Jak się rozwodzę

[bozka45]

Bądźcie ze mną w trakcie mojej rozwodowej jazdy. Bo ciężko samej.
Pierwszą sprawę mam 12 maja, ale pewnie nic się specjalnego nie
wydarzy.
Sprawę założył mąż. Punkt dla mnie. Bo do niego należeć będzie
pierwszy ruch. Ja bedę miała komfory zwrócenia się do sądu o przerwe
w rozprawie do zastanowienia się i zebrania wniosków dowodowych. Tym
bardziej, że mój kochany w swej nieporadności małżonek nie napomknął
w pozwie, z czyjej winy ma zapaść rozwód. Nie wskazał też świadków,
którzy z uwagi na małoletnie dziecko poświadczyliby, że nastapił
całkowity rozkład pożycia. Czyżby miał z tym problem? I liczył na
moją inicjatywę w tym względzie?
Dopóki nie podpisze ze mną podziału majątku i nie zabezpieczy
interesu dzieci (14 i 21 lat), dopóki formalnie nie ustali
alimentów, to zamierzam nie wyrażać zgody na rozwód, a jesli juz to
udowadniać wyłaczną winę męża.
Piszę jak zimna suka... Ale to pozory... Umierałam i wciąż są
chwile, kiedy umierałam z żalu, rozpaczy, miłości... chorej miłości
do mojego M.
Pół roku zwolnienia z powodu depresji, utrata pozycji zawodowej i
przejście z całego na 0,5 etatu i najgorsze to stres dzieci, które
straciło nie jednego, ale dwoje rodziców.
Powód kryzysu jest prozaiczny - ta trzecia. Młodsza ode mnie o
podobno 15 lat. A może więcej? Po ponad 2 latach seperacji natknęłam
sie na nich na ulicy, bo po raz pierwszy przyjechala, aby dopilnować
złożenia pozwu. Oj zwlekał mój małzy małżonek z tym, zwlekał. Wydała
mi się młodsza... A na marginesie całkiem fajna. Wcale nie żadna
lalunia. Taki wybór meża rozdrapał nieco zagajoną ranę. Łatwiej by
mi było, gdyby mnie odrzucało na kilomatr od jego wybranki... Oj
łatwiej...
Na dziś dość!

[zmeczona100]

Wystarczy, że powiesz, że kochasz, że widzisz szansę dla Waszego
małżeństwa Wtedy będzie musiał wnieść o Twoją winę. No i świadków na
Ciebie znaleźć W każdym razie może to go otrzeźwi i podpisze podział?

Hm... Będę Ci kibicować, bo mam podobnie- najpierw ma być podział, a potem
o rozwodzie możemy gadać.

[mayenna]

Pomyślę dziś o Tobie najżyczliwiej jak umiem. Możesz pisać jak milion wrednych
suk, i tak wiemy, że rozwód nie jest niczym przyjemnym.
Trzymaj się
Powodzenia.

oj

[ciociacesia]

wysyłam wirtualne wsparcie.
mój tez zawsze wybiera fajne dziewczyny tylko ja mu sie jakas taka nie do
konca fajna trafiłam ta dla której mnie zostawil była młodsza tylko 5 lat.
ale za to 7 kg lzejsza. w 2 tygodnie prawie doszłam do jej wagi stres = dieta
cud

[plujeczka]

bedę z tobą wirtualnie= pociesz się tym ,że i ona (kochanka) bedzie
się starzeć i moze ją spotkac podobny los skoro utraci w oczach
twojego meza atrakcyjnośc. A ty- staraj się w tym momencie jak
nawiecej wywalczyć dla siebie TO DOBRY MOMENT BO FACET BEDZIE
CHCIAŁ SZYBKI UDAC SIĘ DO SWOJEJ "POŁOWICy" , poźniej taka sytuacja
moze się nie powtórzyć,Pozdrawiam Cię serdecznie

[mayenna]

Dziewczyny, przecież doskonale wiecie że to nie o lata i kilogramy chodzi w
zdradzie. Wada nie jest w zdradzonej kobiecie. Wadliwy jest facet,który zdradza.
To on ma skazę i jest wybrakowany bo nie umie być wierny.Nie ma osób idealnych i
my wiemy jakie wady miał nasz małżonek. On nimi obdarzy i tę następną. Zapominał
o rocznicach? Nadal to będzie robił. Wolał wieczory spędzać z kolegami? Po
pewnym czasie wróci do tego. Zaniedbał się? Po okresie tokowania wróci do
starych nawyków...Zdradził? Zdradzi i tę kolejną bo świat jest pełen młodszych i
szczuplejszych... Tak można długoNastępczyni
dostanie ten sam model faceta, który my miałyśmy. Ja swojej nie zazdroszczę.
Niech się cieszy i wychowuje go jeśli potrafi, lubi i o tym marzyła

[bozka45]

Wielkie dzięki za cieplutkie wsparcie! Jakież to miłe... i silne!
Jeszcze zanim weszłam na neta poczułam je! Jest lepiej! Czuję, że
jak nie spadam biezwiednie w dół, to jakieś jasne siły ciągną mnie w
górę. Wczoraj spotkałam się z dwoma rozwódkami. U nich przyczyną był
alkohol i psychoprzemoc. Ale tak jak u mnie mężowie, ciskają w nie
nienawiścią, aby bronić wyidealizowanego poczucia swojej wartości.
Muszę odciąć sie od bólu, który sama tworzę, bo wciąż nie umiem olać
gada, konsekwentnie niczego nie oczekiwać, nawet jako od ojca, nic -
kompletnie nic. Olać i z dystansem życzyc mu dobrze, słac mu
życzliwość osoby, która jest ponad tym, w czym on tkwi...
Jak uda mi sie zwlecieć wyżej, ponad żal, złosc do niego i
oczekiwanie, że może kiedyś nasze relacje poprawia sie dla dobra
dzieci, to świat pcha mi się sam do rąk, zdarzaja się miłe
przypadki, odkrywam ciepło i ciekawe, nowe oblicza ludzi, których
znam od 20 lat...
A to trafiam na okazję odkupienia perkusji dla mojej córki (taka
pasję sobie znalazła. Super! aby tylko wypełnic jej pustke po ojcu),
a to znajoma zaprasza mjie na autorski wypad do Florencji, a nie
miałam pomysłu na wakacje...
Jeszcze raz dzieki za wsparcie! Obudziła sie we mnie lwica, która
z determinacja będzie bronic gniazda swoich małych i ... kocha
życie!

[inbluesky]

Lwico dzielna, cieszę się że masz tyle sił

I dziękuję Ci za słowa: olać gada, konsekwentnie niczego nie oczekiwać, nawet
jako od ojca, nic - kompletnie nic. Zapomniałam o tym jakoś a teraz zrobiło mi
się lepiej.

[armia55]

Tak trzymaj i powtórze tu juz dana ci wczesniej rade;

A ty- staraj się w tym momencie jak
nawiecej wywalczyć dla siebie TO DOBRY MOMENT BO FACET BEDZIE
CHCIAŁ SZYBKI UDAC SIĘ DO SWOJEJ "POŁOWICy" , poźniej taka sytuacja
moze się nie powtórzyć

[taitaa]

Witam jestem przed rozwodem ... czytam to forum z wypiekami na twarzy i łzami
w oczach ... och jak chciałabym być już taka silna jak TY pozdrawiam
serdecznie Bożena ...

[bozka45]

Tak trzymać! Jest ok. Tak trzymać! I zamiast szukać, co jest złe w
mężu,penetrować, co jest dobre we mnie!
Do pierwszej rozprawy zostało tydzień! Czuje sie na fali i niech
tak zostanie! Tylko ja mogę pozbawić się swojej siły... Więc
wspieram się jak mogę!
Żeby tylko relacje z córkami były lepsze. Ubolewam, bo mam
wrażenie, że jadą na mnie jak na starej kobyle. I kiepsko mi z tym,
bo nadopiekuńczą matka byłam... jako i moja matka.... I teraz nie
wiem jak to koło odwrócić. Na razie "widzę" korzyści, jakie by z
tego były... Jak wy radzicie sobie ze zmianą relacji w rozpadającej
sie rodzinie?

[bozka45]

Najgorsza ta chwiejnośc nastrojów. Kryzys po zdradzie męza, który
skutkuje sprawą rozwodową to już 2 lata. I ciagle mnie dopada ból,
nadzieja na nie wiem już co, bo czego cud może dotyczyć??? Jakąś
równo pochrzanioną muszę mieć osobowość...
Co robicie ze złością? Już nawet nie na męża, rodzimnę, i innych
ludzi, ale na to, co Was spotkało? Nie mszczę się, nie wyzywam, nie
ścigam kochanki. Zachowuję sie z klasą, ale człowiekiem jestem! I
złośc na to, co spotkało moje córki, na odrzucenie ich przez ojca,
reguje złością, t to jaką!!! Bieganie nie pomaga! Wyrysowanie też
niezbyt! Czasem mam wrażenie, że eksploduję!!!

[mankatoja]

boli i nie wiadomo co z bolem zrobic, nie pomaga wiele, masz racje,
bo taki bol musi sie sam porozkladac na male bole...na wspomnienia,
na zdjecia, na miejsca....
wiem, bo to przerabialam, zdrade tez.
do dzis czasem msle o tym, dlaczego podobno swietna babka, madra
kobieta i niezla laska czyli ja trafilam w zyciu na dwoch facetow
ktorzy potraktowalii mnie jak rzecz.
Pierwsza milosc byla do wybaczenia, bylam mloda i zakochana, mlody
czlowiek widzi na rozowo.
Bylo malzenstwo i byl rozwod.
Kilka lat ukladanai emocji i ....znow sie zakochaalm. ale okazalo
sie ze niektorzy faceci sa wielkimi ....klamcami.
uwierzylam komus kto mnie oszukal...Mialam prawie 40stke na karku i
nco z tego, skoro sie zakochalam. I co najgorsze , momo ze bylismy
bez slubu, zabolalalo duzo bardziej.

mija czas i wiem, ze ten czlowiek nie byl wart milosci\teraz zmienia
panny jak rekawiczki, widac ma kryzys wieku sredniego i musi sobie
udawadniac ze....


dasz rade, pzowol sobie na bol i slabosci, masz dzieci i dla nich
wstawaj z nadzieja kazdego dnia, korzysttaj z tego ze daja Ci milosc
i oparciem, ze daja Ci cieplo...
ja dzieci nie mam i dlatego czasem mi do teraz cholernie trudno....

dasz rade, bol minie, zobaczysz.
trzymam kciuki
-
internetbezchamstwa.pl

[amar86]

witaj.pozdrawiam Cię ponownie-patrz moj wątek z 13.05.to Twoj wpis
dodał mi odwagi do napisania co przeżywam.bylas tak zdecydowana,a ja
wtedy rozklejałam się nad sobą.ja tez piszę jak zimna suka....ale to
też pozory.ta trzecia u mnie jest o 20 lat młodsza.jak było na
sprawie?służę wsparciem.przejdziemy przez to razem .

[bozka45]

Sprawa w piątek. Tak jak pisałam - pewnie nic sie nie wydarzy...
Tylko nie wiem jak mi przezgardło przejdzie ta ściema, że chcę
ratować związek. Chyba postawię akcent na mój stan zdrowia
(depresja) i nie zgodę na porzucenie mnie i dziecka (złamanie norm
współżycia społecznego w kodeksie). Połowa mnie wciaż Go kocha
(podejrzewam, że własne złudzenia o nim, a druga połowa chce wiać
jak najdalej...
Od roku wiem, że tworzyliśmy toksyczny związek, a one uzalezniają
mocniej od koki.
amar86 wysyłam
Ci na priva mojego maila. Skąd jesteś?

[tylkotroche]

"i nie zgodę na porzucenie"

Niestety nie masz zadnego wpływu na to co robi twój mąż. Nie musisz
wyrażac zgody i tak zrobi jak chce, bez względu na to ile komu
cierpień tym przysporzy.
Jedyne na co masz wpływ to na SWOJE postepowanie.
Możesz oczywiście spróbować szantażu i presji - dziećmi i swoim
zdrowiem, czasami skutkuje. Zależy na kogo sie trafi.

Twoj mąż również tak naprawde to nie ma wpływu na twoje
postepowanie - chyba, ze ty mu na to pozwolisz. Widocznie on tobie
nie pozwala wpływać na siebie.
Np. moj mąż ma wpływ na moje postepowanie tylko na tyle na ile JA mu
POZWALAM. Myslę , ze to zdrowo.

Książkowo się zgadza...

[bozka45]

Tylkotrochę!

Trudno nie zgodzić sie z ta książkową prawdą! Idąc tym tokiem
rozumowania to
mogę tylko tyle, aby publicznie, przed sądem zaoponować wobec
postępowania męża, który chce rozwdu po 22 latach małżeństwa, w
pozwie nie wnosi z kim maja być dzieci, ani nie składa propozycji
podziału majatku. Zachowuje się jak zombi i moimo pozytywnych
sygnałów z mojej strony, które sa zaproszeniem do kulturalnego
rozstania się przy jak najmniejszych stratach dzieci,unika dialogu z
miną skrzywdzonego, obrażonego...
Jak się w tej sytuacji zachować? W relacji z kimś takim tak trudno
zachować godność i klasę. Owszem. Można ustąpić... Ale lwica
broniąca gniazda mi na to nie pozwoli!!!
Piszesz o szantażu z mojej strony. Czasem jak chce się wygrać,
trzeba prowadzić pojedynek na poziomie przeciwnika. To trudne!
Zwłaszcza, że lezy wbrew mojej naturze. Nie wiem jak ja się mogłam
wpakować z układ z takim człowiekiem...

[tylkotroche]

Ktos na forum miał taka sygnaturkę :
"Nie kłóć sie z idiotą. Najpierw sporowadzi cie do swojego poziomu,
a później pokona doświadczeniem..."

[anart59]

tylkotroche napisała:

> "Nie kłóć sie z idiotą. Najpierw sporowadzi cie do swojego poziomu,
> a później pokona doświadczeniem..."
Święte słowa,nic dodać.

Tak trzymać!

[bozka45]

Rozprawy nie było. W związku z tym, że mąż zdeklarował się, że
dokona notarialnego podziału majątku, jego adwokat (za moją zgodą)
poprosił o odroczenie rozprawy. Termin 18 czerwca godz. 9.00. Mąż ma
zjawić sie w naszym mieście wcześniej, aby dopełnić wszystkich
formalności. Muszę pamiętać o przepisaniu mediów na mnie i
wymeldowaniu się. Oby się tylko udało! Pozostaje mi wierzyć, że maz
sie nie wycofa, nie odwinie kota ogonem. I zero rozmyślania na ten
temat.
Przeszłam przez tę bytnosc z nim w sądzie, u notariusza i na kawie
(całkowity niewypał!)przebojowo. Teraz zeszło ze mnie powietrze i
jestem całkiem wypluta...
Nie żal mi tego małżeństwa, jak poprzebywałam z moim jeszcze nie ex.
Boże, aniołowie, wszyscy święci i moi opiekunowie wspierajcie, aby w
czerwcu za niecsały miesiąc było po wszystkim. Niech się jego
panienka tuli do niego słodko, niech go otacza miłością i słodzi
skutecznie... Niech wieje do niej i dłużej sie nie waha, bo ta
zamrażalka pod nazwą nieformalna separacja trwa ponad 2 lata. Chcę,
aby sie przełamało. Potrzeba tego też moim dziewczynom.

I jeszcze jedno! Jestem z siebie zadowolona! Wyglądałam dobrze.
Byłam spokojna, uśmiechnięta, to ja przyciągałam życzliwe
spojrzenia. Czułam sie pewna. A jemu .... a on mnie nie obchodzi i
niech tak zostanie! 2 lata umierania, chorej miłości, uzaleznienia
od niego i bycia z nim w układzie.... Boże!? Czyzby mi sie udało?
Nie ma nic. Ani złości, ani żalu, ani checi pomagania mu, zajmowania
sie nim, bycia przy nim... Pustka. wolność. I chęć ruszenia w droge.
W swoja drogę!

[tylkotroche]

Boże!? Czyzby mi sie udało?
Nie ma nic. Ani złości, ani żalu, ani checi pomagania mu, zajmowania
sie nim, bycia przy nim... Pustka. wolność. I chęć ruszenia w droge.
W swoja drogę!

POWODZENIA!!!!
jak to szło... ? "Szczęśliwej drogi już czas ...!"

[bozka45]

Dziękuję Boże za to, co mi dałeś, za to co mi zabrałeś i za to
czego mi oszczędziłeś....

[bozka45]

Euforia po spotkaniu w sądzie minęła. Płakać mi się chce... Tak rwie
mnie w sercu, a łzy nie płyną.
Bie dawał mi szczęścia, był przykry, taki toporny ... zdradził,
oszukał ... ale kocham go nadal... miłością bezwarunkową. Nawet
gdyby wrócił, choć nic na to nie wskazuje i tak nie będzie, to nie
chiałabym być z nim - z czystego rozsądku. Wiem, że to
uzaleznienie... szkodzi, rujunuje... a tak bardzo irracjoinalnie
przytsłania inne potrzeby i obowiązki. Wiem. Kontrola myśli.
Zerwanie więzów toksycznego związku.
Czym jest miłość????

[nadia3008]

Przeczytaj tę książkę: "Dlaczego on nie kocha a ona za nim szaleje"
S. Forward, mnie bardzo pomogła. CIężko jest wyjść z toksycznego
związku, wiem, bo sama nadal chodze na terapię, ale jest to mozliwe.
Wierzę, ze Ci sie uda, zróbi krok do przodu-tylko nie dopuść, by
jego osoba do konca zdominowała twoje zycie i spokój. Ściskam.

[bozka45]

Dzięki za tytuł ksiązki. Jestem po lekturze "Kobiety, które kochają
za bardzo..." Wiem, że nie chcę żyć z takim, jakim teraz jest i
jakim perwnie był cały czas tylko.... tylko ja tego nie widziałam,
żyłam złudzeniem, wyidealizowanym jego wizerunkiem, który on pom,ógł
mi stworzyć.
Musze siąść i wypisać jego cechy, które mnie mierzwią, których nie
jestem w stanie zaakceptować... To mi pomoże. Wypisać sytuacje,
kiedy zachował się nie tak, traktował mnie przedmiotowo.... Będzie
tego trochę...
Też chodzę na terapię od roku. Pracę nad soba uczyniłam
najważniejszą sprawą w życiu. Odbudowuję poczucie własnej wartości,
wróciłam do dzieciństwa. Przez rok przepracowałam relacje z tego
okresu. Jestem dorosłym dzieckiem alkoholika, co miało - jak sie
okazuje - duże znaczenie i obciążenie w małżeństwie. Mój mąż też był
DDA, jego zranienia i silna nerwica wynikały z tego, że w domu była
też przemoc. Bita była jego matka i on jako dziecko. Ale nie o nim
chciałam....
Przeczytam tę ksiazkę, to może mi otworzy cos nowego. Bo mam
nawroty uzaleznienia emocjonalnego od meza. Wraca zajmowanie sie
nim, a nie sobą. Problem współuzależnienia jest b. silny.
Napisz gdzie chodzisz na terapię...

[nadia3008]

kochana ja też jestem dda, mój mąż również, do tego on jest
alkoholikiem-od 2 lat trzeźwym. Takze mase problemów nałozyło sie na
siebie. Chodzę na terapię indywidualna ponad rok, u mnie w miescie
nie ma terapii dla dda a szkoda. Mój ex znalzał juz sobie kolejna
ofiarę, teraz jej pisze teksty na gg typu taka miłość jest jedna
itp... a jeszcze pól roku temu mi to mówił. To człowiek bardzo
zaburzony emocjonalnie, ja jestem uzalezniona od niego i
wspóluzalezniona jesli chodzi o alkoholizm jego. On ma ojca
alkoholika. Mam jednak nadzieje, ze wyjde z tego, zycie jest za
krótkie, by sie zadręczać. Książke polecam gorąco. Trzymaj sie i nos
do góry.

[anka_spiewak]

Dorwałam w końcu ksiązkę:"Dawcy i biorcy". Polecam.
autorów nie pamietam. Było ich dwoje.
sadze, ze wchodzimy w toksyczne zwiazki z powodu zaniżonego poczucia
własnej wartości i braku odpowiednio wysokich oczekiwań oraz z braku
odpowiedniego punktu odniesienia: jesli rodzice odnosili się do
siebie źle to skradnie Twe serce kazdy mężczyzna, ktory choć
odrobinę będzie odbiegał od tego wykresu związku, jaki w Twojej
glowie wytworzyli Twoi rodzice.
Troche to nie stylistycznie sformułowałam ale myślę że wiesz, o co
chodzi. Oczywiście powodów jest całe mnóstwo. te dwa najbardziej
rzucają mi się w oczy . Pomiędzy nimi wszystkimi placze sie równiez
desperacki głód miłości, stad nieumiejętność wyjścia z toksycznej
relacji. Bierzemy co jest

Co do kochanki.
Kochanka mojego szanownego małzonka jest miłą osobą, ciepłą i chyba
generalnie dobrą. tyle że taka sama jak ja: uzaleznioną od Milości.
a klient ja urobił, jak mnie kiedys. I tyle.
I teraz on nie spieszy się z rozwodem, więc chyba zadzwonie do niej
i poprosze ja co by go troche cholera zmotywowała: to równiez w jej
interesie. No nie? matko i córko. Żebym to ja jego kochanke
musiala prosić o pomoc. Przeciez z tego komedie trzeba zrobić.

[bozka45]

Aniu!

Na złożenie pozwu przez męża czekałam 2 lata. Też mnie rzucało z
niecierpliwości. Już miałam skladać ja. Do łepetyny też przychodziły
pomysły, aby pogadać z "ta trzecią" (miałam nr telefonu z komórki
męża może byłby aktualny?). Ale w końcu doczekałam się. On złożył. I
to wielki plus dla mnie. On jest pod pręgierzem, a ja - ta pozwana,
która może dyktować warunki, ma kilka możliwości ruchu i pozycje
tej, z którą należy sie jednak liczyć, aby dała rozwód...
Doczekałam sie swoich 5 minut. I wykorzystuje je dla
zabezpieczenia dzieci, ale nie bezlitośnie i nie bez zemsty.
Jeśli cie nosi, to pooddychaj, pomódl się, włacz innym sposobem
hamulec. I wytrzymaj - z klasa i godnością! To co od ciebie płynie -
jest Twoje! I będzie z Tobą przez reszte zycia. Warto zachować
klasę.
Nie wierzyłam, że oni miękną przed salą sądową, aby tylko nie
orzekać ich winy, aby nie swiecic oczami. Nie wierzyłam, że mój mąż
tez tak będzie miał. Ale tak ze zdradzaczami jest...

Pomysł z kolaborowaniem z kochanką uważam za fatalny, choć nie
znam Waszej sytuacji. Sory, jeśli wyrywam sie z Rada za bardzo... To
rozzłości tylko niepotrzebnie Twojego męża. Jeśli nie możesz czekac,
jeśli rozwód Ci bardzo potrzebny, to sama złóż pozew - z
najostrzejszym stanowiskiem. Zawsze możesz je zmienić w tarkcie
rozprawy, Adwokat meza będzie namawiał do na dogadanie sie z Tobą,
aby nie prac brudów...

W kwestii naszych uwarunkować psychologicznych - w zupełności się
zgadzam. Polecana przez Ciebie książkę też wkładam na listę lektur,
po które muszę siebnąć. Muszę czytać i czytac, aby wyrwać się z
emocjonalnego uzalezniania się od innych ludzi.

podział majatku

[bozka45]

No i naszły mnie dzis watpliwości, czy nie byłam zbyt szczodra przy
podziale naszego majątku. Mąż niby gra łaskawcę, ale jednoczesnie
chce wyciagnąc jak najwięcej. Troche pochopnie zgodziłam sie
wstepnie na jego propozycję. Ale umowa przedrozwodowa jeszcze nie
podpisana... Z drugiej strony nie chcę go wystraszyć i spłoszyć. Od
2 lat dzieli i nie dzieli nasz majatek. I zachowuje się jak
upiór.... emocjonalny. Zaskakujące, że jakaś kobitka chce sie z nim
wiązać. ale zdetermoinowanych, do mnie dawnej podobnych, troche
chodzi po tym świecie...

Samotność ukłuła...

[bozka45]

Weekend mam zaplanowany, jak zawsze. W sobotę - praca w ogrodzie,
bo trawa rosnie jak głupia... Wieczorem zabrała moja 14 -latke i jej
koleżanki do auta i pojechałyśmy na koncert plenerowy Happysad do
sąsiedniego miasta. One pobiegły na wesołe miasteczko i pod scene,
aby potańczyć, a ja szwedałam się sama. dopadła mnie, jak nigdy,
samotność. Wokół młode, poprzytulane pary, i starsze - też za rączkę
lub wtulone w siebie. Mam taki głód miłości, czułości... Mojemu
byłemu jest pod tym względem łatwiej, bo odszedł do kobitki, która
go kocha. Ich związek trwa już prawie 3 lata. Po raz pierwszy im
zwyczajnie zazdroszczę. Co nie znaczy, że bgym się zamieniła
na "ich" bagaż - kłamstwa, grzechu i krzywdy jaka zrobili naszym
córkom, bólu...
Smutno mi, że on zdołał to przeskoczyć, bo z córkami nie
rozmawiał, spotykał sie sporadycznie. To na mnie odreagowywały złośc
na niego, na to, co sie stało... Cieszę sie, że byłam na tyle madra,
że trwałam przy nich, pozwalałam odreagować i zachować na tyle dobry
obraz ojca, na ile to było możliwe... Ale ciężkie to wszystko... I
bunt się rodzi, dlaczego ja... Stąd te mysli, aby wywalczyć choć
finansowe zaplecze na przyszłość.

[sbelatka]

witaj i nie tłumacz sie z tego, ze chcesz zadbac o siebie i
dziewczynki.

moj ex (zreszta zdaje sie, ze inaczej niż więskszość exów, o kt. tu
piszemy - w zasadzie w porzo ) wydawało mi sie, ze postapilo
honorowo; zostawil mi dom (chyba ) , zaproponowal przywoite
alimenty - i jakiez było moje zdziwienie gdy okazalo sie, ze jakims
sposobem udalo mu sie wykiwac mnie finansowo.

machnęłam na to ręką - bo ... bo mi sie nie hcce wszczynac burd.. i
niech tam se ma.

ja sobie radze - i coś mi sie zdaje, ze będe sobie rADZIĆ CORAZ
LEPIEJ I LEPIEJ.. a co? jak to mówią : nie stać mnie?

piszesz tez o zmieniających Ci sie anstrojach... Hm.. To chyba
klasyka gatunku jest.

ja naprawde jestem uwolniona od exa i uczuć do niego
ale (ponieważ nadal jestem sama sama) robi mi się żal, ze nie ma w
moim żcyiu czułości, bliskości i milości..
i nadal żałuję, ze moje małżeństwo, moja rodzina sie rozpadła...

i NIE dlatego, ze mi brakuje drugiego konia do ciągnięcia woza..
ale dlatego, ze - co by sie nie zdarzylo w moim życiu jeszcze
DOIBREGO - to juz NIGDY nie będzie to tak proste, tak oczywiste, tak
normalne jak w małżeństwie... pierwszym

chyba z tym trzeba sie spotkać, skonfrontować ... ; zaprzeczanie
nie ma sensu...

oczywiście ja mówię z perspektywy - w moim odczuciu - udanych 20
lat
więc tym bardziej mi żal...

a co do książek - to i ja miałam taka, ktora pzrez kilka miesięcy
pozwalała mi trzymać głowe nad powierzchnią - Barbara de
Angelis "Poradnik dla wrażliwych". Tytuł debilny ale książka -
dla mnie bomba

Ja podobnie do Ciebie w "tym" czasie czytałam wszystko to co mogło
mi pomóc. Sięgałam po rózne odjechane metody.
I wiem, ze to był dobry trop.

Więc polecam Ci jeszcze - "Radyklane wybaczanie". Colin Tipping. Nie
wiem dlaczego to działa - ale działa. Choc wygląda na jakiś
odjazd nie z tej ziemi i bzdurę.

No to podrawiam Cię w niedzielną porę obiadową.
I dbaj o siebie.
Ale moim zdaniem nie ma co liczyć na to, ze w naszej duszy nie
będzie sie odzywać tęsknota za tym co było...
i może nawet słuszne i sprawiedliwe jest - aby tak bylo

Czas zakochać się w sobie!

[bozka45]

Już mi lepiej. Córka gotuje, druga na studiach, z góry leci
Ordonówna i inne nienatopie kawałki, jakie lubimy (ex-owi zawsze nie
podobało się to, co nam...) Jak dobrze bez jego niepokoju, bez jego
chronicznej złości, napastliwości, dorosłego ADHD... bo nie umiał
usiedzieć w miejscu.
Tylko strata i tak boli. Choć teraz i tu mniej. To takie falowania
i spadanie. Wierzę, że się unormuje. TaK BĘDZIE, GDY SIĘ ZCALĘ. Bo
jeszcze jestem niepewnymi siebie fragmentami psychojestestwa.

Piszesz, że nic nie będzie tak proste... Na jakiejś płaszczyźnie
tak. Ale zycie z moim ex też nie było proste, oj nie było. Wszyscy
mi mówią, że 10 lat mi odeszło, że cera, spojrzenie, uśmiech.
Wszystko inne... I ja też czuję się lepiej! Czas zakochać się w
sobie!

[bozka45]

I będzie kolejny odcinek serialu "Mój rozwód".
Może ostatni?
Mąż pojawił się w rodzinnym mieście. Zobaczyłam jego auto przed
domem kumpla - sąsiada. Do młodszej córki się nie odezwał.
Cisza w eterze. Staram się spokojnie czekać na jego ruch. Mamy
trochę spraw urzedowych do pozałatwiania przed 18 czerwca.
Ale wczesniej będą moje 45 urodzinki. Jadę z córkami do
teatru "Kamienica" i może na dobra kolacje. Tak uczczę te okragła
liczbę lat. A co!

[bozka45]

Wczorajszy dzień był dla mnie fatalny. Dzis wiem, że ociężałość i
skwaszenie to był skutek napięcia przedmiesiaczkowego. Cały dzień w
pracy, bezproduktywny (a swoje trzeba zrobić i z pretensją do siebie
samej tez sie uporać)... Wieczorem, gdy trochę zrobiło się chłodniej
postanowiłam przełamać niemoc. Wzięłam wietrarke i zaczełam
nawiercać dziury w betonowym słupki przy furtce, aby wyjąć resztki
starych śrób. Sąsiad zaraz wziął na smycz swojego pudla i naparł na
mnie:
- I widzi Pani, do czego doprowadziły Panią feministki i
sufrarzystki...
- Czy ja narzekam? Super zajęcie - wiercenie odstersowuje, jak mało
co - podzieliłam się wnioskiem, do którego doszłam autentycznie.

Potem nadjechał chłopak córki. I zaczeliśmy tak sobie lukać na
dziury i mocowanie elektromagnesu.
No i....
Nadjechał mój "prawie były...", którego chyba telepatycznie
zmusiłam., aby trzeciego dnia kręcenia się po okolicy zadzwonił do
córki. Właśnie podwiózł ja po0 spotkaniu.
Ala wysiadła i pobiefła do domu, a jego skoda nie odjeżdżała. W
końcu wysiadł podszedł. Bez dziedobry i przywitania.
Zaczął tłumaczyc jak to "trzeba "zrobić". I rzucił - Mogę sie tym
zająć.
A we mnie zburzyła sie złość. Bo furtka nawalała od kilku lat.
Od niespełna roku do domu wchodzimy bramą na auto, bo się
notorycznie zatrzaskuje. Pourywane śróby tkwiły w słupku, a "prawie
były" wkręcał kolejne - krzywo, na odwal. a teraz wymadrzać sie
zaczął, że trzeba nowy uchwyt metalowy i on sie może tym zająć...
Nie wiem kiedy wypsnęło mi się

- Twój czas juz minął!

Odparł ok.

Córki skoczyły na mnie, że niepotrzebnie zareagowałam
emocjonalnie. One od dawna potulne są względem ojca. Że tez on ma
coś takiego w sobie... Ale to dłuzsza opowieść...

Więc zostałam z ta wyrazona złością. I daję sobie do tego prawo.
Nie łatwo sie przyjmuje miły gest od kogoś,kto nienawiścia reagował
przez dwa lata...
Wiem, że mam prawo sie chronic i zachowywać dystans. I naprawdę
nie chcę, aby mi pomagał. Narazie. Jest we mnie ten gadzi mózg,
który zapamiętał, że od niego nic dobrego mnie nie spotyka.

Czy wasi byli tez po przełamaniu sie rozwodowej kwestii, po
prozwodzie spuszczali z tonu złóości i nienawiści...?
Chcę mieć z nim w przyszłości normalne kontakty, takie fahr.
Przecież bedziemy rodzicami zawsze...
Troche boli mnie, że córki wiecej wymagaja oce mnie niz od
niego... Infantylne to z mojej strony. Fakt.

[malwa200]

a jak skonczyło się to spotkanie? mąż wszedł do domu? a moze on sie
przystawia do powrotu?

[bkilki]

Z exem po rozstaniu nie utrzymywałam kontaktów. Nie chciałam. Wiedziałam , ze
traktuje mnie jako "swoją" i najchętniej to chciałby miec udział w moim życiu
ale nie musieć za mną być. A ja chciałam albo pełnego związku albo do-widzenia.
On nie przyszedł porozmawiac wprost, ale lubił mnie zaczepiać mailami, smsmi.
Widywałam go w ciągu 3 lat od rozstania z innymi panienkami. Wtedy zawsze się
peszył, szybko gdzieś znikał, ledwo cześć rzucił albo i nie. A we mnie rosła
złość za te gówniarskie zachowania. Jego zachowanie, nie liczenie się ze mną,
tylko jego "chcę", przekreśliło możliwość poprawnych relacji po rozstaniu.
Kiedyś spotkałam go gdy był akurat sam, bez innej dziewczyny u boku, ja też
byłam sama. I co? Facet jak gdyby nigdy nic startuje do mnie, łazi za mną,
zagaduje, komplementuje, chce dotykać. Wkurzyłam się. Bezczelność. To, że kiedyś
byliśmy razem, to że jestem sama, nie oznacza, że on ma prawo się wtrącać w
moje życie i wchodzić a wręcz się wpychać w moja osobistą przestrezń bez mojego
pozwolenia! Jeśli się otworzę na niego znowu mi zrobi rozpierduchę z życia a ja
na to już nie mam ochoty! Ex jest przemiłym...egoistą, bawiacym się kobietami.
Chcę czuć do niego złość, ona mnie przed nim chroni. Jeśli ma być gdzieś w
pobliżu mnie, to tylko na moich zasadach.

[malgolkab]

tak, moj pan jeszczemaz po kilku miesiacach wyzywania i rzucania mi
sluchawka tez ma takie akcje z pomocy nie korzystam, bo poki co
nie wiem czy to faktycznie mu sie odmienilo i chce po prostu miec
dobre stosunki czy to jakis kolejny chwyt przez rozprawa... ale
jestem na takim etapie, ze zawsze mowie "nie, dziękuję, radze
sobie" wiem, że to ciężkie do zrealizowania, ale da się a widok
zaskoczenia na jego twarzy - bezcenny. a dzieci zawsze więcej
wymagają od osoby, z którą są na codzień - przyzwyczaisz się

[bozka45]

Dziś jeździłam z prawie byłym przepisać na mnie umowy. wszędzie
mówi, że dom bedzie nalezał jutro wyłacznie do mnie... Choć to
nieprawda, bo połowę przepisuje na dzieci, bo tak sama
zasugerowałam. On zawsze był taki nieetastyczny...
Jak było? Grzecznie, spokojnie, milcząco...
Gdzieś znikła jego złość i nienawiść... A może schował ja
głęboko, bo zalezy bu bbbbbardzo na rozwodzie. Tak czuje, że chce to
wszystko zamknąć i nieć z głowy. Jak to facet.

A ja?!!! Głupia, bo.... miłość do niego tłucze sie w moim sercu.
Bezwarunkowa. Nielogiczna. Nie słuchająca sie rozumu ani mojej woli.
Kiedy to minie? dlaczego te 2 lata seperacji i 3 lata jego związku
z "tą trzecią" nie usunęły tej miłości z mojej podświadomości????
Dlaczego ta więź mnie z nim jest silniejsza ode mnie??? Od mojego
popczucia godności??? Przed światem sie trzymam, ale przed soba -
nie!
To rozdarcie jest nie do wytrzymania. Wiem, że nie wpuszczę go do
swojego zycia, czuje smak pogardy do tego jak postapił z nami, smak
krzywdy... Ale więź łaczy mnie z nim!
Od poniedziałku moje ciało jest tak spięte, że boli mnie cały
kregosłup, że trudno mi się schylać. Spiete ledźwia, nogi, plecy,
barki. Jakbym kogoś mocno zatrzymywała, trzymała na siłe, nie
chciała puścić. Mam silną podświadomość i w tym moje przekleństwo.
Czy moje anioły chciały mi pomóc. Nie wiem, ale w tym moim
obłędnym spięciu coś kazało mi wejść na profil siostrzenic mojego
męża i znalazłam profil "tej trzeciej". Wiecej fotek było na naszej
klasie, gdzie trafiłam juz po jej nazwisku.
Wiem, że uruchomiło mi sie nałogowe zachowanie, z tym szukaniem.
ale to - tak naprawdę - zrobiło się samo i zajęło raptem 10 min.
Zgadza się wiele. Włosy, postura... imie, wiek, rejon
zamieszkania i pobytu...
Patrzyłam na tę 32-latkę i jedyne co czułam to uczucie bezsensu
tego, co sie stało...
Choc jest o 15 lat młodsza, to mniej atrakcyjna ode mnie. Taka
szara myszka, sierotka z oczami bez blasku i siły...
Dla niej mój prawie były zostawił rodzinę, dom, w którego
budowe włozył wiele pracy... Bez sensu. Diabelska sprawka.
Ale to spotkanie dało mi złość - nawet nie na tę kobietę,
ale na bezsens tego co sie stało...
Ja temu wszystkiemu pokażę! Nie dam się! Zwyciężę! Będzie
ze mnie laska! Ja im pokażę! Tej złości mi było trzeba, bo ze złości
płynie siła!

[bozka45]

A jutro umowa przed adwokatem i notariusz. W piatek - sprawa w
sądzie. I hajda w nowe zycie. Tylko serce boli, gniecie tak jakoś i
w gardle ściska...
Gdyby teraz staneli oboje przede mna, to bym pejczej waliła nie
patrząc... Chyba sobie taki pejcz sprawię!
Ale z tego mojego męża głupek! Wstyd mi normalnie, że
go kocham! Co mam zrobic z ta miłością?

[zapominajka5]

Czytam to co piszesz i czuję jak ktoś moje myśli ubiera w słowa...

Wszyscy mówią: jaka Ty silna, ja bym nie dała rady... I ja też nie
daję, na szczęście jest pare osób przed którymi mogę się szczerze
wypłakać i okazać słabość. Inaczej eksplodowałabym.
Dzidzia śpi, on pewnie siedzi u niej a ja czytam, piszę i płaczę. I
zadaję pytanie, które pewnie każdy z nas na tym forum zadał już milion
razy: "dlaczego?"

Najgorsze jest to, że ja do "tej trzeciej" mam numer telefonu i nawet
do niej napisałam kiedyś. Wiem, że źle zrobiłam, ale zrobiłam.
Nie ma profilu na NK, ale tak się składa, że paru znajomych zna ją z
widzenia, albo to koleżanka kolegi itd. Mówią, nie jest piękna (nie
wiadomo czemu, ale pociesza mnie to), ale bardzo sympatyczna i mądra
(doktorat robi). No i mój mąż po prostu oszalał na jej punkcie. Do
tego stopnia, że zamiast cieszyć się trzymiesięczną kruszynką - siedzi
u niej. Znaczy nie, żeby nie zajmował się wcale dzieckiem, skłamałabym
gdybym tak powiedziała, odwiedza ją. Ale jak to w ogóle brzmi:
odwiedzać takie maleństwo ...

Boli bardzo... a boleć pewnie będzie jeszcze bardziej bo jesteśmy na
początku drogi zwanej rozwodem. Nie mamy ani rozdzielności, ani
podziału, ani nic zupełnie. Ja czekam na jego ruch, i oczywiście
ciągle ta głupia nadzieja, że może jeszcze ...

[bozka45]

U mnie koniec drogi rozwodowej... Jutro ostateczny podział
majątku...W piatek - sprawa, na której raczej zostanie orzeczony
rozwód. Właśnie wyszła moja koleżanka i zarazem matka koleżanki
mojej 14-letniej córki. Zgadałysmy sie, że kolezanki naszych córek
juz robia lody chłopakom. A ja jestem sama w procesie wychowawczym,
bo tatuś i mąż ... się zakochał i się ze mna rozwodzi...
Mówie sobie, że niewiele by mi w tym wszytskim pomógł, bo
chłopiec z niego był i tyle. Zawsze. Bał sie podejmowania decyzji.
Odsuwał się w cień. Uciekał.

Mówię sobie tez inne rzeczy... Że nie wart mnie, że głupi, że
wieczny dzieciuch, że ja kochajaca za bardezo, że obsesyjna i
uzależniona od niego... A nadzieja, że czas da się cofnąć, że będzie
z nami wciąż nie umiera... \
Patrzyłam w łagodne oczy jego przyszłej, "tej trzeciej" i czułam
bezsens tegoi, co się stało. Ani on ani ona nie będą szczęśliwi.
Zobaczyłam to w oczach męża, który przeszywał ukradkiem oczu nasz
ogródek. Jego serce lgnie do naszego domu. Boże! Wciąż go kocham
irracjonalna miłością. Taką pierwotną, karmiczną, starszą odemnie...
wieczną chyba.
I boję się, że rozwód w tym nic nie zmieni. Że wciąż będę z nim
połączona... Czy doprawdy zasłużyłam na takie cierpienie?

[bozka45]

Dziś z pomocą adwokata zawarliśmy ugodę w sprawie alimentów i
sprawowania opieki nad nieletnią córką oraz kontaktów ojca z nią.
Trzy godziny później u notariusza podzieliliśmy nieruchomości. Jutro
sprawa rozwodowa. Pierwsza i ostatnia.
A więc koniec. Koniec. Serce drży. Głupie. Jeszcze się nie
przystosowało... jeszcze się nie przyzwyczaiło. Trudności
adapatacyjne. He,He... A może współuzaleznienie od osoby karmiącej
się negatywnymi emocjami. Mechanizm podobny do współuzaleznienia od
alkoholika.
Wyszliśmy we troje od notariusza. Ja, on i nasza 20-letnia córka.
Po dość napietej sytuacji jaką mąż stwarzał w gabineciku u
notariusz, zrobiło się tak z oddechem, luźno, normalnie... prawie
normalnie. Wszyscy na powietrzu złapaliśmy oddech. On swobodny.
Chyba pogodzony z tym, że zostawia za sobą niemal cały dorobek
życia. Poniekąd podziwiam jego siłę, destrukcyjną, ale jednak siłę.
Bo mi było i jest wciąż żal. Nie żebym oglądała się wstecz. Czuję,
że to minie... Ale żal się tli, boli poczucie straty. Szliśmy kilka
metrów razem. I było to tak normalne... Skręciłyśmy w lewo.
Pożegnałam sie - Do jutra! On poszedł do swojego auta. Ja do
swojego. I serce zakłuło, bo chiało, abym poszła tam gdzie on...
Rozóm jednak decydował, trzymał lejce...

Trzymam kciuki

[zapominajka5]

Napisz potem jak było

[bozka45]

Po wszystkim! Poszło samo. Gładko. Z klasą. Mówiłam tak jak czułam.
Spokojnie. Prawdziwie. Bez wstydu. W zgodzie ze sobą. Czułam się
rozumiana przez sąd (kobiety) i nawet przez adwokata męża (to się
czuje we wzroku).
Napiszę więcej wieczorem, bo teraz muszę pracusiać!

[bozka45]

W środę przepisaliśmy ostatnią umowę na dostarczenie mediów do
domu. W czwartek - ugodę w kancelarii adwokackiej w sprawie
sprawowania opieki rodzicielskiej, wysokości alimentów i sposobu
orzekania rozwodu (bez winy. Tego samego dnia umowę darowizny jego
połowy domu na córki i podziału majatku, w którym on otrzymuje
nieruchomość z rozpoczętą budową domu, a ja - samochód wart 10 tys.
Oszczędności zostały u mnie jako nadpłata alimentów do końca 2014
roku.
Jeszcze wioruje to wszystko we mnie, choć poszło gładko.
Banalnie gładko. Wręcz popisowo! Jego adwokat podkreślał, że
należeliśmy do nielicznego procentu par, które potrafia się dogadać.
W mojej postawie podkreślił szlachetność, że mimo zdrady i
poprzucenia, które wywołały u mnie depresję, załamanie nerwowe,
odnoszę do do męża z szacunkiem, deklaruję chęć współp[racy w
wychowaniu dzieci i utrzymywania z nim dobrych relacji...
Wskazywał, że mój były maz też wykazał się honorem, bo zostawił
dzieciom dom rodzinny i zabezpieczył alimenty na 4 lata dla młodszej
oraz pieniadze na kształcenie starszej.
Wyszliśmy z sądu. Ex z wyraźna ulgą głośno wypuścił powietrze.
Odwróciłam sie do niego. Podałam rekę. Powiedziałam, że zyczę mu
szczęścia. Uśmiechnął sie jak chłopiec. I nic. Przed schodami
dopadła mnie jego siostra, która grała role bowiązkowego świadka.
- Życzę Ci wszystkiego dobrego. Żebyś też ułożyła sobie życie...
Trochę mnie zatkało. Jakie zycie mamsobie układać? Jak mam życie?
Mam dom, mam dzieci, przyjaciół, pracę... Jeśli na te łajbę zechce
wsiąść ktoś, to moja sprawa...
Dla mnie to ona bardziej zyczyła swojemu bratu, abym szybko znalazła
sobie faceta, bo to ukoiło by jego i całej jego rodziny wyrzuty
sumienia. Bo oni juz przyjeli do familii "tę trzecią", pewnie mówi
się o ich ślubie i szczęściu, które ona da jemu... Od niego niczego
sie nie wymaga. On jest biorca i taki uklad jest akceptowany...

Sala sądowa była dla mnie chwila sprawiedliwości. Ale o tym
napiszę przy nastepnym wejściu. W końcu ktos obiektywny spojrzał na
naszą historie, na to, co przeszłam ja i moje córki. Ktos ze
zrozumieniem zatrzymał się nad naszą krzywdą, miesiącami
upokorzenjia, izolacji.
Poważnie rozważam wystąpienie o alimenty od męza. Mam podstawy i
przesłanki. Nie chodzi mi tylko kase. Bardziej o wyźwiek
terapeutyczny, sposób zerwania okowów zdrady, zadbania o soebie,
zawalczenia o siebie... Jakis głos wewnetrzny mi to karze zrobić...
Ale nic pochopnie.

frajerów nie brak, jak widać :-)

[tautschinsky]

Jak dla mnie z twojego byłego to klasyczny jeleń. Ty na forum swoim pisaniem o sprawie wykazałaś, w co grasz - tobie się należy, on zaś jest osobą, którą łatwo manipulować.

Teraz ciekaw jestem, czy ty okażesz się kobietą z honorem - patrz choćby nadpłata alimentów na najbliższe 4 lata. Czy w tym czasie lub niewiele później nie polecisz golić go z dalszej kasy. Czas pokaże.

Ale... ale, już uprzedzasz fakty - TO,CO JA WIEDZIAŁEM od początku - już piszesz o alimentach na siebie!!! I nie chodzi o oczywiście o pieniądze, a z tym "wewnętrznym głosem, którzy ci każe" (nie "karze") to już pojechałaś na całego

Jarkoni - czy to nie ty byłeś takie "honorowy" i wyszedłeś na frajera?

[bozka45]

I powiem Ci tałczyński, że jeśli to zrobię, to ... także dla innych
kobiet! Aby pokazać, że można nakopać dupkom w dupę, że myslenie
fiutem nie popłaca! I jesli dostane choć 50 zł alimentów, to to
nagłosnie, aby inne kobiety uwieżyły, że dobro i uczciwośc moga sie
bronić!
W jednym sie zgadzamy... Mąz zachował sie jak rasowy jeleń, ale
nie wtedy, gdy dzielił sie z dziećmi i matka swoich dzieci
majatkiem, ale gdy podjał ucieczkę przed konsekwencjami zwojego
grzechu i krzywdy jaka wyrzadził trzem kobietom, które go kochały.

[bozka45]

a za "karze i każe" przepraszam. Popełniłam błąd.

[tautschinsky]

bozka45 napisała:

> I powiem Ci tałczyński, że jeśli to zrobię, to ... także dla innych
> kobiet!



Gdybym cię nie znał z tego, co dotąd napisałaś - a z tego jasno wynika, że tylko FORSA ci w głowie - pomyśleć bym mógł, że chcesz jakąś misję prowadzić przeciw komuś, a mnie o to posądzano

Nie, nie zrobisz tego dla innych kobiet, a WYŁĄCZNIE DLA SIEBIE. Innymi kobietami się nie zasłaniaj. Pisałem o tym i tu to powtórzę, bo jesteś wspaniałym przykładem, iż ile by facet pieniędzy nie dał, babie zawsze za mało będzie. DLATEGO mężczyźni, myślcie! To jest walka o kasę. Od początku trzeba z kobietami niestety kręcić, udawać, ukrywać dochody, dowodzić, że nie ma się dwóch rąk i dwóch nóg, bo jeśli tego się nie zrobi, to choćbyś pracował i zabierali ci całą pensję niemal, to i tak będzie za mało i jakaś kolejna max cię pozwie do sądu. Z kobietami NIE MOŻNA być uczciwym, bo taka uczciwość jest traktowana jako SŁABOŚĆ.




Aby pokazać, że można nakopać dupkom w dupę, że myslenie
> fiutem nie popłaca! I jesli dostane choć 50 zł alimentów, to to
> nagłosnie, aby inne kobiety uwieżyły, że dobro i uczciwośc moga sie
> bronić!



UwieRZyły (nie "uwieżyły")- nie dupkom, ale frajerom, którzy przepisują swoją własność tym, którzy za chwilę będą zdzierać z nich ostatnią koszulę w sądzie. A głupków mi generalnie nie żal. Dla mnie kto tak pochopnie oddaje pieniądze wrogowi (bo to, że jesteś jego wrogiem to nie ma wątpliwości - strony z automatu są wrogami - a twoja postawa w sądzie i to, jak go "urobiłaś" tego dowodzi aż nadto! jest sam sobie winien.

Cóż, trzeba ci przyznać, że dobrze go ograłaś. Może przy następnej już nie będzie taki naiwny. Swoją drogą taka refleksja - jeśli mogłaś z nim tak perfidnie postąpić nie dziwię, że uciekł w ramiona innej

[errormix]

bozka45 napisała:

> W mojej postawie podkreślił szlachetność, że mimo zdrady i
porzucenia, które wywołały u mnie depresję, załamanie nerwowe,
odnoszę do do męża z szacunkiem, deklaruję chęć współpracy w
wychowaniu dzieci i utrzymywania z nim dobrych relacji...

A za chwilę bozka45 napisała:
> Poważnie rozważam wystąpienie o alimenty od męza. Mam podstawy i
przesłanki.

Muszę przyznać, że trochę się dziwnie poczułem. Facet daje połowę domu,
pieniądze na alimenty, samochód. Zgadza się na ugodę. Nie ciąga po sądach, nie
ukrywa dochodów, nie mówi, że jest biedny i nie może płacić na dzieci.

Autorka z kolei pisze o tym z jakim szacunkiem odnosi się do męża i w następnym
zdaniu zapowiada, że chyba pozwie go o alimenty na siebie, bo cyt. "myślał
fiutem i jest dupkiem".

Nie wiem co ty tam u tego adwokata naopowiadałaś, że z szacunkiem to ty do męża
się na pewno nie odnosisz.

[errormix]

bozka45 napisała:
>Chyba pogodzony z tym, że zostawia za sobą niemal cały dorobek
życia.

No i w tym momencie też mi dziwnie. Autorka jest świadoma tego ile kosztował
rozwód jej exa, że oddał prawie wszystko, ale mimo tego w głowie pojawiła się
myśl: "Jeszcze alimenty na mnie".

To mi strasznym rewanżyzmem i zemstą pachnie. I dobrze. Bo to chyba uwalnianiem
się negatywnych emocji nazywa. Ale lepiej by było, gdybyś od początku mówiła, że
to drań, łajdak, łobuz co to tym... no... o już wiem... "fiutem myśli", niż
rozpisywać się jak bardzo go szanujesz.

[bozka45]

Och solidarność plemników zadziałała!

A moja złośc na exa i szacunek do niego nie sa żadnym fałszem.
Jest we mnie i jedno i drugie. I czasem mam wrażenie, że eksploduję,
czasem jednegop jest wiecej, czasem drugiego... Tak jest ze strona
zranioną, porzuconą... Ponosi ona wieksze koszty, zużywa wiecej
energii na powrót do równowagi emocjonalnej.

Nie szykam tu na forum aprobaty. Bardziej mi zalezy, aby
być prawdziwa. Wobec siebie i własnych uczyć zwłaszcza...

[panda_zielona]

Wiesz Bożka45,poczułam się jako kobieta głupio przeczytawszy,że
mąż,jak sama piszesz,zostawił Ci cały dorobek,a Ty chcesz go jeszcze
pozwać o alimenty dla siebie w imię zemsty.Jak dla mnie to zwykła
pazernośc jest.Muszę przyznać rację Ettorowi i Tauyschinskemu
niestety.

[panda_zielona]

Errormix,najmocniej Cię przepraszam błędny nick,wybaczysz?

[panda_zielona]

Oczywiście powinno być Errorowi,za pomyłkę przepraszam

[vero_nique]

Errormix , blagam Cie....jesli facet jest twardy w bronieniu swojego majatku
- to alez owszem - konsekwentny, tak trzymac, brawo i nalezy mu sie Nobel! - w
koncu to JEGO krwawica idzie pod mlotek i to gdzie ma trafic... do wlasnych
dzieci? Hanba. Jesli zas kobieta jest konsekwentna - to zemstna s.uka bezczelna
prawda? I jaka roszczeniowa jeszcze. Na stos z nia i od razu popiol nad oceanem
rozsypac!

))

[errormix]

To nie tak, że "zemstna" i że "suka". Po prostu sporo tu niekonsekwencji.
Przyzwyczajony jestem do tego, że jak tu już "suki" przychodzą, to od razu walą
prosto w mordę i krzyczą, że aż echo się niesie )

Jedno widzę natomiast wyraźnie. Bożena ewidentnie jeszcze się nie odkochała,
jeszcze zdradza objawy uzależnienia. Z jednej strony "wybacza, rozumie,
szanuje", a z drugiej te "fiuty, alimenty i dupki". I stąd ta niekonsekwencja.

Ale to ja tak sobie myślę, bo miałem dokładnie takie same objawy. A to czy
akurat szanowałem ex czy chciałem ją wdeptać w ziemię zależało od zupełnie
błahych powodów takich jak pogoda, humor czy to jaką nogą akurat rano wstałem.

Przeczytałem wszystkie posty Bożeny we wszystkich wątkach. Wyłania się z nich
wielka rozpacz, żal po tym, że nie ma już rodziny, nie ma tego "dupka", nie ma
się z kim śmiać i na kogo pokrzyczeć. I to jest smutne. I to jest prawdziwe.
Widzę też, że dziewczyna ewidentnie nad sobą pracuje, bierze sobie do serca i do
głowy to co mówi/mówił psycholog. Pociesza się publicznie i publicznie płacze.

I jak znam życie to też jej przejdzie. Czego jej z całego serca życzę dziękując
jednocześnie za troskę o moje plemniki )

[ef.endir]

a mi się wydaje, że to nie faceta czy kobietę chodzi ale o człowieka. Pracował
człowiek całe życie (jego połówka wie ile go to kosztowało) a teraz to oddaje.
Jakieś uczucia? Szacunek? Dlaczego Za to jaki jest, że sobie i innym zycie
rozwalił? A może dlatego, że bez walki oddał? A czy szanowne panie by oddały
jeśli w ich życiu coś takiego by się przydarzyło? Niejeden facet i niejedna
kobieta by nie oddała. Ale są tacy co oddają poczuwają się w jakimś stopniu do
winy. I ich wola i prawo. Ale żeby od razu jakąś ideologię do tego tworzyć? Po co?
Inny pytanie postawić należy: Czy krzywda tego zranionego wymaga oddania całego
dorobku życia? Wam będzie lepiej jak odda? Mi by nie było. Nic to nie zmienia w
moim stosunku do winowajcy.

[bozka45]

Na Boga! Wcale nie uważam, abym została z całym majątkiem, a on -
poszedł z torbami.
Przez 2 lata separacji nie płacił alimentów (okragła sumka została
mu w kieszeni). Nie będzie płacił też do końca 2014 roku. Jest
włascicielem nieruchomości, która jest warta ok 100 tys. zł, jak
zdoła ją mądrze sprzedać...
I zyskuje jeszcze cos. Może mówić, że zostawił mi wszystko, aby
sie tylko uwolnioć od podłej baby. Taki podział majatkowy jakże go
uwarygadnia i podnosi jego image. Jak każdej osobie o niskim
poczuciu własnej wartości i mocującej się ze bolesnymi wytrzutami
sumienia bardzo zależy, aby przed innymi wyglądać w dobrym
świetle...
Ja podeszłam do rozliczenia z nim, korzystając ze znajomości jego
psychiki, mechanizmów, które nim rzadzą... I - nie kryję -czuję smak
zwycistwa.
Nie zmienia to faktu, iz przykro mi, że w ukladzie z meżczyzną,
którego kochałam latami bardziej niz siebie, musiałam wybietrać
pomiedzy rola wygranej i przegranej. Doprawy nie ja narzuciłam ten
scenariusz...

[bozka45]

z errormix

"Przeczytałem wszystkie posty Bożeny we wszystkich wątkach. Wyłania
się z nich
wielka rozpacz, żal po tym, że nie ma już rodziny, nie ma
tego "dupka", nie ma
się z kim śmiać i na kogo pokrzyczeć. I to jest smutne. I to jest
prawdziwe.
Widzę też, że dziewczyna ewidentnie nad sobą pracuje, bierze sobie
do serca i do
głowy to co mówi/mówił psycholog. Pociesza się publicznie i
publicznie płacze."

Dziękuję. Zwyczajnie sie popłakałam po przeczytaniu tego...
Strzał w "10". I wzruszyło mnie, że ktoś poświęcił mi tyle uwagi, że
przeczytał moje wpisy sercem... Nie wiem, co napisać. Dzieki.

[bozka45]

Jasne, że zostawienie domu i zaliczki na alimenty niewiele zmienia.
Choć na pewno jestem wdzieczna, że mąz nie pozbawił córek ich
ro9dzinnego domu, który jest symbolem siły naszej rodziny. Owocem
lat, kiedy nasza rodzina była sila miłością, pędem tworzenia. Moja
córka pisząc wypracowanie pt "z czego jestem domna" napisała, że z
naszego domu, który nie jest wielki, ani ekskluzywny, ale to jej
miejsce na ziemi, że ważne jest, że zbudował to dla niej jej
ojciec... że tu sie urodsziła, że zwycxzajnie go kocha...
Ex musiałby być ostatnim draniem, gdyby doprowadził do sprzedazy.
Przede mną i córkami zadanie utrzymania domu w należytym stanie.

[zielonazielona1]

bozka45, przeczytałam wszystko i podziwiam cię za postawę w tej
okropnej sytuacji. nie za to , że wydębiłaś od mężusia pieniądze ale
za słowa otuchy dla innych. u mnie pewnie tak nie będzie, nie jestem
tak mocna jak ty. moje dzieci stracą rodzinny dom, bezpieczeństwo,
fajną rodzinę. jeszcze w to nie wierzę , ale to już. przepełniło się
naczynie goryczy , nie pozwolę na takie życie dalej. będę tu
zaglądać pozdrawiam