wmówić sobie chorobe ?

[Gość: kasiek]

od dluzszego czasu przesladuje mnie mysl o chorowaniu, mysle o tym
intensywnie dzien w dzien, momentami wydaje mi sie ze popadne w obled. szukam
oznak domniemanej choroby i coraz wiecej ich znajduje, a nie mam odwagi
zrobic tego co powinnam, czy ktos kiedys cierpial z podobnego powodu?
odezwijcie sie cerpiacy w samotnosci, potrzebuje was .

[Gość: Loonley]

Tooo samo... :( wiesz... u mnie to jest tak, ze wydaje mi sie, że jestem chora
na serce... :) czasami wali mi bardzo, aż boli albo nie moge złapać oddechu-
wydaje mi się, ze jest to nienormalne.. ale potem dochodzę do wniosku, ze to
tylko moje "widzi mi się" i dziwnie sie z tym czuje... a moze to po prostu
chora psychika...

[Gość: kasiek]

:) widzisz tobie sie wydaje, a ja mam wrazenie ze mi sie nie wydaje - nie
jestem jakas rozwrzeszczana malolata, mam 30 lat a wydaje mi sie jakbym miala
ze sto. nie widze w sensu w niczym co robie a swoimi obawami nie moge sie z
nikim podzielic, wiec sobie tak cierpie i w moim przypadku to nie jest chyba
sprawa chorej psychiki :) duzo zdrowia dla ciebei Loonley i dzieki za kilka
slow

[Gość: Loonley]

hmm ale ja nie jestem "rozwrzeszczoną małolatą" :) mam 20 lat... i czasami też
przechodzę przez coś strasznego... ostatnio w nocy obudziłam sie nagle bo nie
mogłam złapać oddechu... rodzice chcieli mnie też wysłać na EKG i inne badania
ale ja wiem, że ze mna jest ok.. to tylko moja wyobraźnia... a moze Ty
powinnaś zrobić jakieś badania? czemu nie? wtedy wszystko by sie wyjaśniło...
tak też proponuję! POZDRAWIAM SERDECZNIE!!

[uve]

Gość portalu: kasiek napisał(a):

> od dluzszego czasu przesladuje mnie mysl o chorowaniu, mysle o tym
> intensywnie dzien w dzien, momentami wydaje mi sie ze popadne w obled. szukam
> oznak domniemanej choroby i coraz wiecej ich znajduje, a nie mam odwagi
> zrobic tego co powinnam, czy ktos kiedys cierpial z podobnego powodu?
> odezwijcie sie cerpiacy w samotnosci, potrzebuje was .


Masz swego rodzaju fobie. Nie mysl o tym, masz dopiero trzydziesci lat, dlugie
i ciekawe zycie przed Toba. Nie musisz myslec o chorobie. Twoj organizm jest
zbudowany tak, ze on sam mysli o tym, abys nie byla chora. Twoj system obronny
posiada cala armie, ktora gotowa walczyc z kazda choroba, 24 godziny na dobe.
Nie martw sie, czyz nie ma ciekawszych stron zycia?
Jezeli takie mysli nachodza Ciebie powiedz sobie: "Okej, jesli i zachoruje to
co z tego? I tak szybko wyzdrowieje". Bo to tak jest, czlowiek choruje, troche
pocierpi, pozniej wyzdrowieje i znowu jest okej. Usmiechaj sie i sie ciesz
zyciem, bo ono jest piekne.
Zycze Ci Powodzenia.
Uve

[Gość: Loonley]

Racja Uve!! Trzeba być optymistycznie nastawionym do świata i czasami samemu
przyznawać sie do własnych błędów i słabości... a wtedy świat staje sie
prostszy!!! POZDRAWIAM OPTYMISTYCZNIE!!! :) ::) :D

[Gość: agulha]

Jeżeli dobrze zrozumiałam, co masz na myśli, to nie tyle niepokoją Cię
istniejące objawy, które nasuwają Ci myśl, że możesz chorować na chorobę X, ile
męczy Cię obsesyjna myśl, że pewnie na coś jesteś ciężko chora. Chociaż nic nie
wskazuje, żebyś była. To może być nerwica, albo inne paskudztwo z kręgu
psychiatrii. Dowiedz się o dobrego specjalistę psychiatrę i umów na wizytę. Być
może, kiedy fachowiec zbierze dokładny wywiad, ułoży mu się to w całość i
będzie w stanie postawić rozpoznanie, a wtedy zaproponuje Ci leczenie. Może
farmakologiczne (leki), może np. psychoterapię. Nie masz obowiązku
podporządkować się tym zaleceniom, ale daj sobie szansę. Po co cierpieć.
Pozdrawiam ciepło.

[magdula6]

czesc ! przez ostatnie pol roku przerobilam juz u siebie wszystkie mozliwe
choroby i myslalam ze zwariuje, ale teraz jest ok, bylam u psychologa i okazalo
sie ze jest to rodzaj nerwicy lekowej, ktora da sie wyleczyc dlatego radze Ci
zeby nie zwlekala z wizyta u specjalisty pozdrawiam

[Gość: ADA]

A jak to sie leczy? Trzeba brać jakieś tabletki czy psychoterapia wystarczy?
Szczęściara jesteś, bo rzeczywiście mozna zwariować. Ja mam podobnie i nawet
wiem dlaczego. Ale jakoś nie mogę sie wybrac do lekarza.

[magdula6]

mi wystarczyly dwie wizyty u psychologa i rozmowa z nim podczas ktorej
wytlumaczyl mi co mi dolega, juz samo uswiadomienie sobie choroby pomoglo mi
bralam tez przez jakis czas lekkie srodki uspakajajace

[Gość: Paola]

Jejku-jak przeczytałam twojego posta to jakbym siebie widziała....dokładnie rok
temu-też tak na krańcu zimy. Dziś mi się chce śmiać z samej siebie. Ja wtedy
wmawiałam sobie nowotwory-a to piersi a to węzłów chłonnych, a to czerniaka.
Doszło do tego, że co chwilę obsesyjnie dotykałam swoją szyję i twiedziłam, że
mam tam gule i to jest rak. Wszyscy mówili, że żadnych gul nie ma-że sobie
wmawiam. Nikt nie mógł mi przetłumaczyć...nawet lekarze, a odwiedziłam ich
wtedy sporo: neurolog, laryngolog, lekarz od chorób żył i nerek, onkolog.
Zrobiłam też kontrolę ginekol. i usg piersi, wyniki krwi, mocz.
Z tego, że jest coś nie tak z moją psychiką zorientowałam się-kiedy przez
wrażenie że się zaraz uduszę zasłabłam w kościele! Okazało się, że moja
podświadomość z tymi lękami była tak silna, że wywołała skutek zewnętrzny w
postaci zemdlenia. Po kontroli lekarskiej okazało się że to tylko niewielkie
zapalenie nosogardzieli i ta wydzielina zbierająca się w gardle dawała taki
impuls jakbym się miała udusić.
Kiedy zdałam sobie sprawę, że wymyślam, że to tylko moje urojenia-zaczęłam
starać się żyć normalnie-nie myśleć o chorobie. Robiłam więc wszystko, żeby nie
zostawać sama w domu (bo wtedy te myśli były zabójcze)....w międzyczasie
przyszła piękna wiosna-która mnie rozweseliła i jakoś z tego wyszłam (o dziwo)
bez wizyty u psychologa czy psychiatry. Tak po prostu-jak ręką odjął. Jakaż to
była radość wszystkich domowników jak wreszcie zobaczyli mnie uśmiechniętą bez
ciągłego dotykania szyji.
Minął rok-zima jakoś znowu na mnie źle działa a ja zaczynam znowu panikować
(tak to ja wywołałąm panikę z tą rtęcią). Teraz już się uspokoiłam, ale przez 2
tygodnie nieustannie myślałam o rtęci, która wylała mi się ze stłuczonego
termometru. Choć zebrałam prawie wszystko i pozostały naprawdę maleńkie
3kropeczki-ja byłam przekonana, że top jest dla mnie śmiertelne zagrożenie. Na
szczęście bywalcy tego forum w porę mnie zdystansowali do tego problemu i
uspokoili.
Ufff ale się rozpisałam. Moja rada taka-porób sobie badania więc to cię troszkę
uspokoi. Wychodź jak najczęście z domu np do znajomych, na imprezke, żebyś nie
siedziała z tymi myślami sama. A jak przyjdzie wiosna-to zobaczysz wszystko ci
minie-i tak jak ja- sama będziesz się śmiała z tego co sobie ubzdurałaś. Ja też
czekam na wiosnę bo jak dalej tak szaro będzie na dworze to zeświruję totalnie.
Psychologa też możesz odwiedzić.
Pozdrawiam i życzę, żeby ta fobia cię opuściła.Dopuki sama nie uzmysłowisz
sobie że to fobia-nikt ci nie pomoże.
Ściskam cieplutko-Paola

[Gość: kasiek]

dziekuje, nie sadzilam ze ktos sie zainteresuje czy odpowie na to co napisalam.
rzeczywiscie chyba musze sie zabrac za siebie, odwiedzic lekarza, poszukac
potwierdzenia ze wszystko jest ok, a jesli nawet nie to trudno, jakos to
bedzie . dziekuje za wyrozumialosc. pozdrawiam cieplutko cieplutkie osoby.

[Gość: fifi]

jak zobaczylam tego posta to lekko odetchnelam ze nie jestem sama w swoich
fobiach :) ale z drugiejs torny i tak caly czas wydaje mi sie ze widze objawy ,
wydaje mi sie ze jestem w ciazy , okres spoznia mi sie juz od 3 tygodni ,
wydaje mi sie ze piersi mi rosna i czasem mnei bola , tak jakby palily od
srodka, a najgorsze jest to ze mam od dluzszego czasu wzdety brzuch i wydaje mi
sie ze czuje blony plodowe (czy to normalne?) bo moj brzuch jest strasznie
wydety i jakis taki dziwny jakby balansowal jak go sie dotknie a to nie
tluszcz , a czasem wydaje mi sie ze czuje puls dziecka...aaaa to jest
straszne !!! co sie ze mna dzieje ????? czy ktos z was tak mial ??? :(

[Gość: Olo]

Stary, dobrze Ci pisać jak jesteś w pełni zdrowy. A co bys mówił jak codzień
budzisz się rano i czujesz że twoje podroby sie wywracają, wzdęcia, kolki,
bóle, nadciśnienie itd. Świat ma byc różowy ???. Szybko łapiesz za garść
przypisaych tabletek i dopiero stajesz na nogi.

W pracy znowu stres i nerwy, znowu powracaja bóle, pocenia się, suchość u
ustach, nudności . I z czego tu się cieszyć, jak mysl o dolegliwościach nie
opuszcza Cię ani na minutę. A jak jeszcze widzisz jak zabierają z Twojej półki
do św. Piotra rówieśników, niby zdrowych.

Znam dobrze te odczucia o których piszą ludzie na tym forum. Możeto wszystko
tzw. hiochondria ???. Lekarze niestety nie chcą sie takimi przypadkami zajmować
bo w zmyśle twierdzą że zajmują im tylko czas naprawde chorych ludzi. I z tym
by sie zgodził ale jak nam pomóc ???

Tak że, Kolego nie mędrkuj, że organizm jest tak zbudowanym, że sam sobie ze
wszystkim poradzi, bo ja w to nie wierzę,mam najlepszy przykład siebie i
powyższe posty.
(50-cio parolatek)

[Gość: sa]

zajrzyjcie na forum Depresja -i co to jest tz.ucieczka w chorobę