Chyba niedługo będę singlem z odzysku

[e07]

z dwójką dzieci. Cholernie się boję. Jest tu jeszcze ktoś taki?

[magnuna]

Witaj, jestem singielka z odzysku.Ale nie byla to moja decyzja, dlatego nadal
trudno mi sie pozbierac. Skoro masz dzieci to masz dla kogo zyc

[zeppelia]

Skoro masz dzieci to masz dla kogo zyc
Wybacz ale to cholerna bzdura. Żyje sie zawsze dla siebie a dzieci poza
dwawniem radości bardzo komplikuja życie samotnej kobiecie. Smutne ale
prawdziwe.
Ja mam tylko jedno, można się przyzwyczaić na tyle, żeby funkcjonować w miare
sprawnie.

[magnuna]

Ja niestety nie mam dziecka. Wiem, ze wychowanie i zapewnienie mu dobrych
warunkow jest bardzo trudne. Ale napisalas, ze dzieci daja radosc. Ja tej
radosci nie mam.Zazdroszcze Ci tego

[zeppelia]

Teraz juz wiem, że to ile radości ma sie w życiu, nie zależy od dziecka. Na
wszystko przychodzi pora a jeśli nie potrafisz być szczęśliwa sama ze soba to
nawet dziecko nie pomoże, przeciwnie, skomplikuje wiele.
To jednak święta prawda, że nie można byc szczęśliwym z nikim nie potrafiąc być
szczęśliwym ze sobą.

[krzysiek_dwadziesciapare]

"Teraz juz wiem, że to ile radości ma sie w życiu, nie zależy od dziecka. Na
wszystko przychodzi pora a jeśli nie potrafisz być szczęśliwa sama ze soba to
nawet dziecko nie pomoże"

zeppelia, jesteś jedną z najmądrzejszych bab, jakie znam.
Czapka z głowy

[bida_z_nedza]

Nie łam się, poradzisz sobie. Na początku bywa trudno, ale z czasem jest co raz
lepiej...

[e07]

Nie umiem znalleźć dla siebie miejsca. Owszem o dzieci trzeba dbać, a to
zajmuje czas i serce, ale pustka i poczucie beznadziei też gdzieś sie mieśći.
Nagle okazuje się, że to wszystko, co robiłąm dla nas jest nic nie warte.
Zostaję sama. Jak sie przeprogramować, żeby nauczyć sie żyć sama?

[bida_z_nedza]

Wszystko wymaga czasu. Jak najmniej rozmyślaj o przeszłości. Idź energicznie do
przodu. Tj. zajmij się domem, pracą, jakieś zajęcia dodatkowe, nie rozmyślaj.

[e07]

Pracą! Ha ha...
Moja praca wymaga skupienia, myslenia, przetwarzania informacji, głównie w domu.
Wiec nie robie nic. Siedzę na forum i szukam pocieszenia. Wkrótce zaległości
wyjda na jaw i będzie źle. Praca, to właśnie kolejny problem.

[jarkoni]

witaj w klubie, ja też nie do końca mogę się pozbierać...Niby żyję sobie,
oddycham, przetwarzam pokarm, ale to czasami wegetacja połączona ze
stagnacją...Podobno rozwód to trauma maksymalna tuż po utracie kogoś
bliskiego...I złote rady znajomych pt wyjdź do ludzi, zajmij się pracą, znajdź
hobby, rusz się człowieku...jakoś nie działają...Może trzeba czasu, a może
kogoś, kto będzie blisko i będzie wspierał, ale nie ktoś wirtualny z netu, ale
rzeczywisty na codzień..

[e07]

Tyle, że znajomi, to głównie wspólni znajomi i nawet jakbym chciała z nimi
pogadać, to przyzwoitość mi na to nie pozwala. A przecież widomo, o czym chcę
gadać, nic innego mnie nie interesuje. Przeżywam ten cholerny rozwód, huśtawkę
nastrojów, rozgoryczenie, strach... Nikt tak naprawdę by tego nie zniósł 24
godziny na dobę.
Hobby - świetnie! Uwielbiam czytać. Czytam. I zauważam po pół godzinie
przewracania stron, że kompletnie nie wiem o co chodzi. Jedyne, co mi
przychodzi do głowy, to regularnie sie upijać, ale na to mam jeszcze za dużo
oleju w głowie, no i n ie mam pieniędzy, bo muszę oszczędzać na adwokata.

[thomix]

Hej!
Co do znajomych, to może znajdzie się ktoś kto mógłby Ci pomóc choćby po prostu
rozmawiając z Tobą. Właśnie min. w takich chwilach poznaje się prawdziwych
przyjaciół.
Ja rozwód mam juz parę lat za sobą i choć akurat u mnie nie było większych
emocji to rozumiem co możesz czuć... Trzymaj się dzielnie.

[e07]

A jak to zrobiłeś, że bez emocji?! Włąśnie tego mi trzeba. Pozbyć sie nadmiaru
emocji. Okazać się rzeczową, świadomą swojej decyzji, dumną osobą, a nie
rozbitą na kawałki mmusią jego dzieci.

[jarkoni]

a wiesz e07, ode mnie odwrócili się wszyscy wspólni znajomi, bo przecież niby
facet co wyniósł się z domu musi być ostatni ch....Wszyscy znają wersję byłej
żony..Pewnie nikt nie wie, że dom przepisałem na nią, kupiłem jej auto, że
zabrała mi nawet klucze, wyniosłem sie z jedną torbą i jeszcze rząd moich
marynarek wisi w szafie...I to niby cała duma i honor...A wokół pustka..Nie daj
się jak ja...Poszukaj osób do wsparcia, samemu ciężko...

[e07]

Samo wyniesienie sie, jeszcze o niczym nie świadczy. Ważne w jakich
okolicznościach i dlaczego. Ja chyba już przestałąm myśleć kto jest winny, boli
mnie, że dla niego nasza rodzina jest mniej ważna niż jakieś jego pomysły na
życie. I nie mogę zaakceptować tego rozwodu, buntuję sie przeciw niemu, choć
formalnie wyrażam na niego zgodę.

[banetka]

Coz mysle ze lepsza pustka i sw. spokoj niz krzyki , wzajemne oskarzenia ,
walka o kazdy przedmiot ... a w tym piekle dzieci ... dzieci ktore musza
wybierac i co lub kogo maja wybrac ...??? Przeciez dzieciom potrzebni sa oboje
rodzice , nie sam ojciec czy sama matka , ale jedno i drugie....
Czemu dorosli tak rzadko dorastaja do trudnych decyzji ????

[thomix]

e07 napisała:

> A jak to zrobiłeś, że bez emocji?! Włąśnie tego mi trzeba. Pozbyć sie
nadmiaru
> emocji. Okazać się rzeczową, świadomą swojej decyzji, dumną osobą, a nie
> rozbitą na kawałki mmusią jego dzieci.

Pewnie dlatego że całe małżenstwo było bez emocji. I krótko trwało bo razem
tylko 1 rok, potem 3 lata własnego zycia po których nastąpił rozwód. W zasadzie
to już była formalność. Na pół godziny przed rozprawą zwolniłem się na 1,5
godziny z pracy, pojechałem do sądu i po wszystkim wróciłem do biura.
Przynajmniej tak to teraz, po 7 latach wspominam...
To po prostu inna sytuacja niz Twoja więc też inne emocje. Jednak zdarzało mi
się nie raz walczyć o jakiś związek i wiem ile to kosztuje emocji.

[montezka]

a ja jestem samodzielną mamą dwóch małych urwisów. Za mna pierwsza sprawa
rozwodowa, przede mną (październik) druga i najprawdopodobniej nie ostatnia.
Zostawiłam (jeszcze) mężowi praktycznie wszystko. Wróciły do mnie tylko i
wyłącznie rzeczy osobiste moje i dzieci. I choć bywały chwile trudne i złe,
jestem silna, spokojna i opanowana. Cieszę sie życiem i staram się czerpać z
niego pełnymi garsciami. Od niedawna spotykam się z cudownym mężczyzna, który
dostarcza mi spore pokłady pozytywnej energii. Niby znamy sie od dwóch lat, ale
trzeba było znaleźć sie razem w odpowiednim czasie i miejscu, żeby coś
zaiskrzyło.
Nie chcę prawić banałów, każdy z nas jest inny, każdy ma inne potrzeby i
oczekiwania. Proszę Cie tylko, żebys się uśmiechnęła.... tak po prostu,
zwyczajnie, a moze i na przekór wszystkiemu.... zobaczysz, dla Ciebie też
zaświeci słońce.... i uwierz mi, siłę na przebrnięcie przez to wszystko
znajdziesz w sobie... ujawni się w najmniej spodziewanym momencie.... Trzymam
kciuki i pozdrawiam cieplutko.
Montezka (od niedawna nie singielka )

[herezja]

> Montezka (od niedawna nie singielka )
Montezka! Dawno cię tu nie było, już teraz wiadomo dlaczego

[montezka]

no tak nie do konca.... czerwiec to w ksiegowosci okres baaaaaaaaardzo
wytezonej pracy, bilanse, sprawozdania, badania, zatwierdzenia i oczywiscie
wszystko na ostatnia minute a potem..... byl tez i urlop po drodze
pozdrawiam serdecznie, od czasu do czasu bede tu zagladac, bo Was bardzo lubie
sloneczka