red_oliwka_33
25.05.10, 20:56
Witam wszystkich forumowiczów!
Jestem na tym forum po raz pierwszy.
Już sam fakt wpisania gdziekolwiek słowa "rozwód" budzi we mnie strach.
Ale czuję, że bardzo potrzebuję pomocy. Zupełnie się pogubiłam i nie wiem co
robić. Może ktoś z Was przeżywał coś podobnego i obiektywnie mi coś "podpowie".
Zacznę od tego, że nie podjęłam jeszcze żadnej decyzji. Mam 33 lata, i wciąż
głupio kocham mojego męża. Jesteśmy małżeństwem od 14 lat, mamy 2 dzieci.
Ale już od kilku lat czuję że walcząc o miłość, walczę z wiatrakami. Kilka
lat temu przyłapałam męża na zdradzie (miłosne SMS, do fizycznej zdrady się
nie przyznał). Czułam wtedy, że ktoś jest no i niestety nie myliłam się.
Wybaczyłam (bo uwierzyłam, że to miłość platoniczna). Od tamtej pory okresowo
miewam takie przeczucia, ale nie złapałam go na gorącym uczynku. Aż do Świąt
Wielkanocnych, kiedy niechcący odkryłam, że mój mąż korzysta z wyszukiwarki
okolicznych "pań do towarzystwa". Przyznał się, że do tego, że od ponad roku
przegląda panienki i dzwoni, rozmawia ale się nie umawia. Podnieca go sama
rozmowa. Dodam, że od dłuższego czasu miałam wrażenie, że dla niego seks to
obowiązek z którego musi się wywiązać 1 do 2 razy w miesiącu. Przepraszał,
płakał , obiecywał poprawę. Uwierzyłam. Próbowałam zapomnieć, budować od nowa
a on naprawdę się starał. Nagle okazało się, że seks może być cudowny i nawet
3 razy dziennie!!! Minęło 1,5 miesiąca i znowu kłamstwa. Czuję się
beznadziejnie, oszukana, zdradzona. On się wiecznie wszystkiego wypiera, nie
stać go na szczerość. Jak jest przyparty do muru to i na czarne mówi "białe".
Znowu przeprasza mówi że żałuje. Jak ma doła to straszy samobójstwem. Czy
sądzicie że jest jakaś szansa dla takiego związku? Myślicie, że naprawdę mógł
tylko dzwonić a mnie nie zdradzać? A może to tylko moja naiwność? Proszę o
wypowiedź również panów.
Napiszę jeszcze parę słów o sobie. Poznałam męża w wieku 14,5 lat. Jest moją
pierwszą i jedyną miłością (również jedynym kochankiem). Finansowo jestem
niezależna, skończyłam studia, pracuję, zarabiam na tym samym poziomie co mój
mąż. Nigdy nie uważałam się za piękność, ale dbam o siebie, jestem szczupła,
ważę tyle co przed ślubem, znajomi mówią, że dobrze wyglądam. Mieszkamy w
mieszkaniu, które otrzymałam od moich rodziców). Jestem katoliczką i
niepoprawną romantyczką. Rozwód to dla mnie ostateczność, ale czuję, że mnie
już nie ma. Odsunęłam się od wszystkich znajomych, zrezygnowałam ze swoich
zainteresowań, wszystko gryzę w sobie, wszystko dla związku. Ostatnio stałam
się cieniem samej siebie z kiedyś. Nie śmieję się, nigdzie nie wychodzę. Wciąż
się zadręczam. Dodam, że dzieci męża uwielbiają. A ja sama naprawdę wiele
toleruję, nawet picie na umór w każdy piątek, sobotę i niedzielę. Ale zdrada
fizyczna to dla mnie zbyt wiele. Nie umiałabym wybaczyć. Zresztą teraz też mi
bardzo ciężko, tyle razy już byłam oszukiwana, że straciłam zaufanie. Każdy
telefon, każde wyjście mojego męża to dla mnie tortura. A rozwodu się boję.
Tyle lat mój mąż był dla mnie na pierwszym miejscu że nie wiem czy umiem bez
niego żyć. Nie wiem, czy w ogóle umiem sama żyć. Co dalej?