potrzebuję & kocham

[felerynka]

co do Was szybciej trafia? czy to gdy Ktoś mówi Wam "potrzebuję Cie"
czy "kocham"?
bo mi łatwiej uwierzyć w zaspakajanie potrzeb ludzkich, niż jakąś
tam metafizycznoduchową miłość. A może, to znaczy jedno i to samo?
tylko bardziej szczerze? Albo wolę wyzwolone w sobie uczucie
pomagania innym od..właśnie od czego?
same wątpliwości mam w ten ciepły, wilgotny mocno poranek.
Cud-Weeka życzę !

[mumuja]

wolę "kocham" bez potrzebowania. W tym upatruję wolności.

[herezja]

"Potrzebuje", "nie mogę żyć bez ciebie" itp kojarza mi sie jakoś
podejrzanie z człowiekiem-bluszczem, który uczepiwszy się, stopniowo
dusi ofiarę
Zdecydowanie wolę "kocham" i "nie chcę żyć bez ciebie"

[anula001]

zgadzam sie

A takie "potrzebuje Cie" przerabialam niedawno, ok, mile to, ale jest w tym cien
ewgoizmu, bo czy ta druga strona zastanawowila sie czego ja potrzebuje?

Wole "kocham Cie" i zwykle "badzmy razem".

[nikusia85]

do mnie szybciej trafia ,,potrzebuję Cię", ale wolałabym słyszeć
szczere ,,kocham"

[sztuk6mistrz]

Potrzebuję cię i kocham - razem jest najlepiej, bo jeśli osobno to jest tylko
albo: potrzebuję cię - teraz, albo kocham ale ci się nie ofiaruję - czyli
platoniczne dyrdymały z cyklu bajek o wilku i owcy co to jednym dołku się
znaleźli. Ale abstrahując radziłbym nie przypisywać słowom nadmiernej treści -
liczą się czyny.

[puzzle33]

anula001 napisała:

> A takie "potrzebuje Cie" przerabialam niedawno, ok, mile to, ale
jest w tym cie
> n
> ewgoizmu, bo czy ta druga strona zastanawowila sie czego ja
potrzebuje?
Nawiążę do tego, co na drzewku zawiesiło się niżej i mojej
odkrywczej teorii dawania prezentów. Trzeba znać także to, co
dzieli. Jeśli masz kogoś obdarować, a on się ucieszyć, powinnien to
być prezent "trafiony", a więc dogłębnie przemyślany, oparty o
znajomość potrzeb/gustów biorcy. Czasmi zawodzi podstawowa
komunikacja, nie padają pytania uszczegóławiające, więc i brak
naprowadzenia, co by miało być. Jeśli sobie to uświadomić, sprawa
staje się prostsza, a nawet całkiem nietrudna.
Jeśli chodzi o mnie, staram się, oby obdarowywać bardzo osobiście,
czymś co ucieszy biorcę,a i mi sprawi radość, co by nosiło piętno
mojej osobowości.
Czy mnie ktoś rozumie? Bo chyba się sama zagubiłam.

[puzzle33]

herezja napisała:

> "Potrzebuje", "nie mogę żyć bez ciebie" itp kojarza mi sie jakoś
> podejrzanie z człowiekiem-bluszczem, który uczepiwszy się,
stopniowo
> dusi ofiarę
Potrzebują ofiary także agresorzy.

[szymonancymon]

Sztukmistrz mial racje - liczą się czyny. To trochę, jak juz ktos
wspomniał, egoistyczne "potrzebuje Cie" to często efekt miłosci.
Najbardziej ostatnio odpowiada mi "bardzo Cię lubię" - wyraża więcej
niż kocham, mniej bezpośrednio i jednocześnie mniej zobowiązująco i
chyba z mniejsza presją... Ale jesli przy tym "lubię cie" obserwuje
sie czyny, emocje, reakcje drugiej partnera... Z duża dozą
ostroznosci, ale jedna, mozna wywnioskowac, na ile to "Lubię"
jest "lubię", na ile "bardzo lubię", na ile "potrzebuję cię", na
ile "zakochałem/am sie po uszy".

[kanapony]

uważasz, że "bardzo cię lubię" wyraża więcej niż "kocham"???
zgadzam się, że to pierwsze jest mniej zobowiązujące
ale i przez to znaczy mniej, czyż nie??

[szymonancymon]

Może troche odważnie, może masz rację... Chciałem powiedzieć, że
słowami "bardzo Cie lubię" połaczonymi z zachowaniem, gestami i
naszym funkcjonowaniem obok tej drugiej osoby można wyrazić niekiedy
więcej niż zwrotem "kocham Cie"... Może zapędziłem się trochę w kozi
róg...

[ta_ann]

niejaki fromm coś tam gadał, że jest miłość
b - kocham cię, bo cię potrzebuję i d - kocham
cię, więc cię potrzebuję. i ten drugi rodzaj
miałby być uczuciem dojrzalszym.

ale to było dawno temu

inne teorie - kocham i daję (ta "wyższa" miłość)

odpowiadając na Twoje pytanie: trafia do mnie
"jestem z Tobą, przy Tobie", mówienie "my", zamiast
"ja", podobnie jak ktoś już w wątku mówił.

dobrej nocy.

[puzzle33]

ta_ann napisała:

> trafia do mnie
> "jestem z Tobą, przy Tobie",
Z tym się zgadzam
> mówienie "my", zamiast
> "ja",
Tu zgodzić się nie mogę. Musi być wolna przestrzeń na inność jakby
jej nie zakreślić. Jest to co, łączy i to, co dzieli. Dlatego sądzę,
że najtrafniejsze położenie, jeżeli już tak mówimy, to właśnie "przy
twoim ramieniu", taki towarzysz spotkany po drodze - jest - fajnie,
ale nie musisz być. Idzie się dalej i też bywa cudnie, a jeśli nie -
to z innego powodu niż to, że mi ciebie zabrakło.
Życzę miłego dnia!

[ta_ann]

ja Tobie też, ale zanim pójdziesz odpowiedz na post z 10:04

Tak, masz rację, dodatkowo czasem "my" jest za szybko.

[puzzle33]

felerynka napisała:

>
> co do Was szybciej trafia? czy to gdy Ktoś mówi Wam "potrzebuję
Cie"
> czy "kocham"?
Na hasło :"Potrzebuję cię" z miejsca dałabym nogę. Spieprzałabym,
gdzie pieprz roście i pewnie zaszyłabym się tam na zawsze, żeby
mnie "potrzebuję" nigdy nie odnalazło a nawet cień "potrzebowania".

[ta_ann]

A gdyby komuś, z kim jesteś urwało rękę? I stałby się przynajmniej w początkowym
okresie od Ciebie zależny?
Wszyscy słyszeliśmy o ludziach sobie bliskich, z których jedno nagle pod wpływem
straszliwego wypadku zostaje okaleczone. Co wtedy? Jak wiele/wielu z nas
zostaje? Spróbuję bez szczegółów, bo charakterystyczne, ale babcia powiedziała
wtedy dziewczynie, która chciała odejść: - Wiesz, (imię) on (imię) właśnie teraz
Ciebie potrzebuje. I co? Odejdziesz? Kilka tygodni temu wzięli ślub. I cieszę
się, że tak się zakończyło.

Odejdziesz od kogoś, kto staje się nagle od Ciebie zależny (potrzebuję Cię), bo
zachorował? Psychicznie, umysłowo - choćby Alzheimer (specjalnie wymyślam
przypadki trudne niezależne od woli tego, kto zachorował.

(od alkoholika uciekam, narkomana - chyba też, to jedyne przypadki)

[mumuja]

mogę ja odpowiedzieć?

mam w rodzinie sytuacje choroby,która stopniowo, przez lata
odbierała władzę fizyczną mężczyźnie, kiedyś silnemu, wielkiemu,
duszy towarzystwa. W tej chwili nie może zrobić sam NIC, przy pełni
sił umysłowych. Żona przez te wszystkie lata zarabia na dom i
opiekuje się (coraz bardziej niszcząć swoje zdrowie) swym mężem.

Przy wszelkich wahaniach dotyczących uczuć, czy nie warto zadać
sobie pytania: Czy jeśli zdarzyłoby się całkowite sparaliżowanie
tego człowieka, czy byłabym w stanie przy nim być, czy miałabym siłę
(miłości) się nim opiekować, podjęłabym się zadania?
I odwrotnie: Czy on zostałby przy mnie, czy jest takim typem
człowieka, który by został, czy on ma w sobie taką miłość, która
potrafi dawać, która jest skłonna do takich poświęceń?

Myślę, że warto sobie porozmyślać na ten temat.

[ta_ann]

mumuja napisała:

> mogę ja odpowiedzieć?

możecie, wujenko

tak zdroworozsądkowo: jeśli nie kocha mnie, no to uciekam wcześniej, już przy
pierwszych symptomach braku miłości. subtelne, ale wyczuwalne. jeśli kochamy
się, jesteśmy ze sobą. dziś myślę, że - Tak, zostaję. A życie mnie zweryfikuje
(oby nie).

[ta_ann]

I dodam, że Twoje pytania warto sobie stawiać. Co się z nami stanie, gdy...

[puzzle33]

Fajnie, że dajesz sobie taki wybór. Dla mnie nie istnieje. Dałam
słowo, nie musi być nawet wypowiedziane, więc jestem. Reaguję jak
pies na hasło: aport! Dla mnie to znaczy uczciwość, normalka.

[mumuja]

dane słowo ma wielką wagę. szacunek.

[puzzle33]

Czasem młyńskiego kamienia, a czasem to tylko piórka i kamyki. Niby
to samo.

[ta_ann]

a ja myślę, że doskonałość zostawmy Bogu.
słowo mogę dać, a dalej to za Szymborską:
tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono.

[puzzle33]

ta_ann napisała:

> słowo mogę dać, a dalej to za Szymborską:
> tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono.
Mówię wam to ze swego nieznanego serca?
Sprawdzamy się na co dzień, w każdej minucie.
Ale, do cholery, coś w końcu trzeba wiedzieć.
Trudno przez całe życie twierdzić: nobody to ja.
Za dobrze by to było i za wygodnie.
Mówię o odpowiedzialności za to, co się rzekło
przed najwnikliwszym sędzią, jakiego się ma - swoim lustrzanym
odbiciem.

Pomijam psycholi, bo to bohaterowie z całej innej bajki.

[ta_ann]

tak przy okazji i idealistycznie: czy ta osoba wspierająca ma pomoc wolontariuszy? ma czas wyłącznie dla siebie? może sama jechać na wakacje?

[mumuja]

i tu pies pogrzebany.
Małe miasteczko. Brak możliwości. Nie wiem, czy byłaby możliwa
opieka na czas wakacji. Jeśli już, to za grube pieniądze, a tych
brak, wszystko idzie na leki i środki czystości. Pozostaje jeszcze
dylemat jakiegoś psychicznego minimum komfortu osoby chorej.
Wyobrażam sobie, jak bardzo upokarzająca musi być sama ta choroba
(BOŻE!), i konieczność zdania się na łaskę osoby bliskiej. A co musi
się czuć, gdy opiekuje się tobą osoba obca? Jak wielkiej trzeba
pokory i zdystansowania? Porządne wakacje osobie opiekującej
zdecydowanie by sie przydały. Ale to wszystko nie jest takie proste.

W tych wszystkich rozważaniach, naprawdę warto się zastanowić, czym
jest miłość.

[puzzle33]

mumuja napisała:

> W tych wszystkich rozważaniach, naprawdę warto się zastanowić,
czym
> jest miłość.
Do mnie ostatnio przemawia Sojka. Mniejsza o "Tolerancję".

[puzzle33]

Sądzę, że każdy ma obowiązek odpoczywania, gdyż największym
pasjonatom grozi wypalenie zawodowe. Dotyka to pracowników służby
zdrowia, oświaty, handlu i usług. Stąd są dluższe urlopy dla
nauczycieli. Ale kto to rozumie? Skutecznie pracuje człowiek
wypoczęty. Podaję przykłady najwyżej wagi - chodzi o dobro dzieci
i człowieka w ogólności.

[puzzle33]

mumuja napisała:

> mam w rodzinie sytuacje choroby,która stopniowo, przez lata
> odbierała władzę fizyczną mężczyźnie, kiedyś silnemu, wielkiemu,
> duszy towarzystwa. W tej chwili nie może zrobić sam NIC, przy
pełni
> sił umysłowych. Żona przez te wszystkie lata zarabia na dom i
> opiekuje się (coraz bardziej niszcząć swoje zdrowie) swym mężem.
>
> Przy wszelkich wahaniach dotyczących uczuć, czy nie warto zadać
> sobie pytania: Czy jeśli zdarzyłoby się całkowite sparaliżowanie
> tego człowieka, czy byłabym w stanie przy nim być, czy miałabym
siłę
> (miłości) się nim opiekować, podjęłabym się zadania?
> I odwrotnie: Czy on zostałby przy mnie, czy jest takim typem
> człowieka, który by został, czy on ma w sobie taką miłość, która
> potrafi dawać, która jest skłonna do takich poświęceń?
>
> Myślę, że warto sobie porozmyślać na ten temat.
Poważne pytanie. Ja mam to już przerobione. Pomógł mi niedorostek.

[mumuja]

puzzle33 napisała:

Pomógł mi niedorostek.

nie rozumiem. Mogłabyś to rozwinąć?

[puzzle33]

Niepełnoletni syn. Na poważnie, zawsze warto słuchać, co dzieci mają
do powiedzenia.

[puzzle33]

Bawiliśmy się niedawno na forum w personifikowanie swoich nicków.
Kreślilam 3, którymi się posługiwalam na tyle długo, że nie
wyleciały mi z pamięci.
Jedna z kobiet powiedzialaby: Jakby tu się wykręcić, żeby wilk był
syty a koza nie ucierpiała? Choroba, jakoś to muszę zalatwić, bo
sama nie podolam, a jeszcze bardziej nie chcę. Druga: wstawaj, bo
zaraz zarobisz z glana. Też mi jest ciężko, a przecież idę. Wytrzyj
nos, idziemy. Trzecia: Odpocznij, zrobię to za ciebie. Nic, nic się
nie dzieje, z czym sama nie umiałabym sobie poradzić.
Jakby nie patrzeć, żadna nie zwiała.

[ta_ann]

...mądre jest przysłowie (?) "gdy biją, uciekam",
niezależnie czy dałam słowo, czy nie. godność
własna ważniejsza niż dane słowo.

[puzzle33]

Zdefiniuj "godność" i przy okazji "honor", bo Cię nie rozumiem.

Odchodzi się, gdy nie ma nadziei,że coś jeszcze może pojść ku
lepszemu, a zdiagnozowany stan jest nie do przyjęcia. Zamiast się
kręcić w zaklętym kręgu przemocy, upokorzeń i chłodu, należy odejść.
Może to szansa także dla tego, kogo się opuszcza?

Gdy biją: można uciec, przystąpić do walki lub robić za trupa, żeby
jej uniknąć.

[puzzle33]

Pomyślałam... Czy Ci zawsze muszę potakiwać? Tak tylko pytam, wiem,
jak to jest z posiadaniem wyboru, gdy racja jest wyraźna jak
napisana bykami.

[metaxxa1]

puzzle33 napisała:

> Na hasło :"Potrzebuję cię" z miejsca dałabym nogę. Spieprzałabym,
> gdzie pieprz roście i pewnie zaszyłabym się tam na zawsze, żeby
> mnie "potrzebuję" nigdy nie odnalazło a nawet cień "potrzebowania".

.................
o tym samym pomyślałam;
poza tym wyrosłam już z naiwnej wiary w słowa,bo zbyt wielu
manipulantów w życiu spotkałam,którzy mówią to co inni chcą usłyszeć;
takie pustosłowie bez zaplecza jest nic niewarte

[puzzle33]

metaxxa1 napisała:

> takie pustosłowie bez zaplecza jest nic niewarte
Mnie zaplecze się zawsze kojarzy z Tey.))A Ty o czym konkretnie
myślisz?

[metaxxa1]

o czynach,
Laskowikiem i Smoleniem nie posłużyłam się

[felerynka]

przeczytałam wszystkie posty, wnioski nasuwają się same, prawda Mistrzuniu że
czyny, ale musi być zielone światło by mogły zaistnieć, a słowa, czynna
deklaracja niemożliwej przyszłości lub zwykłe oszustwo.
Miło Was poczytać, bo martwić się zaczynam skąd u mnie taka duchowa potencja?
może to idzie zima..lub inny koniec.

[puzzle33]

felerynka napisała:

> prawda Mistrzuniu że
> czyny, ale musi być zielone światło by mogły zaistnieć, a słowa,
czynna
> deklaracja niemożliwej przyszłości lub zwykłe oszustwo.
Nie mam lat 18tu, za mnie świadczy życie. Za Wami także. Teraz ja
proponuję podsumowanie wątku.

[puzzle33]

Nie ma innego punktu odniesienia.