Moim pierwszym problemem jest obsesja głodu...

[Gość: Księżniczka]

Nie wiem, jak wyglądam i nie chcę wiedzieć; czuję się szczupła a po chwili
gruba; liczy się dla mnie czyjeś zdanie a po chwili nie; moje nastroje
sterowane są głodem- poczuciem zadowolenia, że głodowałam albo poczuciem
nienawiści do siebie bo nie głodowałam; albo zadowoleniem (chwilowym) z
pełnego brzucha albo okropnym stresem, bo głód nie pozwala jasno myśleć. To
jest mój problem. Zachwiana ocena samej siebie i takie ogromne uzależnienie
od jedzenia. Efekt jest taki, że bardzo powoli chudnę, co mi wychodzi
właściwie na zdrowie, ale jestem rozchwiana i bardzo niepewna siebie. Co
powinnam robić?

[Gość: littlemy]

zdecydowanie udać się do psychologa :) naprawde, i to im szybciej tym lepiej :)

[Gość: Księżniczka]

Dziękuję za szczerą odpowiedź. Wiem, że sama nie poradzę.
Pozdrawiam

K.

[Gość: littlemy]

nie załamuj się:) znajdź dobrego psychologa (skąd jesteś?)- to jedyna metoda,
zeby sie uporac z tego typu problemami. moze konieczna będzie wizyta u
psychiatry i jakies leki (tylko sie nie przerażaj). ale lepiej załatwić to jak
najszybciej - niestety, tego typu problemy nie rozwiązują się same, a im
później się za nie zabiezrzesz, tym trudniej sie będzie ich pozbyć.
pozdrawiam!!!

[Gość: lily]

Mam to samo :( Strasznie się męczę z tego powodu. Gdy zjem coś niezaplanowanego,
czuję sie jak śmieć, wręcz się nienawidzę.
Ja w ogóle mam zaburzenia psychiczne, właśnie z powodu jedzenia. Schudłam kiedyś
10kg i teraz chciałabym jeszcze... A nie potrafię.


Raczej nic nie pomogę Ci...

Ale pozdrawiam gorąco i życzę zdrowia :)

[Gość: Thinka]

mialam bardzo podobnie,,,na szczescie trafilam na wspanialego psychiatre
(prywatnie,bo pani z panstwowego osrodka zdrowia polecila mi czytanie ksiazek o
depresji- ale to raczej nie pomaga;) po ok. pol roku psychoterapii i braniu
odpowiednich lekow wszystko sie unormowalo i mam juz normalny, zdrowy stosunek
do jedzenia, siebie i swiata wokól...i to jest naprawde ogromne szczescie!!!
dlatego polecam bardzo mocno wizyte u psychiatry, bo samemu trudno sobie z
takim problemem poradzic..i zyczę powodzenia!!!

[erienne]

hmm... zastosuj sie do rad dziewczyn, pomoc psychologiczna, a byc moze
psychiatryczna jest ci naprawde potrzebna, bo sama z tego nie wyjdzziesz a
mozesz cierpiec jeszcze bardziej. ja tez mam zaburzenia na tle zywnosciowym,
meczylam sie z tym bardzo dlugo- wpierw obzeralam sie, nie potrafilam sobie
niczego odmowic, a potem wpadlam na pomysl odchudzania sie. doprowadzilam sie
do podobnego do opisywanego przez ciebie stanu psychicznego- mimo ze chudlam
coraz bardziej, nie wiedzialam w koncu czy jestem gruba czy szczeupla, wiec na
wszelki wypadek odchudzalam sie "na zapas". wiedzialam ze sama sobie nie
poradze, wiec udalam sie po pomoc psychologiczna. udalo mi sie z tego wyjsc,
mam nadzieje ze na trwale i ze nie "obije mi" juz np. w druga strone. tak wiec,
reasumujac, calym sercem polecam ci kontakt z psychologiem lub psychoterapeuta.
to nic strasznego, wrecz przeciwnie, mozna lepiej poznac sibie i wiele sie
nauczyc.