Swiatlo

[kwieto]

Czy zdarzylo sie wam kiedys spotkac osobe promieniujaca wrecz spontaniczna
radoscia? Taka o ktorej mozna powiedziec ze "rozjasnia" otoczenie w ktorym
sie znajduje? Nie chodzi mi o kogos, kto jest szczesliwy z jakiegos
konkretnego powodu (np. zdany egzamin czy cos takiego) ale kogos, kto z
zalozenia jest radosny, i potrafi sie ta radoscia ad hoc, spontanicznie
dzielic, wiedzac, ze to co robi, sprawia innym nie mniejsza frajde.
Duzo jest takich osob na swiecie?

[wredna2]

Ja nie spotkalam...i nie wiem czy chcialabym spotkac

bo to chyba musialby byc aniol...a ja boje sie takich nadprzyrodzonych zjaw_isk

a jezeli mialby to byc czlowiek z krwi i kosci , to jego wiecznie

promieniejace oblicze musialoby byc chyba dla otoczenia

wrednie

uciazliwe...

[kwieto]

Dlaczego uciazliwe? Caly chyc polegal na tym, ze otoczenie zarazilo sie ta
radoscia

[wredna2]

Ale radosc nosi sie w sobie, to nie infekcja zeby sie nia zarazac

wrrr.

[kwieto]

Tak, ale czasem jest cos/ktos, co radosc ta wywleka z Ciebie na wierzch czy
chcesz tego czy nie, i MUSISZ sie cieszyc :")

Swiatlo odblaskowe

[wredna2]

Tak, wiem... troche sie droczylam... to takie cieplo Najstarszych Staruczek
troche juz zdziecinnialych ale ktorych usmiech i kazde slowo plyna wprost z
serca i wylania sie oczami....

Ja niestety nigdy taka nie bede i to nie tylko dlatego, ze nie dozyje tego
wieku...:(((


wr.

[kwieto]

Eeetam, jeszcze masz szanse :")

[wredna2]

Jesli chodzi o lata to rzeczywiscie troche mi brakuje do wieku
Najstarszej Starowinki..:)
co do reszty... trzymam Cie za slowo

wr.

[kwieto]

:"))))))))))))))))

[ta_mar_ta]

Spotkałam taka osobę, była spontaniczna i radosna, wreszcie nadspontaniczna i
nadradosna.
Okazała się być osobą bardzo chorą i potrzebująca pomocy psychiatry.

Nawet wówczas, gdy objawy choroby były rażąco oczywiste, otaczający ją ludzie
oczekiwali od niej ,że bedzie ich zabawiać i "opromieniać" radością.
Jej niestrudzoną chęć do zabawy egoistycznie wykorzystywali.

Długo nie mogli uwierzyć,że kipiąca spontaniczność i radość była wyrazem
zaburzonych emocji.

Wolę, gdy ktoś opromienia mnie ciepłem i spokojem, nie jest źle, gdy ma
poczucie humoru ;)

[kwieto]

Kurcze, chyba to o czym mysle jest po prostu nieprzekazywalne, nie o taka
radosc mi chodzilo :(

[trzcina]

przekazywalne, przekazywalne:)
jeśli widzisz w kimś światło, to ono tam jest

[ta_mar_ta]

kwieto napisał:

> Kurcze, chyba to o czym mysle jest po prostu nieprzekazywalne, nie o taka
> radosc mi chodzilo :(

Wiem Kwieto, rozumiem :)

Tylko przypomniała mi się nagle i boleśnie ta osoba, bo była mi bliską
koleżanką.
I tak mi się napisało trochę ku ostrzeżeniu.

Taką osobą o jakiej mówisz jest moja ukochana Ciocia Józefa.
Już o Niej pisałam kiedyś.
Ciepła, serdeczna, dobra i promieniująca radością życia.
Lgną do Niej ludzie i zwierzęta, nawet rośliny wydają się przy niej uśmiechać.
Już sama Jej obecność podnosi na duchu.

Uwieczniona w pięknym wierszu Ludmiły Marjańskiej,
moja najdroższa Ziazia

Ta_

[kwieto]

:"))

[trzcina]

a spotkałam, nawet dwie takie osoby wyszperałam w pamięci
jedna nie żyje, druga już stareńka
widywałam je dość często
chore nie były, uciążliwe też nie;)
ich radość była spokojna
być może nie nieustająca
ale przy każdym spotkaniu rozjaśniały (tej drugiej wciąż się to udaje, mimo
naprawdę podeszłego wieku i trudności z poruszaniem się ) mój dzień
bez fajerwerków wesołości i nadradosności
pogodnym uśmiechem
pogodą serca i twarzy

chciałabym tak
może się dorobię?

[wredna2]

A moze to przychodzi z wiekiem?

Takie opromienione wyciszenie,ostateczne pogodzenie, oddalone od spraw i
awantur zycia

Wiec czekajmy... wszystko jeszcze przed nami:)

wredniem

ciekawa...

[Gość: dodo]

zacznijmy od tego, ze dodo nie jest sentymentalne ani tez specjalnie nie
uwielbia malych dzieci, bo jest raczej praktyczne, wygodne i nie znosi
roztkliwiania sie nad soba czy kimkolwiek.
po tym wstepie moge jednak przyznac, ze na mnie tak dzialaja niektore
dzieciaki - jak sie taka jakas np. 3-letnia panieneczka rozesmieje, zakreci
w koleczko i cos tam jeszcze zacwierka po swojemu, to jakby... no wlasnie -
swiatlo, usmiech, blysk w oku itd.
albo jak sie taki kilku-letni obywatel zajmie czyms tak kompletnie, ze reszta
swiata przestaje istniec by za chwile ze swoim odkryciem przybiec i wyznac, ze
jakiez to wspaniale - dzdzownica zjadla salate, to tez jakos swiat nagle
jasnieje i nawet da sie wyczuc tecze za plecami.
z doroslymi bywa trudniej choc przyznam, ze im brzydsza ale przy tym im
szczesliwsza panna mloda, tym tez jakos wiecej takiego swiatla emanuje, gdy
slyszy, ze "na dobre i na zle".
szczescie? spelnienie? oczekiwanie? eh, kto to wie...

[sombre]

Spotkałem podobnego człowieka. Może nie do końca takiego dobrego - raczej
bardziej spontanicznie i notorycznie radosnego. Chodziliśmy razem do klasy w
LO. Jak nietrudno się domyślić, był klasowym wesołkiem. Skutecznie rozjaśniał
niejedną lekcję i przerwę. W zasadzie każda rozmowa z nim polegała na
niekończących się żartach. Przy okazji dużo pił. Jakby przeczuwał, że parę lat
po maturze zginie w wypadku...

[Gość: Renka]

Ja spotkalam takich ludzi.Zaprzyjaznilismy sie mimo duzej roznicy wieku.Kiedy
wyjechali na drugi koniec Kanady, wiedzialam, ze swiatlo znacznie przygaslo w
naszym otoczeniu.Czasami to mam wrazenie, ze to sa ludzie anioly. Taka
szczesliwa, wspaniala mloda rodzinka. Do tego sa nawet slawni, ale niesamowicie
skromni i religijni.God bless them.

Ja wiem, ja wiem!

[vicca]

Chodzi Ci o osobę na widok której sama z siebie twarz Ci się cieszy -
nieprawdaż?
Otóż tak - "znałam" 2 takie osoby zaraźliwie radosne - z czego jedna jest
postacią literacką ;)

Pzdr ciepło V*

[kwieto]

Tez chyba nie do konca (bo to nie o "wesolkowatosc" chodzi, ale blisko :")

[Gość: kamfora]

Zdarzylo mi sie spotkac, a i owszem...:-)
Znam jedno malzenstwo (obydwoje w wieku mniej wiecej
35 lat), i obydwoje sa "rozchwytywani" na wszelkie
imprezy, ze wzgledu na owo "swiatlo" z nich bijace...
No i jest malenka coreczka moich znajomych,
teraz ma 3 lata - i, jak wszyscy o niej mowia - ona urodzila
sie po to, "zeby rozswietlac ten swiat". (Jej starsza o 2 lata
siostra nie ma czegos takiego).To jest naprawde niesamowite,
ale ta mala osobka potrafi wywolac usmiech u najwiekszych
ponurakow/cierpietnikow i cotamjeszcze :-))))))

Ba.

[Gość: Malwina]

dziwne ale prawdziwe : juz wam opowiadalam napewno o absolutnej nieprzemakalnosci duszy mojej na
wiary , mistyczne cuda i inne parapsychologie - jestem zabetonowana i juz !
a tu w momencie choroby wzywam pielegniarke do zastrzykow/zabiegow i okazuje sie ona siostra zakonna
w sluzbie ludziom (nie pytajcie mnie co to za zakon - nie znam sie za bardzo)
samo slonce, ukojenie i dobro -pewnie gdyby wstrzykiwala mi placebo to tez by pomagalo ! wystarczyla jej
obecnosc a cos tam splywalo na mnie jak ten zloty deszcz, zrozum to...
wiec nie rozumiem , przestalam sobie zadawac pytania i biore (sercem) jak leci (co mi sie nie czesto zdarza
;-)
to jest Aniol, nie ma innego wytlumaczenia ...

[Gość: studentka]

tak znam takich ludzi
jak widze siwego profesorka ktory sie potrafi usmiechac jak chlopczyk jest
pomocny studentom i nie zlosliwy, zgnusnialy itp itd, co wielu jego kolegom sie
zdarza, to sie zastanawiam, czy on widzi swiat, ludzi dookola i w jakim on
swiecie zyl (wojne przezyl jako maly chlopak), z jakimi ludzmi, ze tak ma do
teraz? ja tez chce miec taki optymizm w jego wieku, 100% dobra dusza
zycze optymizmu
i pozdr

[Gość: inka_s]

Hmmm, wiesz kwieto?
Był taki moment że to ja byłam taka osobą...
Poważnie - ale ja wtedy nie zdawałam sobie z tego sprawy!
I co istotne - ja wtedy byłam pogodzona ze soba - moje życie nie układało się
po rózach ale ja po prostu postanowiłam że przyjme wszystko co mnie spotka z
uśmiechem.
Pracowałam wtedy z pewna grupa osób, miałam na przykład zwyczaj rano po drodze
do pracy kupowac sobie małą różyczkę i stawiać w szklance koło komputera.
Dopiero później dowiedziałam się jak moje przyjście do pracy odbierali
współpracownicy: jedna z tych osób opowiedziała mi, że dopóki nie przyszła
(czesto wpadałam jako ostatnia) wszyscy grzecznie pracowali, każdy nos w
monitor i papiery - a potem każdy się do innych uśmiechał, włączano muzyke, w
czsie przerw na relaks miłe pogawędki, ktos zatańczył... Dobrze że szef nie
wiedział bo jak to określono "rozluźniałam atmosferę w pracy" hihihi.

Szkoda że straciłam tę umiejętność.
A może nie całkiem?
Czy można sobie zdawać sprawę z tego że sie jest kimś takim - czy tylko inni
moga nam to uświadomic?

[a.ann]

Jeśli sami mamy tę żarówkę to znacznie częściej spotykamy ludzi którzy
jaśnieją światłem , niż Ci który jej nie posiadają lub nie potrafią zapalić.
To zupełnie nieoczekiwane i gwałtowne odczucie kiedy nagle spostrzegasz tę
jasność! I chcesz być obok tej osoby , słuchać jej , widzieć ją albo ..
.. czytać :-) Tak dobrze wówczas na duszy , błogi spokój oblewa nam serce ..
usta układają się w uśmiech a z oczu bije blask - sami zaczynamy świecić.:-)
Pogodni staruszkowie i radosne dzieci - często tak! Ale nie tylko.
Zupełnie irracjonalne ale jakże prawdziwe.

[Gość: ida]

Mi się zdarzyło, pare razy nawet. Nie powiem, na początku byłam niesamowicie
oczarowana sposobem bycia i w ogóle...

Z tym, ze po jakims czasie okazywało się spontaniczna radość (przyznam, że
owszem, udzielała mi się) to była jedyna
rzecz, którą te osoby potrafiły promieniować... To jest fajne na imprezy,
wycieczki i inne takie sytuacje, ale zupełnie się nie sprawdza w sytuacjach
bardziej "poważnych"(nie mówię o pogrzebach, ale pliiiz nie każcie mi tłumaczyć
co to znaczy "poważnych" ;-), gdzie spontaniczna radość jest zupełnie
zbędna/irytująca/nieadekwatna...

No i mi przynajmniej (może czasami niezbyt słusznie) ta radość kojarzy z
bezgraniczną bezkonfliktowościa, a ja jednak mam dużo więcej sympatii dla osób,
które są niesamowicie cyniczne, bywają złosliwe, mają gdzieś czy czymś
promieniują czy nie i czy innym się to udziela czy nie, domagają się
respektowania swoich praw, nie są przez wszystkich bez wyjątku lubiani, sami
jawnie wyrażają swiją niechęć pod adresem takich a nie innych osób, notorycznie
szntażują swojego szefa(przez co możemy powymieniać się doświadczeniami :-)
używają (bez przesady oczywiście) słow powszechnie uważanych za obraźliwe (w
uzasadnionych przypadkach, rzecz jasna)... ale niezależnie od ich(i mojego)
aktualnego humoru ja się w ich towarzystwie niesamowiecie dobrze czuję, nawet
jak mi się udziela nie radośc ale cynizm, smutek, złość albo przyswajam sobie
nowe słownictwo...

[kwieto]

Nie trafilas, hihihi
Nie chodzi mi o radosc w sensie dowcipow, wesolosci itd.. Osoby o ktorych
mowisz ja nazywam "misio" - ktos kto jest lagodny, dowcipny i wesoly, ale przez
to nie potrafi byc "twardy" - bo za bardzo pragnie by wszyscy go lubili.
Ale zdecydowanie nie o to mi chodzi. Co powiesz na osobe, ktora mimo calej
lagodnosci i promieniowania radoscia, potrafi (z wdziekiem) postawic na swoim i
sprawic, by z jej opiniami sie liczono? Ktos kto zarazem jest "twardy" i
nieustepliwy, ale jednoczesnie cieply i promieniujacy poczuciem radosci i
szczescia?

[wredna2]

kwieto napisał:

. Co powiesz na osobe, ktora mimo calej
> lagodnosci i promieniowania radoscia, potrafi (z wdziekiem) postawic na swoim
i
>
> sprawic, by z jej opiniami sie liczono? Ktos kto zarazem jest "twardy" i
> nieustepliwy, ale jednoczesnie cieply i promieniujacy poczuciem radosci i
> szczescia?


Teraz to chyba Ty sie pogubiles troszke... moim zdanie to sa dwie niemal
wykluczajace sie sprawy

mozna byc twardym i z grzecznym wdziekiem stawiac na swoim / nie myslisz chyba
o uporze czy wymuszaniu ?/ ale to jest raczej rodzaj asertywnosci , ktora
cieplych uczuc wciaz jeszcze nie wywoluje u ludzi, a raczej zazdrosc, ze ten
ktos to jednak potrafi , a ja nie...

wrrrr.

[kwieto]

Eeeetam. Dlatego zaraz po pierwszych odpowiedziach na moj post zrozumialem, ze
chyba pokusilem sie opisac niedefiniowalne. Naprawde nie wiem, jak to opisac.
to tez sie czuje, hmmm.... osoba promieniujaca radoscia i poczuciem szczescia,
dodatkowo z charyzma? Cos w ten desen...

[Gość: ida]

Tak też myslałam, że pewnie nie trafię :-(
Ale też nie do końca mi chodzilo o te dowcipy, łagodnośc i takie tam inne... Po
prostu są ludzie tak niesamowicie sympatyczni (z fizjonomii i sposobu bycia),
że nie w sposób ich nie lubić, i oni wcale nie muszą o sympatie innych
zabiegać. Postawić na swoim też potrafią, ale właśnie raczej bazując na tym
wdzięku i sympatii, takim ludziom w sumie bardzo trudno jest czegoś odmówić,
nawet jak się nie ma najmniejszej ochoty robić tego co oni chcą... Ja
przynajmniej się trochę takich ludzi boję, bo daję się im zmanipulować,
świadomie wprawdzie, ale jednak... Stale mam wrazenie, że na te ich radość,
promienność, łagodność, sympatię jestem zobowiązana odpowiadać dokładnie tym
samym, a nie na przykład zwyczajnie "spławić" (np. powiedzieć, żeby poszły
sobie zawracać d... komu innemu, bo ja się tym nie zajmuję, a one doskonale o
tym wiedzą) bo to akurat w takiej czy innej sytuacji zrobiłabym w stosunku do
każdej innej osoby, która na mnie tak radośnie nie promieniuje...

A tak zwyczajnie nie potrafię, bo one są "niespławialne"... i tu mnie
najbardziej boli...;-(

[kwieto]

Nie nie, ten typ o ktorym mowie, jest absolutnie bezinteresowny. :")

[Gość: ida]

kwieto napisał:

> Nie nie, ten typ o ktorym mowie, jest absolutnie bezinteresowny. :")

Typ bezinteresownie stawiający na swoim i bezinteresownie sprawiający, że inni
liczą sie z jego opiniami?

Poddaję się :-)))
Nie dość, że nikogo takiego jeszcze na własne oczy nie widziałam, to trudno mi
jest takie połaczenie nawet w teorii wyobrazić...

[kwieto]

Oj, no jak stawia na swoim to nie jest tak radosno-hopsasowy, tylko normalny,
nie korzysta z tego

[Gość: mariusz]

wiesz co, nie jestem pewien, czy do końca rozumiem o co CI chodzi, zwłaszcza z
tym " wiedząc, że to, co robi, sprawia innym nie mniejszą frajdę ".


Ale jeżeli chodzi o takie osoby, to chyba najczęściej są to ludzie,
którzy "odpuścili" i "wyluzowali"- w sensie, że się nie denerwują byle czym
( ... ale ja w 3-cim zadaniu spieprzyłam piąty przykład... dostanę 4 a nie 4,5
i zabraknie mi do średniej!! - i tym podobnymi niewieleistotnymi sprawami ), a
za to mają świadomość nietrwałości takich dupereli, a za to potrafią cieszyć
się ze spraw małych, acz trwałych- kolorów, kształtu kwiatów, odgłosów wody,
czy zawsze wspaniałego smaku Martini.
I jak ktoś chodzi taki zadowolony- właśnie z takich małych, acz stałych
rzeczy, to tą jego radość, i zadowolenie z wszystkiego naokoło widać- i to
chyba tym tytułowym światłem możnaby nazwać


mariusz

Swiatlo

[hookean]

Rozumiem, że omawiamy tu osoby, w których towarzystwie się relaksujemy,
uspokajamy, ale nie przysypiamy, co więcej owe "Świetliki" wprawiają nas w
radosny nastrój, ale nie głupkowaty, wioną optymizmem, ale nie brakiem poczucia
realiów, krótko mówiąc wpływają na innych kojąco, orzeźwiając jednoczesnie
pozytywnie.

Racja, te osoby potrafią w sposób zdecydowany wpłynąć na nas, lecz my nie
traktujemy tego zdecydowania, jako czegoś drazniącego, nahalnego,ulegamy jakby
delikatnej hipnozie, ale nie otępieniu.

Jeśli tak, to znam taką osobę ;-)

[Gość: superika]

Taką osobą jest dla mnie ksiądz Jan Twardowski. Zawsze po czytaniu jego wierszy
odkładam książkę i ... mam na twarzy uśmiech a sercu jakieś takie ukojenie. To
naprawdę dobry i mądry człowiek. Właśnie - to światło to w moim odczuciu idzie
w parze z dobrocią. I jeszcze moja ukochana Lucy - przyjaciółka, która
zawsze "większą" połowę jabłka odda komuś i wiecie - nawet nie musi tego kogoś
za bardzo lubić.

Bo nie chodzi o to ...;-)

[kamfora]

ze te osoby, ktore maja to "swiatlo" w sobie sa chodzacymi idealami!

Nie, nie. Tu chodzi o te jakas dziwna ceche, ze chce sie byc blisko
tych osob, bo jakby to swiatlo sie udzielalo...Tez tego nie potrafie
dobrze zdefiniowac, ale ta para, o ktorej wyzej pisalam - to wcale
nie dwoje wesolkow sypiacych dowcipami jak z rekawa (chyba nawet wcale
nie opowiadaja dowcipow ). I na pewno nie sa kandydatami do
pokoju_bez_klamek ;-)
Ale, przyznaje, niektorzy ludzie sa "odporni" na dzialanie tego
ich swiatla.

Bo chodzi o to ...

[trzcina]

że ludzie ze światłem to żadne mięczaki, nawet te dwie pierwsze osoby, które mi
na myśl przyszły, dwie najbardziej oczywiste, miały w sobie twardość, może
raczej wewnętrzną siłe, samodyscyplinę, !nie przenoszącą się na innych w formie
dyktowania im:), skórę wygarbowaną trudnymi doświadczeniami i mimo to ( a może
dzięki temu?) świeciły...

[Gość: Martyna]

Ja w niektorych sytuacjach emanuja taka radoscia. Zycie jest w tedy takie
barwne a inni lgna do mnie jak muchy do miodu.

[Gość: Andrzej]

kwieto napisał:

> Czy zdarzylo sie wam kiedys spotkac osobe promieniujaca wrecz spontaniczna
> radoscia? Taka o ktorej mozna powiedziec ze "rozjasnia" otoczenie w ktorym
> sie znajduje? Nie chodzi mi o kogos, kto jest szczesliwy z jakiegos
> konkretnego powodu (np. zdany egzamin czy cos takiego) ale kogos, kto z
> zalozenia jest radosny, i potrafi sie ta radoscia ad hoc, spontanicznie
> dzielic, wiedzac, ze to co robi, sprawia innym nie mniejsza frajde.
> Duzo jest takich osob na swiecie?
>
>

[Gość: ida]

Gość portalu: Andrzej napisał(a):

> Czuje sie przy nim jak wrak.


W takim razie to chyba też nie to ;-(
Nie spełnia jednego z podstwowych warunków- nie dzieli się z Tobą ad hoc tą
swoją radością...

[anna27]

Ja nigdy nie spotkalam kogos prominiujacego radoscia ale spotkalam kobiete, co
nie miala nigdy dola. To byla moja wspollokatorka na trzecim roku studiow
Agnieszka. Moze nie emanowala zadnym swiatlem, ale byla bardzo pozytywna osoba
i fajnie sie z nia mieszkalo.

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Gość portalu: Andrzej napisał(a):
>
> > Czuje sie przy nim jak wrak.
>
>
> W takim razie to chyba też nie to ;-(
> Nie spełnia jednego z podstwowych warunków- nie dzieli się z Tobą ad hoc tą
> swoją radością...

Nie widuje go codziennie a problem to jest ze mna nie z nim. Moze sie
przejezyczylem. W jego obecnosci czuje sie wspaniale, ale jak go nie ma
to wtedy uswiadamiam sobie, jak daleko mi do pelni szczescia. Stad ten wrak.
Pozdr, Andrzej.

[Gość: fila]

Chyba nie zdarzylo mi sie spotkac osoby,ktora rozswietlalaby zawsze soba
miejsce,w ktorym jest i emanowala radoscia,ktora sie udziela
innym.Radosc,wesolosc jest ulotna,jak chyba wszystko w zyciu.Nie mozna byc
radosnym, tracac kogos(mam na mysli smierc kogos bliskiego),mozna pieknie
pogodzic sie z tym-ile to kosztuje wie tylko ten,kto chcial byc dzielny i
musial. Wracajac do pogodnych osob,mysle,ze tez maja swoje smutki,ale nie chca
o nich mowic,bo otoczenie przyzwyczajone do ich pogody ducha ,nie przyjeloby do
wiadomosci,ze taki ktos moze miec zle dni.I w ten sposob ktos,kto jest
wesoly,ale nie zawsze ,wpada w osli dolek-jezeli chce byc akceptowany, musi byc
ciagle wesoly.Kwieto,mysle,ze nie o to Ci szlo.Chcialam tylko zaznaczyc,ze z ta
radoscia,jak ze wszystkim w zyciu,jest niejednoznacznie.Chce powiedziec o
ludziach,ktorzy zrobili na mnie ogromne wrazenie.Ma to jakis zwiazek z kwi
etowa radoscia-chodzi mi o UWAGE. Starszy pan w pociagu,ktory poslugujac sie
scyzorykiem,jadl sniadanie tak,jakby to byl najwaznejszy moment jego zycia i
kolezanka,ktora prasowala z taka piekna uwaznoscia,ze jej
pozazdroscilam.Sadze,ze uwaga i radosc nadaja
sens.Pozdrowka.

[Gość: TEQUILA]

kwieto napisał:

> Czy zdarzylo sie wam kiedys spotkac osobe promieniujaca wrecz spontaniczna
> radoscia? Taka o ktorej mozna powiedziec ze "rozjasnia" otoczenie w ktorym
> sie znajduje? Nie chodzi mi o kogos, kto jest szczesliwy z jakiegos
> konkretnego powodu (np. zdany egzamin czy cos takiego) ale kogos, kto z
> zalozenia jest radosny, i potrafi sie ta radoscia ad hoc, spontanicznie
> dzielic, wiedzac, ze to co robi, sprawia innym nie mniejsza frajde.
> Duzo jest takich osob na swiecie?
>
Zdażyło mi się w życiu spotkać wielu takich ludzi. W tym momencie przychodzi mi
do głowy stała bywalczyni ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, leciwa bo chyba 50-60
letnia prostytutka. "urzędowała" w godzinach szczytu komunikacyjnego na
przystanku tramwajowym. Za każdym razem jej widok wywoływał na mojej twarzy
uśmiech. Był to uśmiech a nie śmiech. Patrzyłam na nią i ogarniał mnie błogi
spokuj nie potrafię tego opisać zawsze gdy przechodziłam wypatrywałam jej i za
każym razem jej widok wzbudzał we mnie dziwne uczucie spokoju, radości, ciepła.
Do dzisiaj mam w pamięci jej otyłą sylwetką tandetnie ubraną, ze zwisającym
siwym warkoczem i dumnie noszoną głowe z nieodłącznym ciepłym uśmiechem. I choć
jakiś żul mógł ją"mieć" za jabola dla mnie była wyjątkową osobą..

[Gość: pola5]

Kwieto... musze Ci szepnac na uszko, ze bardzo lubie Twoje posty, odpowiedzi na
czesto beznadziejne ( w zyciu ) pytania i podoba mi sie Twoje spojrzenie na
swiat i nas samych. Czlowiek jest spontanicznie radosny, gdy czuje lekkosc na
duszy, szczescie i gdy nie mecza go ponuractwa rzeczywistosci... To sie czasami
zdarza... Jestem osoba pogodna i radosna wlasnie, ale musze choc na chwile
zapomniec o tym, co wokol mnie, na szczescie posiadam taka umiejetnosc ;).
Pozdrawiam serdecznie.
PS. Ty chyba jestes takim rozesmianym czlowiekiem, hmmm????

[kwieto]

Gość portalu: pola5 napisał(a):

> Pozdrawiam serdecznie.

Dzieki :"))

> PS. Ty chyba jestes takim rozesmianym czlowiekiem, hmmm????

Wykrece sie od odpowiedzi, powiem tylko, ze ciagle wypracowuje umiejetnosc
ignorowania "ponuractw rzeczywistosci" :")

[Gość: Yennefer 28]

kwieto napisał:

powiem tylko, ze ciagle wypracowuje umiejetnosc
> ignorowania "ponuractw rzeczywistosci" :")
>
>
>

[kwieto]

Oj, recepta jest tak prosta, ze az banalna. Troche dystansu do samego siebie,
do tego co sie robi, kim sie jest, co sie osiaga, czego sie pragnie a co sie
ma... cytujac buddystow "wielka droga nie jest ani latwa ani trudna, trzeba sie
tylko pozbyc swoich 'chcen' i 'niechcen' ".
Komputer dziala zbyt wolno? czy to powod do zlosci?
Urlop trzeba przesunac o kilka tygodni - czy to musi prowadzic do rozpaczy?
Nie jestem taki madry, inteligentny i blyskotliwy jakbym chcial? pal licho!
I tak dalej, i tak dalej :")


Kiedys zachwycil mnie moj ojciec, jechalismy razem na ryby (obaj uwielbialismy
wedkowac w tamtym czasie), wyciagalismy z piwnicy rowery, i nagle zniknely jego
wedki zostawione na klatce bloku. Wedki jak na tamte czasy bardzo dobrej klasy
i koszmarnie drogie - na pewno nie byl w stanie odtworzyc "stanu posiadania" w
przeciagu roku lub dwoch. Przejalem sie bardzo, zaczalem rozpaczac, ze taka
strata, ze teraz nici z ryb, ze wszystko bez sensu.... A on tylko powiedzial
"trudno", zapakowal reszte rzeczy na rower, i pojechalismy z moimi wedkami...
Dla mnie byl to szok, on sie nawet nie przejal TAKA strata... :"))))
A wedki pozniej sie znalazly, jakis sasiad myslac ze zapomnielismy po prostu
schowal je w bezpiecznym miejscu :")

[Gość: Yennefer 28]

Ja czsem mam takie dni, że wszystkie moje problemy wydają się małe i nieważne,
świat jest piękny a ja szczęśliwa ;-))) A następnego dnia płacze bez powodu i
wydaje mi się że jestem najbardziej nieszcześliwą osobą w tym mieście ;-(

W ciąży nie jestem, więc to nie to...;-))) A może kobiety są
bardziej "humorzaste" od mężczyzn ;-))
Najsmutniejsze jest to, że gdy popadam w taką melancholię, to mój
facet "dostaje szału" ;-)) A ja nie potrafię się zmusić do uśmiechu ;-(

Y.

[kwieto]

Niestety sama musisz sobie ze soba poradzic :((
Moze pomocna okaze sie teoria, ze im czlowiek mniej potrzebuje do szczescia,
tym bardziej jest szczesliwy?

[Gość: mala.karen]

Miałam taką przyjaciółke, z którą niestety teraz bardzo rzadko sie widuję. Była
ona i jest nadal właśnie takim promyczkiem, o którym piszesz.Pełna wewnętrznej
radości, słońca, ciepła. Umiała tą radością zarażać wszystkich dookoła.Wiadomo
było że tam gdzie się pojawi, będzie można poszaleć, poczuć się lepiej, poczuć
taką pozytywną, ciepłą enegię. Bywały oczywiście dni kiedy nawet i ona nie
miała humoru, gdzieś gasł ten jej blask i uwierz mi, że wtedy mimo moich
szczerych chęci rozweselenia jej, dodania otuchy, najczęściej kończyło się na
tym, że w całej naszej paczce panowała jakaś taka grobowa atmosfera i nikt nie
potrafił się cieszyć...

[Gość: anula]

Tak odbierałam zawsze mój związek. Właśnie nie nas osobno, ale nas jako NAS.
Ludzie się do nas uśmiechali w autobusach i wiele osób mówiło, że jakoś tak
bije z nas szczęście.

A ta znowu o jednym ;-)
Sorki...

[cyntia1]

Wiesz wieto, doskonale wiem o co Ci chodzi.

Ale takie osoby, to moim zdanem wyłącznie:

- niektóre małe dzieci (mam taka córkę) - nie ma osoby, która by się nie
uśmiechnęła szczerze jak ją zobaczy

- niektórzy starsi ludzie 9madrość + nic juz do walczenia, nic do stracenia,
brak zgorzknienia + życzliwość do ludzi + pogodzenie się z własną starością

- ludzie, którzy są samotni, bo poświęcili życie dla pomocy innym (patrz list
Andrzeja), mam jakieś dziwne przeczucie, że w normalnej rodzinie to ich
światełko by się wypaliło

- ludzie medytujący (patrz Małgosia Braunek po przemianie), ja ją widzę w TV
czuję to światełko, które od niej bije.

Sama kiedyś byłam namedytowana przez jakiś czas, ale, że to takie było
niepodobne do mnie walczącej, energicznej, bliscy powiedzieli, że nie jestem
sbą i gdzieś powoli to światełko zgubiłam.

Znałam kiedyś taką dziewczynę, życie straszne, matka okropna, ojciec się
powiesił zdaje się przez mamusię + babcia identyczna jak mama. Była chodzącym
nieszczęściem. Potem nie widziałam jej pół roku i jak zaczęła przychodzić do
mnie to nawet mój ojciec wchodził do mojego pokoju, żeby się trochę w tym
światełku pogrzać. Po prostu stała się braminką, codzień medytowała i wiesz co
nawet jej tradzik różowaty, no ohydny zniknął zupełnie. Nie wiem co się z nią
dzieje, ale ona NAPRAWDĘ świeciła, więcej troche tego światełka zostawało nawet
jak wychodziła.

Pzdr:)

A ja chyba wiem, o co chodzi :))))

[xkropka]

kwieto napisał:

> Czy zdarzylo sie wam kiedys spotkac osobe promieniujaca wrecz spontaniczna
> radoscia? Taka o ktorej mozna powiedziec ze "rozjasnia" otoczenie w ktorym
> sie znajduje? Nie chodzi mi o kogos, kto jest szczesliwy z jakiegos
> konkretnego powodu (np. zdany egzamin czy cos takiego) ale kogos, kto z
> zalozenia jest radosny, i potrafi sie ta radoscia ad hoc, spontanicznie
> dzielic, wiedzac, ze to co robi, sprawia innym nie mniejsza frajde.
> Duzo jest takich osob na swiecie?
>
>

[Gość: promyk]

TAk, sa <i>takie</i> osoby.

[Gość: if]

A ja wiem o co chodzi Kwieto. Znam taką osobę. Jest nią moja Mama. Zawsze ją
podziwiałam, ale jako dziecko myślałam że wszystkie mamy takie są, teraz jako
dorosła kobieta widzę że moja Mama jest wyjątkowym człowiekiem. Miała i ma
zwyczajne życie, bez większych tragedii, ale i bez wielkich fajerwerków. W
mojej rodzinie zawsze była i jest dobrym duchem. Wszystkie problemy i swoje i
nasze rozważa, analizuje ale zawsze z pewnym opanowaniem i optymizmem. Porażki
potrafi interpretować jako oznaki opatrzności. A radościami innych cieszy sie
bardziej niż swoimi. Owszem potrafi się zdenerwować ale jakoś inaczej niż inni.
Jest bardzo towarzyska, ma wielu przyjaciół, uśmiecha się do pani sprzątaczki
na ulicy ... Zawsze można na nią liczyć. Ja, kiedy mam zły dzień, wystarczy że
z nią poprzebywam, nawet nie musze nic mówić, i Mama nie musi, zaczynam patrzeć
na świat inaczej... To nie jest tylko moja opinia. Każdy w naszym domu
odpoczywa przy mamie, nabiera radości istnienia, godzi się z losem, zaraża się
wszechakceptacją. Tak jak ktoś wyżej napisał, nawet nowy kwiatek w ogrodzie
pozwala jej sądzić że życie jest piękne. Przy tym wszystkim jest bardzo
rzeczowa, twardo stoi na ziemi, jest stanowcza w działaniu, zaradna,
przedsiębiorcza i sama już nie wiem jak można tak rózne cechy pogodzić, a
jednak można. W kościele jest skupiona i rozmodlona, na weselu pierwsza na
parkiecie. Sama bardzo czynnie podchodzi do życia i mobilizuje, motywuje do
działania innych. Emanuje czymś nieokreślonym, dla mnie jest energią,
powietrzem, siłą... a zarazem oazą spokoju i radości... Bardzo chciałbym być
taka jak Mama, ale chyba nie potrafię.