myśli które same przychodzą których nie akceptuję

[ty.jedz.jablka]

czuję się winna że mi czasem przychodzą do głowy
wyłazi z nich ktoś kto ponad uczucia, przywiązanie, Dobro ceni własną wygodę
a może poprostu nie może się doczekać kiedy się to co jeszcze trwa całkowicie
zawali
boję się jej mieć bo często wywołują wilka z lasu

[znowuzagubiona]

Nie bój się swoich myśli,
tylko przyjrzyj sie im
i zdiagnozuj ich przyczynę.
Jak rozprawisz się z przyczyną.
nauczysz się, że Twoje mysli to Twoje dzieło
i zrozumiesz, ze masz na nie wpływ.
Daj sobie też prawo do Twoich myśli
i swojego życia.

[illiterate]

Sama napisalas, ze to sa mysli - czyli nie 'rzeczywistosc'.
Przychodzaca mysl nazwij 'mysla'; warto to powtarzac, bo natretne mysli czesto
powoduja, ze zaczynamy je uwazac za rzeczywistosc, za cos zewnetrznego i
niezaleznego od nas - a w dodatku pewnego na 100%.

No i - pod taka mysla czai sie niepokoj, pod nim - najczesciej - lęk. Zamiast
prob zapomnienia o nim, moze sprobuj sie mu przyjzec?

[mskaiq]

Mysli kreuje podswiadomosc, mozna je ignorowac wtedy nigdy nie stana sie
Twoimi. Jesli Twoja swiadomosc je zaakceptuje wtedy sa Twoje, moga przynosc
strach, smutek, radosc.
Mysle ze sztuka polega na tym aby wybierac tylko te mysli ktore pzynosza
radosc, poczucie bezpieczenstwa i unikac tych ktore przynosza niepokoj, smutek
i beznadziejnosc.

[illiterate]

A podswiadomosc nie jest czescia jakkolwiek zdefiniowanego 'Ciebie'?
To, ze Ty sie wypierasz swojego Cienia i tego wszystkiego, co nieswiadome, nie
oznacza, ze powinni to zrobic inni.

[znowuzagubiona]

Popieram!
Upychanie niechcianych mysli,
to rozwiązanie " na krótką mete"
i ciągłe życie w leku ,jak na "bombie
z opóźnionym zapłonem",która predzej
czy później wybuchnie z zdwojoną siłą.

wilki

[solaris_38]

to sa twoje wilki
kochaj je
poznaj je

daj im to czewgo pragna

wilki nie sa złe

sa piękne

[mskaiq]

Mysle ze nie sposob upchac niechcianych mysli, one wracaja tak dlugo jak dlugo
rania nas, jak dlugo nasza swiadomosc je akceptuje.
Czy rozwiazaniem jest ciagle myslec o tym co przynosi nam cierpienie, co jest
przeciwko nam.
Znam wiele osob ktore wspoczuja ludziom ktorzy stracili bliskich albo stracili
wszystko czego dorobili sie w zyciu, lub sa chorzy.
Nieustannie mysla o tych ludziach, przezywaja ich cierpienia, czesto nie mniej
niz te osoby ktore rzeczywiscie ucierpialy.
Ja nie akceptuje takich mysli, potrafia przyniesc zly nastroj, poczucie
beznadziejnosci, nie pomagaja tym co ucierpieli, a mi przynosza niepokoj
zaprzeczenie sensu zycia.
Dla mnie lepiej jest pomoc jesli jest to mozliwe, niz akceptowac negatywizm.

[illiterate]

Przerazliwie mylisz pojecia.
Jedna rzecza jest zapraszanie i pielegnowanie pesymizmu, rozpatrywanie czarnych
scenariuszy w kazdej sytuacji. Druga - wypieranie sie, 'zapominanie' i
zamiatanie pod dywan tego, co nas dreczy.

W obu przypadkach jednak nalezaloby sie przyjzec temu, co stoi za zamilowaniem
do czarnej wizji swiata i co powoduje, ze chcemy, aby pewne uczucia/postawy/etc
w nas nie istnialy. Podejrzewam, ze w obu przypadkach przyczyny moga byc te
same.

Nic gorszego nie ma jednak od debilnego hurraoptymizmu, zanoszenia sie
smiechem, kiedy dreczy rozpacz i odpowiadania (sobie i innym), ze 'u mnie w
porzadku' podczas kiedy czujesz sie samotny, niekochany i niepotrzebny a w
dodatku - bo ja wiem - uwazasz ze jestes egoista, chamem i idiota i ze wszyskto
popsules. Znam takich, ktorzy tego typu uczuc i mysli jak piszesz 'u siebie nie
akceptowali'. To jest latwe: wystarczy regularnie pamietac o polykaniu
przepisanych przez lekarza pigulek albo mantrowac 'jest ok, jest ok, jest
superultraswietnie'. Tyle, ze to nie poprawia ich zycia - przeciwnie.