Boje sie negatywnej oceny

[cathy1234]

Takie tematy na pewno wiele razy byly poruszane na forum.Ale mnie to na prawde meczy i chyba musialam sie wygadac.Jestem osoba niesmiala,czesto staram sie to urkywac ale to co dzieje sie ze mna w srodku jest nie do opisania.Ciagle zastanawiam sie co powiedziec, co kto o mnie pomysli.Wogole nie wierze w siebie.Jestem z wyksztalcenia anglistka nauczycielka i szukam pracy, ale praca lektora mnie paralizuje.Stanie przed nawet kilkoma osobami to dla mnie niesamowity stres!Wiadomo ze w tej pracy ciagle jest sie narazonym na krytyke.Wiec mysle o uczeniu indywidualnym lub uczeniu dzieci.Nie umiem sobie sama ze soba poradzic :(((

[czarna.kredka]

niefortunnie zawod sobie wybralas, niestety. albo sie przelamiesz i
podolasz stresowi albo ten zawod cie zniszczy psychicznie. bycie
nauczycielem to nie jest praca dla osob o niskiej samoocenie, bo
kazda lekcja to wystapienie publiczne. moze przerzuc sie na prace w
wydawnictwie albo tlumaczeniach? chyba ze uwazasz, ze uczenie jest
Twoja pasja, wowczas warto zawalczyc z lękami.

[cathy1234]

Lubie uczyc.Jak ucze indywidualnie lub 2 osoby to wogole sie nie denerwuje.Problemem dla mnie sa grupy.Wiec moze rzeczywiscie najlepiej szukac lekcji indywidualnych lub zajac sie uczeniem dzieci?Chyba to troche mniej stresujace,tak mi sie wydaje.Porblem w tym ze wiekszosc szkol jezykowych jak zatrudnia lektorow to nie chca do samych lekcji indywidualnych ale chca wukorzystac nawet do tych najwiekszych 10-osobowych grup co jest dla mnie koszmarem.

[mamapynka]

Jako nauczyciel będziesz musiała nie tylko występować w roli uczącego - tu mogłabyś pracować z dziećmi, więc może udałoby Ci się przełamać. Ale to także spotkania na radach pedagogicznych, gdzie tez trzeba czasem wystąpić; to również konfrontacja z rodzicami, a tu potrzeba dużo siły przebicia. Czy uczenie to Twoja pasja? Ja jestem nauczycielem, nie jestem jakas przebojowa, ale bez problemu sobie radzę - bardzo lubię to, co robię.

[mamapynka]

Aha, myślisz o szkołach prywatnych językowych - no to inna bajka; większy komfort pracy.

[blanka00]

Skąd to niskie poczucie wartości? Skoro wybrałaś zawód nauczyciela
języka angielskiego (a więc posiadasz zdolności lingwistyczne), to
jak wiadomo musiałaś iść na studia, jak więc tam sobie radziłaś?

[cathy1234]

Bylo strasznie.Studia wybralam przez przypadek, bo zawsze fascynowal mnie angielski a poza tym myslalam ze podczas prezentacji przelamie swoja niesmialosc.Niestety cale studia to byl placz po nocach i wielki stres przed publicznymi wystapieniami.Niewiele sie od tamtego czasu zmienilo.

[czarna.kredka]

powiem brutalnie, ale nie sadze abys byla materialem na nauczyciela.
na korepetytora i owszem, ale nauczanie jest pewnego rodzaju show,
ktore trzeba dobrze przygotowac. stres jest zawsze, ale satysfakcja
pojawia sie rowniez. zwlaszcze ze uczniowie wyczuja Twoj strach i
niepewnosc. niektorzy beda chcieli to wykorzystac na swoja korzysc.
czy bedziesz w stanie psychicznie to zniesc?

[cathy1234]

Uczylam od kilku lat ale zawsze czulam sie najlepiej uczac jedna osobe, albo wlasnie male grupy dzieci.Bo z wieksza grupa dzieci jest kolejny problem- nie umiem zapanowac nad dyscyplina.Dzieci wyczuwaja ze jestem za delikatna...
Kiedys sprobowalam pracy w szkole jezykowej gdzie byly male grupy i wystarczylo mi ze 1 osoba mnie skrytykowala a ja juz sie zalamalam.Wogole nie jestem odporna na krytyke a na zajeciach nawet z mala grupa jestem spieta.

[cathy1234]

Problem w tym ze ja nie umiem robic nic poza uczeniem.Nie moge pracowac jako tlumacz bo nie mam uprawnien.Skonczylam kolegium nauczycielskie.Uczylam najpierw prywatnie przez 9 lat i mialam wielu uczniow, wiele osob sobie mnie ceni.Natomiast najtrudniejsze byly dla mnie zawsze proby wspolpracy z wieksza iloscia osob.Moze mam fobie spoleczna? :((((

[czarna.kredka]

a jestes w stanie utrzymac sie finansowo z korepetycji? bo jesli nie
i musisz podjac dodatkowo prace lektora, mysle ze jedynym wyjsciem
jest wizyta u dobrego psychologa. i intensywna praca nad odbudowa
poczucia wlasnej wartosci. nie smiem stawiac Ci diagnozy, ale skoro
po 9 latach w zawodzie nadal masz tak ogromne problemy z praca z
wiekszym gronie, moze powinnas pomyslec o fachowej pomocy.

[czarna.kredka]

i jeszcze jedno pytanie: a kontakty prywatne? czy przebywanie w
wiekszym gronie tez Cie przeraza?

[cathy1234]

9 lat mam doswiadczenia w pracy ale wlasnie tej zwiazanej z nauczaniem indywidualnym.Nigdy nie mialam z tym problemow.Jesli chodzi o grupowe to mialam praktyki w szkole podstawowej, co bylo dla mnie ogromnym przezyciem, a potem w jednej szkole jezykowej.Tak, tez stresuje sie w zyciu prywatnym gdy przebywam w gronie wiekszej ilosci osob.Na pewno nie tak samo, bo nie jestem wtedy oceniana jak podczas lekcji,ale jesli mam zabrac glos publicznie to zawsze sie denerwuje ( mniej lub bardziej).

[cathy1234]

Nie wiem czy jestem w stanie sie utrzymac.Dlatego chyba powinnam zaczac szukac pracy z dziecmi w mniejszych grupach.To chyba najrozsadniejsze rozwiazanie.No i szukac korkow.A poza tym nie stac mnie na psychologa.

[cathy1234]

Chcialam jeszcze powiedziec,ze zdaje sobie sprawe ze te moje leki wynikaja z dziecinstwa.Zwsaez bylam wrazliwym dzieckiem.W szkole podstawowej czesto dzieci sie ze mnie nasmiewaly, bylam np.zawze ostatnia w biegach, nawet nie ze wzgledu na slabosc fizyczna ale z poglebiajacego sie braku wiary we wlasny sily.Zawsze czulam sie ze jestem ta gorsza.Czesto na lekcach cala klasa sie ze mnie smiala.Teraz panicznie boje sie stawac przed ludzmi.Zawsze wydaje mi sie,ze ktos sie smieje za moimi plecami albo mnie obgaduje.Na prawde ciezko z tym zyc :(((

Bez terapii sie nie obejdzie

[psychoguru]

cathy1234 napisała:

> Chcialam jeszcze powiedziec,ze zdaje sobie
sprawe ze te moje leki wynikaja z dz
> iecinstwa.Zwsaez bylam wrazliwym dzieckiem.W
szkole podstawowej czesto dzieci s
> ie ze mnie nasmiewaly, bylam np.zawze ostatnia
w biegach, nawet nie ze wzgledu
> na slabosc fizyczna ale z poglebiajacego sie
braku wiary we wlasny sily.Zawsze
> czulam sie ze jestem ta gorsza.Czesto na
lekcach cala klasa sie ze mnie smiala.
> Teraz panicznie boje sie stawac przed
ludzmi.Zawsze wydaje mi sie,ze ktos sie s
> mieje za moimi plecami albo mnie obgaduje.Na
prawde ciezko z tym zyc :(((

To co opisujesz sugeruje typowy przypadek bardzo
niskiego poziomu nastrojenia systemu samooceny w
mozgu ktory dziala na poziomie podswiadomym.

Mozna oczywiscie dociekac przyczyn skad wzielo
sie takie nastrojenie (czy wskutek okolicznosci
zewnetrznych, czy tez organiczne od urodzenia) i
jego przejawy. Nastepnie mozna tez ocenic skale
i zakres problemow zyciowych wynikajacych z
niskiego nastrojenia (na przyklad nie tylko w
szkole z dziecmi ale relacje z ludzmi w ogole,
szczegolnie zwiazki uczuciowo-seksualne).

Korekcje twoich problemow mozna rozwiazac przez
terapie a te informacje w tym zakresie pomoglyby
w jej zaplanowaniu.

Na przyklad u kobiet bardzo czestym powodem
niskiej samooceny w ogole jest ocena wlasnego
ciala. Wlasne cialo jest oceniane
jako "brzydkie","okropne" czy "ohydne" co
powoduje lek przed publicznymi kontaktami z
ludzmi. Jezeli tak jest w twoim przypadku to
terapia musi byc nakierowana na podwyzszenie
poziomu akceptacji wlasnego ciala. Nie jest to
oczywiscie latwe i wymaga wkladu pracy ale innej
metody nie ma. W ramach treningu terapeutycznego
zaleca sie wtedy ogladanie z bliska swojego
nagiego ciala w duzym lustrze w jak najbardziej
roznych pozach i dotykanie go jednoczesnie
obserwujac. Pozwala to na obiektywizacje obrazu
ciala, oswojenie sie z nim i obniza poziom
sygnalu plynacego z systemu samooceny pod
wplywem realnego obrazu. Jeszcze lepsze efekty
daje ta metoda jesli ma sie stalego partnera
akceptujacego cialo i robi sie terapie z lustrem
razem z nim. Mozna tez zastosowac w tym celu
nowe metody techniczne. Polega to na robieniu
sobie zdjec w roznych warunkach i ich ogladaniu.
Jeszcze lepsze jest nakrecanie filmow kamera
video i ich ogladanie.

Jezeli twoj problem nie jest zwiazany z ocena
wlasnego ciala to nalezaloby okreslic skad sie
bierze i dostosowac terapie. W wielu przypadkach
zalecana bedzie terapia grupowa czyli stopniowe
obnizanie napiecia przed wystepem wobec grupy
ludzi i informowanie ich o swoich emocjach.

[piesbaskervill]

a jako terapię grupową proponuję taniec na rurze w klubie nocnym,
po 3 występach po chorobie i w kieszeni pełno :).

[cathy1234]

Akceptuje swoje cialo( moze nie do konca, ale w wiekszym stopniu).Nigdy wlasciwie nie mialam problemow w zwiazkach damsko- meskich ( no moze wiele lat temu gdy bylam zakompleksiona nastolatka).Czuje sie kobieta atrakcyjna.Tak wiec ten moj problem wogole jest dziwny...

[sonya111]

Boje sie nawet czasem rozmowy telefonicznej.Za kazdym razem jak dzwoni mi telefon stresuje sie.Wiem,ze to nienormalne.

[edytaczajka]

Mi się wydaje , ze te Twoje problemy wcale Cię nie przekreślają na nauczyciela.
Może właśnie jak Ci się uda rozprawić z tymi schizami będziesz lepiej rozumieć
innych i to dla Ciebie będzie tez cennym doświadczeniem. Myślałaś o nauczaniu
np. dzieci w szkole Helen Doron? Skończyłaś fajną uczelnię, masz talent bo
lubisz i umiesz nauczać skoro jak piszesz chwalono Cię, to szkoda byłoby
zaprzepaszczać tego do czego doszłaś "tylko" korkami, ale również zdobywać
szersze doświadczenia. Zdaję sobie sprawę , że jest Ci ciężko, ale może warto
uwierzyć, że zmiana jest możliwa. Szkoda mi Ciebie, bo myślę, że jesteś fajną
osobą, szczerą nie tupeciarą, wiem jak bardzo coś takiego męczy, zabiera energię
i wypala człowieka. Sama mam takie momenty w życiu. Ostatnio zaczęłam czytać
fajną książkę o poczuciu wartości. Trzeba przestać skupiać się na sobie, nie
trzymać się siebie tak kurczowo, to czasem cholernie trudne

[edytaczajka]

Moim zdaniem powinnaś wysupłać ostatnią kaskę i zaliczyć kilka wizyt u
psychologa. Jesteś młoda i szkoda się tak męczyć. Myślę, że psycholog mógłby
pomóc Ci spojrzeć na Twoje problemy z innej perspektywy, poszukać sedna
problemu. Samo się nie rozwiąże, a z czasem może być jeszcze gorzej, jak się
zdarzy, że usłyszysz od kogoś kogo zdanie może się liczyć, od kogoś kto np.
będzie oceniał Twoją pracę jakiś negatywny komentarz to wtedy zamkniesz się w
sobie, wyalienujesz i nie będziesz sobie z tym umiała radzić. Będzie to dla
Ciebie być może destrukcyjne.

[psychoguru]

cathy1234 napisała:

> Akceptuje swoje cialo( moze nie do konca, ale
w wiekszym stopniu).Nigdy wlasciw
> ie nie mialam problemow w zwiazkach damsko-
meskich ( no moze wiele lat temu gd
> y bylam zakompleksiona nastolatka).Czuje sie
kobieta atrakcyjna.Tak wiec ten mo
> j problem wogole jest dziwny...´

Problem akceptacji ciala byl podany jako
przyklad bo wystepuje czesto. w twoim przypadku
nalezaloby przeprowadzic pelna analize zeby
ustalic przyczyny. Byc moze nastrojenie pochodzi
z okresu dziecinstwa, pytanie jakie byly, jak
silne i jak sie przejawialy twoje kompleksy
nastolatki? W jaki sposob wyszlas z tych
kompleksow i czy na pewno? Byc moze zostaly one
i steruja nadal na poziomie podswiadomym? To sa
oczywiscie spekulacje wokol problemu ale bez
pelnego wywiadu niewiele mozna wysnuc.

[solaris_38]

jakoś sobie dotąd poradziłaś :) więc umiesz
co do krytyki, to jak sie temu przyjrzysz to nie ma sie czego bać

bo
1.
krytyka kóra mam sens
warta jest wysłuchania i każdy kto krytykuje poczuje sie doceniony jak jego
uwagi potraktujesz poważnie

2.
krytyka która nie ma sensu - nie jest warta przejmowania sie nią

problem tylko aby mieć trochę pokory i cierpliwości żeby siew ta krytykę
wsłuchać i odróżnić je

krytyka to tylko informacja

nie można sie bać informacji szczególnie prawdziwej
bo ze strachu traci się życie i kontakt z rzeczywistością

a to ze chciałabyś sobie lepiej radzić ze sobą to tylko siła pchająca nas naprzód
wiec powodzenia

[cathy1234]

Wlasnie mialam awanture z rodzicami o to,ze boje sie uczyc grup.Nie rozumieja tego,ze to jest fobia ktora mi ciezko przezwyciezyc.Czuje sie jak nieudacznik, tak jakbym wybrala zle studia.Nie wiem jak okreslic to co dzieje sie w moim wnetrzu :( Czuje,ze rozpadam sie na kawalki :(((

[edytaczajka]

Nie wiem co się dzieje wśród ludzi, ja teraz też mam okres rozpadu,wczoraj
poszłam na wizytę do psychologa, bo było tak źle, ze nie dawałam rady się już
trzymać :(
Jeżeli rodzice nigdy nie byli w takiej sytuacji to trudno będzie im zrozumieć
Ciebie. Chyba musisz coś z tym zrobić, bo samo może nie przejść, a szkoda życia.
Spróbuj iść na wizytę do psychologa, może pomoże CI poszukać odpowiedzi na Twój
problem, pomoże CI inaczej spojrzeć na ten problem. Myślałaś o nauczaniu dzieci,
może nauka maluchów w szkole helen doron. W każdym razie trzymaj się.

[edytaczajka]

Nie jesteś nieudacznikiem, jeśli masz talent do nauczania, to na pewno dzięki
terapii uda Ci się przezwycieżyć Twoje fobie i być dobrym nauczycielem