czy jesteśmy normalni?...

[milllena]

Wiecie single, niektórzy do bycia samemu, samotnemu podchodzą tak:
integra.xtr.pl/teksty/Przebudzenie/249-56.htm Ciekawe, co o tym
sądzicie?..

[jedzoslaw]

Znowu pop-filozofia z new-age'owskim dodatkiem... Zlepek Ericha Fromma, Coelho i
buddyzmu. Nie przekonuje mnie to. Z jednej strony idee mają swój sens

[ta_ann]

Puknij się..

Jezuita.

Kościół katolicki (piszę zupełnie obiektywnie)
uznaje wartość chrześcijańskiej medytacji. Chociaż
sensowniej byłoby uznać, że taka medytacja jest i
może towarzyszyć człowiekowi niezależnie od wyznania.

Cóż złego w tekstach Fromma?
Buddyjskich, które z reguły mówią o współczuciu?

Puknij się

[jedzoslaw]

Znowu pop-filozofia z new-age'owskim dodatkiem... Zlepek buddyzmu, manicheizmu i
Coelho. Nie przekonuje mnie to. Z jednej strony ma to swój sens, ale z drugiej
to typowy tekst z cyklu "domorośli amerykańscy filozofowie mówią Prawdę".
Najarali się trawy i przeczytali całą Mahabharatę, spędzili wakacje w Shaolin,
posłuchali paru amerykańskich kaznodziejów i stwierdzili, że... osiągnęli
Kosmiczną Mądrość. Żeby sobie wszystko utrwalić obejrzeli porządnie parę razy
"Gwiezdne Wojny", zawiesili portret Yody nad łóżkiem, założyli sandały i poszli
nawracać. Z Anthonym de Mello już raz się zetknąłem. Nie wpłynął na mnie ani
trochę. Gdyby faktycznie zrealizować wszystkie jego postulaty (co jest prawie
niemożliwe, bo to wymaga wyrzeczenia się praktycznie wszystkiego co w życiu
najistotniejsze,co w konsekwencji ma przynieść jakiś rodzaj Nirvany) to
cywilizacja długo by nie pociągnęła. Jesteśmy uwikłani w ten świat tak czy
inaczej. Chcemy żyć, kochać, mieć nadzieję i coś osiągnąć. A de Mello mówi, że
jesteśmy więźniami naszych potrzeb, więc trzeba te potrzeby olać. Być może
wulgaryzuję jego ideologię; nie wątpię, że był człowiekiem inteligentnym i
wykształconym, ale głosił idee zdecydowanie utopijne. Na pewno dają
pokrzepienie, ale tylko wówczas, gdy zrealizowane zostają w stu procentach. A to
udało się nielicznym.

[ta_ann]

Jakie "olać"? O czym Ty mówisz? Czepnąłeś
się buddyzmu, a on mi jednak najbliższy, więc -
"Nie wyrzekaj się, ale i nie przywiązuj się".

Pokrótce opowiastka o dwóch mnichach. Starszy
i młodszy wędrowali. Doszli do jeziora, przez
któe mieli się przeprawić. Na jego brzegu młoda
kobieta poprosiła ich o przeniesienie na drugi
brzeg. Starszy po prostu bierze ją przenosi
i pogodnie wędruje dalej. Kobiety dawno już
z nimi nie ma, ale młodszego coś gryzie. Przy-
pomina starszemu, że przecież nie wolno im dotykać
kobiet. Na to mnich:

- Przeniosłem ją i już. Ty ją wciąż niesiesz.

--
Można żyć, być tu nie będąc uwikłanym. Owszem, żyjąc
w określonym systemie społeczno-politycznym, ale
będąc wewnętrznie wolnym. Dla mnie wspaniałe przykłady
to ludzie, którzy byli w stanie wojennym internowani,
a mimo to pisali, rozmyślali, B. Labuda praktykowała
jogę. Wolność ma się w sobie.

De Mello zakazuje etykietkowania, co mi się bardzo
podoba. Ten zakaz. Śmieszą ludzie przedstawiający się:
- Mam na nazwisko dyrektor, doktor, profesor etc.

Kim jesteś po ściągnięciu wszystkich nalepek, które
masz na sobie? - niekoniecznie do Ciebie, ale ogólne
pytanie.

[jedzoslaw]

Ann, szanuję buddyzm , nie czepiam się go bynajmniej. Czepiam się jedynie tych,
którzy co nieco go liznęli i połączyli go z równie powierzchowną recepcją innych
idei, tworząc rzekomą nową jakość. Dlatego nieufnie odnoszę się do domorosłych
ideologów za oceanem. De Mello jest chlubnym wyjątkiem, to człowiek, który
najlepiej ze wszystkich rozumiał to, co głosił i w pełni realizował w życiu. O
buddyzmie pisałem w kontekście domorosłych myślicieli, którym się wydaje, że
osiągnęli Wiedzę, a do których odnoszę się podejrzliwie. Ludzie ci piszą potem
różnego rodzaju poradniki życiowe, "skarbnice szczęścia" itp., gdy tymczasem są
one złudne.
Sam poznałem buddystów, a nawet manichejczyka (przynajmniej podawali się za
nich, choć co do manicheizmu to skończył się on w XIV wieku). Darzę ogromnym
szacunkiem ludzi, którzy w pełni stosują to, w co wierzą. Wspomniałem o
buddyzmie tylko w kontekście powierzchownego traktowania ideologii- a buddyzm
był swego czasu b.popularny, chociaż
mało kto tak naprawdę wtedy realizował w pełni jego zasady.
"Olać" to zbyt mocne słowo, przyznaję. Kwestia niepowstrzymanych emocji. Wybacz.
Chodziło mi tylko o całkowite uwolnienie z życiowych uwikłań (z potrzeby miłości
włącznie), jakie de Mello proponował, a co wydaje mi się niemal niewykonalne.
Przesłanie przypowieści o dwóch mnichach jest dla mnie oczywiste, ale nie
zmienia to faktu, że postulaty Anthonego de Mello wymagają i tak wielkiej pracy
nad sobą. I odwagi. Można osiągnąć wewnętrzną wolność i nie być uwikłanym, ale
nie jest to łatwe. Dla singla idee Anthonego de Mello mogą być istotnie b.
pomocne, ale tylko wtedy, gdy odda się im w pełni. A to droga bardzo wyboista.
Nie etykietkuję się. Nie lubię pustych form.

[puzzle33]

jedzoslaw napisał:

> Z Anthonym de Mello już raz się zetknąłem. Nie wpłynął na mnie ani
> trochę. Gdyby faktycznie zrealizować wszystkie jego postulaty (co
jest prawie
> niemożliwe, bo to wymaga wyrzeczenia się praktycznie wszystkiego
co w życiu
> najistotniejsze,co w konsekwencji ma przynieść jakiś rodzaj
Nirvany) to
> cywilizacja długo by nie pociągnęła. Jesteśmy uwikłani w ten świat
tak czy
> inaczej. Chcemy żyć, kochać, mieć nadzieję i coś osiągnąć. A de
Mello mówi, że
> jesteśmy więźniami naszych potrzeb, więc trzeba te potrzeby olać.
Samotność jako potrzeba jest łakomstwem na drugiego człowieka. Jeśli
je opanujesz, nie możesz pożreć ani zostać pożartym. Przy takiej
postawie rodzi się szansa na spotkanie dwojga wolnych ludzi. Według
mnie to jedyne, co ma sens, bez względu na finał. Wiadomo, bywa
różnie.
> głosił idee zdecydowanie utopijne. Na pewno dają
> pokrzepienie, ale tylko wówczas, gdy zrealizowane zostają w stu
procentach. A t
> o
> udało się nielicznym.
Skoro już się komuś udało, to brzmi zachęcająco, należy się sytuować
wobec najlepszych. No bo jak inaczej? Już w założeniu równać do
przegranych?

co?

[ta_ann]

hm. że bliskie jest nam zenowskie pragnienie
wyciszenia - tak w skrócie.
dobry tekst. chociaż dopóki nie zorientowałam się,
że to e-wersja książki, która stoi u mnie dopóty umysł
żądał jakiegoś streszczenia w trzech zdaniach

utrata radości z powolnego poznawania, "gotowania
potraw na wolnym ogniu" to też signum temporis.


Millleno, nie paiętam gdzie, ale udało mi się przeczytać
notatkę, że de Mello też tęsknił za ludźmi.

[jedzoslaw]

Pukać się nie muszę. Wcześniej Enter zbyt szybko mi się wcisnął. Racz ocenić
całość mojego tekstu.
Chodzi mi o to, że idee Anthonego de Mello, jakkolwiek ładnie opakowane i
mające niewątpliwie sens są propozycją nader niepraktyczną. Odnoszę się z
wielkim dystansem do tzw. wolnej myśli za Oceanem, bo tam każdy może głosić
każdą Prawdę jaką sobie zamarzy,
łącznie z wiarą w kosmiczne pochodzenie Elvisa czy w płaską Ziemię. De Mello
jest chlubnym wyjątkiem, szanuję go, bo naprawdę może wiele powiedzieć o
treningu duchowym. Jednakże człowiek uformowany w naszej cywilizacji nie może z
tego zbyt wiele wykorzystać w swoim życiu. To co proponuje de Mello wymaga
całkowitej rewolucji w myśleniu i sposobie życia. Trening duchowy, owszem, jest
rzeczą chwalebną, ale aby w pełni osiągnąć to, co osiągnął Anthony trzeba
tytanicznego trudu. On sam potrzebował na to wielu lat.
Rzuciłem wcześniej Ericha Fromma nie jako przykład kolejnego błahego
pop-myśliciela, lecz jako jednego z tych ideologów, którego na tzw. Zachodzie
czytali wszyscy "oświeceni" kontestatorzy, absolwenci najlepszych college'ów
(obok Marksa, Freuda i Sartre'a książki Fromma
obowiązkowo musiały stać na półce). Fromm jest po prostu popularny w niektórych
kręgach i dlatego trafił do mojego przepisu na "New-Ageowską potrawkę". Ale
oczywiście de Mello jest tu wyjątkiem, chociaż nie muszę być jego fanem.

[ta_ann]

No i co mam ja zrobić dziewczynka z Polski,
że przychodzi mi czasem do głowy poznać czyjeś
myśli, niech to sobie będzie Jung np.? A żeby
odrzucić, jedzosławie, najpierw trzeba choć
trochę poznać. Tymczasem masz już dwa kroki
do buddyzmu uczynione: wyrzekasz się
Czemu nie.

Sartre był zdaje się Francuzem, Freud na pewno
Austriakiem...
Nie musisz być niczyim fanem, ale najpierw poznaj.
Sartre był również pisarzem. Może wymień wszystkich,
których negujesz. Akceptujesz w ogóle jakąś ideę? Stwo-
rzyłeś coś własnego?

[jedzoslaw]

Patrz wyżej Neguję powierzchowne spojrzenie, które charakteryzuje niektórych
życiowych myślicieli za oceanem. De Mello jest wyjątkiem. B.wymagającym od
odbiorcy jego nauk.

aha,

[ta_ann]

pisałeś jednakże o pop-papce chyba musisz
odszczekać

[jedzoslaw]

ta_ann napisała:

> pisałeś jednakże o pop-papce chyba musisz
> odszczekać

Dla świętego spokoju: hau, hau, hau!
Pop-papką nazwałem wszelkie poradniki życiowe zza oceanu, powstałe wskutek
zmiksowania popularnych intelektualistów i prądów. I dlatego pisałem o
pseudo-buddystach, i o pseudo-freudyzmie i o psudo-frommizmie i o
pseudo-sartryzmie i... Jestem przewrażliwiony, bo jako nastolatek czytywałem
podobne "złote księgi szczęścia" i traciłem na to czas. Dopiero na studiach,
poszerzywszy swoją wiedzę ze sfery idei zorientowałem się, skąd domorośli
amerykańscy kaznodzieje brali swe inspiracje...
De Mello jest inny, owszem. Ale mnie nie pokrzepia. Tyle na ten temat

do ta-ann

[milllena]

Masz rację... Przesyłam Ci link do "całego" De Mello
integra.xtr.pl/teksty/Przebudzenie/249-ind.htm .
Zaczęłam ten wątek, bo może czasem singlostwo jest jakąś lekcją do odrobienia...
Czasem trzeba w sobie coś przemeblować, poukładać, zamknąć jedne drzwi, żeby się
otworzyły drugie...
A skoro ktoś wspomniał o buddyzmie...
Buddyzm, szczególnie za zen, jest świetną drogą życia, dla Eurpejczyków czasem
nie do pojęcia... Polecam "Wolność od znanego" Krishnamurtiego.

:-)

[ta_ann]

a ja "Zamiatając skały, czesząc mech" M. Monety-Malewskiej.
Klasycznego Kapleau też.
Lekcja do odrobienia? Przed czymś (np. = przed wzajemnym
obdarzaniem się miłością)? A tak, dla poznania smaku
samotności? Może...

[milllena]

"Trzy filary zen"...
Nie, nie dla poznania smaku samotności. Myślę, że raczej dla zbadania tego, co
ściąga czasem niepowodzenia partnerskie, zaniża samoocenę, co wiążę sie z tym,
że miewamy poczucie "ważności", a nie "wartości"

Jeśli dobrze rozumiem -

[ta_ann]

pobycie w samotności* dla poznania samego siebie
choćby? Wielu ludzi się takiego chwilowego nawet
wyboru boi.

* równoznaczne z snglowaniem? lubię słowo "pojedynczy"
jestem pojedyncza. jedna w znaczeniu jedność.

[milllena]

Posługuję sie tu słowem dla forum kluczowym - single. Natomiast nie jest moim
ulubionym... Człowiek i tak zawsze jest poniekąd sam, pojedynczy (jako całość
też Egzystencjaliści mają rację...

[singielka_1976]

A tak w skrócie o co chodzi?BO mi sie nie chce czytać całego.

[wenecka]

i to jest najlepsze podsumowanie całego tekstu. rozwaliłąś mnie! :-
)))

[puzzle33]

Też przyłożę reki do Twojego rozpadu. Popatrz, wokół zwykłe życie.
Możesz dysponować najbardziej mistrnie skonstruowaną teorią, zabije
Ci mocno serce, leżysz i kwiczysz. Zasób przemyśleń niewątpliwie
sprawi, że będzie ci łatwiej się uporać z ewentualnym cierpieniem.

[ta_ann]

Myśli miałyby trzymać w ryzach uczucia?
Przydatne.

[puzzle33]

To takie naturalne. Rozum buduje odwody/obwody. Nie sztuka wygrać
bitwę, wygubiwszy armię. Błędem strategicznym byłoby jednak zbyt
długo się czaić, gdy zdobyte przyczółki. Tam przecież często
niewinni żolnierze, co mają w d..e wszelką politykę i wielkim głosem
wołają: Ratunku! Jedną z najgorszych rzeczy brak zaufania, że
przyjdą z odsieczą. Zawsze wychodził z okopów ktoś w oficerskich
butach, a jeśli zbrakło? Kto umiał i chciał.

[ta_ann]

ja tak brdziej po prostu. po szekspirowsku:
świat jest tragedią gdy czujesz, komedią zaś
gdy myślisz.

[kalina_k]

Zdecydowanie nie jesteśmy normalni. Bo co to znaczy być w normie?
Czy są jakieś sztywne wzorce? Nawet dziecko rozwijając się odbiega
od podręcznikowych sztywnych norm. Wszędzie powinien być jakiś
margines na inność.

Czy singielstwo może czegoś uczyć? Czasami tak, czasami nie.
Zwłaszcza gdy trwa za długo.

[sorrento_8]

kalina_k napisała:

> Zdecydowanie nie jesteśmy normalni. Bo co to znaczy być w normie?

zdecydowanie, baa, jeszcze się z tym nie kryjemy
tylko kto tworzy te normy?

[kalina_k]

sorrento_8 napisała:

> kalina_k napisała:
>
> > Zdecydowanie nie jesteśmy normalni. Bo co to znaczy być w
normie?
>
> zdecydowanie, baa, jeszcze się z tym nie kryjemy
> tylko kto tworzy te normy?
>
> My sami - lubujemy się we wszelkich tabelarycznych zestawieniach i
statystykach Nie lubię być szufladkowana, ale ze wstydem
przyznaję czasami wkładam w jakąś przegródkę kogoś. Bardzo
niesprawiedliwe postępowanie, zwłaszcza że zdaję sobie z tego sprawę
gdy stanie się.

[puzzle33]

W swojej ocenie jestem całkowicie normalna. Potrzebuję szerokiego
marginesu wolności. Często muszę zwracać uwagę na normy współżycia
społecznego. Chcąc żyć wśród ludzi, trzeba używać ich kodu dostępu.
Męczy mnie to, ale akceptuję "dobre obyczaje". Coś za coś, rezygnuję
z części wolności w zmian za uczestnictwo w stadzie.

[puzzle33]

kalina_k napisała:

> Czy singielstwo może czegoś uczyć? Czasami tak, czasami nie.
> Zwłaszcza gdy trwa za długo.
Rodzi się czasem syndrom okopania na pozycjach. Decyduje wygoda,
mniejsza o wartości.

[kalina_k]

puzzle33 napisała:

> kalina_k napisała:
>
> > Czy singielstwo może czegoś uczyć? Czasami tak, czasami nie.
> > Zwłaszcza gdy trwa za długo.
> Rodzi się czasem syndrom okopania na pozycjach. Decyduje wygoda,
> mniejsza o wartości.

I wygoda, i brak chęci. Do wszystkiego człowiek przyzwyczaja się
Nawet gdy nie czuję się z tym szczęśliwy, boi się coś zmienić. Bo
kto zagwarantuje, że będzie to zmiana na lepsze

[puzzle33]

Można jedynie odpowiedzieć: Zaryzykuj!
Gwarancję każdy ma jedynie na śmierć.

[kalina_k]

puzzle33 napisała:

> Można jedynie odpowiedzieć: Zaryzykuj!
> Gwarancję każdy ma jedynie na śmierć.

))) Ba kiedy ryzyko obce mej naturze. Kwestia wychowania.