Refleksja nad codziennoscia

[mankatoja]

W wywiadzie Gali z Kimga Rusin znalazlam taki fragment:
"Często trudno jest znaleźć siłę, a bez niej nie pójdziemy dalej. Największym
kryzysem, który dał mi bardzo dużo do myślenia, była dla mnie śmierć ojca.
Odszedł w najmniej oczekiwanym momencie. Wtedy, kiedy ogromnie go
potrzebowałam, kiedy potrzebny był mi mężczyzna, który bezgranicznie mnie
kocha i we mnie wierzy. To był moment takiej głębokiej refleksji – „co
dalej?”, zadania sobie wielu pytań.

Tak naprawde powiedziala dokladnie to co sama czuje.
Wczesniej byl rozwod i wtedy mialam oparcie w ojcu. Ale teraz nie mam w nikim
oparcia dosc, zeby w taki weekend jak ten nie plakac

Znow naszly mnei smutki i nie potrafie sobie z nimi poradzic. W tygodniu duzo
pracowalam, to pozwala nie czuc i ni emyslec. Ale dzis, kiedy wrocilam do
pustego domu ,m zrobilo mi sie cholernie smutno
...a za dwa dni rocznica Taty.

[sama-19]

tszymaj się wiem że jest ci ciężko pozdrawiam

[mankatoja]

Dziekuje, pozdraiwam serdecznie. Tak, ciezko, prawda....

[evela1982]

Bliscy odchodzą, ale zyją w naszych sercach. W takich chwilach
zwątpienia ważna jest modlitwa i wiara w to, ze bliscy chociaż,ze
juz ich nie ma wsrod żywych wciąż spogladają na nas z góry. Mnie ona
zawsze pomaga, właśnie uśmiecham się do brata Pozdrawiam!

[plujeczka]

pewnie ,że kiedy odchodza bliscy człowiek czuje sie jakby mu zwalił
się na głowe czały swiat, wiem co czujesz poniewaz od wielu lat nie
żyje moja mama .W zasadzie niczego nie doczekała odeszła w wielku 40
lat-bardzo brakowało mi jej kiedy wybierałam szkołę srednią, pożniej
kiedy zdawałam mature , nie doczekała slubu ani nie było jej dane
doczekać wnuczki i...mojego rozwodu.W tych chwilachh byłam wściekła
na Pana Boga ,ze odebrał mi kogos kto mógłby byc dla mnie wsparcie i
może dlatego stałąm się silną kobietą.Rozwód mnie nie załałam a
dodał skrzydeł, otworzył nowe lepsze zycie, zahartował mój charakter
i ukształtował mnie jako matkę i żonę "wojowniczkę"==moze tak miało
być?osobiacie na codzień nie czuje sie samotna, praca, pomaganie
innym, tysiace spraw do załatwienia nie daja mi odsapnać.Uwierz ,ze
samotnośc to trochę nasz wybór,to czasami ucieczka od problemó i
izolacja, którą sami stwarzamy.Włąsnie stałam , pije kawę i jade na
cmentarz do mamy troche pogawedzic, opiwedzieć co u nas słychać i
pwenie uronic łżę ale wiem ,ze ona nie chciałabym bym płakała i była
mazgajem...trzymaj sie cieplutko i uwierz zycie po rozwodzie
naprawdę może byc fajne aprzede wszystkim godne bo wówczas wszystko
juz zależy od nas samych.

[enesta]

U mnie śmierć Babci- chyba najbliższej mi osoby, zbiegła się w
czasie z pierwszym rozwodem. To było dla mnie potwornie ciężkie
doświadcznie.
Trzeba szukać siły w sobie i chyba cieszyć się tym, że dla kogoś
możesz być tak ważna i tak bliska jak kiedyś Ktoś był dla Ciebie.
Utrata bliskiej, zaufanej, cieszącej się autorytetem osoby to
duchowa bolesna samotność..Pozdrawiam Mankatoja..

[mankatoja]

Bardzo dziekuję wam za te wszystkie madre i dobre slowa.Pomogly przetrwac ten
dzien... Sciskam Was mocno.


internetbezchamstwa.pl

[anka_spiewak]

Ja nigdy nie miałam oparcia w rodzicach.
Moi rodzice zyja.
Psychicznie nie pomogli mi, gdy podjęłam decyzje o rozwodzie.
Czasem odnosze wrażenie, ze to ja opiekuje się nimi.
Pomagaja mi finansowo, zawsze to cos, za to jestem im niozmiernie wdzięczna
Zrozumiałam, ze mam sama siebie.
Zaczęlam rozmawiac sama z soba, szukać w sobie tej drugiej, Dużej Anki, która sie mna zaopiekuje. Tego własnie oczekiwałam - że ktos się w końcu mną zaopiekuje. tego szukałam tez w każdym mężczyźnie (i nie było to chyba zdrowe oczekiwanie...)
I odezwała się ta moja 'dorosła" czesć mnie, ze spokojem stwierdzając, ze jest, ze sie mną przeciez opiekuje, ze moge byc spokojna.
Uspokoiłam sie, zaczełam poznawac odpowiednich mężczyzn, dbać o siebie, dbać o zdrowie, rozpieszczać siebie, czego prawie nigdy nie robiłam.
Brakowało mi wiecznie jakiegoś "opiekuna/-ki", szukałam tego bezskutecznie w moich partnerach ale to nie jest droga, bo mozna sie uzależnić od bycia z kimś i nie potrafić zyć samemu, życie samemu w takim przypadku to wieczne poczucie zagrożenia.
ale jesli mam ze sobą sama siebie, moja opiekunkę, bo to część mnie, jakby podświadomość - czuję sie bezpiecznie, nieważne z kim jestem. I przy okazji tak choro nie uzalezniam sie od męzczyzn.

może to brzmi jak rozdwojenie jaźni, moze wkraczam na tematy psychologiczne, które nie wszyscy trawią i uwazają że jestem pomylona ...
ale mi to pomogło.
duża Anka opiekuje sie ta mała, zagubiona, poraniona Anią.
Moi znajomo też sie mna w jakims tam stopniu opiekują. ale to, czego nie dostałam od rodziców musiałam wytworzyć w sobie sama, żeby nie zwariować.
I zapewniam Was, że można tak życ i być szczęśliwym.
Jesli tylko ufamy sobie i wiemy, ze opiekujemy sie sami sobą.

[enesta]

Przeczytałam Anka, .. i doszłam do wniosku że chyba nie umiem
zaopiekować się sobą. Robię to dopiero wtedy gdy ktoś mnie już
niszczy.
Pocieszające że potrafię zaopiekować się, zatroszczyć się o kogoś.
Właściwie to sama nie wiem czy to pocieszające
Jeśli Tobie to się udaje to gratuluję.
Ja chyba potwornie potrzebuję uwielbiania, rozpieszczania, noszenia
na rękach, potrebuję tego uczucia non-stop od drugiej strony i bez
tego nie potrafię funkcjonować w związku. A samotnie nie jest źle,
życie wypełniają inne ważne sprawy, które dają satysfakcję.

[mankatoja]

Mysle ze znalazlas doskonale wyjscie ktorego ja ni epotrafie zastosowac. Umiem
troszczyc sie o innych, zdecydowanie, o siebie niewiele, choc sie nauczylam i tak.
W domu, szczegolnie dla matki, bylam tym gorszym niemadrym i niewdziecznym
dzieckiem, moj brat zas dzieckiem idealnym, totez zawsze robilam wszystko aby byc
kochana przez rodzicow, ktorzy nie za bardzo potrafili dac mi milosc. Tata
probowal, pochwalil, potrafil cos zasugerowac jak robilam zle, w taki sposob ze
nie czulam sie upokorzona. ale w domu rzadzila mama, od niej tata uciekal w
prace . A ja w ksiazki. W szkole tylko zbieralam laury. I ze nie bylam taka glupia
jak wmawiala mi matka, osiagnelam bardzoo wiele. Tyle ze za malo lubie siebie. za
malo w siebiewierze. Dlatego potrzebuje duzo milosci od innych. nie uzalezniam sie
od partnera, zaden mi nigdy nie zarzucil tego, raczej jestem przyjacielem,
kumplem anizeli bluszczem. Tyle ze za malo wymagam, tak to byl zarzut. I cos w tym
jest. Tak czy siak jestem czlowiekiem stadnym i nie lubie ciszy.

[piotrek_pomorze]

mankatoja, świetlana przyszłość przed Tobą, uszy do góry Najważniejsze, że
wiesz gdzie leży problem - brak wiary w samą siebie i w swoje możliwości.
Uwierz, że możesz wiele, a czasami nawet wszystko (zależnie od tego jak na to
popatrzeć...). Jeśli zaczniesz sobie stawiać cele, wierzyć w ich realizację i je
osiągać to sprawi to Tobie wielką frajdę. To mogą być różne rzeczy, czy w życiu
zawodowym czy prywatnym, małe czy duże. Nie walcz ze sobą, tylko siebie
zaakceptuj, polub siebie więcej i spraw by to co robisz sprawiało Ci
przyjemność. By codziennie rano pozytywnie myśleć co nas czeka.
Pozdrawiam i życzę powodzenia

[mankatoja]

Dziekuje, masz racje, potrzeba wierzyc w siebie, nie watpic w siebie
nawet gdy ciezko jest.
Postaram sie

[enesta]

Nie jestem przekonana czy chodzi tu o brak wiary w siebie.
Myślę że to raczej tęsknota za kimś bardzo bliskim, wspierającym,
godnym zaufania i kochającym zawsze.
Lubię siebie, realizuje cele które sobie stawiam, daje mi to
satysakcję, nigdy nie byłam krytykowana pzez rodziców, jako dziecko
uwielbiana i uwielbiająca ojca, zawsze słyszałam że sobie poradzę..
a tak bardzo brak mi tej najbliższej osoby,.. którą dla mnie była
właśnie babcia

[czarne_wino]

jesli sile odnajduje sie w ktoryms z rodzicow , a po jego smierci
czuje sie osieroconym to oznacza,ze bylo sie caly czas zrosnietym
pepowina z tym rodzicem. to nie jest dobre. wyszlo na to,ze Rusion w
zwiazku byla caly czas dziewczynka swojego tatusia , a nie partnerka
dla meza. to samo jest z facetami uzalznionymi od
matek.zazwyczaj,kiedy te matki umieraja oni zostaja tak napawde
mezami i partnerami swoich kobiet.tylko,ze b.czesto jest to
juz "musztarda po obiedzie",bo te zony zmeczone maminsynkiem
odchodza duzo wczesniej niz ich matki.

[mankatoja]

Hm...dzieki za opinie, ale nie masz racji. nie mieszkalam z
rodzicami od 20 lat, nie bylam zwiazana z pepowina tylko wiezia jaka
jest naturalna dla rodzica i dziecka. ojciec nie holubil mnie,
wymagal ale byl sprawiedliwy i pootrafil rozmawiac, w
przeciwienstwie do mamy- wiecznie niezadowolonej.
mysle ze istotnie wiezii w stylu mamisynek sa niedobre i dorosle
dziecko zle funkcjonuje w zwiazku , tyle ze w mojej rodzini epredzej
mamysynkiem byl moj brat niz ja taty corcia. a rusin wg mnie tez
miala relacje zdrowe i normalne bo madry rodzc, wspierajacy to cos
wyjatkowego.