Jestem w ciąży.. mąż chce odejść..

[anna_sla]

Nie wiem gdzie szukać pomocy, wsparcia.. Kołaczę się z myślami, chodzę
płaczę, jestem w ciąży, w drodze bliźniaki, ciąża planowana.. tylko, że mąż
już mnie nie kocha. Nie czuje do mnie nic, jest chłodny, ma depresję i wie,
że nie chce ze mną być.. Dużo w tym mojej winy, za mało się starałam
zwłaszcza po urodzeniu się naszego pierwszego dziecka dwa lata temu.. W
zasadzie nigdy nie byliśmy dobraną parą, ale kochaliśmy się tak mocno, że
wszystko przechodziliśmy jakoś..

[ta]

Ciąża planowana, więc "kochał" Cię jeszcze kilka miesięcy temu ( mimo, że się ,
jak piszesz, nie starałaś), tylko mu teraz wychłódło.
Niedojrzali uciekają od obowiązków, w Waszym wypadku związanych z trudem
wychowywania trójki malutkich dzieci.
Nie wiń siebie
Ta_

[hatroha]

ta...
była z nią na siłę! a to kobieta była nieodpowiedziala, że nie zabezpieczała się przed ciążą. Trzebaq mieć odwage by zyc z tak niedojrzała kobietą!
Ja tez bym ją zostawił.
O wiele łatwiej byłoby mi zadbać o przyszłośc tych dzieci poza tym chorym układem niz mieszkając z nia pod jednym dachem.

[hatroha]

Nie mazgaj się tylko pogadaj z męzem jak zamierza Tobie pomagać. Dasz sobie rade to pewne! I na pewno nie jest ci potrzebny ktos kto ciebie nie kocha bo będzie złym ojcem i mężem. Toksyczny układ.
Zadbajcie o to by twój mąż zdobył lepsza pracę (wyjechał za granice ) bo tylko w ten sposób może ci teraz pomóc.

[anna_sla]

kompletnie nie rozumiem tej Twojej wypowiedzi.. Nie wiem co chciałeś/chciałaś
mi powiedzieć.. W naszym związku nie ma mowy na "nieplanowane ciąże", bo mam
problemy z płodnością, dlatego by mieć dzieci za każdym razem świadomie
musieliśmy się leczyć (stąd drugie bliźniaki).. znaczy ja musiałam.. mąż chciał
tych dzieci..

[ta]

hatroha napisał:

> ta...
> była z nią na siłę! a to kobieta była nieodpowiedziala, że nie zabezpieczała
>się przed ciążą. Trzebaq mieć odwage by zyc z tak niedojrzała kobietą!

Jeżeli kobieta pisze cyt :" ciąża była planowana", rozumiem, że zaplanowała ją
wspólnie z mężem. Jeśli tak było, niedojrzały i manipulujący jest mężczyzna.
Tyle.
Ta_

[hatroha]

ta tataratata - terefere
nawet kobieta która rodzi dziecko może je odrzucić...
jestem ciekaw co miałby do powiedzenia jej mąz na tym forum...
póki co chce odejść a z jakiego powodu nikt nie wie.
Kobieta z dzieckiem to nie powód by do końca życia byc nieszczesliwym!

[anna_sla]

Ciągniecie losy które z nas jest winne i manipulantem??

Hatroha nie jestem ideałem kobiety, ja wcale nie mówię, że jestem bez winy.
Nigdy jedna strona nie jest winna. Czytałeś w ogóle moje późniejsze wypowiedzi?
Choćby tę forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=40387723&a=40439882 ??

[hatroha]

potrzebuje czasu by zrozumieć Twą wypowiedź
odezwę się...

[hatroha]

moja odpowiedź zawiera się w jednym słowie, które jest wyjaśnieniem i jednocześnie radą.
NASTAWIENIE

[mskaiq]

To nie Twoja wina, to depresja powoduje ze znika milosc, nie ma to nic
wspolnego z tym ze sie za malo staralas. Kiedy uda sie Mu pokonac depresje ta
milosc wroci do Niego.
Nie mozesz plakac, bo lzy oslabiaja. Przed Toba zycie, masz dla kogo zyc,
poradzisz Sobie, cokolwiek sie stanie.

[belladyna]

Nie załamuj się bo to odbija się na zdrowiu twoich dzieci. Przykre to, ze
planowana ciąza, a tu taki wyskok! Współczuję ci bardzo. Sprubój jednak wziąć
się w garść i poszukać cos pomiędzy organizacjami społecznej pomocy. Żebyś
miała jakąkolwiek pomoc finansową i kogoś do pomocy przy malutkich jak się
urodzą. Myślę ze w Polsce jest tego sporo tych różnych organizacji, wiecej niz
gdziekolwiek indziej.Więc się nie załamuj i pamiętaj, ze twoje emocje są bardzo
odbierane przez dzieci co wpływa w późniejszych latach na ich psychikę i
zdrowie, chcesz mieć spokojne dzieci to musisz być spokojna. U ciebie się
napewno wszystko ułoży, o ile zabierzesz się do szukania odpowiedniej pomocy
już teraz.

[anna_sla]

może macie rację, że to wina tej depresji, że może go przyćmiewa.. a może ma
depresję przeze mnie??

[hatroha]

Wytrzymaj - walcz jak lwica i pokaż mu że jest ci bezwzględnie potrzebny.
nic więcej nie moge dodać, te sytuacje są szczególne.
czasami to samo lekarstwo leczy a innych zabija
Pozdrawawiam
(zrozumiałem że była nieplanowana, do tego żyleta ze mnie gdy słyszę jak lekko obarcza się mężczyzn za to iż chcą pozostawić matkę z dzieckiem)

[magia.zemsty]

Czy Ty czasem nie chciałas złapać go na dziecko? Przyznaj sie sama sobie nie
forumowiczom

[anna_sla]

Wybacz, ale czasem dziwię się takim ludziom jak Ty co czytać nie umieją..
szukasz zaczepki to znajdź przynajmniej sensowny powód..

[magia.zemsty]

Nie szukam zaczepki, ale są ludzie, którzy wzbudzają litość dla korzyści.
Zobacz tern postforum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=210&w=40340366&a=40387021

[magia.zemsty]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=40340366&a=40387021
Źle sie wkleiło

[mskaiq]

Mysle ze nie ma depresji przez Ciebie. Depresja to sprawa idiwidualna kazdego
czlowieka. Wiaze sie zwykle ze strachem, z brakiem umiejetnosci pozbyania sie
jego. Wplyw drugiej osoby jest niewielki, mysle ze Twoja obecnoc i urodzenie
sie pierwszego dziecka mialo pozytywny wplyw na Niego.

[renebenay]

Przestan sie zatruwac bo masz przed soba macierzynstwo i to jest najwazniejesze
a mezulka lepiej wyslij do specjalisty od kuku na muniu zamiast siebie winic
jego depresja--ktos musi sie zajac wszystkim a szczegolnie gdy ojciec Twoich
dzieci jest nieodpowiedzialny.

[paco_lopez]

Jeżeli twoja bliźnicza ciąża nie daje mu wystarczającej przyczyny by z tobą
mimo wszystko być. To zacznij przyzwyczajać sie do myśli, że twoje dzieci będa
miały zdalnego tatę. Czasy rodzin mijają. nastaja czasy konstelacji,
nieprawdopodobnych a przy odrobinie woli da się nie wpadać z tego powodu w
panikę. Wystarczy byś po tych dzieciach wyszła na mniej wiecej atrakcyjną babkę
a będziesz miała innego mężczyznę. Są tacy, którzy zawsze wiedza, że przy tej
kobiecie której dziecko zrobili powinni stać. nawet na jednej nodze. To
logiczne. nawet dla pomniejszego gatunku.

[pim68]

Prosze, prosze jakie to wszystko łatwe: anna ma sie "brać w garsć", szukać
zapomogi a w miedzyczasie wywalic za drzwi swojego "nieodpowiedzalny" faceta
i "wszystko bedzie doberze". No głupszej wymiany postów dawno nie widziałem!
PO pierwsze pytanko - Anna, czy Twoje poszukiwania pomocy dotycza spraw
finansowych ( kiepsko Wam sie wiedzie ) czy chodzi Ci o wsparcie psychologiczne
w całej tej nie za fajnej sytuacji? Bez wzgledu na wszystko ja bym nie zwracał
uwagi co wygaduje Twój mąż tylko ( jeśli rzeczywiscie zauwazyłaś u niego objawy
depresji ) zaprowadź go do psychiatry po jakieś antydepresanty i, choć to
zabrzmi paradoksalnie, to Ty wesprzyj go przez najblizszych klika tygodni az
sie pozbiera. Serotonika sie unormuje, instalacja zacznie działać prawidłowo,
znów Twój facet zacznie widzieć świat w jaśniejszych barwach. No takie czasy,ze
nadmierny stres wczesniej czy poźniej dopada niemal wszystkich i zasadniczą
kwestia staje sie sposób radzenia w sytuacjach kryzysowych. Póki po co dopytam
sie tylko o to co rozumiałaś przez stwierdzenie, ze "w zasadzie nigdy nie
byliście dobraną parą ale kochaliśmy się". Tak mnie to zastanowiło bo sam zanm
kilka takich niezbyt dobranych par bedacych w miare szczesliwymi małżeństwami
ale u nich siłą napedowa jest właśnie ta letniość, rezygnacja z niektórych
marzeń w imie współistnienia opartego na zasadach prowadzenia firmy o
nazwie "Rodzina i Sp-ka". Ty jednak utrzymujesz, ze sie kochaliscie ( mimo, ze
nie pasujecie do siebie??? )...

[natka369]

Anno, jak mozesz siebie obwiniac ze sie nie staralas za bardzo!? nie rozumiem
takich argumentow - milosc jest albo jej nie ma - skoro nie ukladalo sie od
dawna - znaczy ze nie bylo jej od dawna!!!! oszukujesz sama siebie!!!!

facet jest dupa skoro zaplanowaliscie dziecko ajemu sie odwidzialo, jest duzym
chlopcem, wie co robi , teraz musi wziac odpowiedzialnosc za swoja decyzje!

i co to za depresja!!!!
wiosenne przesilenie!? zachowuje sie jak szczeniak i to glupi jak but nie jak
facet!

sama go zostaw!!!! bo nic z tego nie bedzie! wiem ze nie jest latwo samej z
trojka dzieci, ale czy z czworka bedzie Ci latwiej?! nie masz od mezaa ani
wsparcia ani zadnej innej pomocy, wiec skoro nie pomaga niech nie przeszkadza
wam w zyciu. masz prawo byc szczesliwa! bedzie trudno na poczatku ale z czasem
bol minie a ty wezmiesz zycie w swoje rece.

lepiej byc samotna matka niz nieszczesliwa zona zestresowanego dupka!

puszczam wirtualnego pawia

[konwalka]

kiedy czytam o takich kretynach.
Podłączam sie pod post jeden z powyższcyh.
Jestem w czwartm miesiacu ciąży. To, co się dzieje z kobietą w ciągu organogenezy i zagnieżdząnia się zarodka "na dobre" to bania mała. Uspokoić się wtedy? Buchacha!
Kobieta powinna otrzymac maximum wsparcia i to jest jej święte prawo.
WSPARCIA, a nie deklaracji o końcu miłości :mur
Dlatego jest mi niedobrze, kiedy czytam o "odpowiedzialnych" tatusiach.
Autorka postu ma trudne chwile przed sobą - oby miała wsparcie w rodzicach i przyjaciołach. A facet poniesie - czy tego chce czy nie konsekwencje decyzji o ciąży, choćby finansowe.

[anna_sla]

Spróbuję odpowiedzieć na to co napisałeś..
1) Nie szukam pomocy finansowej, w razie czego wiem gdzie strzelać, choć są to
raczej "płaczliwe" sumy.. Poza tym mogę liczyć na swoją rodzinę..
2) Chodzi mi o pomoc psychologiczną, jak to nazwałeś.. Powiem Ci tak, że
wspierałam go w tej depresji, robiłam co mogłam (choć nie miałam zielonego
pojęcia co robić) by mu pomóc. Nawet zaczęłam odganiać towarzystwo stresujące
(miał kilka nienormalnych dręczycieli, których sam miał dość) i jakoś sobie
radziłam dopóki nie zaczął się ode mnie odsuwać. Tak jak pisałam, mówił, że
mnie nie kocha, że nie czuje ze mną już więzi, że nie chce tego związku, że sex
ze mną to więcej stres (no tu mu się nie dziwię, bo ja mam na tym polu duże
problemy, ze względu na pozostałości w psychice po molestowaniach itp.) itd.. I
po prostu sama się załamałam. Bałam się go dotknąć, przytulić, powiedzieć
cokolwiek, o cokolwiek prosić, zwłaszcza, że nie przechodzę ciąży najlepiej i
po prostu potrzebuję pomocy (zwłaszcza, że mamy już jedno dziecko), a mam tylko
jego.. Z resztą nie wiem czy wiesz, kobieta w ciąży ma naprawdę
niekontrolowalną emocjonalnie psychikę (może nie każda, ale większość)..
3) Bylismy niedobraną parą.. On spokojny, ja wulkan, on erotoman,
ja "upośledzona" na tle sexualnym, ja "muszę" rozmawiać o problemach on z nimi
się przesypia i wstaje następnego dnia jakby nigdy nic.. itd.. potrzebujesz
więcej przykładów? On chce związku, gdzie kobieta w 100% zajmuje się wszystkim
i on ma cały czas po pracy dla siebie, ja chcę związku, w którym mężczyzna też
się udziela i w domu i przy dziecku (choć wiadomo, że nawet nie w połowie tyle
co żona=mama, bo nawet w połowie nie ma tyle czasu).. Kochaliśmy się tak mocno,
że wszystko przetrwalismy = burzliwie..
4) pomoc psychiatryczna czy specjalistyczna.. mieszkam w zbyt małej
miejscowości by takową tu znaleźć ZA DARMO.. a kasy aż na tyle nie ma
niestety.. wówczas musielibyśmy zrezygnować z czegoś i to nie z przyjemności
tylko albo z zapłacenia rachunku za to, albo za tamto i zęby w kołek..

[epiphany]

Po pierwsze - nie czuj się winna. Miałaś prawo nie udźwignąć sama wszystkiego.
Partner chory na depresję to już wystarczajace obciążenie, do tego dochodzi
dziecko, ciąża, Twoje problemy. Więc nie obwiniaj sie, że nie zrobiłaś
wszystkiego.
Po drugie - z tego, co napisałaś, nie wynika, abyście byli bardziej niedobrani
od większości innych par. Kobiety tak mają, że wszelkie sytaucje problemowe
muszą omówić, zaś mężczyxni wolą je przemilczeć, przeczekać. Tak samo
pewne "niedopasowanie seksualne" zdarza się dosć często, mam wrażenie. To nie
są różnice "nie do przejścia", zwłaszcza jak ludzie się kochają i próbują
nawzajem porozumieć.
Po trzecie - "odpływ" miłości u osoby chorej na depresję jest bardzo
charakterystyczny. W tym stanie często traci sie zdolność kochania, koncentruje
na sobie, emocjonalnie chłodnieje. Czy mąż się leczy? Podejrzewam, że nie.
Dobrze by było jakoś do tego przekonać, może za pośrednictwem innych bliskich
mu osob (jego przyjaciol, rodziny).

[anna_sla]

Jedyny jego kolega z którym mógłby porozmawiać (oprócz niego nie ma nikogo komu
by się otworzył) i którego oto prosiłam, MILCZY.. a mąż biegał do niego (mimo
żony i małego dziecka w domu) gdy on był w dołku..

[coffola]

Jesteś pewna że w swojej miejscowości nie znajdziesz pomocy psychologicznej za
darmo...? Może jeśli nie psychologiczna to psychiatryczna? Taka musi być za
darmo.
Według mnie twój mąż wcale nie przestał cię kochać. Po prostu jest CHORY na
depresję. Oczywiscie nie z twojej winy bo często w takiej sytuacji NIKT nie
jest winny.
Nie sluchaj tych, którzy na tym forum obwiniają - ciebie albo męża. Naprawdę
prawdopodobnie żadne z was nie jest winne.
I nie wierzę, że facet który jeszcze kilka miesięcy temu chciał mieć z tobą
dziecko nagle przestał cię kochać! Myslę, że tylko tak mówi (broni się).
Może spróbuj jednak poszukać pomocy u psychologa albo u psychiatry...Myślę, że
w najgorszym wypadku mozesz zapłacić za pierwszą wizytę, a lekarz (psycholog,
ale raczej psychiatra) jesli nie będzie podłym chamem (a niby dlaczego miałby
być) odeśle was już dalej - po pomoc bezpłatną.
Jeśli jeszcze masz siłę żeby walczyć...nie zostawiaj tego tak.
I nie wierz że mąż cię nie kocha.

[ta]

coffola napisała:

>[...] w najgorszym wypadku mozesz zapłacić za pierwszą wizytę, a lekarz
(psycholog,
> ale raczej psychiatra) jesli nie będzie podłym chamem (a niby dlaczego miałby
> być) odeśle was już dalej - po pomoc bezpłatną.

Na marginesie sprawy muszę odnieść się do powyższej wypowiedzi.
Lekarz psychiatra ( ew.innej specjalności) lub psycholog pracujący w gabinecie
prywatnym nie ukrywa przed światem, że jest to właśnie GABINET PRYWATNY i
trafiający tam pacjent powinien wiedzieć, że za świadczoną usługę należy
zapłacić honorarium.
Wydaje się być oczywiste, że za wykonaną pracę należy się zapłata, oraz to, że
w gabinecie prywatnym płaci pacjent.

Kontakt lekarz-pacjent w gabinecie prywatnym jest dobrowolną umową o dzieło
( zbadanie, postawienie diagnozy, zaordynowanie leczenia).

Dlaczego lekarza, czy psychologa, który leczy pacjenta w gabinecie prywatnym na
warunkach jak wyżej, gdy leczenie wymaga więcej jak jednej wizyty ( a tak bywa,
także w schorzeniach psychiatrycznych) nazywasz "podłym chamem" ?!

Pacjent ma najlepszy ogląd swojej sytuacji finansowej i wolną wolę.

Znam lekarzy, którzy nie pobierają w gabinecie prywatnym honorarium w
wyjątkowych sytuacjach, lub znacznie obniżają ich wysokość. Nie może to być
jednak regułą. No cóż, te "podłe chamy" nie chcą pracować za darmo, oburzające !

Ta_

[lakrimoza]

A niech idzie w cholerę. Widac jest nieodpowiedzialnym gó..arzem. Poradzisz
sobie jakoś. Tylko szkoda, że dzieciaki będa miały taki niewłasciwy kod
genetyczny... Powodzenia

[anna_sla]

hihi "niewłaściwy kod genetyczny" :D cóż.. może jestem w takim razie za naiwna
Waszym zdaniem, ale sama nie czuję się bez winy, bo wiem, że go zaniedbałam i
przyznaję się do tego z premedytacją.. Pierwsze dziecko tak mnie zaaferowało,
że naprawdę zapomniałam o wielu sprawach, w wielu sprawach i on dawał plamę..
np. chciał bym miała ochotę na sex, o którym myślał na ogół w nieodpowiednim
momencie.. albo gdy dziecko nie spało, albo gdy byłam już wymęczona przez
płaczliwe/marudne dziecko (czyli na ogół), albo gdy mieliśmy gdzieś wyjść, albo
siedział do późna w swoich pracach dodatkowych (w domu) a mnie się już nie
chciało i marzyłam tylko o poduszce i śnie.. w tym wszystkim jest po prostu
wiele nieporozumień, ja nie mam pojęcia jak to jest głowić się jak zarobić na
rodzinę i jakich prac się czepiać i wymagam od niego czasu, którego coraz
częściej nie ma.. on natomiast nie ma pojęcia co oznacza być z dzieckiem non
stop, które no nie dajmy się oszukać nie zawsze umie się w kącie samo przez pół
dnia bawić (dwulatek? niemożliwe wręcz).. Jeszcze w zeszłym roku córka odbywała
rehabilitację, która to również zajmowała sporą część dnia (ćwiczenia w domu),
przez które zaniedbałam nie tylko męża ale i dom.. My nie mamy zbytnio takiej
możliwości "sprzedać" dziecko komuś na pół dnia i zająć się SOBĄ.. jeżeli
korzystamy już z takiej opcji (którą niewiele osób w naszej rodzinie proponuje)
to na ogół po to by doprowadzić mieszkanie do ładu.. na wszelkie "wyjścia"
wychodzimy na ogół w trójkę, albo w pojedynkę, jak np. wyjście do kina: mąż z
kuzynką, a ja na późniejszy seans ze szwagrem (dobór osoby towarzyszącej był
uzależniony wyborem filmu, bo jedni szli na "jakiś tam" film, a drudzy na
inny).. mogłam się w tym wszystkim zaplątać, zapomnieć, mąż zarzuca mi
poniekąd, że jestem "mamą kwoką", która jak nie widzi dziecka pół godziny
(czasem godziny) to dostaje świra i zjadłabym wtedy wszystkie paznokcie.. i on
ma rację..

[anna_sla]

ale absolutnie nie biorę całej winy na siebie

[solaris_38]

nie przestaje sie kochać ot tak
jesli faktycznie się kochaliście to jakoś prztetrzymacie trudny czas i
depresję męża

walcz o niego

to ojciec twoich dzieci

ma prawo być pzrerazony i w depresji bo to duży ciężar a małozonkowie powinni
sie wspierac

wsparcie w tej sytuacji to samodzielnośc radość a z drugiej pokazanie mu że
jest wazny i potrzebny
to jego dzieci
sam je planował

nie proś go o nic
to żadna łaska
to jego dzieci
jego obowiązek
wyzwanie

żone byc może można przestac kochać (?)
ale dzieci (tym bardziej planowane) to już nie kwestia wyboru

a dobre mozliwe że wróci jesli postaracie sie oboje

ale nic na siłę
niestety zawsze trzeba mieć plan B

[aureliana]

hmmm...z tego co piszesz, to wasze problemy byly dosyc 'normalne' .facet
wychowany starym systemem gdzie kobieta lata wokol mezczyzny i jest zmywarka
praczka i dziwka w jednym. wciaz dosc powszechne przekonanie, ale rownie
powszechne sa walki z tym( polecam poczytanie forum 'emama' , w ktorego
archiwach az roi sie od podobnych postow). jak mozesz sie obwiniac? nie
rozumiem? facet nic w domu nie robil, nie zajmowal sie dzieckiem, nie zdawal
sobie sprawy z tego, ze trudno jest ogarnac dom, zabawiac dziecko i jeszcze byc
co noc gotowa na seks, a ty sie obwiniasZ? chyba tylko o to, ze go na poczatku
zaakceptowalas; bo skoro byl taki od zawsze to nie mogl sie zmienic po pierwszym
dziecku nagle na lepsze.
rozumiem, ze w sprawach seksu bylo ciezko, ale 'widzialy galy co braly', zwiazal
sie z toba z cala odpowiedzialnoscia, wiedzial(jak sie domyslam) co przezylas.
byc moze liczyl, ze szybko tobie traumy mina? moze czuje sie niepelnym
mezczyzna, poniewaz nie byl w stanie obudzic w tobie erotomanki albo chociaz
kobiety, ktorej seks sprawia frajde i czasem sama go inicjuje? moze to go tak
sfrustrowalo? moze decyzja o kolejnym dziecku byla z rodzaju tych niedojrzalych,
ktore ida mniej wiecej tym torem 'jak zajdzie w ciaze, to bedzie lepiej/ jak
zajdzie w ciaze to wszystkie nasze problemy znikna/ wyglada na taka szczesliwa
przy dziecku/ jak bedziemy mieli kolejne dziecko to zblizymy sie do siebie
znowu/ itp" hm? nie obwiniaj siebie i moze jednak nie wszystko stracone? moze
porozmawiaj z nim, bo zaslugujesz przeciez na jakies wyjasnienie; nawet jesli
decyzja jest podjeta i nie do odwolania( o czym niestety swiadczy jego
stanowisko, bo powiedzial rzeczy bardzo konkretne). zadawaj mu proste pytania.
zastanow sie nad waszym zwiazkiem i nad waszymi bledami. i mzoe podziel sie z
nim swoimi spostrzezeniami? oczywiscie powiedz mu wyraznie, ze ma na utrzymaniu
trojke dzieci i to przez najblizsze 18lat, niech bedzie tego swiadom, bo to jest
jego zasranym obowiazkiem.

[anna_sla]

Nie zgadzam się z wieloma Waszymi postami i choć staram się pokazać sytuację
nieco obiektywnie, to chyba mi to nie wychodzi.. Ja wiem jaka jestem i wiem, że
święta nie jestem.. Jestem w stanie wiele zrozumieć i wiele znieść, ale w tym
wszystkim jest jedna niepodważalna bestialność: Jestem w ciąży, ciąży
planowanej przez nas oboje, ciąży podwyższonego ryzyka. Pierwszej nie
przechodziłam lekko, była koszmarna.. ta druga choć inna nie jest aż tak wiele
lżejsza. Mam czym się martwić, mam conajmniej trzy zmartwienia jak chocby to co
zrobić z pierwszym dzieckiem gdy nie jestem w stanie się nim zająć by nie
stracić dwójki w brzuszku. Potrzebuję nie tylko wsparcia i miłości, ale i
pomocy. Na dworze robi się pięknie, a ja niejednokrotnie nie mogę wyjść z
dzieckiem na dwór, które aż nieraz płacze z tego powodu.. a mąż wyskakuje mi z
takimi tekstami AKURAT TERAZ!!! Tego jednego nigdy nie zrozumiem i nigdy nie
zaakceptuję.. Jakby nie mógł powiedzieć mi tego wszystkiego przed zajściem w
ciążę bądź za rok. W tej jednej kwestii najbardziej zachował się
nieodpowiedzialnie i egoistycznie i uświadomił to sobie dopiero gdy w chwili
słabości wykrzyczałam mu, że wolałabym by te dzieci się nie urodziły, żebym
poroniła (co nie jest prawdą)..

[anna_sla]

Czasami nie wiem co myśleć, ani co robić.. na pomoc specjalisty nie mam co
liczyć, bo pomijając w ogóle to że takiej u nas nie dostaniemy żadna siła nie
zaciągnie mojego męża do specjalisty.. Jego najbliższy przyjaciel, jedyna osoba
przed którą się otwiera, którego prosiłam o pomoc = milczy.. Bywają dni lepsze
(odkąd cokolwiek zaczął sobie uświadamiać) i gorsze jak dziś, gdy wspólnie z
być może "przyszłą kuzynką" i córeczką zaniosłam mu obiad do pracy zawiało
takim chłodem od niego, że aż mnie zmroziło.. W ogóle nie patrzył na mnie,
unikał, zaglądał w zasadzie jedynie za córką. Wczoraj gdy wrócił z pracy było
to samo.. a mnie się różne myśli kołaczą, zwłaszcza, że pracuje z nim pewna
młoda sprzątaczka (jego zbyt bliska koleżanka), która by go najchętniej
zjadła.. Moja "przyszła kuzynka" zszokowana była "jakością" naszego pocałunku
na pożegnanie i zapytała go czy jest pewien, że już się pożegnał z żoną (nie
mając pojęcia oczywiście o sytuacji)..

[hatroha]

anna - jak mamy ci pomóc skoro twoim problemem jest chłop!
Niech sam się wypowie na forum co go boli.
a nawiasem idz spać - odpocznij a nie na forum przesiadujesz

[anna_sla]

chyba jednak jesteś na mnie cięty :)) no cóż, jesteś tylko facetem ;P