komuno wróć!

[otryt]

W podstawówce wisiały w każdej klasie portrety Gomułki i Cyrankiewicza.
Wychowawczyni kpiła z dzieci, które chodziły na religię, że wierzą w zabobony.
Dzieciarnię z podstawówki spędzono pod KW, aby witała w zimie dygnitarza
państwowego. Miałem wtedy 8 lat, dygnitarz opóźnił się ok. 2 godzin


W liceum wszyscy nauczyciele należeli do PZPR, oprócz polonistki (SD).
Wychowawca na przerwie usłyszał przypadkiem zdanie wypowiedziane przez kolegę,
że ZSRR eksploatuje gospodarczo Polskę. Była z tego afera i zamiast normalnej
matematyki lekcja wychowawcza, o tym jak Polska korzysta na przyjaźni z ZSRR.
Koledzy nagrali pod ławką wychowawcę i później co ciekawsze fragmenty puszczali
pomiędzy kawałkami muzycznymi na prywatkach.
Aby uzyskać wzorowe zachowanie należało mieć wypracowanych odpowiednią ilość
godzin pracy społecznej. Jako, że miałem niewiele godzin na koncie zgłosiłem
się, gdy wychowawca zaproponował pracę dla chętnych. Później okazało się, że
chodziło o pójście do komisji wyborczej, gdzie dali nam adresy osób, które nie
sprawdziły list wyborczych, aby odwiedzić ich w domach i przypomnieć o ich
obowiązku. To chodzenie po domach było dla mnie niezłą lekcją wychowania
obywatelskiego. Nasłuchałem się tyle bluzgów na komunę jak nigdy. Pewną
ciekawostką jest fakt, że było na tej liście również nazwisko I sekretarza KW
PZPR, którego również odwiedziłem. A co niech nie myśli, że jest lepszy.

Za Gierka weszliśmy w etap rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego. W
związku z tym w szkołach wprowadzono nowy program wychowawczy. Miasto w którym
się urodziłem było wyjątkowo czerwone, duży garnizon wojskowy, dużo milicji i
administracji. Liceum walczyło o palmę pierwszeństwa pod tym względem z innymi
szkołami. Wprowadzono śpiewanie na rozpoczęcie i zakończenie dnia w
szkole: "Naprzód młodzieży świata", "We shall overcome"(na angielskim). Później
wywalczyliśmy, aby zamiast tego można było śpiewać hymn harcerski "Wszystko co
nasze Polsce oddamy". 1 Maja – pochód obowiązkowy, 3 razy sprawdzana obecność,
przed, po i w trakcie. Szturmówki wydawane i odbierane za pokwitowaniem.
Spędzenie o 4 rano młodzieży na dworzec PKP, aby witać powracających z Warszawy
delegatów ze zjazdu PZPR. Cały tydzień co roku – wychowanie przez pracę,
poprzez udział w wykopkach. PGRy nie były w stanie zebrać wszystkich ziemniaków
z pól.

Czterej pancerni i pies, gdy byłem dzieckiem po raz pierwszy pojawił się na
ekranach telewizorów. Później co kilka lat było to wznawiane. Żaden serial w
TVP nie był wznawiany tak często. Każde pokolenie dzieci musi poznać historię
miłości Janka i Marusi oraz braterstwa żołnierzy polskich i radzieckich według
Janusza Przymanowskiego. Telewizja Roberta Kwiatkowskiego dba aby i nasze
dzieci również to poznały.

W latach 70-tych byłem pierwszy raz w Krakowie. I co się wtedy odwiedzało. Nie
Wawel, nie Kościół Mariacki, lecz wystawę aktu Venus, która była przy ulicy
Bohaterów Stalingradu. Pierwszy zapytany przechodzień uprzejmie poinformował,
gdzie to jest i poprosił, aby mówić ulica Starowiślna a nie Bohaterów
Stalingradu. Pomyśleliśmy z kolegami, że nawiedzony jakiś i po jakimś czasie
kogo innego zapytaliśmy o drogę w taki sam sposób jak poprzednio. I tym razem
przechodzień poprawił nas, że to ulica Starowislna. Trzeci raz zapytaliśmy o to
samo już tylko po to, aby sprawdzić, czy trzeci raz nas poprawią. I tak się
stało. Bardzo mi się wtedy Kraków spodobał. Drugim takim niezwykłym miastem był
Gdańsk, gdzie po latach zlądowałem na stałe. Choć była wszędzie komuna te dwa
miasta jakoś pozytywnie wyróżniały się od reszty.

Pozdrawiam
otryt

Skąd ten sentyment...?

[otryt]

Witam !

Prawdę mówiąc dziwi mnie ten sentyment do minionych lat tak wielu osób. Ja też
byłem dzieckiem i młodzieńcem w tamtych czasach. Miałem jakieś swoje radości
również, ale nie mogę powiedzieć, abym dziś miał ich mniej.

Nigdy nie marzyłem, aby cofnąć się w czasie do minionych lat i nie mogę
zrozumieć starszych ludzi, którzy mówią, że przed wojną to było życie, wszystko
piękne i cudowne. Ale przecież nikt z Was nie jest starym człowiekiem i mimo to
wspominacie z sentymentem minione lata.

Dla mnie lata 50-te to powojenna nędza, niezabliźnione jeszcze rany
Lata 60-te to szarzyzna gomułkowska
Lata 70-te to życie na kredyt i totalne zakłamanie wokół
Lata 80-te to beznadzieja i emigracja wielu zdesperowanych
Lata 90-te to zmarnowana odzyskana wolność

Nie wiem jak będę oceniał dzisiejsze dni z perspektywy minionych lat. Równie
nieciekawie widzę życie w latach 1920-tych i 1930-tych, w XIX wieku i wiekach
wcześniejszych. Zawsze było paskudnie. Ludzie nie potrafią urządzić sobie życia
na tej ziemi, aby było ono godne i szczęśliwe dla wielu.

Pozdrawiam serdecznie
otryt

[trzcina]

otryt napisał:


> Prawdę mówiąc dziwi mnie ten sentyment do minionych lat tak wielu osób. Ja
>też byłem dzieckiem i młodzieńcem w tamtych czasach.

****

Parę postów wyżej Malwina już o tym pisze w postach do Kamfory.
Dodam - to sentyment do najmilszego (temat wątku) w minionych latach,
zdyscyplinowani;) forumowicze nie pisali o koszmarach komuny, to moze temat na
inny wątek, oj, nie byłby on tak uroczy.

t.))

[otryt]

trzcina napisała:

> Dodam - to sentyment do najmilszego (temat wątku) w minionych latach,
> zdyscyplinowani;) forumowicze nie pisali o koszmarach komuny

Ależ ja doskonale rozumiem temat wątku. I pamiętam te lody bambino, sztruksy z
pewexu, butelki zanoszone do skupu, telewizję czarno-białą oglądaną przez
szybkę kolorową, banany raz na pięć lat, piłeczki z trocin. Staram się bardzo,
ale nie mogę do tego podejść z sentymentem. Po prostu stwierdzam - tak było.
Może coś ze mną nie tak...? Wolę rok 2003 niż 1963.

Pozdrawiam

[Gość: cygne]

otryt napisał:

> Ludzie nie potrafią urządzić sobie życia na tej ziemi, aby było ono godne i
szczęśliwe dla wielu.

Skoro wiele osób wspomina okres komuny z sentymentem, a były to czasy dość
paskudne, więc moze to znaczy, że łączą go z jakimiś swoimi przeżyciami z tych
lat, więc wniosek z tego, ze do szczęścia tak wiele nie potrzeba, a zależy ono
głównie od nas samych.


> Pozdrawiam serdecznie
równiez pozdrawiam

[otryt]

Gość portalu: cygne napisał(a):

> otryt napisał:
.
>
> Skoro wiele osób wspomina okres komuny z sentymentem, a były to czasy dość
> paskudne, więc moze to znaczy, że łączą go z jakimiś swoimi przeżyciami z
tych
> lat

Nie potrafię sobie wyobrazić, że w latach 1939-1945 świeciło słońce, ludzie
pobierali się, rodzili dzieci, śmiali się. Drażnią mnie zdrobniałe słowa
piosenki : Wojenko, wojenko...
Każda przeszłośc wygląda zresztą paskudnie. Może jak będę miał 80 lat to
zmienię zdanie.

Pozdrawiam

[Gość: cccc]

nabokoff napisał:

> proszę o wpisywanie najmilszych wspomnień z PRLu :)


a na h.. Ci te wspomnienia

[Gość: wyjadacz]

Jacek i Agatka do dziś mi się śnią. To były czasy :-)))
To se ne wrati, Pane Havranku :-(((

Stary wyjadacz, który zapomniał wziąć środków nasennych