POEZJA a FEMINISTKA

[kjml]

... jak czytelniczki tego forum odnoszą się wogóle do szerokopojętej Poezji??
Jaką ma ona dla was rolę, czy może już pozostała tylko w podręcznikach szkolnych?

Osobiście nie ma chyba dość czasu na czytanie pozeji, a pozatym problemem jest
znalezenia czegoś dobrego wśród całej masy tytułów oznaczonych plakietkami
typu: "Nagroda czegośtam" czy "Ktośtam poleca" ... więc byłabym wdzięczna za
pomoc w postaci dodatkowego wymienia kilku ulubionych dzieł. Może nawet
powstanie lista ulubionej poezji polskich feministek.

KJML

glupi watek ale masz.........

[tygrysio_misio]

JEDWAB DUSZY

Nigdy
nie mówiłem z nią
ani o miłości
ani o śmierci

tylko ślepy smak
i niemy dotyk
biegały między nami
gdy pogrążeni w sobie
leżeliśmy blisko

muszę
zajrzeć do jej wnętrza
zobaczyć co nosi
w środku

gdy spała
z otwartymi ustami
zajrzałem
i co
i co
jak myślicie
co zobaczyłem

spodziewałem się
gałęzi
spodziewałem się
ptaka
spodziewałem się
domu
nad wodą wielką i cichą

a tam
na szklanej płycie
zobaczyłem parę
jedwabnych pończoch

mój Boże
kupię jej te pończochy
kupię

ale co zjawi się wtedy
na szklanej płycie
małej duszy

czy będzie to rzecz
której nie dotyka się
ani jednym palcem marzenia







PAN COGITO ROZMYŚLA O CIERPIENIU

Wszystkie próby oddalenia
tak zwanego kielicha goryczy -
przez refleksję
opętańczą akcję na rzecz bezdomnych kotów
głęboki odech
religię -
zawiodły

należy zgodzić się
pochylić łagodnie głowę
nie załamywać rąk
posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie
jak protezą
bęz ałszywego wstydu
ale także bez pychy

nie wywijać kikutem
nad głowami innych
nie stukac biała laską
w okna sytch

pić wyciąg gorzkich ziół
ale nie do dna
zostawiając przezornie
parę łyków na przyszłość

przyjąć
ale równocześnie
wyodrębnić w sobie
i jeśli to możliwe
stworzyć z materii cierpienia
rzecz albo osobę

grać
z nim
oczywiście
grać

bawić się z nim
bardzo ostrożnie
jak z chorym dzieckiem
wymuszając w końcu
głupimi sztuczkami
nikły uśmiech






ZE SZCZYTU SCHODÓW

Oczywiście
ci którzy stoją na szczycie schodów
oni wiedzą
oni wiedzą wszystko

co innego my
sprzątacze placów
zakładnicy lepszej przyszłości
którym ci ze szczytu schodów
ukazują się rzadko
zawsze z palcem na ustach

jesteśmy cierpliwi
żony nasze cerują niedzielną koszulę
rozmawiamy o racjach żywności
o piłce nożnej cenie butów
a w sobotę przechylamy głowę w tył
i pijemy

nie jesteśmy z tych
co zaciskają pięści
potrząsają łańcuchami
mówią i pytają
namiawiają do buntu
rozgorączkowani
wciąż mówią i pytają

oto ich bajka-
rzucimy się na schody
i zdobędziemy je szturmem
będą się toczyć po schodach
głowy tych którzy stali na szczycie
i wreście zobaczymy
co widać z tych wysokości
jaką przyszłość
jaką pustkę

nie pragniemy widoku
toczących się głów
wiemy jak łatwo odrastają głowy
i zawsze na szczycie zostaje
jeden alba trzech
a na dole aż czarno od mioteł i łopat

czasem nam się marzy
że ci ze szczytu schodów
zejdą nisko
to znaczy do nas
gdy nad gazetą żujemy chleb
i rzekną
-a teraz pomówmy
jak człowiek z człowiekiem
to nie jest prawda co wykrzykują afisze
prawdę nosimy w zaciśniętych ustach
okrutna jest i nazbyt ciężka
więc dżwigamy ją sami
nie jesteśmy szczęśliwi
chętnie zostalibyśmy
tutaj

to są oczywiście marzenia
mogą się spełnić
albo nie spełnić
więc dalej
będziemy uprawiali
nasz kwadrat ziemi
nasz kwadrat kamienia

z lekką głową
papierosem za uchem
i bez kropli nadziei w sercu

1957r.






DUSZA PANA COGITO

Dawniej
wiemy z historii
wychodziła z ciała
kiedy stawało serce

z ostatnim oddechem
oddalała się cicho
na łąki niebieskie

dusza Pana Cogito
zachowuje się inaczej

za życia opuszcza ciało
bez słowa porzegnania

miesiące lata bawi
na innych kontynentach
poza granicami Pana Cogito

trudno zdobyć jej adres
nie daje wieści o sobie

unika kontaktów
nie pisze listów

nikt nie wie kiedy wróci
może odeszła na zawsze

Pan Cogito usiłuje pokonać
niskie uczucie zazdrości

myśli o duszy dobrze
myśli o duszy z czułością

zapewne musi mieszkać
także w innych ciałach

dusz jest stanowczo za mało
jak na całą ludzkość

Pan Cogito godzi się z losem
nie ma innego wyjścia

stara się nawet mówić
-moja dusza moja-

myśli o duszy tkliwie
myśli o duszy z czułością

więc kiedy się zjawia
nieoczekanie
nie wita jej słowami
- dobrze że wróciłaś

patrzy tylko z ukosa
gdy siada przed lustrem
i czesze swoje włosy
splątane i siwe




TREN

Pamięci Matki

A teraz ma nad głową brązowe chmury korzeni
wysmukłą lilię soli na skroniach paciorki piasku
i płnie na dnie łodzi przez spienione mgławice

o milę dalej od nas tam gdzie rzeka zakręca
widoczna - niewidoczna - jak światło na fali
naprawde nie jest inna - opuszczon jak wszyscy

[tygrysio_misio]

PAN COGITO A DŁUGOWIECZNOŚĆ

1
Pan Cogito
może być z siebie gumny

przekroczył granicę życia
wielu innych zwierząt

gdy pszczoła-robotnica
odchodzi na wieczny spoczynek
Cogito - osesek
cieszył się wybornym samopoczuciem

kiedy okrutna śmierć
zabiera mysz domową
przebył szczęśliwie koklusz
odkrył mowę i ogień

jeśli wierzyć
teologom ptaków
dusza jaskółek
ulatuje do raju
po dziesięciu
ziemskich wiosnach

w tym wieku
panicz Cogito
studiował ze zmiennym szczęściem
IV klasę szkoły powszechnej
i zaczeły interesować go kobiety

potem
wygrał drugą wojnę światową
(wątpliwe zwycięstwo)
dokładnie kiedy koza
wędruje do Walhalli kóz

dokonał rzeczy nie lada
wbrew paru dyktatorom
przekroczył Rubikon półwiecza
skrawiony
ale żywy

pokonał
karpia
aligatora
kraba

tezaz znajduje się
między ostatecznym czasem
węgorza
i ostatecznym czasem
słonia

tu
szczerze mówiąc
wygasają ambicje
Pana Cogito

2
wspólna trumna ze słoniem
wcale go nie przeraża

nie łaknie być długowieczny
jak papuga
lub Hippoglasus vulgaris

a także
orzeł podniebny
pancerny żółw
głupawy łabędź

Pan Cogito
chciałby do końca
śpiewać urodę przemijania

dlatego nie łyka Gelee royale
nie pije eliksirów
nie paktuje z Mefistem

z troską dobrego ogrodnika
hoduje zmarszczki na twarzy

pokornie przyjmuje wapno
które odkłada się w żyłach
cieszą go luki pamięci

nieśmiertelność
od dzieciństwa
wprawiała go w stan
tremendum
zazdrościć bogom czego?
-niebiańskich przeciągów
-partackiej administracji
-nienasyconej chuci
-potężnego ziewania









PAN COGITO MYŚLI O KRWI

1
Pan Cogito
czytając książkę
o horyzontach nauki
dzieje postępu myśli
od mroków fideizmu
do światła wiedzy
natkną się na epizod
który zaćmił
prywatny horyzont Pana Cogito
chmurą

drobny przyczynek
do opasłej historii
fatalnych ludzkich omyłek

bardzo długo
utrzymywało się przekonanie
że człowiek nosi w sobie
spory rezerwuar krwi
pękatą beczułkę
dwadzieścia parę litrów
-bagatela

stąd można zrozumieć
wylewne opisy bitew
pola czerwone jak koral
wartkie strumienie posoki
niebo które powtarza
nikczemne hekatomby

a także powszechną
metodę leczenia

chorym
otwierano tętnicę
i lekkomyślnie spuszczano
drogocenny płyn
do cynowej misy

nie wszyscy wytrzymali
Kartezjusz szeptał w agonii
Messieurs epargnez

2
teraz wiemy dokładnie
że w ciele każdego człowieka
skazańca i kata
płynie zaledwie
cztery pięć litrów
tego co nazywano
duszą ciała
kilka flaszek burgunda
dzbanek
jedna czwarta
pojemności wiadra

mało

Pan Cogito
dziwi się naiwnie
dlaczego to odkrycie
nie wywołało przewrotu
w dziedzinie obyczajów

powinno przynajmniej skłonić
do rozsądnej oszczędności

nie wolno jak dawniej
rozrzutnie szafować
na polach wojen
na placach kaźni

naprawdę jest tego niewiele
mniej niż wody nafty
zasobów energetycznych

stało się jednak inaczej
wyciągnięto wnioski haniebne

zamiast powciągliwości
rozrzutność

ścisły pomiar
umocnił nihilistów
dał większy rozmach tyranom
wiedzą teraz dokładnie że człowiek jest kruchy
i łatwo go wykrwawić

cztery pięć litrów
wielkość bez znaczenia

tak więc tryumf nauki
nie przyniósł obroku duchowego
zasady postępowania
moralnej normy

to mała pociecha
myśli Pan Cogito
że wysiłki badaczy
nie zmienią biegu rzeczy

ważą zaledwie tyle
co westchnienie poety

a krew
płynie dalej

przekracza horyzont ciała
granice fantazji

-będzie chyba potop








PRZEDMIOTY

Przedmioty martwe są zawsze w porządku i nic im, niestety, nie mozna
zarzucić. Nie udało się nigdy zauważyc krzesła, które przestępuje z nogi na
nogę, ani łóżka, które staje dęba. Także stoły, nawat kiedy są zmęczone, nie
odważą się przyklęknąć. Podyjrzewam, że przedmioty robią to ze względów
wychowawczych, aby wciąż nam wypominać naszą niestałość.






RÓŻOWE UCHO

Myślałem
znam ją przecież dobrze
tyle lat żyjemy razem

znam
ptasią głowę
białe ramiona
i brzuch

aż pewnego razu
w zimowy wieczór
usiadła przy mnie
i w świetle lampy
padającym z tyłu
ujrzałem różowe ucho

śmieszny płatek skóry
muszla z żyjącą krwią
w środku
nic wtedy nie powiedziałem-

dobrze byłoby napisać
wiersz o różowym uchu
ale nie taki żeby powiedzieli
też sobie temat wybrał
pozuje na orginała

żeby nawet nikt się nie uśmiechną
żeby zrozumieli że ogłaszam
tajemnice

nic wtedy nie powiedziałem
ąle nocą kiedy leżeliśmy razem
delikatnie próbowałem
egzotyczny smak
różowego ucha

[tygrysio_misio]

to wszystko Zbigniew Herbert

[tygrysio_misio]

nie jestem feministka!!!!

jestem KOBIETA!!!!

[Gość: Johnny Kalesony]

=)

Prawdziwe kobiety, prawdziwi faceci -
Rock'N'Roll zbawi świat!!

[kjml]

heh, miło że sie postarałaś, ale nie do końca mi oto chodziło. Bardziej chciałem
przeczytać coś w stylu, czytam Herberta, bo.......
własnie, kobieto :), co znajdujesz w jego twórczości??? Czym cię urzekł, pytam z
czytej ciekawości, no i jeszce jest to że kazdy jest inny, i potrafimy bardzo
rożne rzeczy cenić, i rożnych rzeczy szukać. Kobiety na ogól szukają ciepła,
otuchy, treści odwołanej do nas samych, zabawy słowem. A faceci, to samo?

[tygrysio_misio]

nie wiem....musze dokladnie pomyslec ale chyba ten wiersz o cierpieniu duzo mi
kiedys pomogl,

no i jeszcze ten sposob mowienia o rzeczywistosci...

te wiersze o zonie Herberta to jedyne wiersze o molosci jakie mnie rozczulaja
bo nie mowi o tym wzniosle i sztucznie tak jak w takich momentach czesto mowili
inni poeci tylko tak naturalnie i tak jak sie patrzy na kochana osobe co dzien
a nie wtedy gdy sie pisze wiersz

napisze jeszcze potem bo ciezko tak wylac na klawiature to co sie czyje gleboko
gdzies czytajac wiersze.............

Może i głupi, ale niech będzie i coś Szekspira:

[en.door.fina]

Jesteś dla myśli jak dla życia jadło
Lub słodkie deszcze wiosenne dla ziemi
Toczę o ciebie walkę tak zajadłą
Jak czasem skąpiec ze skarbami swymi..
Dumny posiadacz, którego chwyta lęk,
Że skarb mu skradnie starość nieuczciwa
Więc chce, by sprawa z tobą była skryta
Lecz swą uciechę przed światem odkrywa
Taaak, tak co dnia..

Sytość walczy z głodem, nadmiar z pustką biegną,
Sytość walczy z głodem, nadmiar z pustką biegną..
Korowodem..

Czasem na widok twój jawnie świętuję
Za chwilę konam, spojrzenia spragniony
Radości żadnej nie chcę, nie znajduję
Prócz darowanej lub skradzionej tobie
Taak, tak co dnia..
Sytość walczy z głodem...

Re"Poezja poezją-ale co z płcią

[Gość: hot_dog]

...autora tego wątku??Zdecyduj się-pytasz jako mężczyzna,czy jako kobieta??Bo
poezja nie powinna tak dalece rozdwajać twojej jaźni.

[kocia_noga]

kjml - ja czytam Achmatową i Cwietajewą. Achmatowa jest niesamowita - jej
wiersze i ona jako człowiek , Cwietajewa wysiadła z pociągu , ale niektóre jej
wiersze do kości przejmujące .

[kjml]

niewątpliwie jestem samcem, nie zmienia tego jedno błedne A robiące z byłbym
byłAbym, ale rozumiem że moze to dziwić. A co do poezji, to naprawdę ciekawi
mnie zdanie osób odwiedzających to forum. Sam lubię poezję, i dużo sie nad nią
zastanawiam, dlatego ciekawią mnie bardzo przemyślenia innych. Jak narazie
wsnioski sa takie, poezja jest czytana i lubiana w tych kręgach forumowiczów.

A tak jeszcz co do samej poezji, to pisząc ze nie powinna tak delece rozdwajać
jednak sie lekko określiłaś/łeś [hot-dogu :-) ]. Uczona [ i uczy sie nadal!!!]
że poezja ma moc równą Boskiej, zatem czytam tem dla niej jest taka błachostka
jak płeć...
Co sądzicie o takim pojmowaniu poezji, nadal akutalny, czy od czasu wywalczenia
niepodległości juz nie trzeba udawać że zachwyca.....


Z góry dzięki za wszyskti posty!

[en.door.fina]

Czegokolwiek się o poezji nie napisze, ona i tak powie to lepiej, sama za
siebie.. a przy okazji zdradzi coś o duszy jej wielbiciela. Pytania z rodzaju:
"dlaczego lubie to.." lub "dlaczego właśnie to.." są takie trochę naiwne i
właściwie niepotrzebne, wszak najlepiej rozmawia się oczami..

[kjml]

naiwne moze sa, ale na pewno nie sa niepotrzebne! Jak inaczej [ w miare
podobnymi srodkami] moge poznac opinie Twoja dla przykladu na temat poezji?
Jesli nie chesz, nie pisz, ale jak nie przeszkodzi stracic paru sekund na
samookreslenie publicze, tymlepiej!

Z góry dzięki.

[en.door.fina]

Jednak zamilczę na ten temat, bo się wstydzę pisać. Zbyt osobiste.

[Gość: hot_dog]

czytam bardzo uważnie.Poezja poezją. Piszesz "jedno A". Mylisz się. Użyłeś
dwukrotnie rodzaju żeńskiego; "BYŁABYM WDZIĘCZNA". To oczywiście
drobiazg.Pamiętajmy o tym, że jednym z pierwszych znanych poetów piszących o
miłości w starożytności była kobieta.

[kjml]

jak to trzeba wyraźnie czytać co się napisze. Ten błąd wyniknął z tego że
napisałem inne zdanie, zupełnie, a potem leniwie kasowałem, a wyszło
rzeczywiście głupio...

Chodziło ci o Safonę, z wyspy Lesbos?
Właśnie, w szkole uczono nas poezji, ale czy to dośc by ją rozumieć i czytać?
[ jak dla mnie to w sumie nie - znaczy zaczynam, czytam, podoba mi sie, ale nie
wracam ]

[Gość: hot_dog]

Tak.Jest bardzo piękna powieść o jej życiu, ale wstyd sie przyznać,nie pamiętam
autora.Możliwe,że Robert Graves.Tytuł pamiętam: "Córka Homera".