Zlotos, Atropa, Totalna

kochanica-francuza Kózka nie żyje, a co do kiec, to wątpię, żeby 29.04.06, 19:45

za życia odpowiadała obsesji kalesona

Lepiej umrzeć jak zgrzeszyć

(Błąd gramatyczny - powinno być: niż zgrzeszyć - przyp. KF)

Tajemnica lasu
W całej, rozległej wsi Wał-Ruda panował smutek, przygnębienie i niepewność.
Przyczyną nie była tylko tocząca się od kilku miesięcy wojna, nazwana później I
wojną światową. W tych stronach objawiała się ona przemarszem wojsk, raz
austriackich a raz rosyjskich, ciągłymi rekwizycjami i złowrogim przetaczaniem
się frontu. Do tych nieszczęść doszło jednakże jeszcze inne, które ugodziło
jakby w samo serce społeczności wiejskiej.

18 listopada, w biały dzień, żołdak rosyjski wszedł do chaty Kózków i uprowadził
siłą ojca rodziny i córkę 16-letnią Karolinę; wywiódł ich w pole, tam odpędził
ojca grożąc bronią a dziewczynkę pognał do lasu. Od tego czasu nikt już
Karolinki nie zobaczył.

Minęło przeszło dwa tygodnie, gdy się to stało. Rodzice przeżywali swoją
tragedię trwając na modlitwie, ale też w wyrzutach sumienia. Tego tragicznego
dnia Karolinka błagała matkę, by ją wzięła ze sobą na Mszę św. do kościoła w
Zabawie. Matka tłumaczyła jej, że na drogach włóczą się żołnierze i w domu jest
bezpieczniejsza. Karolinka nalegała ze łzami: Wolałabym iść raczej do kościoła,
bo się dziś czegoś boję. Matka postawiła na swoim i wyszła sama. Po powrocie,
gdy dowiedziała się od męża, co się stało, zemdlała. A Jan Kózka, ojciec dobry i
troskliwy, też nie mógł sobie darować, że sterroryzowany przez uzbrojonego i
wściekłego żołdaka nie dość skutecznie próbował ratować córkę.

Stale myślą wracał do każdego momentu zajścia. Zaczęło się o godzinie 9-ej. Był
w domu z córkami, Karolinką i Rozalką, i małym synkiem, Władkiem, w kołysce.
Wszedł żołnierz rosyjski, ostro pytając się, gdzie są wojska austriackie.
Odpowiedź, że tydzień temu już się wycofały, a gdzie są teraz, nie wiadomo, nie
zadowoliła pytającego. Widać było, że jest agresywnie nastawiony. Ojciec
próbował go udobruchać ofiarowując chleb, jajka, masło, śmietanę. Odtrącił
wszystko i kazał ojcu i Karolinie iść ze sobą, rzekomo do komendanta. Karolina
włożyła buty, ale nie zdążyła ich zasznurować, na plecy zarzuciła kurtkę brata.
Gdy wyszli, ojciec skierował się w stronę wsi, aby być bliżej ludzi, ale
napastnik zażądał pójścia w pole. Zagroda Kózków znajdowała się na skraju wsi,
za nią były pola i niedaleko ciemny, gęsty las. Uszli kawałek drogi; gdy
znaleźli się wśród drzew, żołnierz przystawił ojcu bagnet do piersi i kazał
zawrócić, po czym pognał Karolinę leśną ścieżką w głąb zarośli. Ojciec stał
jeszcze chwilę, nieprzytomnie wpatrzony w głębie leśne, gdzie zniknęło mu z oczu
ukochane dziecko. Myślał pobiec ku wsi po ratunek, ale nogi miał jakby
sparaliżowane. Do sąsiada, który wybiegł mu naprzeciw, dał radę tylko
wykrztusić: W lesie... Karolina... moskal... Trząsł się i nie mógł mówić dalej.
Przyszedł po pewnym czasie do domu jak błędny i od tego czasu nie zaznał chwili
spokoju.

Wieść lotem błyskawicy obiegła całą wieś. Do zrozpaczonych rodziców przyszli
sąsiedzi i krewni, naradzano się, chodzono w kierunku lasu, ale bano się wejść w
jego głąb.

Jeszcze tego samego dnia nadeszły dalsze wieści. Dwóch chłopaków ze wsi, Franek
Zaleśny i Franek Broda, ukrywali w lesie swoje konie, bojąc się ich
zarekwirowania dla wojska. Znalazłszy bezpieczną kryjówkę w gąszczu, uwiązali
konie i wracali do domu mało uczęszczaną ścieżką. W odległości jakichś 60 metrów
ujrzeli uzbrojonego sołdata próbującego złapać wyrywającą się mu dziewczynę.
Obserwowali przez jakieś 10 minut tę szarpaninę, w której dziewczyna (nie
rozpoznali, że to była Karolinka) dzielnie broniła się i wyrywała z rąk
napastnika, próbując uciekać w stronę wsi. Ale, gdy żołdak ją doganiał, zawracał
ją w głąb lasu. W ten sposób, w czasie, gdy ich obserwowali chłopcy, pokonali
zaledwie jakieś 80 metrów. Potem chłopcy uciekli do wsi, opowiadając, co
widzieli. Po tych zeznaniach cała wieś już wrzała. Otaczano półprzytomnych z
przerażenia rodziców, naradzano się nad sposobami ratunku. Dano znać do
proboszcza w Zabawie, księdza Władysława Mendrali, który natychmiast wszczął
starania u władz wojskowych, by sprawcę porwania dziewczyny i ją samą odnaleźć.
Wszystkim sprawa leżała głęboko na sercu, gdyż Karolinka Kózka była przez
wszystkich kochana i ogólnie znana od najlepszej strony.

Ofiara czy bohaterka
Okazało się, że tę skromną, rudą, niezbyt ładną, ale hożą i zgrabną dziewczynę
znał każdy we wsi. W jej twarzy zwracały uwagę głęboko osadzone, duże oczy,
wyraz zdecydowania i skupienie. Uczyła się dobrze, szczególnie religii, chodząc
do szkoły, oddalonej o dwa kilometry od domu. Była robotna, nie tylko pracowała
ciężko w gospodarstwie rodziców, pomagając im od dzieciństwa, ale zapisując się
w wdzięcznej pamięci różnych ludzi swoją uczynnością. Była bardzo miłosierna,
gotowa służyć i pomagać każdemu człowiekowi. Była usposobienia raczej powolnego,
ale energiczna, pogodna, poważna - tak ją oceniały koleżanki. Była też wierna w
przyjaźni. Wszyscy zauważyli jej głęboką religijność. Była pierwsza do modlitwy
w domu i w kościele. Dzieci ze wsi i koleżanki szkolne skupiała na nauce
katechizmu, czytaniu książek religijnych, rozmowach o Bogu. Należała do
stowarzyszeń kościelnych, wszędzie przodując swoją gorliwością i skupieniem.
Kiedy kobiety mówiły, że ruda i nie nadaje się do noszenia feretronu, nie
obrażała się ani nie zrażała, a od noszenia obrazu nie odstąpiła - wspominano.
Szeptali sobie o niej wiejscy chłopcy, którym się podobała ta pogodna i
towarzyska dziewczyna; że gdy jej coś przygadali, ani nie moralizowała, ani się
nie oburzała, tylko się uśmiechnęła i coś odpowiedziała grzecznie, ale tak
inteligentnie i bystro, żeśmy zostali bez słowa. Najwięcej o jej religijności
wiedział proboszcz i księża pracujący w parafii, dlatego oni, przejęci
tragicznym wydarzeniem, pragnęli zrozumieć tajemnicę planów Boga, który właśnie
tę pobożną i czystą dziewczynę wydał w ręce gwałciciela. Zresztą w mniejszym lub
większym stopniu takie pytanie zadawali sobie wszyscy, którzy Karolcię znali,
dlaczego musiało to spotkać właśnie ją, tak dobrą i niewinną dziewczynę.

Czas upływał; front wojenny się oddalił. Wieś, po wstrząsie, wróciła do swych
gospodarskich obowiązków, zagroda Kózków żyła znów swoją codziennością, ale bez
dawnej pogody i spokoju. Był już grudzień, kilkustopniowy mróz ściął grudę.

4 grudnia do domu Kózków wbiegł sąsiad, Franciszek Szwiec, i ledwo mogąc mówić
od łez, wykrztusił: Waszą dziewuchę - w lesie - Karolcię - znalazłem. Potem
proboszczowi opisał w ten sposób swoje odkrycie: „W piątek rano dnia 4 grudnia
wyszedłem do lasu waleńskiego zbierać drzewo. Za fosą w zaroślach spostrzegłem
coś bielejącego. Gdy zbliżyłem się, dokładnie poznałem, że to są zwłoki
uprowadzonej dziewczyny - Karoliny Kózki. Pospiesznie zawiadomiłem o tym ojca,
Jana Kózkę, który razem z Maciejem Głową, rolnikiem, i Franciszkiem Zaleśnym,
chłopcem, udali się w to miejsce celem przewiezienia ciała”. Prędzej na to
miejsce przyszli inni sąsiedzi, idąc prosto przez pola. Ciało Karoliny leżało na
wznak, wmarznięte w ziemię, w jednym ręku znajdowała się chusteczka zerwana z
głowy. Pod głową i barkami były ślady krwi, która musiała wsiąknąć w ziemię.
Domyślono się, że Karolina, póki miała siły, uciekała ku brzegowi lasu, na pole,
licząc, że spotka tam ludzi, którzy jej przyjdą z pomocą. Miejsce śmierci było
oddalone około kilometra od miejsca rozstania z ojcem. Taka długa była trasa jej
rozpaczliwej walki o życie i cześć.

Ponad śmierć silniejsza jest miłość
Ciało Karolci owinięto w białe prześcieradło i powieziono do domu. Po drodze
dołączali ludzie, bo wieść rozeszła się szybko. Szli w milczeniu i łzach jak w
orszaku pogrzebowym. W domu przystąpiono do ostatniej posługi, którą można było
oddać umęczonemu ciału. Przystąpiły do niej trzy osoby: akuszerka Rozalia
Łazarz, sąsiadka Maria Pająk i , ponieważ w okolicy nie było lekarza, tzw.
urzę

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

nihiru Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 15:01

chyba mu się nie dziwię - strasznie się na nich zawzięłaś:)
- tgmen przyłączam się do nihiru... 28.04.06, 15:06
  
  punkt.
- kochanica-francuza Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 15:29
  
  nihiru napisała:
  
  > chyba mu się nie dziwię - strasznie się na nich zawzięłaś:)
  bo jo mom rację! o.
atropa_belladonna Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 15:08

kochanica-francuza napisała:

> wielbiciel Karoliny Kózki potraktował mnie antyspamem... jego skrzynka nie
> przyjęła linku, system automatycznie odesłał list ...

Eeee, szkoda, nie będzie pociesznych mejli :( BTW dyskusje z fanatykami tak się
kończą, albo gorzej ;)

> wrrrrrrr... dam ich adres wszystkim tym netowym domokrążcom (skrzynkokrążcom)
> od viagry i środków na porost fiutka...

Sądzisz, że potrzebują owych specyfików? :D
- nihiru Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 15:22
  
  hihihi - nie dość że się chłopaki powstrzymują jak mogą, to te jeszcze będą im
  viagrę proponować:)))))
  miejcież litość nad nimi:))))
- kochanica-francuza Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 15:29
  
  > Sądzisz, że potrzebują owych specyfików? :D
  A co? was mam namawiać na floodowanie? a reklamiarze to sami z siebie...
johnny-kalesony Re: Zlotos, Atropa, Totalna 28.04.06, 18:11

Kim jest Karolina Kózka, której tajemnicze imię i nazwisko przewija się
cyklicznie przez forumowe łamy? Czy nosi ładne minióweczki?

Pozdrawiam
Keep Rockin'
- evita_duarte Pamiatka komunijna 28.04.06, 18:13
  
  Jako pamiatke dostalam obrazek z blogoslawiona (czy teraz jest swieta?)
  Karolina Kozka, wzorem czystosci i wiary :)
- kochanica-francuza Kózka nie żyje, a co do kiec, to wątpię, żeby 29.04.06, 19:45
  
  za życia odpowiadała obsesji kalesona
  
  Lepiej umrzeć jak zgrzeszyć
  
  (Błąd gramatyczny - powinno być: niż zgrzeszyć - przyp. KF)
  
  Tajemnica lasu
  W całej, rozległej wsi Wał-Ruda panował smutek, przygnębienie i niepewność.
  Przyczyną nie była tylko tocząca się od kilku miesięcy wojna, nazwana później I
  wojną światową. W tych stronach objawiała się ona przemarszem wojsk, raz
  austriackich a raz rosyjskich, ciągłymi rekwizycjami i złowrogim przetaczaniem
  się frontu. Do tych nieszczęść doszło jednakże jeszcze inne, które ugodziło
  jakby w samo serce społeczności wiejskiej.
  
  18 listopada, w biały dzień, żołdak rosyjski wszedł do chaty Kózków i uprowadził
  siłą ojca rodziny i córkę 16-letnią Karolinę; wywiódł ich w pole, tam odpędził
  ojca grożąc bronią a dziewczynkę pognał do lasu. Od tego czasu nikt już
  Karolinki nie zobaczył.
  
  Minęło przeszło dwa tygodnie, gdy się to stało. Rodzice przeżywali swoją
  tragedię trwając na modlitwie, ale też w wyrzutach sumienia. Tego tragicznego
  dnia Karolinka błagała matkę, by ją wzięła ze sobą na Mszę św. do kościoła w
  Zabawie. Matka tłumaczyła jej, że na drogach włóczą się żołnierze i w domu jest
  bezpieczniejsza. Karolinka nalegała ze łzami: Wolałabym iść raczej do kościoła,
  bo się dziś czegoś boję. Matka postawiła na swoim i wyszła sama. Po powrocie,
  gdy dowiedziała się od męża, co się stało, zemdlała. A Jan Kózka, ojciec dobry i
  troskliwy, też nie mógł sobie darować, że sterroryzowany przez uzbrojonego i
  wściekłego żołdaka nie dość skutecznie próbował ratować córkę.
  
  Stale myślą wracał do każdego momentu zajścia. Zaczęło się o godzinie 9-ej. Był
  w domu z córkami, Karolinką i Rozalką, i małym synkiem, Władkiem, w kołysce.
  Wszedł żołnierz rosyjski, ostro pytając się, gdzie są wojska austriackie.
  Odpowiedź, że tydzień temu już się wycofały, a gdzie są teraz, nie wiadomo, nie
  zadowoliła pytającego. Widać było, że jest agresywnie nastawiony. Ojciec
  próbował go udobruchać ofiarowując chleb, jajka, masło, śmietanę. Odtrącił
  wszystko i kazał ojcu i Karolinie iść ze sobą, rzekomo do komendanta. Karolina
  włożyła buty, ale nie zdążyła ich zasznurować, na plecy zarzuciła kurtkę brata.
  Gdy wyszli, ojciec skierował się w stronę wsi, aby być bliżej ludzi, ale
  napastnik zażądał pójścia w pole. Zagroda Kózków znajdowała się na skraju wsi,
  za nią były pola i niedaleko ciemny, gęsty las. Uszli kawałek drogi; gdy
  znaleźli się wśród drzew, żołnierz przystawił ojcu bagnet do piersi i kazał
  zawrócić, po czym pognał Karolinę leśną ścieżką w głąb zarośli. Ojciec stał
  jeszcze chwilę, nieprzytomnie wpatrzony w głębie leśne, gdzie zniknęło mu z oczu
  ukochane dziecko. Myślał pobiec ku wsi po ratunek, ale nogi miał jakby
  sparaliżowane. Do sąsiada, który wybiegł mu naprzeciw, dał radę tylko
  wykrztusić: W lesie... Karolina... moskal... Trząsł się i nie mógł mówić dalej.
  Przyszedł po pewnym czasie do domu jak błędny i od tego czasu nie zaznał chwili
  spokoju.
  
  Wieść lotem błyskawicy obiegła całą wieś. Do zrozpaczonych rodziców przyszli
  sąsiedzi i krewni, naradzano się, chodzono w kierunku lasu, ale bano się wejść w
  jego głąb.
  
  Jeszcze tego samego dnia nadeszły dalsze wieści. Dwóch chłopaków ze wsi, Franek
  Zaleśny i Franek Broda, ukrywali w lesie swoje konie, bojąc się ich
  zarekwirowania dla wojska. Znalazłszy bezpieczną kryjówkę w gąszczu, uwiązali
  konie i wracali do domu mało uczęszczaną ścieżką. W odległości jakichś 60 metrów
  ujrzeli uzbrojonego sołdata próbującego złapać wyrywającą się mu dziewczynę.
  Obserwowali przez jakieś 10 minut tę szarpaninę, w której dziewczyna (nie
  rozpoznali, że to była Karolinka) dzielnie broniła się i wyrywała z rąk
  napastnika, próbując uciekać w stronę wsi. Ale, gdy żołdak ją doganiał, zawracał
  ją w głąb lasu. W ten sposób, w czasie, gdy ich obserwowali chłopcy, pokonali
  zaledwie jakieś 80 metrów. Potem chłopcy uciekli do wsi, opowiadając, co
  widzieli. Po tych zeznaniach cała wieś już wrzała. Otaczano półprzytomnych z
  przerażenia rodziców, naradzano się nad sposobami ratunku. Dano znać do
  proboszcza w Zabawie, księdza Władysława Mendrali, który natychmiast wszczął
  starania u władz wojskowych, by sprawcę porwania dziewczyny i ją samą odnaleźć.
  Wszystkim sprawa leżała głęboko na sercu, gdyż Karolinka Kózka była przez
  wszystkich kochana i ogólnie znana od najlepszej strony.
  
  Ofiara czy bohaterka
  Okazało się, że tę skromną, rudą, niezbyt ładną, ale hożą i zgrabną dziewczynę
  znał każdy we wsi. W jej twarzy zwracały uwagę głęboko osadzone, duże oczy,
  wyraz zdecydowania i skupienie. Uczyła się dobrze, szczególnie religii, chodząc
  do szkoły, oddalonej o dwa kilometry od domu. Była robotna, nie tylko pracowała
  ciężko w gospodarstwie rodziców, pomagając im od dzieciństwa, ale zapisując się
  w wdzięcznej pamięci różnych ludzi swoją uczynnością. Była bardzo miłosierna,
  gotowa służyć i pomagać każdemu człowiekowi. Była usposobienia raczej powolnego,
  ale energiczna, pogodna, poważna - tak ją oceniały koleżanki. Była też wierna w
  przyjaźni. Wszyscy zauważyli jej głęboką religijność. Była pierwsza do modlitwy
  w domu i w kościele. Dzieci ze wsi i koleżanki szkolne skupiała na nauce
  katechizmu, czytaniu książek religijnych, rozmowach o Bogu. Należała do
  stowarzyszeń kościelnych, wszędzie przodując swoją gorliwością i skupieniem.
  Kiedy kobiety mówiły, że ruda i nie nadaje się do noszenia feretronu, nie
  obrażała się ani nie zrażała, a od noszenia obrazu nie odstąpiła - wspominano.
  Szeptali sobie o niej wiejscy chłopcy, którym się podobała ta pogodna i
  towarzyska dziewczyna; że gdy jej coś przygadali, ani nie moralizowała, ani się
  nie oburzała, tylko się uśmiechnęła i coś odpowiedziała grzecznie, ale tak
  inteligentnie i bystro, żeśmy zostali bez słowa. Najwięcej o jej religijności
  wiedział proboszcz i księża pracujący w parafii, dlatego oni, przejęci
  tragicznym wydarzeniem, pragnęli zrozumieć tajemnicę planów Boga, który właśnie
  tę pobożną i czystą dziewczynę wydał w ręce gwałciciela. Zresztą w mniejszym lub
  większym stopniu takie pytanie zadawali sobie wszyscy, którzy Karolcię znali,
  dlaczego musiało to spotkać właśnie ją, tak dobrą i niewinną dziewczynę.
  
  Czas upływał; front wojenny się oddalił. Wieś, po wstrząsie, wróciła do swych
  gospodarskich obowiązków, zagroda Kózków żyła znów swoją codziennością, ale bez
  dawnej pogody i spokoju. Był już grudzień, kilkustopniowy mróz ściął grudę.
  
  4 grudnia do domu Kózków wbiegł sąsiad, Franciszek Szwiec, i ledwo mogąc mówić
  od łez, wykrztusił: Waszą dziewuchę - w lesie - Karolcię - znalazłem. Potem
  proboszczowi opisał w ten sposób swoje odkrycie: „W piątek rano dnia 4 grudnia
  wyszedłem do lasu waleńskiego zbierać drzewo. Za fosą w zaroślach spostrzegłem
  coś bielejącego. Gdy zbliżyłem się, dokładnie poznałem, że to są zwłoki
  uprowadzonej dziewczyny - Karoliny Kózki. Pospiesznie zawiadomiłem o tym ojca,
  Jana Kózkę, który razem z Maciejem Głową, rolnikiem, i Franciszkiem Zaleśnym,
  chłopcem, udali się w to miejsce celem przewiezienia ciała”. Prędzej na to
  miejsce przyszli inni sąsiedzi, idąc prosto przez pola. Ciało Karoliny leżało na
  wznak, wmarznięte w ziemię, w jednym ręku znajdowała się chusteczka zerwana z
  głowy. Pod głową i barkami były ślady krwi, która musiała wsiąknąć w ziemię.
  Domyślono się, że Karolina, póki miała siły, uciekała ku brzegowi lasu, na pole,
  licząc, że spotka tam ludzi, którzy jej przyjdą z pomocą. Miejsce śmierci było
  oddalone około kilometra od miejsca rozstania z ojcem. Taka długa była trasa jej
  rozpaczliwej walki o życie i cześć.
  
  Ponad śmierć silniejsza jest miłość
  Ciało Karolci owinięto w białe prześcieradło i powieziono do domu. Po drodze
  dołączali ludzie, bo wieść rozeszła się szybko. Szli w milczeniu i łzach jak w
  orszaku pogrzebowym. W domu przystąpiono do ostatniej posługi, którą można było
  oddać umęczonemu ciału. Przystąpiły do niej trzy osoby: akuszerka Rozalia
  Łazarz, sąsiadka Maria Pająk i , ponieważ w okolicy nie było lekarza, tzw.
  urzę
zlotoslanos Re: KF 29.04.06, 09:55

kochanica-francuza napisała:

> wielbiciel Karoliny Kózki potraktował mnie antyspamem... jego skrzynka nie
> przyjęła linku, system automatycznie odesłał list ...
>
> wrrrrrrr... dam ich adres wszystkim tym netowym domokrążcom (skrzynkokrążcom)
> od viagry i środków na porost fiutka...

Ja mam Cię uczyć? Napisz do niego z dwuczłonowego konta w zielonym kolorze :))))

Najnowsze z forum Feminizm

Zaloguj się