obawa przed jazdą samochodem

[a1aga]

Odczuwam bardzo duży strach jadąc samochodem.Nie mam takich obaw jadąc
autobusem lub tramwajem lub taksówką.Mój mąż jest świetnym kierowcą lecz
doszło już do tego ,że wiem kiedy i jaki manewr wykonają inni kierowcy.Nie
ufam im.Jadąc 20 minut do pracy rano i wracając z pracy mam całe ręce
mokre.Niedługo jedziemy z mężem i dzieckiem w długą trasę i już jestem
przerażona.Czy są jakieś sposoby ,aby ten strach opanować?

[green_land]

Pierw odpowiedz sobie na pytanie, czy było tak zawsze, czy narasta
to od jakiegoś czasu. Jeżeli to drugie - musisz znaleźć przyczynę.
Czasami bywa prozaiczna i pozornbie nie związana z problemem. Trzeba
szukać. Tak czy siak pora coś z tym zrobić:) To w końcu jakaś fobia,
a każdy z nas ma ich parę:) Tak myślę:) Skoro mocno utrudnia Ci
życie, czas na wizytę u psychologa.

>Mój mąż jest świetnym kierowcą lecz
> doszło już do tego ,że wiem kiedy i jaki manewr wykonają inni >
>kierowcy
Nie do końca rozumiem, o co chodzi - czy ciągle mówisz mężowi, co ma
zrobić? Czy pouczasz, przestrzegasz?

Wiesz, nie wierzę w tzw. bezkolizyjnych kierowców. Nie znam ani
jednego, który by przynajmniej raz nie zrobił głupstwa w stylu -
przytarcie karoserii,drobna stłuczka... Jeżeli słyszę że ktos nigdy
nie miał żadnego takiego przypadku - wolałabym takiego kogoś nie
spotkać na ulicy:/ Bo najczęsciej jest to albo niedzielny kierowca,
albo tzw. zachowanie zachowawcze - prędkość minimalna, wszystko co
do joty zgodnie z - czasami debilnymi - przepisami.

Odpowiedz sobie na pytanie, czego dokładnie się boisz - wypadku,
kalectwa, samego faktu, że przez stłuczkę będą problemy? A potem
odpowiedz, co się stanie, gdy np. rozwalisz lampę? Bo w końcu
wszystko rozgrywa się pomiędzy dwoma sprawami - bezpieczeństwem
jadących /zdrowie fizyczne/ a straty materialne/auto/. To drugie
jest nie warte zachodu - to "tylko" pieniądze i jeżeli tylko nikt
nie odniesie poważniejszych obrażeń, nie warto brać pod uwagę tych
strat. Mam tu na myśli roztrząsanie typu: musze zapłącić za naprawę,
a mogłam kupić sobie za to nowe buty! To tylko samochód, jest takim
samym narzędziem jak lodówka, ekspres do kawy czy choćby nóż. Zuzywa
się i podlega wymianie.
Jeżeli jednak panicznie boisz się obrażeń ciała, to może się to
skończyć hipochondrią:) Wtedy tym bardziej powinnaś coś z tym
zrobić.

Ze swojego doświadcznia mogę napisać, że dobrze jest odczuć na
własnej skórze parę wypadków. Człowiek wtedy hartuje się, zaczyna
doceniać zdrowie i zyskuje świadomoć, że samochód to tylko samochód.
Ponad 2 lata temu mieliśmy wypadek. 2 osoby zginęły. Mąż 2 tygodnie
leżał w szpitalu, dziecko 3 dni, ja nie mogłam - ktoś przecież
musiał kursować miedzy tymi szpitalami:) Po tym wydarzeniu zaczęłam
doceniać zdrowie, a samochód uważać za narzędzie do m.in. pracy -
porysuję karoserię - to nic, walnie we mnie jakiś zagapiony biedak -
też nic, w końcu ważne, że nic się nam nie stało:) I tak włąśnie
staram sie myśleć.

Gdy byłam świażo upieczonym kierowcą przez chyba rok miałam małą
fobię - bałam się, że auta jadące z naprzeciwka zjadą na moją
stronę:/ Musiałam jednak to przezwyciężyć - starałam się jak
najmniej o tym myśleć i ani się spostrzegłam, a udało się:) Ty także
spróbuj w czasie jazdy odprężyć się i nie myślec o potencjalnym
zagrożeniu. Takie myślenie NIC dobrego nie daje, wierz mi:)
Pozdrawiam serdecznie i życzę dobrych myśli:)

[a1aga]

Bardzo dziękuję,że za odpowiedź.Przede wszystkim jestem tylko
pasażerem;)myślę,że boję się bo nigdy nie uczestniczyłam w wypadku i chyba
najbardziej boję się całego zamieszania wokół tego.Mój mąż miał 2 wypadki i
jedną kolizję.Niedawno wjechali nam w tył samochodu i poczułam leciuteńkie
szarpnięcie.Spieszyłam się do pracy i rozliczyliśmy się na miejscu tylko za
rozbitą lampę.Napewno nie chodzi mi o kasę .to wiem napewno :)Gdybym nie ufała
mojemu mężowi to by była tylko jedna osoba ,ale ja nie ufam reszcie
kierowców(sporo ich).U nas w mieście pozamykali sporo głównych ulic i trzeba
mieć oczy na około głowy,zwłaszcza kiedy trzeba się"wepchnąć"-zawsze zamykam
oczy rękoma.Śmiejemy się ,że nie mogłabym być świadkiem wypadku,bo przy
wyprzedzaniu lub wciskaniu się zakrywam twarz rękoma.

[a1aga]

jeszcze raz bardzo dziękuję i mam jeszcze jedno pytanie
Wiesz może czy jest może takie forum gdzie konkretnie psycholog odpowiada bo
może faktycznie czas się wybrać do niego,a nie koniecznie mam na to czas:(
aga

[green_land]

Obawiam się że chyba nie ma forum z psychologiem:/
Ale zawsze możesz sama uczynić pierwszy krok - zacznij od drobnych
rzeczy - nie zakrywaj oczu, staraj się uświadamiać sobie, że
stłuczka to tylko stłuczka. Trochę zamieszania i tyle:) Gdy nikomu
nic poważnego się nie dzieje - nie warto trzymać tego w pamięci.Ot,
jak stłuczony kryształ - szkoda, ale nic poza tym:)
Po wypadku miałam 3 miesiące później stłuczkę - właściwie wypadek -
prawie wjechałam pod ciężarówkę. Oj, trochę nerwów mi to zjadło. Ale
tylko z tego powodu, że zaczęłąm myśleć że chyba jestem
beznadziejnym kierowcą:/ Długo myślałam, zastanawiałam się... i
doszłam do wniosku, że zdarza się nam wszystkim. Rok później przy
fatalnej pogodzie zarysowałam facetowi auto, a tydzień później młody
człowiek nie wyhamował i wjechał mi w tył mocno przestawiając
bagażnik. I wiesz, po tym wypadku nabrałam pewności siebie, że nie
tylko ja, baba popełniam głupie błędy, ale także faceci:) Tylko że
oni nie traktują tego jak błędów swoich, ale cudze:) To coś w stylu-
ja wjechałem, ale wina jego , bo stał w złym miejscu:)))
A zamieszanie wokół wypadku? Pamiętam pogotowia, straż, policję,
mnóstwo, mnóstwo gapiów /święto zmarłych/... Ale wtedy nic a nic
mnie to nie obchodziło.
Niedawno natknęłam się w necie na stronę ze zdjęciami bardzo
drastycznych wypadków. Pierw żałowałam,że je oglądałam, ale potem
doszłam do wniosku, że takie coś bardzo dobrze robi - po prostu
pierwszy szok jest "na sucho", gdy później widzi się ofiary
wypadków, nie jest to tak szokujące, łatwiej to wtedy znieść. To
podobnie jak np. z porodami - czlowiek boi się pierwszego, bo nie
wie, co go czeka. Ale kązdy następny jest łątwiejszy - kobieta ma
już jakieś doświadczenie, wiedzę i nie czuje się nowicjuszką.

Chyba jednak będziesz musiała poszukać w realu jakiegoś dobrego
psychologa - może wystarczy kilka wizyt? Tak czy siak warto to
zrobić:)

[a1aga]

O ja!!!!!!!!!!!!!!
ile Ty masz racji:)
Może powinnaś zostać psychologiem??
bardzo mi pomogłaś,dziękuję raz jeszcze.Mam nadzieję ,że ta podróż będzie
spokojniejsza:)

[ja_adam]

Mam mieszane uczucia.

Często jeżdżę. Wiem, ze musiałbym szaleć by zginąć, albo mieć głupie szczęście
jak mój przyjaciel który dobił tirem do osobowego samochodu tak nieszczęśliwie,
że mimo iż nic mu sie nie stało, spłoną żywcem...

Mieszane uczucie bo wiem że poruszanie się na naszych polskich drogach to
kwestia życia i śmierci!! tak, tak...
Drażni mnie mydlenie oczu, że nic ci sie nie stanie, to tylko kolizja...
Szczerze, jak Tir 50 tonowy wiedzie w ciebie...toż to lokomotywa a sami wiemy
jak wiele tych ciągników pomyka ulicami.
Albo garb na jezdni, bądź dziura...wystarczy jedna w złym miejscu i czasie -
giniesz.
Przyjaciel, Sławek bardzo ostrożny kierowca, jechał po deszczu pustą drogą...
podjechał na górkę a tuż za nią zrobiła się poduszka z błota które naleciało z
pobocza. Stracił panowanie nad samochodem i zawinął się na jedynym drzewie jakie
było w pobliżu.

Ale jak juz mówiłem żyję wiarą, że jak jade spokojnie to nic mi sie nie stanie.
Jak Policjanci wierzący w swą nietykalność przed kulami...

[bszalacha]

To nie jest strach przed samochodem ale przed jednoosobową,wyłączną
odpowiedzialnością.Jest to świetna konfrontacja z samą
sobą,najczęściej mamy o sobie inne wyobrażenie.
To,co pisze "Adam" jest jak balsam/umieć kierować nie szarżując/.Ja
osobiście jeżdżę zbyt ostroznie w taka tez,niestety jestem.