Uciekł,a Ty go zatrzymujesz w swoim sercu.
&#62 Dlaczego uciekał?
&#62 Dlaczego chcesz go zatrzymać?
&#62 Więc pozwól mu odejść, chyba że chcesz z nim być.


A co za różnica w jakim tempie ? Odejść czy uciec, chociaż ja akurat odnoszę
przeciwne wrażenie tzn.gdyby stać go było na radykalną ucieczkę wszystko byłoby
prostsze i łatwiejsze. Dlaczego uciekł? Tego to ja niestety nie wiem, być może od
początku zakładał że to będzie na krótko albo ja wiem co? a może po prostu jestem
nudna? Nie tak naprawdę to myślę,że pociągam facetów którzy lubia silne kobiety,
samodzielne, niezależne itd.A ja tak naprawde taka nie jestem, moge sprawiać
takie wrażenie, życie mnie do tego zmusza.Jak już sie zaangażuje to siłą rzeczy
odsłania się prawdziwe ja i wtedy facet zmyka? Tu chyba było to samo.Boże!
Dalczego chcę go zatrzymać? NIE WIEM! Właściwie nie chcę go juz zatrzymać chcę
żeby przestać za nim tęsknić!Co to jest? Że ma piękne oczy? Przecież to nie ma
sensu. Nie chyba tęsknię za czasem kiedy było dobrze bardziej niż za nim samym?
Ja już sama nie wiem!!!
Haniu dzięki za dobre słowa

[Gość: allex]

Trudno mi wyobrazic sobie jaki on był. Widze jaki jest. To tchórz, nie
mężczyzna, choć bardzo "męskie" jest jego zachowanie.
Obserwuje ogólnopolski "kryzys mężczyzny". Polega on krótko mówiąc na ucieczce
od odpowiedzialności. To takie krycie się "pod spódnicę". Ciepło, wygodnie i
warto tam trzymać główkę bo jedno widać, od zagrożeń chroni spódnica.
Decyzję we współczesnych związkach podejmuje kobieta - ale to na marginesie.
Myślę, że bardzo twoje życie koncentrowało się na tym chłopięciu. Tak czekać do
20, planować jak będzie przebiegało spotkanie, spieszyc się aby zdążyć
przed..., uważać aby nie zepsuc czegoś. Potem te rozmyślania - gdybym postąpiła
inaczej.., gdybym była bardziej cierpliwa....
Gdy odszedł pozostała pustka. Nie tylko wolny czas, ale brak tego napięcia
przed spotkaniem, brak huśtawki uczuć od złości do euforii, brak sensu.
O tym czy jest się razem decyduje nie tylko fizyczna obecność.
Nie pozwalasz mu odejść bo pustka nie może byc taka absolutna.
Spróbujzrobić sobie taki bilans;
- napisać co zyskałaś a co straciłaś będąć z nim.
- napisać co ci dawał ten związek - czym zastąpić ewentualne zyski.
- napisać list pożegnalnym i powiedzieć mu w tym liście wszystko to, czego nie
zdążyłas mu powiedziec lub nie powiedziałas bo uważałaś, że było kiedyś
niestosowne (nie musisz wysyłać).
- powiedzieć mu co sądzisz o facetach bez honoru. (jeżeli uznasz, że to dla
ciebie zbyt duży wysiłek, powiedz to koledze, który najbardziej go przypomina
lub napisz na forum.
A następnie pójdź do fryzjera, a potem do kawiarni, rozejrzyj się ilu jest
przystojnych facetów. Policz ilu Ci sie spodobało.
Powodzenia

[Gość: Kizi]

Wszystko to szera prawda,niestety to wszystko już w zasadzie zrobiłam,tak jak
już pisałam,co ztego że rozumiem,to jest właśnie mój problem,tak jakby
siedziały we mnie dwie osoby,jedna drugiej nie jest w stanie pomóc...Sęk w tym
że kiedy patrzę na innych facetów to czasem a nawet często myślę sobie:jest
przystojny,może się podobać..i takie tam,ale mnie żaden się nie podoba,bo zaraz
następna myśl to jest o nim.
Kryzys? nie chyba nie jest aż tak źle,to są koszty przemian
socjologicznych ,chyba?tak myślę.
Dzięki że sie odezwałeś :)

[Gość: gadula]

czy pochodzisz z rozbitej rodziny?


Gość portalu: Kizi napisał(a):

&#62 Wszystko to szera prawda,niestety to wszystko już w zasadzie zrobiłam,tak jak
&#62 już pisałam,co ztego że rozumiem,to jest właśnie mój problem,tak jakby
&#62 siedziały we mnie dwie osoby,jedna drugiej nie jest w stanie pomóc...Sęk w tym
&#62 że kiedy patrzę na innych facetów to czasem a nawet często myślę sobie:jest
&#62 przystojny,może się podobać..i takie tam,ale mnie żaden się nie podoba,bo zaraz
&#62
&#62 następna myśl to jest o nim.
&#62 Kryzys? nie chyba nie jest aż tak źle,to są koszty przemian
&#62 socjologicznych ,chyba?tak myślę.
&#62 Dzięki że sie odezwałeś :)

[Gość: Kizi]

Nie, rodzina p[ełna, bez problemów finansowych, żadna patologia społeczna,
czworo rodzeństwa,rodzice się kochali/tak sądzę/ żadnego kompleksu Edypa etc.
Co jeszcze jest potrzebne Gaduło do dobrej diagnozy? :)
Pozdrawiam

[Gość: gadula]

nie denerwuj sie...

Gość portalu: Kizi napisał(a):

&#62 Nie, rodzina p[ełna, bez problemów finansowych, żadna patologia społeczna,
&#62 czworo rodzeństwa,rodzice się kochali/tak sądzę/ żadnego kompleksu Edypa etc.
&#62 Co jeszcze jest potrzebne Gaduło do dobrej diagnozy? :)
&#62 Pozdrawiam

[Gość: gadula]

Jeżeli nie masz nic przeciwko temu to chciałbym wiedzieć czy obecny związek jest
Twoim pierwszym związkiem. Jeżeli nie to chciałbym wiedzieć jak uprzednie Twoje
związki z mężczyznami się kończyły.
Podobna informacja o Twoim partnerze łącznie z informacja o jego rodzinie jest
mile widziana.
:)


Gość portalu: Kizi napisał(a):

&#62 Nie, rodzina p[ełna, bez problemów finansowych, żadna patologia społeczna,
&#62 czworo rodzeństwa,rodzice się kochali/tak sądzę/ żadnego kompleksu Edypa etc.
&#62 Co jeszcze jest potrzebne Gaduło do dobrej diagnozy? :)
&#62 Pozdrawiam

[Gość: Kicia]

Gość portalu: Kizi napisał(a):

&#62 A tak mogę powiedzieć czemu nie.Nie jest draniem dlatego że mnie zostawił, bo
&#62 wymagać od kogoś aby panował nad swoimi uczuciami jest szaleństwem i
&#62 niemożliwością.Jest draniem bo zrobił to w sposób najgorszy z możliwych metodą
&#62 uników i wykrętów.Np.twierdzil że nie może się ze mną spotkać bo musi iść do
&#62 Banku /a zwykle spotykaliśmy się po 20:00/itp.głupoty.Jak chciałam z nim o tym
&#62 porozmawiać to oświadczył mi że nie ma o czym bo z jego strony nic się nie
&#62 zmieniło,ja jestem przewrażliwiona a on ma dużo obowiązków. Myślę że on chciał
&#62 żebym się obraziła i zerwała z nim i wszystko byłoby ok.a jeśli ja nie chcę
&#62 palić mostów to jeszcze lepiej.Więc ja wylałam milion łez w poduszkę i tak od 3
&#62
&#62 mc.Czy to nie draństwo? Dzięki Jaro za dobre słowa, chyba trafiłeś w samo
&#62 sedno.To boli najbardziej nielojalność.Tylko właściwie co to jest w związkach
&#62 uczuciowych? Wierność? Dotrzymywanie słowa? Jeszcze coś innego?
&#62 Dobrej nocy /i nie samotnej/wszystkim.


A propos drania - nie wiem , czy to takie najgorsze metody. Mnie facet puścił w
trąbe dokładnie tymi samymi metodami, też myślałam, że wiekszą świnią nie można
być. A tymczasem okazuje się, że to typowe. A jak sobie poradzić? Czas goi rany!
A w międzyczasie nie marnuj czasu - wypełnij go sobie na maksa - spotkaniami,
pracą, zajęciami, sportem i cholera wie czym. I w końcu coś się zacznie zmieniać.
A na razie nie złość się na siebie, że cierpisz, bo to normalne.

[Gość: jaro]

&#62"dbac o najważniejszy zwiazek i spokojnie przezywac
&#62rozne trafienia zauroczenia, z dystansem, bez
&#62uszczerbku dla partnera, siebie i otoczenia."

Nie opieram się tu na żadnych pracach teoretycznych, raczej na własnym
doświadczeniu. Niezależnie od temperamentu, duża część ludzi działa
sytuacyjnie. Jest duża grupa ludzi, myślę, że będzie tu można wrzucić większość
facetów, którzy żyją bez jakiegoś głębszego planu życiowego. Nie chodzi o taki
pan w punktach, tylko o o coś co można okteślić jako ufność co do wartości,
spokój wobec życiowych wydarzeń. Natomiast większości ludzi od czasu do czasu
zdarzają się bardzo pozytywne "zaburzenia" emocjonalne. Poznajemy kogoś,
zaczyna przyśpieszać tętno itp. Nie zachodzi logiczny związek pomiędzy naszym
stanem (wolny/zajęty) a takimi wydarzeniami. Może skąd inąd się okazać, że dość
szybko z kimś się zaprzyjaźniliśmy ni stąd ni zowąd, nawet bez żadnych
sensacji. Samo takie wydarzenie nie jest problemem. Osoba, która działa
sytuacyjnie, jest zdezorientowana, jak dziecko traci zainteresowanie jedną
zabawką, sięga po drugą. Kiedy ma się jakieś wewnętrzne zaufanie co do
watrości, w tym co do wartości własnej osoby, można pokusić się o takie
ukształtowanie tej więzi, aby nie ucierpiały osoby, na których nam zależy, aby
mieć dobrych przyjaciół itp. Po prostu jest pewna hierarchia,
pewne "priorytety" i tu można kształtować wierność, zaufanie. Oczywiście nawet
tej najważniejszej osobie nie można pozwolić na całkowite "zawłaszczenie". Nie
można też samemu być totalnie "zawłaszczającym". Natomiast właśnie chodzi o to,
żeby nie zaniedbywać najważniejszych więzi, wypośrodkować, być aktywnie
obecnym.To może troche pompatycznie brzmieć, ale na codzień jest całkiem
zabawne.

[Gość: Kizi]

co rozumiesz przez to ,że to jest zabawne?

[Gość: jaro]

Po prostu generalnie cieszę się życiem, jest to wyraz mojej radości życia,
często używam słowa "zabawny" jako zamiennika dla :ciekawy, kształcący,
zapewniający rozwój, pozytywny, dobry itp. Jeśli coś mnie bawi, to nie może być
złe z założenia. Rozwiązywanie problemów, długie marsze, sparingi (nawet jak mi
koledzy doleją, co jest raczej trudne), godzenie się po kłótni jest fajne,
zabawne itp. Bo to kwintesencja życia!

do Jaro

[kokosanka]

Gratulacje. Z twoich refleksji wynika, ze jestes jednym z nielicznych
inteligentnych, wrazliwych, porzadnych facetow. Milo jest wiedziec, ze tacy
chodza po ziemi.

Wspolczuje Kizi...
Wlasnie tez mam okazje przezywac rozterki, bo poslalam w diably faceta, ktory
po prawie roku zarliwego romansu twierdzi, ze mu zalezy, ale nie wie, czy mnie
naprawde kocha, ze fajnie bedzie wychowywac dzieci, ale nie teraz... Ze
moglibysmy razem zamieszkac, ale moze jednak nie... Uznalam, ze potrzebny mu
czas na przemyslenie sprawy, niech sobie pobedzie sam - jesli zateskni,
zadzwoni, jesli nie zateskni - trudno, widocznie i tak mialo utonac...
Srednio co pol godziny mam odruch, zeby mu chociaz wyslac malutkiego SMSika...
ale niech to diabli. Nie jestem dzieckiem, on tez.

Wachluje sie dzisiejsza prasa, w sercu ciernie.
Ide dzisiaj na piwo z kolegami z pracy (trzech very sympatycznych asystentow).
Bez zadnych ekscesow, rzecz jasna - pogadac i potanczyc. Potem pojde spac,
zadowolona, ze zrzucilam dwa kilo ;)

[Gość: allex]

Naprawdę!? Zrobiłaś wszystko to co napisałem. Byłaś u fryzjera? Zrobiłaś sobie
jakieś przyjemnośći? Sklęłas go porządnie?
Czy tylko patrzysz na przechodzących facetów i wspominasz jaki to on był piekny
i jakie oczka miał ładniutkie.
Popatrz w lustro - na pewno zasługujesz na faceta a nie na "półfaceta".
Oburzyłaś się na ten "Kompleks Edypa" - ty go nie masz ale on?
Nazwa kompleksu, pochodzi z mitu o Edypie, który to, zabił ojca i ożenił się ze
swoją matką.
Co z tego wynika.
Faceci z kompleksem tak naprawdę nie chcą oderwać się od mamusi. Nie potrafią
wyruszyć w podróż jaką jest życie wyłącznie z inna niz mamusia osobą. Boją się
panicznie życia i zawsze coś muszą mieć w odwodzie. mamusię albo związek. który
mamusia akceptuje i układa. Samodzielnie nie potrafią podjąć decyzji. Nawet
rozstając się kombinują tak aby to partnerka powiedziała - Odejdź. Jeżeli to
się nie udaje odchodzą bez słowa wyjaśnienia. Nie jest to tak, że facet skacze
z kwiatka na kwiatek i nie ma "priorytetów". Skacze ten co ma "mamusię" jeżeli
brakuje jej fizycznie bywa to np. jego żona, która sprawdza się w tej roli.
Rola mamusi to przyjęcie odpowiedzialności za faceta, za wspólny związek.
To o relacji z mamusią.
Druga sprawa to relacje z tatusiem.
Edyp potraktował swojego ojca jako rywala. Współcześni Edypowie też wywodzą się
z takiego układu, w którym ojciec jest rywalem.
Kryzys mężczyzny sprzyja temu. Współczesny mężczyzna nie przyjmujący
odpowiedzialności staje się "rywalem" własnych dzieci, bo wchodzi w ich rolę.
"Rywalizuje" z dziećmi o "opieke" sprawowaną przez kobiete, przyjmuje osobowość
starszego synka (np. poprzez skoki na kwiatowym klombie)
Mężczyzna podejmuje rywalizację na płaszczyźnie dzieci. Dobrze to widać
obserwując np. zaloty podtatusiałych amantów.
Nie chcę ci obrzydzać facetów, ale on nie był pewnie "TWÓJ"
Jak zobaczysz tego Twojego tak naprawdę Twojego, to będziesz wiedziała. To
będzie takie coś, co z głebi duszy powie Ci - To ON. Tego nie da się opisać. To
trzeba przeżyć. Można czekać długo, bardzo długo ale ludzie spotykają się i
trafiają na siebie. Wtedy nie jest ważna ani mamusia, ani godzina, ani wspólna
praca. Jesteście WY.
Wiem coś o tym, bom facet i dużo życia mam już za sobą.

[Gość: Norma]

Duzo już tu madrych rzeczy napisano. Zwłaszcza jest mi bliskie to, co pisze
Jaro. Mam nadzieję, że w odróżnieniu od tych i owych, udaje Ci się żyć tak jak
mówisz i to nie tylko deklaracje.Pozdrawiam!
Ale - ad rem. Ja sobie myślę, że kiedy się kogoś traci, to tak jakby ktoś mi
umarł. Czyli - żałoba. A ona ma swoje prawa i wymaga czasu. Mądrze oglądanego i
mierzonego.Nie można pewnych rzeczy przeskoczyć, bo przylepię sobie maskę: "Ze
mną o'k", ale problem pozostanie, tylko bardzo głęboko i dorwie mnie w
najbardziej nieodpowiednim momencie. Czas nie leczy ran. On najwyżej jest jak
powietrze, w którym rana się goi. Ja na przykład zawsze potrzebuję czegoś w
rodzaju "cudu" - zmiany optyki, innego słońca - nie wiem, trudno to
wytłumaczyć. Po prostu czasem ktoś coś powie, coś przeczytam, zobaczę film - i
rana zaczyna się goić. Pewnie, że pozostaje żal - ale ostatecznie - kto
powiedział, że mamy zapomnieć? To racja, że rozwijamy się w bólu, a dokładniej
przez kryzysy. Ale racja też, że kiedy mnie boli, to nic mnie taka
optymistyczna teoria nie interesuje. Mogę zobaczyć, że jestem mądrzejsza,
bardziej "dojrzała" czy coś tam, ale to być może dopiero za ileś lat. Na razie
jest jak jest i boli. I tylko jest ważne, żeby sie nie nurzać i nie epatować
cierpieniem. To taka masochistyczna przyjemność: jak jestem wrażliwa i
nieszczęśliwa! Przyzwyczajamy się do tego stanu i - skoro serduszko wolne od
pozytywnych uczuć - to niech przynajmniej zajmie sie bólem. Cierpienie ma
strukturę spirali i gdy mu się przyglądamy - zaczyna nas wciągać.Trzeba zacząć
powoli robic coś dla siebie. Ja kiedyś odprawiłam "rytuał" pożegnania,
ukoronowany zakupem czegoś drogiego - juz nawet nie pamiętam - czy to była
szminka od Diora, czy coś z biżuterii. Grunt, że podziałało. Trzymam kciuki - i
nie uciekaj od Przyjaciół, Kiziu!

[Gość: Kizi]

Świete słowa!!!!!może moje biadolenie na tym forum jest takim masochistycznym
użalaniem się nad sobą?chociaż chyba raczej nie,ja po prostu w pewnym momencie
znalazłam się w takim miejscu/w sensie emocjonalnym/że nie wiedziałam już co
zrobić.Jak człowiek nie może sobie poradzic z bólem,który jest taki,że każe ci
się zwijać w kłębek,jak w pewnym momencie dociera do ciebie że bez powodu
krzyczysz na dziecko i przez swoje "fochy" czy też jak inni by
powiedzieli "muchy w nosie" krzywdzisz kogos kto bezsprzecznie jest dla ciebie
najważniejszy, to chwycisz się nawet brzytwy,żeby tylko wyrwać się z
tego"zaklętego kręgu".Nawet takiego sposobu jak krzyk na forum.Bo może jest
tam ktos kto wie co zrobić?a jesli nie to i tak wiele,zobaczyć że chociażby w
tym wirtualnym wymiarze nie jesteś sama.Żałoba?tak ale jak można pochować kogoś
na kogo jestes zmuszona patrzeć co dnia?

[Gość: Norma]

Fakt. Nie wyobrażam sobie jak mozna kogos pochować patrząc na niego co dzień.
Nie sadzę, żeby Twoje pojawienie sie na forum było objawem masochizmu. Wrecz
przeciwnie - masochista chodzi po swiecie z "gębą" a gdy ktos chce mu pomóc,
robi tylko kolejna minę i deklaruje "ty i tak tego nie zrozumiesz". Nikt tutaj
ani gdzie indziej nie przeżyje Twojego bólu, poniżenia, rozczarowania, ale
jakoś tak łatwiej, gdy się rozmawia i troche patrzy na wszystko oczami innych
ludzi. Zapewniam Cię - ja też znam taki ból, kiedy żyć się nie chce i umrzeć
też nie ma się siły i nie uważam, żebyś do tego nie miała prawa. My często
radzimy osobom które cierpią, a pocieszamy tych, którym potrzebna jest
konkretna pomoc. Tu jest błąd. Jak ktoś cierpi, to teksty: "weź się w
garść", "wszystko bedzie o'k" są dobijające i daja Ci tylko poczucie, że nikt
Cie nie rozumie. Czasem robisz cos dla dziecka - to bywa motywacją, no chyba,
że za bardzo przypomina swojego ojca...

[Gość: Kizi]

Pouczające,kształcące,rozwijające,tylko dlaczego nie chce pomóc?A ja się nie
oburzam i nie obrażam,wyrażenie którego użyłam,to miał być przykład zwykle
wymienianych czynników nasilających,czy powodujących zaburzenia
emocjonalne.Często ,być może moje wypowiedzi nie są zbyt klarowne,no cóż,stres
albo nieusctwo,na jedno wychodzi.Dlamnie jest bardzo ważna taka wymiana myśli
nawet jeśli czasem dochodzi do nieporozumień/w końcu to tylko słowa.../a Twoje
pytania? tak naprawdę wszystko to zrobiłam,jako chyba najpopularniejszą
odtrutkę.Po co miałabym kłamać,tu w tym miejscu,jaki miałoby to sens? Może to
wszystko jakaś chemia organizmu albo ja juz nie wiem co.Pewnie kilkaset lat
temu osądzono by to szybko,jako rzucenie uroku lub coś takiego.Ja nie tylko
przyjźałam się facetom na ulicy,ale nawet w desperacji zaczęłam chodzić na
randki w ciemno,w nadziei że znajde jakiś"klin" jak mi tu ktoś też już
doradzał.Niestety nic z tego nie wyszło.Dzięki za życzliwość /inie jest to
ironia/Kizi

[Gość: allex]

Bardzo madrze ktos napisał, że żałoba ma swoje prawa. Jednym z nich jest czas.
Nie da się go przeskoczyć. Czasami pomaga głowa - tłumaczenie i tak musiało do
tego dojść, nie warto żałować. Pisanie o kompleksie Edypa i kryzysie mężczyzny
miało to na celu.
Nie pomaga. Trzeba inaczej...
Żal po stracie, czy żałoba zawiera jakiś element ulgi. To już koniec...
Czasami można się na tym oprzeć.
Jest to czasami światełko w mroku.
Zapewniam o swojej życzliwości.

[Gość: Kizi]

DZIĘKUJĘ :)

[Gość: Kizi]

Zgadzam się że jesli coś nas cieszy to nie może być złe,choc ostatnio zaczęłam
się nad tym zastanawiać i przyszła mi taka myśl do głowy:psychopatów może
bawić ,cieszyc zabijanie ale czy można powiedzięć że to jest dobre? co o tym
sądzisz?

[Gość: jaro]

No nie bądźmy tak żelaznie konsekwentni! To że to co się robi i cieszy nie
pozostaje w logicznym związku z tym co dobre i złe. Ale powiedziałbym, że
ludzie, którzy mają pasje, zainteresowania, jakąś wewnętrzną radość życia, o
wiele bardziej prawdopodobnie postępują etycznie. Choć nie jest to reguła.
Nawet nie chodzi mi o kwalifikację moralną, ale o przejaw jakiegoś
wewnętrznego dynamizmu, który pcha nas w stronę rozwoju. A określić co jest
kryterium rozwoju? Reykowski poświęcił gdzieś temu zagadnieniu jeden a może
więcej rozdziałów i nic ciekawego nie wymyślił. Dąbrowski pisał o rozwoju jako
warunku zdrowia psych. A w każdym razie z obserwacji: strzeżcie się kobiety
facetów bez zainteresowań, pasji i hobby, albo o jednostronnych
zainteresowaniach i hobby, mówiąc językiem przytaczanego Dąbrowskiego -
zintegrowanych "jednoosiowo".

[Gość: Kizi]

NIC DODAĆ NIC UJĄĆ!!!

[Gość: Thades]

Sprawa jest trudna i łatwa zarazem. Najlepiej poznać kogoś innego. Nie musi to
byc wielka miłość, ale musisz czuć się przy tym kimś swobodnie, beztrosko.
Cieszyć się kego towarzystwem. Inny sposób to zajmij się czymś na przykład
sportem.

[Gość: Janek]

Kizi, nie próbuj wybić klina klinem bo to mit i koniec. Potrzeba czasu, choćby
nie wiem jaki to był banał. Mi nie wystarczyły 4 m-ce mimo, że nie widywałem
ukochanej na oczy. jeśli spróbujesz wybijać klin klinem, bedziesz miała jakąś
satyfakcję, a moze będzie Ci przez to lżej. Tylko przez chwilę. potem jak
wrócisz do domu, znowu poczujesz że go kiedyś straciłaś.
Twój problem jest taki: im dłuzej go widujesz i spotykasz tym jest Ci trudniej,
bo wracają wspomnienia. Nikt nie jest z kamienia. Takie są konsekwencje związku
z kimś z pracy (sorry za ton moralizatorski) i ku przestrodze!
Praca, hobby, przyjaciele i n i c n a s i ł ę. A pewnego dnia spotkasz
takiego faceta, ze Ci nogi zmiekną i poczujesz, jakby Cie piorun poraził.
Zobaczysz
Pozdrowienia

[Gość: Kizi]

Przez to właśnie,że w takich sytuacjach piorun cię poraża,to na nic zdają się
wszelkie zasady o których wspomniałeś jak:np.nie w pracy. ale dzięki za
wsparcie.A na marginesie innej twojej wypowiedzi czy to nie jest klasyczny
przypadek tchórzostwa?
Pozdrawiam

Do Kizi

[Gość: Janek]

Kizi, moze jestem mało inteligentny albo nie pamietam wszystkich swoich listów:
ale powiedz o co Ci chodzi z tym tchórzostwem?
A co do rażenia piorunem, jest to jakiś zaczyn, katalizator. Nie mów jednak mi,
że Wy kobiety gubicie wtedy rozsądek i rozum. Przez cały czas przecież nas
oceniacie, taksujecie, robicie wywiad na nasz temat. A może pociąga Was w nas
to, że ten i ów mężczyzna to kobieciarz i po trosze drań?
Pozdrawiam

[Gość: Malwina]

rozum i rozsadek traci kazda kobieta. Obowiazkowo ! W innym przypadku nigdy by nic z historii
milosnych nie wyszlo ! trzeba byc szalonym by pokochac was, mezczyzn ! ;)

[Gość: Kizi]

ZGADZAM SIĘ W 100 %

[Gość: Kizi]

Jednak ci to powiem,nie wiem skąd wzięło się u ciebie takie przekonanie,to
trochę tak jakbyś postawił tezę,że kobiety w ogóle się nie zakochują-przecież
miłość jest slepa i wydaje mi się że bez względu na płeć.Każdy sądzi po sobie i
ja też. Boże, nie myslałam że to powiem:więcej optymizmu.CHYBA MI LEPIEJ.Co do
innego listu,to może to był inne Janek, chodziło mi o poparcie dla Kulki.Pzdr

[Gość: iwona]

Nie wiem czy dyskusja już się nie zakonczyła - ostatnia wiadomosc z 16.07., a ja dopiero
teraz trafiłam na twój temat - i jakbym czytałam o sobie. Od trzech miesiecy pracuje usilnie
nad tym , zeby zapomniec o facecie , z ktorym bylam przez ponad rok. Utrudnia to nie
tylko fakt , że razem pracujemy - skazana na codzienne widywanie go, sporo swoich mebli
mam w jego mieszkaniu ( nie mam ich gdzie przerzucic) - więc jest wciąż nić wiążąca nas,
ale najgorsze jest chyba to , że mam nieodparte wrażenie iż pasujemy do siebie idealnie
- co prawda na zasadzie różnic,ale to powoduje , że sie doskonale uzupełniamy ( z
czasem przeszłym nie mogę się pogodzić). Problem w tym, że tak myslę ja, a on ... no cóż
on sam nie wie co ma mysleć - bo choć wiek już ten ( 34 lata), to doswiadczenie żadne - i
to dosłownie - ja byłam pierwszą dziewczyną ( pierwszą, którą trzymał za rękę, którą
pocałował i przytulał - wszystko ze mną było pierwsze dla niego ). Po roku bycia razem -
dla mnie roku b. OK ( nie byłam ideałem i teraz wiem, że wiele rzeczy robiłam nie tak - nie
we własciwy sposób go uczyłam, za szybko wprowadziłam fizycznosć do związku - to go
poraziło i nie umie sobie poradzić z wlasnym popedem - ma obawy, ze to co nas łączy z
jego strony jest tylko fizycznym popędem , któremu nie może się oprzeć ) chociaż ze
związku wyszłam mocno skaleczona ( on typ intelektualisty analityka uczucie analizował
na tysiąc różnych sposobów a ja dawałam się w to wciągać - a teraz dalej analizuję :
dlaczego, co było moją winą itp ) trochę utraciłam wiarę w siebie, nie mogę się pogodzić z
rozpadem tego związku ( już nie wiem ile wrózek zaliczyłam ). I na nic tłumaczenia
wszystkich dookoła, że on nie jest mnie wart . Długo by pisać ( i tak ten mój list jest chyba
bardzo chaotyczny - za dużo do powiedzenia) - ale przesłanie jest jedno - nie jestes sama
Kiziu - a jak dasz sobie Ty radę to daj znać - może to mi da nadzieję.

do Iwony

[Gość: aaa]

Nie jestescie same,dlaczego my wszystkei baby jestesmy takie same?Dlaczego w
wiekszosci to my placzemy a oni maja nas w glebokim powazaniu.Nie wiem jak sie
skonczy moj obecny zwiazek,byc moze bedziemy razem plakac.Jak bedziesz miala
ochote ze mna pogadac,daj znac
Pozdrawiam

[Gość: IWONA]

Wiesz dlaczego to my cierpimy - bo niestety jestemy bardziej wrażliwe ( chociaż nie
wszystkie, bo znam dziewczyny, które obracają kilku chlopakow na raz bez żadnych
zahamowań - a ja - raz mi się zdarzyło, że poznałam równoczesnie dwóch b.fajnych
chlopaków - i co zamiast bawić się z obydwoma to ja nie chciałam żadnego ranić i
"musiałam " wybrać - głupia byłam i głupia zostałam , bo po 4 latach znajomosci z pracy
sprobowałam z nim związku ( on wczesniej czesto próbował na swój dziwny - b.niesmiały
sposób mnie zaczepić) , nauczyłam się go kochać, przywiązałam się do niego, czułam
się potrzebna - myslałam , ze ten to już napewno nie drań ( bo przecież taki
niedoswiadczony ) i co - skonczyl związek jak mu powiedziałam , że powinnismy
pomysleć o zaręczynach ( na walentynki było jeszcze cudownie, a pod koniec lutego już
kicha ) - stwierdził, ze jego uczucia są letnie . najgorsze jest to , że czując , że mnie
skrzywdził to i tak bardziej żal mi jego niż siebie ( bo widzę, że cierpi , bo ja cierpię - albo
chcę go widzieć doskonalszym niż jest ). tak czy inaczej jest mi ciężko i tłumaczę sobie ,
że następnym razem - jeżeli poznam następnego faceta - ostatnią rzeczą, którą zrobię to
sie tak zaangażuję - z moich obserwacji wynika , że im mniej się starasz ty, tym bardziej
się o ciebie starają - szkoda tylko, że w uczuciach musi rządzić wyrachowana kalkulacja.

do Iwony

[Gość: aaa]

Nie bardzo zrozumialam dlaczego sie rozstaliscie,co mu nie pasowalo,czyzby bal
sie wiazac na stale,bal sie odpowiedzialnosci??
Powiedz,dlaczego ludzie sie rozstaja mimo ze sie kochaja(o jak mi sie
zrymowalo),dla czyjego dobra to robia?A moze to "dobro" to tylko wymowka,a
chodzi o zupelnie co innego.Moj partner(ktory jest przy okazji zonaty i
dzieciaty,ja zreszta tez mam meza) stwierdzil ze byc moze powinien pozwolic mi
odejsc(mam duze watpliwosci czy warto angazowac sie w taki zwiazek),nie
unieszczesliwiac mnie-jak to okreslil.Powiedzial ze byc moze powinnam zwiazac
sie z mezczyzna bez zobowiazan.Nie wiem czy robi to faktycznie dla mojego dobra
czy byc moze nie zalezy mu tak na tym zwiazku? Jak myslisz?

ONI sie po prostu boja

[Gość: m.]

boja odpowiedzialnosci, boja zaangazowania, porazki, przyznania sie do uczuc,
kompromitacji. boja sie zmian, zwlaszcza kiedy wiaze sie to z opuszczeniem co
prawda beznamietnego, ale przytulnego gniazdka, bo wiaze sie to z
komplikacjami, wyrzutami i niepewnoscia, czy przypadkiem nie
zamienia "siekierki na kijek".

a zreszta, co ja k-wa wiem o kochaniu...

[Gość: Czarny]

Jezeli sie boimy to czemu wciaz przybywa malzenstw?Zobacz ile z tych malzenstw
jest szczesliwych!!!a moze podjol sluszna decyzje!!!

[mariposa]

Gość portalu: Czarny napisał(a):

&#62 Jezeli sie boimy to czemu wciaz przybywa malzenstw?Zobacz ile z tych malzenstw
&#62 jest szczesliwych!!!a moze podjol sluszna decyzje!!!

a ja dla odmiany widze, ile jest nieszczesliwych, ile malzenstw polega na
ogladaniu telewizji z tej samej kanapy (bo w kawalerce nie zmieszcza sie dwie),
ile osob zeni sie, bo tak trzeba, zeby ktos wypral, posprzatal i ugotowal, a ze
strony kobiet, zeby nie zostac panna z dzieckiem lub stara panna.

malzenstw przybywa moze ilosciowo (jest coraz wiecej ludzi), ale tempo wzrostu
slabnie. poza tym ilosc nie przechodzi bynajmniej w jakosc (czytaj trwalosc
malzenstw).

[Gość: Monika]

Ile można czekać? Nie wiem, ile Kizi ma lat, ale tak to już jest u kobiet, że
zegar biologiczny u kobiet cały czas tyka.

[Gość: monika]

Monisiu, ja w innym temacie, mam prośbę żebyś trzymała się pisowni naszego
(cześć jestem Monika) imienia dużą literą, ponieważ ja posługuję się
uproszczoną wersją czyli "monika" i zależy mi zwłaszcza w kontaktach z jednym
osobnikiem z innego wątku aby pozostać tam jedyną MONIKĄ rozumiesz o co mi
chodzi prawda? pa

[Gość: Matylda]

Niestety czas.... Mi to niegdyś zajęło pół roku.
Trzymaj się!

[Gość: Kizi]

WSZYSTKIM SERDECZNIE DZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE ,PADŁO TU WIELE GORZKICH ALE
PRAWDZIWYCH SŁÓW... Ponieważ wątek moim zdaniem sie wyczerpał,proponuję
uroczyste jego Z A M K N I Ę C I E co niniejszym ogłaszam. Kizi

[Gość: gonia]

......trzy miesiace?????? czasami trwa to cale zycie......... milosc nie jest racjonalna, a kiedy jest to
znaczy ze to nie milosc.