Ja tu nie pasuję

[koniczynka22]

Od zawsze miałam takie dziwne uczucie, że tu nie pasuję, że to nie mój świat.
Nie pasuję do ludzi, jestem otwarta, staram się nawiązywać kontakty z ludzmi
ale w pewnym momencie czuję, że ja tu nie pasuję i wycofuję sie. Dlatego
ciągle jestem sama, nie umiem zaufać tak do końca, ciągle się oboję pokazać
kim jestem i jaka jestem, nie wierzę w siebie. Jak z tego wyjść??

[...]

[alpha01]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[koniczynka22]

Nie o taką pomoc mi chodziło:(

[isabelle7]

napewno jeden człowiek nie może pasowac do wszytskich.
Poza tym nie kazdemu is eufa, a tylko tym co sa nam bliscy:)

> ciągle jestem sama, nie umiem zaufać tak do końca, ciągle się oboję pokazać
> kim jestem i jaka jestem, nie wierzę w siebie. Jak z tego wyjść??

A to wiem i po sobie i po innych:) Wychodza jak jest obok nich Ta osoba, czesto
to pryzjazn w sensie ona ona i on i on albo ukochany, ale empatyczny człowiek
czyli on i ona. Juz nie raz tak było, ze wychodiz sie do takich osob. Nie do
wszytskich:)

[isabelle7]

chodzi oto, ze czasem ukochany moze nas rozumiec i wspierac jak nikt inny.
nawet nasz przyjaciel. Zatem to skarb miec przyjaciela w ukochanej osobie:)

[kama987]

Nie przejmuj się.
Ja też nie pasuje np.do tego forum.
I co z tego?
Nic.

[mskaiq]

Jestes otwarta do az do chwili kiedy pojawia sie w Tobie strach i wtedy
wycofujesz sie.
Mysle ze moze miec to zwiazek z brakiem wiary w Siebie. Boisz sie ze nie
poradzisz Sobie bo nie wierzysz w Siebie. Musisz uwierzyc w Siebie, podejmowac
dzialania i udowadniac Sobie ze poradzisz Sobie w kazdej sytuacji.

[illiterate]

Tak powaznie, to nei przejmuj sie, koniczynka, toksycznymi radami meskaika.
Zadnego, po pierwsze, "musisz". MOZESZ. Jak bedziesz miala na to ochote, nic na
sile, nawet zbawiania samej siebie. Po drugie nie MUSISZ sobie UDOWADNIAC, ze
poradzisz sobie w KAZDEJ sytuacji. Bzdury. Zamiast tego mozesz po prostu
przyjac, ze - o ile zrobisz wszystko, na co w danej chwili Cie stac - to to, co
osiagniesz, jest ok, niezaleznie od tego, czy na plus czy minus.

A poza tym - watek meskaika w zasadzie moze byc (nie MUSI, ehe) byc prawdziwy,
ale ja bym jeszcze przyjrzala sie Twoim relacjom z bliskimi. Konkretnie z
rodzicami, jak bylas mala.

Ktos w ogole nauczyczyl Cie bliskosci?

[koniczynka22]

Moje relacje z rodzicami.....chyba w tym twi problem:( nie wiem co to bliskość,
zawsze byłam na uboczu....ja się już w tym wszystkim gubie:(

[illiterate]

Kiedy to sie trzyma kupy, bardzo logiczne.
Masz zupelnie naturalna, zrozumiala i zapewne wielka (skoro nigdy nie
zaspokojna) potrzebe bliskosci, i powodowana tesknota za nia, starasz sie
wychodzic ludziom naprzeciw. Ale ta wielka - tak bardzo potrzebna i kuszaca
rzecz - Cie przeraza (bo rodzice - zimni? nieobecni? okrutni? obojetni?). Bo
nieznane zawsze przeraza. Wiec sie chowasz.

Pod okiem dobrego terapeuty takie cos mozna sobie rozplatac.
Kiedy nauczysz sie bliskosci (i wypuscisz z siebie rozne niefajne rzeczy pod
adresem rodzicow), bedziesz sie mogla ukorzenic w rzeczywistosci.
Nieukorzenieni sa wlasnie tacy "wyjeci z kontekstu", "nie stad", "nie
pasujacy" - czyli gleboko bardzo i od dawna osamotnieni.

Jakbys gdzies mogla dostac, to moze pomoc Ci "Wirus samotnosci" Wojciecha
Kruczynskiego.

[koniczynka22]

Rodzice....nie są okrutni...nie bili mnie...tzn byłam świadkiem ostrych awantur
rodziców gdzie ojciec czasami uderzył matkę, mnie nie bił ale nigdy ze mną nie
rozmawiał , czasem a właściwie często mi się od niego obrywa za cokolwiek i
czasem czuję jakbym niepotrzebnie sie urodziła. Z matką mam lepszy kontakt ale
ostatnio dzieje sie wiele rzeczy i nie mogę z nią szczerze o tym porozmawiać,
zresztą ona ma swoje problemy, do pózna pracuje.....bardzo chce tej bliskości
ale jednocześnie przeraża mnie myśl, że ktoś mógłby być tak blisko mnie i wole
nie ryzykować bo i tak obrywam jak sie otworze.....terapeuta??? często o tym
myślałam ale zupełnie nie wiem co i jak? gdzie iść, do kogo, nie stać mnie na
prywatnego terapeute i nie mam odwagi do niego iść:(

[piekielnica1]

Może zacznij od kursów asertywności
na pewno duży wpływ ma brak akceptacji ze strony ojca - tutaj nic nie zmienisz
pielęgnuj kontakty z matką, ona zdaje się też jest dośc zahukana i niezbędne by
było jej Twoje wsparcie - obie jesteście sobie potrzebne
nie dziwi mnie twoja nieufność w stosunku do innych - tak mają wrażliwi
umiejętność ponoszenie porażek jest wielką sztuką - jeżeli spróbujesz ja choć
trochę obłaskawić to będzie Ci łatwiej

[1zeus1]

To idz tam, gdzie pasujesz, proste:)

[koniczynka22]

Kiedy tylko chce porozmawiać z matką ona zmienia temat i jakby ją to wcale nie
interesowało, zawsze mi powtarzała, że moje problemy to takie ,,problemiki" i
zycie to nie bajka a uczucia i emocje najlepiej schować do kieszeni:(Ojca sie
boje i to czasem bardzo, zawsze umiał mnie zdołować i przy nim głupieje co on
mi ciagle uświadamia.I tak było od zawsze.

[piekielnica1]

ojciec to wampir energetyczny, pasie się twoimi lękami, jak cię zdołuje to
czuje się dowartościowany, myśle że co byś nie zrobiła to i tak nie spełnisz
jego oczekiwań, być może, że on też ma jakieś obciązenia z przeszłości, też ma
zaburzone relacje ze swoimi rodzicami, ale Ty nie możesz za to ponosić
odpowiedzialności. Im szybciej się uwolnisz od emocjonalnej zależności od tego
człowieka, tym szybciej poradzisz sobie z własnymi problemami.
Rodziców kocha się bezwarunkowo, ale na szacunek muszą sobie zasłużyć.
Życzę powodzenia

[1zeus1]

Zracalem ci nie raz uwage, zwracaj sie do adresata, wku..a mnie czytanie
czegos co nie jest do mnie

[piekielnica1]

ale to jest twój problem, nie ma przymusu czytania,
ani pisania, ani pokrzykiwania.
Dalszego dobrego samopoczucia

[solaris_38]

zrozumieć sprzecznosci w tobie samej np
otwarta i boisz sie zaufać ?
nawiązujesz kontakty i sie wycofujesz

:)
piszesz że boisz sie pkazac jaka jesteś
a ja sie nie dziwię :0 ty nie masz pojęcia jka jesteś

zcas sie zgłębić poznac i .. polubić :)

[1zeus1]

Ale nie wymagac tego od innych:)

tak ... i nie wymagac tego od innych nt

[solaris_38]