PuStKa

[pendzacy_krolik]

Czuje sie wewnatrz totalnie wypalona, nie ma we mnie
nic,uczuc,mysli,emocji. po 20 latach malzenstwa, w tym 3 spedzonych
na rozmyslaniach o rzekomej zdradzie meza i zmianach w jego
charakterze,nagle - nieumiejetnosci dogadania sie w podstawowych
sprawach, ciszy, przerywanej od czasu do czasu jakas zlosliwa uwaga,
mysle,ze to juz naprawde koniec. Czy tez tak sie czuliscie przed
podjeciem ostatecznej decyzji,czy mieliscie jednak emocje i uczucia?
Jak ten moment rozpoznac?

[sbelatka]

ja tam mialam same emocje i uczucia...

i gdy ktoś pisze,ze nie czuje i nie mysli - to w ogole nie rozumie o
czym pisze

takie unoszenie sie w nicości - kojarzy mi sie co najwyżej z medytacja,
unoszeniem sie ponad. czyli czyms do czego ludzi dążą...jako do stanu
idealnego

a moment czego? chcesz rozpoznac? że czas na rozwód?

[nanai11]

Tak, ale wiem to od niedawna. Wydawało mi się że sie cieszę ale byłam zawieszona
w próżni.

[pendzacy_krolik]

sbelatka napisała:

> i gdy ktoś pisze,ze nie czuje i nie mysli - to w ogole nie rozumie
o > czym pisze

jestem swiadoma siebie i wiem,o czym pisze. jest to stan podobny do
obojetnosci, ale to nie to samo.a wiec co?
>
> a moment czego? chcesz rozpoznac? że czas na rozwód?
>
tak

[sbelatka]

pendzacy_krolik napisała:

> sbelatka napisała:
>
> > i gdy ktoś pisze,ze nie czuje i nie mysli - to w ogole nie rozumie
> o > czym pisze
>
chciałam napisac, ze JA nie rozumiem - "m" mi uciekło

[mola1971]

Też tak się czułam - jak zawieszona w próżni. Miałam jakieś takie poczucie cholernej tymczasowości. Niby coś jeszcze było, ale tak jakby już tego nie było. Trudno to wytłumaczyć.

[pendzacy_krolik]

i pod wplywem tego stanu podjelas decyzje o rozwodzie?

[mola1971]

Gdy byłam w tym stanie ktoś pojawił się w moim życiu a potem to już poszło. Ale
taką swoją, dla siebie "w głowie" decyzję o rozwodzie właśnie w tym stanie
podjęłam i ten ktoś na moją decyzję nie miał żadnego wpływu. Może tylko jego
pojawienie się spowodowało przyspieszenie mojego działania, które prędzej czy
później i tak bym podjęła.
A gwoli wyjaśnienia - z tym kimś nie jestem i raczej nigdy nie będę.

[cold.wind.blows]

Wypalony to ja również się czułem. Lecz przed podjęciem ostatecznej
decyzji cały czas miotały mną emocje. Mogę powiedzieć, że zapadła
ona w czasie uczuciowo-emocjonalnego sztormu. Fakt, że nie ułatwia
to podjęcia trafnej decyzji, spojrzenia z pewnym dystansem, ale mój
związek to w ogóle była burza i uczuciowa i emocjonalna, gdzie na
refleksję nie było za bardzo ani miejsca, ani czasu.

[plujeczka]

osobiscie o czym pisałam do decyzji o rozwodzie dojrzewałam wiele
lat o wiele za długo.A kiedy wyrecytowałam formułke do męza się
postanowiłam się z nim rozwieśc czułam jak wielki kamień spada mi z
serca i wówczas po raz pierwszy poczułam jakim wielkim balastem było
dla mnie to małżenstwo i droga cierniowa jaka w nim musiałam
przebyc.Ale uczucia ulgi nie zapomne do konca zycia, inna sprawa ,ze
walka była i jest nadal, nierówna , przeciwnik zaciekły .

[bun.seki]

Przed podjęciem decyzji szarpałam się. Z podjęciem decyzji czekałam
aż będę miała poczucie, że zrobiłam wszystko, by to małżeństwo
uratować. Gdy nadszedł taki moment, podjęcie decyzji o rozstaniu
było w zasadzie jedynym wyjściem, więc nie targały mną sprzeczne
uczucia. Potem już tylko smutek i żal, że nie wykorzystaliśmy
szansy, by stworzyć udany związek. Smutek, że coś nie wyszło mimo,
że każde z nas na swój sposób się starało. Zdecydowanie najbardziej
mnie to wszystko bolało, gdy jeszcze miałam resztki nadziei, że uda
się nasz związek naprawić. Gdy okazało się, że jednak się nie da
pozostał smutek i żal, ale też przyszedł spokój, powolne godzenie
się z tym, że niestety to małżeństwo się nie udało. Teraz czekam na
czas, gdy będę o tym wszystkim myśleć bez żalu, wspominać całość
jako kolejne doświadczenie w życiu, i dobre i złe ale nie wywołujące
już uczucia smutku. Mam nadzieję, że to wreszcie nastąpi.