pomóżcie mi uwierzyć

[calkowicieplaska]

Jako dziecko byłam wierząca.Wychowana w katolickiej
rodzinie...Zawsze paciorek i spać..co niedziele kościół..rozmowy o
Bogu i religi to była codzienność
Gdy skończyłam 17 lat zaczeło do mnie dochodzić że ta cała historia
o Bogu zmartwychstaniu zwyciestwu dobra nad złem jest...rodem z
baśni Andersena...Że to ludzie sobie stworzyli tą historie by
łatwiej było im przetrwać wierząc że kiedyś zło zostanie ukarane a
dobro zwycieży,by łatwiej było im umierać żegnać bliskich..i
właśnie ta psychologiczna potrzeba przyczyniła się do powstania
religi
ludziom wierzacym jest łatwiej w zyciu.Maja się do kogo odezwac(do
Boga)potrafia tłumaczyć sobie
wszytskie złe rzeczy jakie go spotykają,wierzą że gdzieś jest lapszy
świat.Człowiek musi wcoś wierzyć bo to pomaga mu przetrwać.(i
dlatego powstały te całe historie o istnieniu srawiedliwego Boga)Ale
prawda jest taka że do mnie to dotarło i nie wierze w te baśniowe
istorie o Panu Bogu w niebie..O złym Szatanie który sie
zbuntował....o tym że bedzie sąd ostateczny że bóg pokona szatana
dobro zwycierzy i zli zastana ukarani a dobzi pójdą do tego
baśniowego "nieba"w którym wszyscy beda szczesliwi nie bedzie chorób
nieszczesc nienawisci wszyscy beda równi i beda sie kochali...to
brzmi jak bajka i mnie nie przekonuje..Bardzo chciałabym
wierzyć..ale to wszystko brzmi tak nie prawdopodobnie tak basniowo
fikcyjnie że w to wszystko nie wierze.Od kiedy moja wiara sie
załamała(zaczełam rosnąc i dostrzegac wiecej niż to co babcia powie)
jestem bardzo nieszczesliwa..Kiedyś jak ktoś umierał wierzyłam że
jest w nowym lepszym swiecie że go zobacze że wszyscy sie
spotkamy.teraz znacznie gorzej przżywam smierć...po smierci dziadka
wpadlam w depresje nie wychodze z domu wciaz mysle o tym że wszyscy
umrzemy,że każdego to spotka a po śmierci nic nie ma...I nigdy nie
zobacze tych których kocham...Zazdroszcze bardzo wierzącym nie wiem
co sie ze mna stałoo że przestałam wierzzyć ale jest mi z tym zle i
o wiele trudniej,ale niestety to wszystko mnie nie przekonuje:-(

[synvilla]

bajek o raju itp. zawsze było pełno, tak jak ludzkość ludzkością
coś zawsze się tworzy.
Powiem ci,że wiekszość ludzi jest wierzy, moze nie w taką utopię
jaką przedstawia nam nasza religia chrześcijanska, jednak wiekszość
ma świadomość istnienia po śmierci w innej formie egzystencjonalnej.

szukaj swojej religii, z którą bedzie ci dobrze, która cię przekona
do siebie.

[lkas]

hmmm
piszesz, ze wszyscy umrzemy...
no fakt!
czy sie spotkamy? czy nie? tego nie wiem
wiem, ze skoro dane mi zyc, to dobrze jest sie tym zyciem cieszyc,
poki ono trwa, bo...nie widomo jak dlugo bedzie trwalo
pozdr

[asidoo]

Nie wierz w te brednie.

Bóg, jeśli jest, w niczym nie przypomina tego stwora z Biblii. Nie wierzę, żeby
świat stworzył tak mało inteligentny i okrutny byt :)

[jarty]

porównaj jak żyłaś, gdy otaczałaś się bajkami Andersena, a jak
żyjesz, bez tych bajek, wyciągaj wnioski i dokonuj wyborów - zawsze
takich, byś je nadal miała ;-)

[maryniszyn]

Moze ta ksiazka Cie zainteresuje-ks. Tadeusz Dajczer
ROZWAŻANIA O WIERZE
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/rozwaz_wiara_00.html

[maryniszyn]

Polecam Ci szczegolnie "Jezusa z Nazaretu" autorstwa Benedykta XVI.
Mysle,ze warta uwagi jest rowniez ta pozycja:
Jezus - więcej niż cieśla
www.ewangelia.com/page.php3?_text=ciesla

[sigrid.storrada]

ja też straciłam kogoś bardzo bliskiego i w tym czasie z moją wiarą było krucho.
Ale to minęło. Jak chcesz - napisz na maila gazetowego.

[arwen8]

Richard Dawkins "Bog urojony". Polecam!

[vanderica]

nie pomoge,bo tez uwazam,ze te wszystkie religie to jedna wielka bujda do
zbijania kasy i posiadania wladzy.nie wierze w zadnego boga.to jakis wymysl
ludzkosci dla potrzeb propagandy i biznesu.

[green_land]

Na poczatek powinnaś się zająć swoim zdrowiem psychiczym. Piszesz o
depresji po śmierci dziadka - czy rozmawiałaś o tym, z
psychologiem/psychiatrą? Czy bierzesz jakieś leki?
Wiata to wiara. Z definicji nie jest czymś, co zostało stwierdzone -
Ty wierzysz, że będzie jutro fajna pogoda, ja wierzę,że fryzjer
dobrze mnie zetnie... To jest wiara w coś.
Wiara w Boga polega na tym samym - wierzysz, że On jest, czuwa,
otacza opieką, pomaga. Wierzysz /lub nie/, że to, co napisano w
Biblii JEST faktem. Wierzysz, że po śmierci dusze idą do nieba czy
piekła.
Oczywiście nikt nie udowodnił, że Bóg jest. Bo wtedy nie była by to
wiara, ale udowodniona rzecz. Fakt. A w wierze takich faktów nie ma
wiele - faktem jest jedynie, że Jezus żył na Ziemi, ale już że był
Synem Bożym nie sposób przecież udowodnić.

Czytalam kiedyś dużo książek , w których ludzie opisywali swoją
śmierć /smierć kliniczną/. Jedna z badaczek podaje, że na tysiące,
tysiące osób tylko jedna była przerażona tym, co zobaczyła po
drugiej stronie. Wszyscy pozostali chcieli pozostać w tamtym świecie.
Pamiętam opis śmierci pewnej kobiety - opowiadała, że świetlna
istota otoczyła ją absolutną miłością i akceptacją. I dała wybór -
możesz wrócić albo zostac ze mną. Kobieta się zawahała - było tam
tak pięknie, tak błogo, tak cudownie. Ale przypomniała sobie swoje
dziecko. I powiedziała, że chce wracać. Istota była wyraźnie
zadowolona z wyboru kobiety.
Kobieta, którą opisuję przeżyła śmierć kliniczną wskutek wypadku
samochodowego.
Pamiętam też opiś innej kobiety, która opisywała, że miała żal do
najbliższych, że lamentują nad nią, a jej jest tam tak dobrze!
Takich opisów jest całe mnóstwo.
Bo wyobraź sobie - umierasz. Ale wciąż widzisz swoich najbliższych.
I widzisz ich pogrążonych w żalu, rozpaczy, nie mogących się
pogodzić z Twoim odejściem. A Ty jesteś po drugiej stronie i nie
potrafisz zrozumieć tej rozpaczy, bo przecież jest Ci tam tak
dobrze!
Wiara...
Czy jest Bóg? Dla mnie tak. Ja wierzę że tak jest. Ale tak jest dla
mnie - jak dla innych? Słyszę - może Go nie ma, może to wytwór
naszej wyobraźni, potrzeba wierzenia w coś, cokolwiek? Może.
Owszem, zdarzają się cuda, objawienia... Ale to wszystko opiera się
na wierze. Dlatego czasami tak trudno uwierzyć, szczególnie tym,
którzy myślą. Bo gdy jesteśmy bezrefleksyjni, ślepi, zakłamani, to
wierzymy fanatycznie - ale czy takich wiernych chce On?
To zbyt ciężki temat dla mnie teraz... Jest noc, a ja chcąc Ci
wszystko wyjaśnić musiałabym napisać elaborat, przez który i tak bys
nie przebrnęła:)
A pytanie dlaczego dzieje się tak czy inaczej... Trochę mnie wkurza
gdy słyszę: gdzie był wtedy wasz bóg?! Obwinianie Boga o wszelkie
katastrofy, ludzkie podłości, niesprawiedliwość świata... Sami
sobie "gotujemy ten los". Sami sobie.
Przeczytałam kiedyś opowieść o człowieku, któremu Bóg pokazywał
drogę, jaką ten przeszedł. Patrzy człowiek, są 2 pary śladów. Ale w
trudnych chwilach jest tylko jeden ślad! Pyta Boga - co to za ślady.
Wtedy Bóg odpowiada: cały czas szedłem z tobą. Ale Panie - dziwi się
czlowiek - przeciez w najtrudniejszych chwilach jest tylko jeden
ślad, gdzie wtedy byłeś! Wtedy niosłem cię na swoich ramionach.

[joho]

Skomentuje to tak,moze da ci to cos do myslenia
Kiedys pewien bardzo madry czlowiek niejaki pan Kelwin ten od ktorego ludzie mierza w niekorych krajach temperature, powiedzial zadna maszyna ciezsza od powietrza nie jest i nie bedzie w stanie latac, Kilkanascie lat pozniej powstal pierwszy samolot.