Rozwód z alkoholikiem

[alfa36]

Piszę do tych kobiet, ktore rozeszly się z alkoholikiem. Poczytuję
to forum i obserwuję, że nałogi to często powod rozstania. Opiszę
sytuację:
Taki weekendowy alkoholik, pracujący i wciąz niezle zarabiający. I
żona świetnie sobie z pozoru radząca i dziecko, dla ktorego ojciec
jest calym światem. W domu nie ma przemocy fizycznej. Kiedy
dojrzałyście do decyzji o rozstaniu? Dziewczynie pod względem
finansowym żyje sie niezle i chyba tylko to nie pozwala jej podjąć
decyzji o rozstaniu. Po prostu zdaje sobie sprawę, że będzie
gorzej,bo niewiele zarabia, że będzie musiala zostawic dom, ktory z
wysilkiem budowali i ktory jest jej dumą, ze dziecko będzie musialo
zmienic szkołę, ze trzeba mieć siłę na urządzenie się.... jeszcze
rok temu slyszalam od dziewczyny, ze nigdy nie opusci domu... teraz
raz po raz slyszę, ze ma dość. Nie podejmę decyzji za nią, ale pytam
o doswiadczenia. Co warto: wygodnie egzystować, udawac rodzinę,
nastawic się na okresowe picie męża? Czy rzucić alkoholika (ponoc
musi osiągnąc dno), wynając mieszkanie i starac sie poukladac jakos
to życie? Podziecie sie proszę doswiadczeniem

[plujeczka]

jestem byłą zona alkoholika, do decyzji o rozwodzie dojrzewałam 22
lata i dzisiaj z perspektywy czasu uwazam ,że o 22 lata za długo.Nie
ukrywam ,ze dośc długo udawało mi się ukrywac przed dzieckiem nałó
ojca tak mniej wiecej do 3-4 klasy szkoły podstawowej ale w 1 lub 2
klasie pamietam jak dzis nauczycielka zawołała mnie po wywiadówce i
zapytała mnie co się takiego stało w moim domu ,ze córka stała się
agresywna, bije dzieci, poczatkowo zupełnie tego zachowania nie
skojarzyłam z sytuacjaa w domu, pozniej pomyslałam i przyczyna jej
zachowania był przyjazd ojca do domu .W pozniejszych latach było
coraz gorzej, córka była świadkiem pobicia mnie przez ex meza ,
dzisiaj choc jest dorosła osoba to pamieta doskonale ten dzień.
Pozniej juz tylko gorzej i gorzej, córka wstydziła się przez
równiesnikami zachowania ojca i jego wiecznie zapitych oczu, cóz z
tego ,ze dobrze zarabiał jak tak naPRAWDE PRZEPIJAŁ TO CO MI Z
TRUDEM UDAWAŁO SIĘ ODŁOZYC, DOSZŁY awantury, wyzwiska, z roku na rok
było coraz gorzej.Powiem szczerze osobiscie mnie przed rozwodem
powstrzymywał strach przed tym ,ze po rozwodzie bedę zmuszona z nim
razem mieszkac w 2 pokojach a ex jest bardzo złosliwym czlowiekiem i
bardzo potrafił zranic słowem, wyzwiskami i swoją postawa.
paralizował mnie strach ,moja córka prosiła mnie widząc sytuację w
domu i zachowanie ojca w wieku mniej wiecej 12-13 lat mamo rozejdx
się z ojcem, bała się jego, kilkakrotnie pobił ja podczas mojej
nieobecnosci w domu a ja głupia brnełam w to dalej.Dzisiaj wiem ,ze
byłam współuzalezniona od męza alkoholika.W koncu dojrzałam do tej
decyzji ale byłam uczciwa 9 CZYTAJ NAWINA) ,ZE ROZEJDZIEMY SIĘ
NORMALNIE jak dorosli ludzie , bardzo się myliłam, zgotował nam ze
swoją rodzina piekło na ziemi, które w sumie trwa do tej pory bo
jeszcze toczy się sprawa o podział majatku.
Ale po tych kilku latch bo jak wiesz ex znikł jak się potem okazało
do innej kobiety mogę smiało powiedziec, ze NIE ZAŁUJĘ rozwodu,
załuję ,ze tak późno bo taki zwiazek naprawdę nie ma sensu a uwierz
bardzi rzutuje na dzieci i okalacza ich psychikę. Oczywiscie ,ze
jest trudno finansowo ale kobiety sa zaradne i naprawdę silne tylko
niektóre o tym nie wiedzą. Mnie dzisiaj nie pohamowałby zaden dom,
żadna dobra szkoła dla dzieci itp. wazna jest wolnośc, własna
tozsamość, spokojne noce i dni, dzien bez wyzwisk, awantur . Ciesię
się ,ze daję sobie radę, robię co chcę, wykształciłam córkę, pracuje
nie jesterm krezusem finansowym ale na chleb mi wystarcza i na
drobne przyjemnoci równiez.
Niestety widzę jak postawa ojca rzutuje na zycie córki, traktuje
facetów podmiotowo sa w jej rekach narzedziem do osiagnięcia
okreslonego celu, martwi mnie to ale jesli spotka kogos kogo
pokocha i komu zaufa to mam nadzieję ,ze się zmieni.
i JESZCZE JEDNO W TRAKCIE ZWIAZKU MAŁŻEŃSKIEGO równiez dawałam z
siebie wszystko, doskonale sobie radziłam na sali sądowej
dowiedziałam się ,ze okradałam swojego exa przez 22 lata w sumie on
pokrzywdzony ja jedza- i to nie ukrywam chyba najbardziej mnie
bolało.

[pmro]

Nałóg to częsty powód rozstania, fakt - i prawidłowo. Po co ma się człowiek
męczyć całe życie?

Alkholizm ma fatalny wpływ na rozwój dziecka i często niszczy jego poczucie
własnej wartości. Poczytaj o DDA. Zjawisko jest wzmocnione przez żony
współuzależnione które tak naprawde pomagają alkoholikowi w piciu.

Można alkoholikowi podsunąć informacje o grupach oraz o tym gdzie ma szukać
pomocy. Jak podejmie jakieś kroki to niech sam postara się o to żeby wróciła. Ja
uważam że lepiej się rozstać, z szacunku dla siebie i dla dziecka. Kasa może lać
się strumieniami, ale nikt straconego czasu nie odkupi.

[alfa36]

Ów mąż wie, że jest alkoholikiem, ale leczyc się nie chce. Nie i już... A dziecko... dziewczynka ma 12 lat i ojciec jest dla niej wszystkim, tym bardziej, ze niedgy nic zlego dziecku nie zrobił. Kiedy ojciec znalazl się w szpitalu (zatrucie alkoholem) dziewczynka powiedziala, że lepiej jakby byl w domu, bo w szpitalu jest sam... Wspóluzależnione dziecko?

[scindapsus]

na to wygląda
To rodzic ma się troszczyć o dziecko, a nie dziecko o rodzica.
Pan się zatruł na własne zyczenie a dziecko przeżywa.
Smutne to

[pyzz]

Jakkolwiek pełna racja w tym, że:
> To rodzic ma się troszczyć o dziecko, a nie dziecko o rodzica.

To już w ogóle wyrażanie poglądu, że:
> Pan się zatruł na własne zyczenie
to zwyczajna podłość! Alkoholizm jako taki z definicji polega na tym, że
alkoholik nie jest w stanie kontrolować picia. Twierdzenie, że się zatruł na
własne życzenie jest równie sprawiedliwe, co twierdzenie, jakoby ktoś wpadł pod
samochód na własne życzenie. Albo na własne życzenie dostał zapalenia płuc.

Przykro mi, ale sam byłem ofiarą rodzica uzależnionego od alkoholu i bynajmniej
tak dobrze, aby ów rodzic nic dzieciom nie zrobił nie było. I uważam, że skoro
ja mogę nie pałać do alkoholików ślepą nienawiścią i rozpatrywać ich choroby w
kategorii "na własne życzenie", to każdy może! Każdy, kto ma choć krztynę sumienia.

[kajda28]

I uważam, że skoro
> ja mogę nie pałać do alkoholików ślepą nienawiścią i rozpatrywać
ich choroby w
> kategorii "na własne życzenie", to każdy może! Każdy, kto ma choć
krztynę sumie
> nia.

Źle uważasz, ile jest ludzi tyle jest uczuć i odczuć. Nie możesz
wymagać od innych aby czuli tak jak ty- a jeżeli tego nie robią
uważać że nie mają sumienia. Jeżeli jesteś DDA to przyda Ci się
terapia, to straszne nie czuć żalu i złości na człowieka który wolał
chlać zamiast walczyć z swoją chorobą, który wolał niszczyć życie
swoich najbliższych aby tylko nie przyznać się do swojej słabości.

[pmro]

Mąż tu naprawde jest bardzo mało istotnym elementem. Jest on tonącym Titanic-iem
na którego pracuje załoga (rodzina), wylewając wodę i sprzątając.

Tak jak już ktoś napisał, to rodzic powinien się zajmować dzieckiem i pomagać
swojemu dziecku rozwiązywać swoje problemy.

Polecam strony:

www.leczymy-alkoholizm.org - są tam również ciekawe klipy wideo

www.dda.pl - o dorosłych dzieciach alkoholików

ddablog.wordpress.com/2008/07/13/cechy-dda/ - o cechach jakie będzie
mogło mieć dziecko koleżanki

Oderwanie się od alkoholika jest bardzo ciężkie, ale według mnie jest to
najlepsze rozwiązanie. Ponad 1/3 dzieci z domów alkoholowych ma później problemy
z alkoholem. Jak nie alkohol to inne uzależnienia takie jak pracoholizm,
seksoholizm i praktycznie zawsze dzieci te mają ogromne problemy emocjonalne.

Pozatym, o dziwo, kobiety wychodzące z domów alkoholowych mają tendencje do
wchodzenia w związki z alkoholikami.

Niech się koleżanka ratuje teraz i zacznie swoje życie.






alfa36 napisała:

> Ów mąż wie, że jest alkoholikiem, ale leczyc się nie chce. Nie i już... A dziec
> ko... dziewczynka ma 12 lat i ojciec jest dla niej wszystkim, tym bardziej, ze
> niedgy nic zlego dziecku nie zrobił. Kiedy ojciec znalazl się w szpitalu (zatru
> cie alkoholem) dziewczynka powiedziala, że lepiej jakby byl w domu, bo w szpita
> lu jest sam... Wspóluzależnione dziecko?

[kicia031]

Niech zona i dziecko zaczna od specjalistycznej terapii dla
wspoluzaleznionych, a potem - zobaczymy. Moze zmiena ich postawuy
nakloni meza do elczenia? Moze wtedy zona zdecyduje sie odejsc?

[plujeczka]

żaden alkoholik nie chce się leczyc bo.....on nie pije, to zona
pije, on kontroluje swoje picie , w szpitalu znalazł się bo zona tam
go na siłę umiesciła u mnie był taki własnie scenariusz.Kazdy
terapeuta ci to powie ,ze alkoholik musi upaśc na samo dno poźniej
albo się sam podniesie albo tam juz na zawsze zostanie.Zony z reguły
wspieraja alkoholików....bo przed innymi tuszuja fakt picia przez
meza, niegdzie nei chodza, wymiawiają się brakiem czasu bo nie maja
odwagi powiedziec ,ze własnie w domu była kolejna awantura i
małzonek nie chce nigdzie iśc bo się napił. Chowaja butelski i
szklanki przed znajomymi a jak rodzina się pyta dlaczego przyszła
sama z dzieckiem czesto zona mówi ,ze go głowa boli i się połozył.I
tylko zonie się wydaje ,ze nikt tego alkoholizmu nie dostrzega,
ludzie widza ale nikt nie chce się wytrącac do małżęnskich spraw.
Twoja znajoma powinna wziąść się w garśc i zaczać od wizyty w DDA a
poxniej zabrac na takie seanse dziecko bo nieststey one jest również
współuzależnoone.Musi wybrać czy chce miec piekny dom, pieniadze
oraz meża zawsze zapitego.Agresja przyjdzie z czasem,picie uposledza
funkce zyciowe, niszczy ststem nerwowy, bicie znajdzie się w stałym
repertuarze tego zwiazku i naprawdę miłośc dziecka do ojca niczego
tutaj nie zmieni, z czasem ojciec nie bdzie dostrzegac córki i to
bedzie wówczas dopiero bolało. Wiesz gdyby zona miała wsparcie w
jego rodzinie to moze wspólnymi siłami potrafiłaby mu pomóc ale z
własnego doświadczenia wiem ,że bliska rodzina alkoholika broni ,
wręcz"jedzie" na zonę a wówczas tak naprawde nie ma szans wygrac tej
walki.Cyba ,że twoja znajoma to silna osoba, nie przeszkadza jej
fakt picia przez meza i jest wstanie poswięcić siebie i dziecko dl
jego nałogu, cóz jej wybór, jej wola -tylko pytanie jak dłiugo on
bedzie wstanie tak efektywnie przy nałogu pracowac i zarabiac tak
duze pieniadze , które ja trzymaja przy nim?

[kajda28]

Co warto: wygodnie egzystować, udawac rodzinę,
> nastawic się na okresowe picie męża? Czy rzucić alkoholika (ponoc
> musi osiągnąc dno), wynając mieszkanie i starac sie poukladac
jakos
> to życie?

Jedno i drugie to kiepski pomysł. Alfa36 spróbuj ją namówić na
terapię, właśnie po to aby nie musiała odchodzić od męża i zmieniać
swojego trybu życia- to jedyny sposób . Może się okazać że jest już
za późno i będzie musiała odejść i w tym terapia jej pomoże, nie
będzie się czuła tak bardzo osaczona (a będzie na pewno). Odejść od
alkoholika jest dużo trudniej niż być z nim.
To że córka tak bardzo kocha ojca i chce jego dobra, udaje że się
nic nie dzieje i chce się nim opiekować to normalne, nauczyła się
tego od mamy.

[virtualna_ja]

Witajcie,
alfa36, jestem ex żoną alkoholika i przemocowca. Alkohol był z mojej
strony powodem do złożenia rozwodu oraz to, że podniósł na mnie
rękę, będąc pod wpływem...Na pierwszy rzut oka - żaden z niego
alkoholik..czasami w pracy, w domu nigdy, chyba, że impreza ze
wspólnymi znajomymi. Niestety jednak alkoholik... Dla 6-letniego
dziecka - najukochańszy tatuś Wspólne mieszkanie na wspólnym
kredycie... Jesteśmy miesiąc po rozwodzie, nadal mieszkamy
razem...Znalazł sobie "kolegów" do kielicha i znika wciąż (na
szczęście) Gorzej jak wraca pijany...albo robi syf albo wyzywa.
Dziecko wówczas na bok. Spędza z nim 2 popołudnia w tygodniu,
włączając dziecku tv lub bajki...Ruszam niedługo ze sprawą majatkową
bo złośliwie zawyża cenę za mieszkanie, chociaż na rozprawie
pierwszy głośno piał, że mieszkanie będzie sprzedawane...teraz kłody
pod nogi...czeka mnie kolejny nerwowy rok ale cóż...wiem, ze warto i
że dam radę. Muszę. Dla siebie i dla dziecka. Najgorsze jest to, ze
mała czeka na niego jak wierny psiak i wyczekuje każdego serdecznego
gestu...wówczas tatuś jest najkochańszy na świecie, a ty mama idź,
bo tata znów cię...........(nie zacytuję)
Ex mąż jest synem alkoholika. Skończył jako menel. Zapił się na
śmierć.

[alfa36]

Dziękuję za odpowiedzi. Dziewczyna nie ma wsparcia w rodzinie męża.
Oni uważają, że ona jest przeczyną stanu rzeczy, ktory jest (on
dobry, mądry i pracowity, ona wymagająca, on zarabia, ona wydaje,
itd). Dziewczyna chodzi na terapię, wie, że o siebie trzeba dbac i z
pozoru wygląda na to, ze tak robi: zadbana, wyjezdża do swojej
rodziny, do znajomych (sama z dzieckiem), na wczasy. Właściwie, co w
takiej sytuacji da rozwód... on z domu się nie wyprowadzi czyli musi
ona... Na porozumienie raczej szans nie ma. I na terapii nic innego
nie powiedzą chyba... Kurcze, czy zawsze ta druga strona
(współuzależniona) musi byc poszkodowana?

[triss_merigold6]

Jak się pozbędzie alkoholika ze swojego życia to nie będzie
poszkodowana. Ja bym rzuciła bez skrupułów. Co jej da rozwód?
Możliwość spotkania normalnego faceta chociażby a tak ma garb w
postaci nałogowca.

[woman-in-blue]

Jestem ex zona alkoholika. Bylam wspoluzalezniona ( nie lubie tego
okreslenia, raczej: kochalam "za bardzo"). Robilam wszystko aby wyszedl z
nalogu. Poniekad sie udalo: nie pil piec lat. Ciag dalszy: zostawil mnie
dla mlodszej kobiety i zaczal pic znowu. Szkody jakie poniosl wracajac do
nalogu: strata pracy, wypadek samochodowy, sprawa karna. Z tego co wiem
ponownie wyladadowal na terapii, wciaz jest zwiazany z ta kobieta, wiec
chociaz to mu sie udalo. Gdybym mogla cofnac czas nie poswiecilabym dla
niego ani minuty mojego zycia. Ta energie ktora stracilam w walce z
wiatrakami moglam wykorzystac w lepszym celu, np lepiej zajmowac sie
corka , swoim zyciem zawodowym i po prostu soba. Teraz zaluje straconych
lat. Jedyne co z tego mam to tzw. madrosc po czasie.

[zlo-tka]

a ja jeszcze jestem żoną alkoholika.Też nie pił pięć lat.Teraz jest pijącym ,kompulsywnym hazardzistą i prawdopodobnie ma romans.Jesteśmy w separacji pół roku i nie zrobię najmniejszego kroku by cokolwiek ratować.Wkrótce będzie 25-ta rocznica ślubu .W prezencie dostanie pozew rozwodowy.Żałuję straconych lat.Nie był przemocowcem , może dlatego udało mi się przetrwać te lata.Wciąż jestem współuzależniona , ale pogodzona z bezsilnością wobec nałogów. Chcę normalnego życia.

[woman-in-blue]

Zlo-tko! I tego "normalnego" zycia Ci zycze! U mnie od rozstania
minelo ponad dwa lata i prawie rok od rozwodu. Poczatkowo bylam na
dnie rozpaczy, bez psychotropow nie moglam wstac z lozka. A teraz ,
z miesiaca na miesiac jestem coraz bardziej zadowolona a momentami
wrecz szczesliwa. Pracuje ciezko, ale wiem ze dla siebie i swojej
corki. Otaczam sie tylko zyczliwymi ludzmi i moja samoocena z
miesiaca na miesiac sie poprawia. A jeszcze nie tak dawno, bylam w
swoich wlasnych oczach jednym wielkim zerem...

[zlo-tka]

Dzięki Women !
Wiem, że muszę to jakoś przeżyć,mam nadzieję, że wiele dobrego przede
mną.Najgorsze co mnie w życiu spotkało to choroba mojej córki-białaczka potem
przeszczep szpiku.Jeżeli to mnie nie zabiło, nie zabije mnie mój jeszczemąż,ani
jego hazard.Nie mam siły na walkę o jego zdrowienie, skoro sam tego nie
chce.Jestem pogodzona ze swoją sytuacją, przecież nic nie mogę zrobić, ale nie
zamierzam trwać tak w beznadziei.Dziś czuję dziwny spokój.Przyjdzie czas na
radość może nawet szczęście, ale najpierw spróbuję znależć drogę do "siebie".
"Szczęście to nie to co zesłał los, lecz to czego nie zdążył mi odebrać"

[woman-in-blue]

I tak trzymaj! Dbaj o siebie, bo jestes bardzo potrzebna Twojej
corce. Wszak na takim uzaleznionym ojcu nie moze polegac. Dasz rade!

[0.ewelina74]

Przeczytałam to co napisała alfa36 i odniosłam wrazenie jakby
pisała o mnie. Jestem dokładnie w takiej sytuacji jaką opisała. Mąż
pijący praktycznie prawie codziennie- kilka lat temu weekendowo.
Nie zawsze się upija ale alkohol jest obecny prawie codziennie. Od
kilku lat staram się uświadomic mu,ze ma problem, ze powinien cos z
tym zrobic-oczywiscie bez efektu. I prawdą jest to,ze i ja i cała
rodzina meza pomagamy mu pic.Nie ponosząc konsekwencji swojego
picia nie czuje potrzeby przestania i podjęcia terapii.Nasza
sytuacja materialna jest taka ze wszystko jest praktycznie męza, to
on zarabia głownie, w dodatku pracuje w firmie rodzinnej wiec czuje
się bezpiecznie, nie ma obawy utraty pracy. Ale prawdą jest równiez
to ze kobiety naprawdę nie sa czasami swiadome tego ile mają w
sobie siły i zaradności i nie tylko znosząc pijanstwo ale wlasnie
sie mu przeciwstawjając. Ja wlasnie staram sie w to uwierzyc i od
tego roku rozpoczełam dzialania które mi pomogą uwolnic się od tego
toksycznego związku. I mam nadzieję ze za rok bede mogła tu napisac
ze udało mi sie więc kobiety- głowa do góry i do działania.

[zlo-tka]

Witaj Ewelinko!
Spróbuj terapii dla współuzależnionych.Naprawdę pomaga.Byłam na takiej terapii
10 lat temu,wiele się nauczyłam i zrozumiałam.Alkoholizm jest chorobą, ale
choruje nie tylko uzależniony, lecz cała rodzina.Nie pomagaj mu pić i nie ponoś
konsekwencji jego picia.Daj sobie szansę i zrób coś dla siebie-na odejście
zawsze jest czas.Wykorzystaj tą szansę, nie będziesz miała do siebie żalu, że
nic nie zrobiłaś.
Walcz, ale nie rób tego po omacku.Mnie się nie udało,ale tych kilka lat bez
alkoholu było wręcz cudowne i wiem ,że tak można żyć, pod warunkiem,że chce tego
również alkoholik.
Gdyby u nas nie pojawił się hazard pewnie długo jeszcze walczyłabym o
normalność.Teraz nie mam szans.Hazard jest znacznie gorszym uzależnieniem-nie
widać co człowiekowi dolega, na pozór wydaje się normalny, ale jego życie toczy
się w iluzorycznym świecie.
Na obecną chwilę jest grającym alkoholikiem,a ja zaczynam ponownie -małymi
kroczkami walkę o siebie.Nie jest mi łatwo, ale wiem, że warto.
Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje zdrowienie.