A co z zakochaną kobietą?

[mona.blue]

Zainspirowana sąsiednim wątkiem chciałam zapytać Was, jak zachowuje
się zakochana kobieta?

[ciwapcici]

Tak jak kosmos:)

[shangri.la]

Witaj Mona, miło Cię widzieć...uhm, czytać:)

Sąsiedni wątek poszedł w zupełnie innym kierunku od zamiarów autorki, ponieważ Ona pytała o sytuacje tzw "utraty czci" i zachowania w tej sutuacji ewentualnego adoratora, ale większość odpowiedzi nie uwzględniała problemu, skupiając się na "objawach zewnętrznych stanu zakochania"
Szkoda, bo problem był ważny.....

[fale_morskie]

Każda kobieta inaczej :)

1) część, od razu, wywali co i jak :)
2) część, zastosuje metodę 'drobnych kroczków',
3) inne, nic nie zrobią,
4) jeszcze inne, zrobią wszystko, aby tamten się nie dowiedział;
5) jedne powiedzą, tylko koleżankom;
6) drugie, nawet przed sobą się nie przyznają;
7) jedne będą radosne, jak wróbelki - drugie wpadną w depresję;
8) jedne poczują się najpiękniejsze na świecie - inne wpadną w
kompleksy;
9) itd.

Osobiście, na poznanie kim jest "miłość mojego życia",
zareagowałabym tak: zaakceptowałabym ten fakt; jeśli bym się czuła
na siłach, mogłabym mówić, że kogoś kocham - ale, NIGDY, kto to
jest; i tej osobie, też bym NIGDY nie powiedziała.

[shangri.la]

Bo Twój plan wobec potencjalnego obiektu uczuć zakrawa na manipulację:)

[fale_morskie]

shangri.la napisała:

> Bo Twój plan wobec potencjalnego obiektu uczuć zakrawa na
manipulację:)

Czemu? Manipulacja, to dyskretne zmuszanie do czegoś, a ja nawet nie
miałabym do czego zmuszać - nie mam i nie będę miała nic do
zaoferowania innym :)

[shangri.la]

Nie tylko........
Jednym z jej elementów jest DEZINFORMACJA:)

[fale_morskie]

Czy Ty przypadkie, nie masz na myśli czegoś takiego: ta osoba ma
prawo wiedzieć, że jest kochana? :)

No, faktycznie. Ale, przyznając się do czegoś takiego, człowiek
staje się bezbronny.

[shangri.la]

Całkowicie się z Tobą zgadzam i to w obu kwestiach;)

[fale_morskie]

Przyznaję, że gdyby ktoś mnie kochał, to chciałabym to wiedzieć ;)

Mamy coś takiego: człowiek, którego się kocha, ma prawo wiedzieć;
osoba, która kocha ma prawo milczeć - czyje prawo jest większe? Na
początku - trudno odpowiedzieć. Analizując wszystko - ta pierwsza
osoba.
Najgłupsza sytuacja: oboje się kochają i oboje milczą; przez całe
życie, każde żyje oddzielnie i cierpi - a najbardziej cierpią ci,
którzy mają choć odrobinę empatii i patrzą na to z boku :(

[shangri.la]

Szczerze mówiąc , nie spotkałam się z taką sytuacją wsród swoich znajomych....chyba wkroczyłabym do akcji:)
A Ty?

[fale_morskie]

Ja, jak zwykle ze swoją "zimnością", zrobiłabym każdemu wykład o
tym, że w jego/ jej przypadku, można powiedzieć, bo to i to i to...
Jeśli, byłoby widać, że druga strona kocha, to mogłabym to
powiedzieć, ale jeżeli ktoś by mi to powiedział w tajemnicy - już
nie. Na szczęście, nie znam takich ludzi - tyle, co dziadków, którzy
są razem i jeden przypadek - naprawdę beznadziejny.

Ja sama, raczej bym się nie przyznała...i lepiej. To byłoby bardzo
romantyczne:
- No, to tak. Ty jesteś miłością mojego życia. (Ewentualnie, jakieś
wstawki). Wszystko rozumiesz? Masz jakieś pytania? Nie? To, tyle. -
i tak fale_morskie wróciła do swojego, wcześniejszego życia. Dalej,
była tą samą bestią, co wcześniej - choć, tak się zapierała, że
podobne wyznania by ją złamały. Bo, z takim potencjałem trzeba się
urodzić - by robić wrażenie silnej, podczas, gdy uważa się siebie za
skończoną kretynkę.
"HAPPY" THE END

Ale się uśmiałam :)

[shangri.la]

Ja też:)
I jedna rada.....poczekaj na deklarację tej drugiej osoby. To odrobinę bezpiecznejsze, ale również zero gwarancji autentyczności:(

[fale_morskie]

shangri.la napisała:

> Ja też:)
> I jedna rada.....poczekaj na deklarację tej drugiej osoby. To
odrobinę bezpiecz
> nejsze, ale również zero gwarancji autentyczności:(

Ja tam nie mam/ nie będę miała na co czekać :)
Co najlepsze, wszyscy mi zarzucają brak spontaniczności. Trochę
lepiej, jak w furię wpadnę, ale też nie powiem czegoś, czego bym nie
chciała. Ale, właśnie takim ludziom: zimnym, szczerym
i "automatycznym", można wierzyć - chyba, że się je zawiodło.

[shangri.la]

Czasem, kiedy Cię czytam, widzę siebie sprzed iluś tam lat:)
Zmieniłam się, spokorniałam wobec życia, ale nie wobec ludzi....
Obyś była szcześliwsza ode mnie!:)))

[fale_morskie]

Nienawidzę słowa pokora :)
Wobec ludzi nie wolno pokornieć. Szczęśliwa nie będę, ale zawsze
będę się rozwijać zawodowo i chcę mieć dzieci, chociaż wiem, że nie
będa mnie kochać. I, właściwie, tyle chcę od życia (pomijając to, że
więcej mieć nie mogę).
Co to znaczy, że spokorniałaś wobec życia?

[shangri.la]

Dzieci piękna sprawa;)
Wypełnią Ci życie 24 godz/dobę i zapomnisz o katach, wrogach, bestiach i całej reszcie świata:)
No i one kochają cudowną fantastyczną miłością..... zabroczą, zazdosną, ale bezwarunkową!:)
Szkoda tylko, że odchodza na pewnym etapie i musisz się z tym pogodzić....

Pokora wobec życia , to efekt utraty zaufania wobec własnych poczynań, z jednej strony. Z drugiej kształtujące się wiekiem zaufanie do istoty wyższej, której opiekuńczą obecność zaczynasz powoli dostrzegać, wraz z jakimś sensownym wzorem , w jaki układają się Twoje własne radości , smutki, euforie i tragedie....
Jednym słowem, trochę mniej ufasz własnej sile, bo doświadczasz już skutków nieudolności osobistej, trochę więcej wiary w Tobie....wiary, która przynosi spokój i pozwala spokojnie czekać na ostatni akt dramatu zwanego życiem:)

[fale_morskie]

Ja już tak to rozplanowałam, abym miała czas na wszystko. W razie
czego, zemsta może poczekać - ja tam nie zapominam :)
Ja bardzo ufam Bogu. Między innymi, dlatego łatwo się pogodziłam z
tym, że mam złamane życie. Pierwszą depresję miałam, właściwie, z
bólu. Jak ból minął, minęła depresja - a powody są dalej. Poza tym,
wiem, że to od Boga dostałam taki, a nie inny potencjał, abym mogła
to jakoś przeżyć :)
Odkąd nauczyłam się myśleć, jeżeli popełniałam błąd, to w pełni
świadomy :) Tak było z ufaniem innym, przez co mam drugą depresję,
ale to się już nie powtórzy. W razie wątpliwości, radzę się osoby,
która nauczyła mnie walczyć. Ona mnie nie zawiedzie, bo to nie
byłoby w jej intersie :)

[shangri.la]

Nie wiem, czy kiedykolwiek można się do końca pogodzić z faktem "złamnego życia"...może raczej nieudanego, niezgodnego z naszymi priorytetami, planami, marzeniami, ale również potencjałem osobistym.

Wierzę, że to ma jakiś sens, ale wcale nie ukrywam, że TO MI SIĘ WCALE NIE PODOBA. I dalej wierzę, że Jemu się podoba , że mnie się nie podoba....bo On nie lubi bylejakości i bezmyślnej czołobitności, ale ceni indywidualność i kreatywność, którą muszę się wykazać omijając wszelkie pułapki w tym matrixie.

[fale_morskie]

Mnie też to się nie podoba, ale z pomocą zimnej logiki, można więcej
zrozumieć. Mam wpływ na to, co będę robić w życiu, ale tamtego nie
zmienię. Wierzę, że będę szczęśliwa po śmierci :)
Chociaż, z drugiej strony, nawet niszczeniem katów, można sobie
zająć czas, aby nie cierpieć...

[shangri.la]

Hmmm....optymistka z Ciebie:)
Jak się ma niszczenie katów do wizji Pól Elizejskich?:)))

[fale_morskie]

To proste. Jest rzeczą naturalną, że ofiara może żądać
zadośćuczynienia. W końcu, nie krzywdzi niewinnych istot. Nie każdy
potrafi wybaczać.
Rodzimy się po to, aby się rozwijać. Nie zawsze się uda za jednym
razem, więc istnieje coś takiego, jak reinkarnacja. Prawdopodobnie,
wiele po śmierci nie odpocznę, tylko wrócę za jakiś czas. Skąd to
wiem? Bo pełnego rozwoju nie osiąga się samemu, ale poprzez kontakt
emocjonalny i spełnienie. W tym życiu tego nie zaznam, a nie mogę
być spisana na straty, skoro tak się rozwinęłam w innych
dziedzinach :)

[shangri.la]

Tak....fajnie by było, ale raczej nie jest:)
Nasza wiara wyklucza reinkarcje i myślę, że to ma sens.
Mamy tylko jedną szansę na zdanie tego egzaminu, żadnych amnestii maturalnych, żadnych poprawek...
To jest dopiero wyzwanie!:)

Dzięki za miłą wymianę zdań i dobranockowo życzę miłego, udanego tygodnia:)

[fale_morskie]

Ja nie jestem Katoliczką. Wierzę w parapsychologię, która często
udowadnia to, co dawno wiedzieli Buddyści.

Dobranoc i pozdrawiam :D

[altinka]

nierozsądnie

[fale_morskie]

altinka napisała:

> nierozsądnie

To zależy :)

[13kotek13]

Zakochana kobieta, podobnie jak mężczyzna, chodzi uśmiechnięta, ma w sobie wiele
pozytywnej energii.
Zakochana kobieta biegnie do fryzjera, by się jeszcze bardziej Mu podobać,
kupuje nowe ciuchy i inwestuje w seksowną bieliznę :)
I czuje głód - głód wzajemności ...

[tora83]

Skacze z radosci, jest wciaz usmiechnieta, ma motyle w brzuchu i
skrzydla u ramion :]

[mona.blue]