spodobało mi się

[krzysiek_dwadziesciapare]

zdanie zaczytane w necie
"Im dłużej jestem wolną kobietą, im więcej mam planów i celów, tym trudniej
jest mi pójść na kompromis. Raczej nie pójdę. Znam swoją wartość..."

[junkoh]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> zdanie zaczytane w necie
> "Im dłużej jestem wolną kobietą, im więcej mam planów i celów, tym trudniej
> jest mi pójść na kompromis. Raczej nie pójdę. Znam swoją wartość..."
>


swieta prawda panie dzieju

[wenecka]

dokładnie tak jest. choć jakby było dla kogo fajnego to na kompromis bym
poszła.

[zeppelia]

gdzies też cos takiego napisałam
Kiedyś przysięgałam sobie ze nie doprowadzę sie do takiego stanu, ale niestety
nie udało się

[krzysiek_dwadziesciapare]

znamiennym jest, ze kobitka jest singlem [ sngielską? ] i, wcale tak
fantastycznie jej z tym nie jest...

[wenecka]

wybór mniejszego zła, ot co!

[monikson]

ja to trochę rozumiem...bo jak juz się pewnien stan rzeczy oswoiło, to
faktycznie ciężko zdecydować się świadomie na rewolucję...

[zeppelia]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> znamiennym jest, ze kobitka jest singlem [ sngielską? ] i, wcale tak
> fantastycznie jej z tym nie jest...
>
Na tym to właśnie polega. Trzeba najpierw odkryć swoja wartość, wzmocnić się,
uodpornić na frustracje i wtedy dopiero można tworzyć z kimś trwały związek,
taki, który opiera się na czymś solidnym, nie na lekach, leczeniu kompleksów,
liczeniu na to ze samo sie ułoży, że nie ważne jak jest, ważne że w parze.

[krzysiek_dwadziesciapare]

zgadzam się - uświadomienie sobie własne wartości to jedno. Bardzo ważne "jedno".
Drugie to takie nawyknięcie do postawy "compromise? - hell, no!", że potem
trudno jest jakikolwiek związek zbudować. Wyhodowanie oczekiwań, których nikt
nie spełni, czyli "czekanie na księcia z bajki".

natchnęła mnie ta kobitka do, że tak powiem, zadumy
Poczucie wartości, brak zgody na półśrodki i takie tam... tylko, że ani się
człowiek obejrzy, a tak się w tym zagalopuje....

[candycandy]

czy brak zgody na kompromis jest wyrazem dojrzewania\doroslosci czy wrecz
przeciwnie? czy jest tak, ze to miesiace\lata przezyte w zwiazkach z innymi
ludzmi wzmagaja w nas poczucie wlasnej wartosci i mniejsza chce do pojscia na
tzw. uklad? czy moze jest tak, ze tylko w szczeniecych lata jak kocha sie
kogos, to kompromis jest oczywisty jak slonce i czy to jest lepsze od braku
kompromisu?

[zeppelia]

chodzi raczej o niezgadzanie się na pewne ustępstwa, nie przymykanie oka na
różne "kwiatki". Kompromis jest wyrazem dojrzałości oczywiście ale nie znaczy
to że mamy sie godzić na byle co, tylko dlatego, że nie chcemy być sami.
I o to chodziło Krzyśkowi bo nie posądzam go o pisanie głupot

[krzysiek_dwadziesciapare]

dla mnie, moim daniem, kompromis to oznaka dojrzałości. Osobiście unikam ludzi,
których nastawienie brzmi "po mojemu albo wcale" [ rzecz jasna, nikt z nich nie
przyznaje się do tego - wszyscy są szalenie ugodowi w swoim mniemaniu ] - bo to
jest podejście dziecka, które nie uznaje racji obiektynych, ono CHCE i basta.
Rzecz jasna nie kompromis na każdym polu i za każdą cene - tutaj nie ma innego
wyjścia jak podążać swoją jednostkową intuicją.

Chodzi mi o to, że kultywując "poczucie własnej wartości" i życie wedle
własnych, singlowych zasad [ nie trzeba iść na kompromisy z kimś bliskim, z kim
sie np mieszka, organizuje się czas wegle swoich potrzeb i oczekiwań; + cała
reszta tego typu banałów ] sami się "nakręcamy" - podnosimy oczekiwania oraz
samoocenę, co w efekcie podnosi poprzeczkę do poziomu niemal nieosiągalnego dla
zwykłych śmiertelników. Wtedy mówimy "chcę kogoś wyjątkowego, nie byle kogo" -
a tu trzeba sobie szczerze odpowiedzieć "a czy ja sam/a jestem tak wyjątkowy/a"?

"singlując" podnosimy oczekiwania wobec innych i mniemanie o sobie.
A czy sami spełniamy choć połowę takich oczekiwań?
Czy przeypadkiem nam się, z czasem, w głowach nie przewraca?

[junkoh]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> dla mnie, moim daniem, kompromis to oznaka dojrzałości. Osobiście unikam
ludzi,
> których nastawienie brzmi "po mojemu albo wcale" [ rzecz jasna, nikt z nich
ni
> e
> przyznaje się do tego - wszyscy są szalenie ugodowi w swoim mniemaniu ] - bo
t
> o
> jest podejście dziecka, które nie uznaje racji obiektynych, ono CHCE i basta.
> Rzecz jasna nie kompromis na każdym polu i za każdą cene - tutaj nie ma
innego
> wyjścia jak podążać swoją jednostkową intuicją.
>
> Chodzi mi o to, że kultywując "poczucie własnej wartości" i życie wedle
> własnych, singlowych zasad [ nie trzeba iść na kompromisy z kimś bliskim, z
ki
> m
> sie np mieszka, organizuje się czas wegle swoich potrzeb i oczekiwań; + cała
> reszta tego typu banałów ] sami się "nakręcamy" - podnosimy oczekiwania oraz
> samoocenę, co w efekcie podnosi poprzeczkę do poziomu niemal nieosiągalnego
dla
> zwykłych śmiertelników. Wtedy mówimy "chcę kogoś wyjątkowego, nie byle
kogo" -
> a tu trzeba sobie szczerze odpowiedzieć "a czy ja sam/a jestem tak
wyjątkowy/a
> "?
>
> "singlując" podnosimy oczekiwania wobec innych i mniemanie o sobie.
> A czy sami spełniamy choć połowę takich oczekiwań?
> Czy przeypadkiem nam się, z czasem, w głowach nie przewraca?
>


mam wrazenie jakby to przepisane bylo z kolorowego magazynu... he? oprocz "moim
daniem" oczywiscie, chyba ze pomieszane z rubryka kulinarna

[krzysiek_dwadziesciapare]

po złośliwej oodpowiedzi wnioskuję, że musiało gdzies ukłuć

[junkoh]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> po złośliwej oodpowiedzi wnioskuję, że musiało gdzies ukłuć
>


nie musi mnie kluc zebym byla zlosliwa ;P

[cytryna15]

Na tym świecie są jednak ludzie, którzy lubią sobie od czasu do czas być sami i
samotność ich nie „gniecie”, a gdy zaczyna to być niewygodne to wychodzą między
ludzi i zaczynają sobie szukać partnera i go znajdują. Bycie w związku nie jest
do diabła obowiązkowe. Jak czytam te wszystkie posty w stylu, że single to
zdesperowani nieudacznicy, którzy nie potrafią zbudować związku, albo jakieś
dowartościowujące się na siłę ofiary losu z toksycznych domów rodzinnych to mi
guma z majtek wylata. Nie ma nic gorszego niż takie „prawdy objawione” wwrrrrrr

[krzysiek_dwadziesciapare]

Czy ja gdziekolwiek napisałem, że singiel/ka to nieudacznik ubolewający nad
swoim losem? O ile pamiętam, to z reguły zaznaczam, że wypowiedź moja jest tylko
"moim zdaniem" - więc posądzanie o "prawdy objawione" też jest kulą w płot...

nikogo/niczego nie oceniam - ot, zastawiam się głośno nad mechanizmem, który i
mnie może dotyczyć. Tymczasem odnoszę wrażenie, że jedynym słusznym rozwiązaniem
jest przytakiwać, tudzież milczeć...

[cytryna15]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> Czy ja gdziekolwiek napisałem, że singiel/ka to nieudacznik ubolewający nad
> swoim losem? O ile pamiętam, to z reguły zaznaczam, że wypowiedź moja jest
tylk
> o
> "moim zdaniem" - więc posądzanie o "prawdy objawione" też jest kulą w płot...
>
> nikogo/niczego nie oceniam - ot, zastawiam się głośno nad mechanizmem, który i
> mnie może dotyczyć. Tymczasem odnoszę wrażenie, że jedynym słusznym
rozwiązanie
> m
> jest przytakiwać, tudzież milczeć...
A czy ja gdziekolwiek napisałam, że to się odnosi konkretnie do Twojego postu
Krzysiu?
Taka mnie ogólna refleksja naszła...