Dodaj do ulubionych

Ratunku!!! Czy ratować??

25.05.10, 20:56
Witam wszystkich forumowiczów!

Jestem na tym forum po raz pierwszy.
Już sam fakt wpisania gdziekolwiek słowa "rozwód" budzi we mnie strach.
Ale czuję, że bardzo potrzebuję pomocy. Zupełnie się pogubiłam i nie wiem co
robić. Może ktoś z Was przeżywał coś podobnego i obiektywnie mi coś "podpowie".
Zacznę od tego, że nie podjęłam jeszcze żadnej decyzji. Mam 33 lata, i wciąż
głupio kocham mojego męża. Jesteśmy małżeństwem od 14 lat, mamy 2 dzieci.
Ale już od kilku lat czuję że walcząc o miłość, walczę z wiatrakami. Kilka
lat temu przyłapałam męża na zdradzie (miłosne SMS, do fizycznej zdrady się
nie przyznał). Czułam wtedy, że ktoś jest no i niestety nie myliłam się.
Wybaczyłam (bo uwierzyłam, że to miłość platoniczna). Od tamtej pory okresowo
miewam takie przeczucia, ale nie złapałam go na gorącym uczynku. Aż do Świąt
Wielkanocnych, kiedy niechcący odkryłam, że mój mąż korzysta z wyszukiwarki
okolicznych "pań do towarzystwa". Przyznał się, że do tego, że od ponad roku
przegląda panienki i dzwoni, rozmawia ale się nie umawia. Podnieca go sama
rozmowa. Dodam, że od dłuższego czasu miałam wrażenie, że dla niego seks to
obowiązek z którego musi się wywiązać 1 do 2 razy w miesiącu. Przepraszał,
płakał , obiecywał poprawę. Uwierzyłam. Próbowałam zapomnieć, budować od nowa
a on naprawdę się starał. Nagle okazało się, że seks może być cudowny i nawet
3 razy dziennie!!! Minęło 1,5 miesiąca i znowu kłamstwa. Czuję się
beznadziejnie, oszukana, zdradzona. On się wiecznie wszystkiego wypiera, nie
stać go na szczerość. Jak jest przyparty do muru to i na czarne mówi "białe".
Znowu przeprasza mówi że żałuje. Jak ma doła to straszy samobójstwem. Czy
sądzicie że jest jakaś szansa dla takiego związku? Myślicie, że naprawdę mógł
tylko dzwonić a mnie nie zdradzać? A może to tylko moja naiwność? Proszę o
wypowiedź również panów.
Napiszę jeszcze parę słów o sobie. Poznałam męża w wieku 14,5 lat. Jest moją
pierwszą i jedyną miłością (również jedynym kochankiem). Finansowo jestem
niezależna, skończyłam studia, pracuję, zarabiam na tym samym poziomie co mój
mąż. Nigdy nie uważałam się za piękność, ale dbam o siebie, jestem szczupła,
ważę tyle co przed ślubem, znajomi mówią, że dobrze wyglądam. Mieszkamy w
mieszkaniu, które otrzymałam od moich rodziców). Jestem katoliczką i
niepoprawną romantyczką. Rozwód to dla mnie ostateczność, ale czuję, że mnie
już nie ma. Odsunęłam się od wszystkich znajomych, zrezygnowałam ze swoich
zainteresowań, wszystko gryzę w sobie, wszystko dla związku. Ostatnio stałam
się cieniem samej siebie z kiedyś. Nie śmieję się, nigdzie nie wychodzę. Wciąż
się zadręczam. Dodam, że dzieci męża uwielbiają. A ja sama naprawdę wiele
toleruję, nawet picie na umór w każdy piątek, sobotę i niedzielę. Ale zdrada
fizyczna to dla mnie zbyt wiele. Nie umiałabym wybaczyć. Zresztą teraz też mi
bardzo ciężko, tyle razy już byłam oszukiwana, że straciłam zaufanie. Każdy
telefon, każde wyjście mojego męża to dla mnie tortura. A rozwodu się boję.
Tyle lat mój mąż był dla mnie na pierwszym miejscu że nie wiem czy umiem bez
niego żyć. Nie wiem, czy w ogóle umiem sama żyć. Co dalej?
Obserwuj wątek
    • sbelatka Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 21:36
      Smutna ta Twoja historia...;zresztą jak innych wiele tutaj..

      co ja myśle?
      że o SIEBIE trzeba walczyć...

      czasem udaje sie "zatrzymać" męża - a czasem "przy okazji" sie męża
      uwolni..

      uważam, ze małżeństwo to nie więźienie
      małżeństwo ma dawać bilans na plus... ; jesli daje na minu - może
      trzeba ogłosić plajtę firmy "Ja i Ty" (jak śpiewała Prońko..)

      a stach?
      strach nie tylko nie jest najlepszym doradcą...ale ejst zdecydowanie
      doradcą najgorszym...

      i jeszcze jedno - ja sobie myśle o tym tak: jesli nie mogę żyć bez
      kogoś - to to nie jest miłośc - tylko uzależnienie...

      ale ja jestem starsza o jakieś 2 milość... które przyszły... i
      odeszły... Więc widzę inaczejsmile

      acha! dodam, ze ja nadal zyjęsmile i nawet zaryzykuję twoerdzenie, ze
      jestem czasem ciut mnie - a czasem całkiem szczęśliwa...

      ale póki co - pisz tutaj..
      tylko nie licz, ze ktoś coś "obiektywnie"...
      kazdy z nas ma swoją historię - i w większości z nas zosatwiła ślad
      na duszy/sercu...

      i pamiętaj o tym gdy będziesz czytać to co piszemysmile
      • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 23:07
        Bardzo dziękuję za odpowiedź.
        Masz rację, też jestem zdania że małżeństwo nie powinno być więzieniem. I nie chcę żeby było ani dla mnie ani dla niego. Z nami jest tak: czasami mam wrażenie, że mój mąż ma dość takiego życia i dlatego robi wszystko żebym podjęła decyzję o rozstaniu. Tak jakby nie chciał tego wziąć na siebie. Gdyby podjął decyzję musiałabym się z nią pogodzić (chociaż naprawdę nie wiem jak). A tak łudzę się bez końca, że skoro nie odchodzi to może uda się jeszcze coś poprawić. Te ostatnie 1,5 miesiąca naprawdę były cudowne (gdyby tylko jeszcze przeszłość nie wracała). I są jeszcze dzieci. Nie chciałabym kiedyś usłyszeć, że to ja "wygoniłam tatusia".
        Co do strachu to on niestety cały czas we mnie jest. Chociaż prawda jest taka, że ja się teraz wszystkiego boję. Jak zostanę - boję się zdrady, kłamstw, kolejnego odrzucenia. Jak się rozstaniemy - boję się w ogóle przyszłości.

        Będę w końcu musiała zdecydować co jest najlepsze. Na razie cieszę się jednak, że w końcu to z siebie wyrzuciłam. tyle czasu gryzłam to w sobie. Znajomi nic nie wiedzą, nawet o problemach z alkoholem. Między innymi dlatego się odsunęłam na bok. Głupio tak chodzić z mężem, który się zawsze upija. A poza tym jak dzieci były małe to nie mogłam ich z nim zostawić żeby wyjść gdzieś sama, bo różnie w tym czasie bywało.
        Pozdrawiam
        • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 00:02
          wygogluj hasło "współuzależnienie"


          ot, pierwsze z brzegu:
          www.tenjaras.webpark.pl/al-anony.html
          • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 17:10
            Dzięki, na pewno się przydasmile
    • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 22:09
      >On się wiecznie wszystkiego wypiera, nie
      > stać go na szczerość. Jak jest przyparty do muru to i na czarne mówi "białe".
      > Znowu przeprasza mówi że żałuje. Jak ma doła to straszy samobójstwem.

      A ja sama naprawdę wiele
      > toleruję, nawet picie na umór w każdy piątek, sobotę i niedzielę. Ale zdrada
      > fizyczna to dla mnie zbyt wiele. Nie umiałabym wybaczyć. Zresztą teraz też mi
      > bardzo ciężko, tyle razy już byłam oszukiwana, że straciłam zaufanie. Każdy
      > telefon, każde wyjście mojego męża to dla mnie tortura. A rozwodu się boję.



      mąż może być uzależniony holik - alko/sekso
      a Ty współuzależniona.



      >Odsunęłam się od wszystkich znajomych, zrezygnowałam ze swoich
      > zainteresowań, wszystko gryzę w sobie, wszystko dla związku. >Ostatnio stałam
      > się cieniem samej siebie z kiedyś. Nie śmieję się, nigdzie nie >wychodzę.


      przestań się masochizować tylko zostaw dzieci na głowie ojca (niech swój wolny
      czas poświęci im) a sama wychodź z domu jak najczęściej, znajomi, fitness,
      wyjazdy, zadbać o siebie, zainteresowania, itd.

      zamierzasz się zabijać na raty i zamknąć w kuchni popadając w depresję, bo mąż
      się nie sprawdził? opamiętaj się kobieto!
      do psychologa marsz jak sama nie dajesz rady, i przestań się zamykac w domu w
      hermetycznym toksycznym układzie.


      >wszystko dla związku.

      p o g i ę ł o c i ę !
      czego dzieci nauczysz? poświęcania się, uzależnienia i cierpiętnictwa?

      • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 22:47
        Na początku dziękuję za zainteresowanie.

        > mąż może być uzależniony holik - alko/sekso
        > a Ty współuzależniona.
        >
        Myślę, że od alkoholu jest uzależniony, różnie bywało raz lepiej raz gorzej, ale bywały okresy gdy znajdowałam butelki między ubrankami dzieci, w szafkach w korytarzu, w wersalce. Mąż twierdzi, że nie jest, po prostu lubi wypić. Ostatecznie wynegocjowałam, że w tygodniu nie pije, czeka do piątku. Co do drugiego uzależnienia, to w chwili gdy przyznał mi się do telefonów, to sam mnie prosił żebyśmy gdzieś razem poszli. Oczywiście ucieszyłam się, zaproponowałam Starowicza, ale w końcu nie poszliśmy. Najpierw mąż odkładał z dnia na dzień, a później powiedział, że przecież świetnie sobie radzimy bez tego, więc nie ma to sensu.



        > przestań się masochizować tylko zostaw dzieci na głowie ojca (niech swój wolny
        > czas poświęci im) a sama wychodź z domu jak najczęściej, znajomi, fitness,
        > wyjazdy, zadbać o siebie, zainteresowania, itd.


        Chodziłam na fitness jak byłam w lepszej kondycji psychicznej. Ostatnio zupełnie nie mam na nic siły. Co do wyjazdów: każdy kij ma dwa końce. Jak będę wychodzić, wyjeżdżać mój mąż też zacznie. A teraz gdy straciłam zaufanie, byłoby mi bardzo ciężko.


        > czego dzieci nauczysz? poświęcania się, uzależnienia i cierpiętnictwa?

        Tego się najbardziej boję. Że moja depresja się na nich odbije.
        • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 22:59
          idź do psychologa. Nie wypychaj tam męża bo on nie pójdzie, tym bardziej, że
          już raz dałaś mu się od leczenia wymigać.
          ustalenie, że chleje tylko w weekendy..... no dobre sobie...... i Ty to
          ustaliłaś i przyklasnęłaś? czy myślisz, że jestes w stanie go kontrolować,
          dlatego będziesz siedzieć okoniem w domu i przeszukiwać mu obsesyjnie rzeczy?

          Psycholog koniecznie jest potrzebny Tobie. Bo dajesz się manipulować, sama
          zamykasz oczy na fakty byle tylko nie musieć się rozwodzić , wolisz sama sie4bie
          wykończyć, wolisz też udawać że nie wiesz na pewno o zdradach, niż cokolwiek
          konsekwentnego z tym zrobić.

          Twoim obowiązkiem jest iśc do psychologa. Na nic Twoje deklaracje jak się
          zamartwiasz o dzieci w tej sytuacji, są kłamstwem jeśli nic nie zmienisz.
          • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 23:12
            Nie bardzo wiem na czym taka wizyta miałaby polegać.
            Ja nie mam problemów z alkoholem, tylko z mężem.
            Masz na myśli jakiegoś konkretnego psychologa, np. rodzinnego albo od uzależnień?
            • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 23:52
              Masz problem ze sobą. Nie wiesz czego chcesz, oszukujesz się by tylko nic nie
              musiec robić z niesatysfakcjonującym związkiem, wpadasz w obsesję, boisz się
              wyjść z domu "bo wtedy mąż też będzie wychodził i może wtedy zdradzić", sama się
              wkręcasz w depresję, odciąłaś się od innych ludzi. Nie przeraża cię to, że mąż
              regularnie chleje, że dzieci na to patrzą, że mąż zdradza, że może cię jakimś
              syfem od prostytutki zarazić - za to przeraża cię słowo "rozwód".
              Na jakimś internetowym forum pytasz obcych ludzi, by dali Ci gotową receptę na
              "uzdrowienie męża" lub zadecydowali o losie Twojego małżeństwa.
              Bo Ty nie wiesz.
              Pora wziąć odpowiedzialnośc za swoje postępowanie, działania, nie bać się
              podejmować trudnych decyzji, umieć żyć samodzielnie bez strachu, i dojrzale
              działać by naprawić małżeństwo lub go rozwiązać.
              Twoje dotychczasowe "metody", jak widać wyraźnie, skuteczne nie są? nie
              zauważyłaś tego? I nie wpadłaś na to, żeby żyjąc z mężam alkoholikiem w domu,
              etatowym kłamcą, nie radząc sobie samej z dylematami, udać się samej do
              psychologa po fachową pomoc? dla niego, dla siebie, dla rodziny? ważniejsze
              pozory "normalności"?
              Zmiany związku musisz zacząć od SIEBIE. A Ty byś chciała tylko mąża zmienić-
              twoje dotychczasowe zachowania pozwalają mężowi pić, zdradzać i okłamywać bez
              ponoszenia konsekwencji. Wie, że może. W końcu to Ty zrobisz i poświącisz
              wszystko dla związku, to twoje życiowe motto, a jakbyś chciała się z tego
              wypisać to on cię zaszantażuje samobójstwem i będziesz tkwić do śmierci w waszej
              małej ale znanej więc bezpiecznej patologii.

              • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 17:37
                Dzięki za kopa.
                Czasami to mobilizuje.
                Na pewno wybiorę się do psychologa, bo czuję że sama mogę nie dać rady.
                Muszę tylko jechać do innego miasta, bo akurat pracuję obok Poradni i tam wszystkich co najmniej z widzenia znam. Nie zniosłabym wizyty u ludzi którzy obok mnie pracują.
                Co do naszego małżeństwa, to całą noc nad nim myślałam. Masz dużo racji, muszę zacząć zmiany od siebie. Oszczędzę szczegółów, ale wczoraj późnym wieczorem mąż mi dał popalić, można by rzec, że zrobił demolkę. A jeszcze 3 godziny wcześniej deklarował się że dzisiaj z rana biegnie na rozmowę do Księdza. Ale niestety nie był w stanie.
                Po prostu zabrakło mi sił, usiadłam dzisiaj i napisałam mu wszystko co czuję. O tym, że wzajemnie się unieszczęśliwiamy, że muszę odzyskać równowagę a przy nim mi to nie wychodzi, że okłamuję się tyle lat że będzie lepiej, a jest coraz gorzej. Że jesteśmy ze sobą od tak wczesnych lat, że trudno nam myśleć o przyszłości bez siebie, ale może osobno będzie nam lepiej? O tym, że mam już dość ciągłego zadręczania się gdzie wyszedł, gdzie zadzwonił, z kim był, czy znowu kłamie. O tym, że mi samej ze sobą przez to źle i widzę że on też się męczy.
                Odpowiedział mi jak zawszę "kocham, przepraszam, wybacz, będzie lepiej, już nie będę ....". A ja po raz pierwszy poczułam, że te słowa nie dają mi nadziei. Bo słyszałam je dzień wcześniej zanim mnie uderzył, powiedział żebym spier ... bo on już jest i tak spakowany, zanim zdemolował mieszkanie. A dziś znowu "nie odbieraj mi nadziei".
                Zaczęłam myśleć "nie dam się"
                Może głupio że żalę się jak napisałaś "u obcych ludzi" ale naprawdę nie chcę żeby to dotarło do mojego otoczenia. Tu czuję się anonimowo. I piszę co myślę.
                • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 18:41
                  Oliwka, dobrze, że się tu żalisz, pisz, rozmawiaj o tym, czasem to pomaga podjac
                  właściwą decyzję. Chcę Ci tylko uświadomić, że jesli poprzestaniesz tylko na
                  wyżalaniu się a nic więcej tam u siebie realnie nie zmienisz - to nie
                  uszczęśliwisz tym ani siebie, ani nikogo z domowników. Wygogluj sobie np
                  "Ośrodek Interwencji Kryzysowej", są ośrodki w większych miejscowościach, tam
                  dyżurują psycholodzy darmowi, obeznani w problemach tego typu, zadzwoń, umów
                  się, czytaj na temat alkoholizmu i współuzależnienia, miej wiedzę, by wiedzieć w
                  jakim miejscu sama jesteś, nie wierzyć w mity, ale trzymać się faktów i na nich
                  opierać działania. Albo dołącz do wspólnoty Al-anon, spotkaj się z ludzmi
                  borykającymi się z podobnymi problemami. Od wstydu, ważniejsze jest twoje i
                  dzieci przyzwoite życie.
                  Mąż pije, bije.... nie ma na co czekać. Ratuj siebie i dzieci.
                  • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 18:48
                    I jeszcze jedno, mąż MUSI się leczyć. Nie obiecać że będzie się leczył, ale
                    leczyć i to długo. Tylko pod takim warunkiem macie minimum szans na uratowanie
                    związku. Zacznij jednak od pomocy sobie. Musisz być silna, baaaaaardzo
                    konsekwentna w działaniach i nie bać się podejmowac decyzji.
                  • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 27.05.10, 15:54
                    Dlaczego życie nie może być prostsze?
                    Dlaczego tak późno się za to wzięłam?
                    Jestem w całkowitej rozsypce psychicznej. Myślałam że to alkoholikom trzęsą się ręce, a tymczasem to mi wszystko z rąk leci. Wczoraj postanowiłam dać nam szansę o ile mąż zgodzi się na terapię. Tylko czemu dzisiaj mam doła, czemu nie mogę zwyczajnie się wypłakać tylko dusi mnie w gardle, nogi odmawiają posłuszeństwa. Nie byłam w stanie iść do pracy. Szukam dla nas ośrodka. Wrzuciłam w wyszukiwarkę Al-anon (nigdy wcześniej nie słyszałam tej nazwy, żałosne co?)i pierwsze co zrobiłam to wypełniłam test na to czy program Al-anon jest mi potrzebny. Każda twierdząca odpowiedź świadczy o problemie. Z 20 pytań na 16 odpowiedziałam twierdząco. Zamarłam. Naprawdę nie wiem jak mogłam być tak naiwna. Wierzyłam w to co mówi mój mąż że przecież on pije bo lubi, alkoholikiem to jest sąsiad, którego codziennie od 5,00 rano można spotkać pod sklepem. A on przecież pracuje, tylko czasem urlopuje w poniedziałki jak się rozpędzi od piątku.
                    No i ten brak zaufania. Z tym to już w ogóle nie wiem czy dam radę. Czytam o współuzależnieniu, wszystko pasuje jak ulał. Boże daj mi siłę. Skąd ten mój brak znajomości tematu? Pochodzę z licznej szczęśliwej rodziny, w której rodzice nie palą ,nie piją. Tata mówi do Mamy "Królewno moja". Rodzeństwo szczęśliwe, tylko ja jakaś taka "czarna owca". Ciągle chodzę sama z dziećmi. Przez ostatnie lata nauczyłam się kłamać. "Czemu męża nie ma na imieninach .... itp.". "Dorabia jak ma wolne, Odsypia po pracy, musiał jechać do Teściów....itd.", ostatnio w niedzielę: "poszedł do Kościoła bo nie był rano". A mąż pijany na kanapie. A sama prosiłam męża o poprawę i na zmianę: albo starałam się coraz bardziej bo myślałam , że to pomoże, albo łapałam dołki bo myślałam że to moja wina, może gdybym była ładniejsza, gdyby bardziej kochał, itd. Strach pomyśleć, że tak długo to wszystko trwało, że dopiero te telefony do panienek mnie "obudziły".
                    • esteraj Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 28.05.10, 08:24
                      Bądź silna. Nie poddawaj się chwilą słabości, tutaj naprawdę potrzebna jest
                      konsekwencja. Nie daj się mamić miłym słówkom męża. Musisz to zmienić, tutaj
                      chodzi o dobro Was wszystkich. Niewłaściwą "miłością" też można wyrządzać krzywdę.
                • adaria38 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 19:00
                  I jeszcze jedno: jesli mąż pijany wszczyna awantury, demoluje dom, podnosi rękę
                  na Ciebie - dzwonisz po policję, po pomoc.
                  Mąż dostaje wyrażny sygnał na przyszłość, że mu nie wolno.
                  Kolejny raz tego sygnału od Ciebie nie dostał.
                  Nie wychowuj dzieci w alkoholiźmie i przemocy, one tego nigdy nie zapomną.
                  • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 20:10
                    Bardzo dziękuję za wskazówki. Powoli zaczynam sobie uświadamiać jak wiele
                    przeoczyłam, jak wiele popełniłam błędów. Odcinałam się od problemów, nie
                    przyjmowałam faktów do świadomości. Uważałam cały czas że problem z alkoholem ma
                    mój mąż. Gdyby kochał to by nie pił, itp. Cieszę się, że trafiłam na to forum,
                    na Was. Nie wiem jak się to wszystko skończy, ale przynajmniej wiem co teraz
                    powinnam zrobić.
                  • tautschinsky Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 28.05.10, 11:00
                    adaria38 napisała:

                    > I jeszcze jedno: jesli mąż pijany wszczyna awantury, demoluje dom, podnosi rękę
                    > na Ciebie - dzwonisz po policję, po pomoc.
                    > Mąż dostaje wyrażny sygnał na przyszłość, że mu nie wolno.




                    Jeśli ona się puszcza, jeśli...

                    GDZIE ONA napisała, że on ją bije?
                    Że wszczyna awantury?!

                    Nie przenoś swoich doświadczeń na nią,
                    bo w ten sposób jej nie pomagasz tylko
                    szkodzisz.

                    Jeszcze dopisz, że stosuje wobec niej
                    przemoc nie przynosząc jej kwiatów z każdego
                    ranka smile

                    Póki co kobieta chce ratować związek a ty
                    nienawistnie próbujesz nastawić ją przeciw
                    temu JEJ pomysłowi.

                    A do autorki red_oliwki - testy psychologiczne
                    i inne z internetu są do niczego. Na podstawie
                    takich amatorskich głupot niczego nie ustalaj i w niczym
                    się nie utwierdzaj. Mądry psychoterapeuta może ci
                    pomóc. Gorzej jeśli trafisz na jakąś nawiedzoną i skrzywdzoną babę - a niestety w takich poradniach wiele takich, co same zostały skrzywdzone i teraz w każdym mężczyźnie widzą swojego exa - co zresztą widać tutaj po postach adrii.

                    Przykre, że pod przykrywką pomocy wyrządza ci być
                    może ci krzywdę.


                    • tylkotroche Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 28.05.10, 18:51
                      tak z ciekawości... te bzdury piszesz tak normalnie czy na prochach?
            • malwa200 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 09:42
              też jestem zdania, żeby ratować związek. chociazby dla dzieci i
              własnego sumienia. jesteś katoliczką a rozwód to ogromna krzywda dla
              dzieci. postaraj sie przekonać męża do wizyt u psychologa. znam
              wiele zwiazków, które dzięki takim terapiom pzretrwały, a bywało
              znacznie gorzej, niż u Ciebie
              • zuzanna47 Re: malwa 26.05.10, 12:00
                oczywiście, jeżeli autorka postu ma zamiar ratować małżeństwo to
                niech ratuje tylko nasuwa mi się kolejne pytanie co ma ratować?????
                Pisanie, że jak jesteś katoliczką to ratuj jest przesadzone i nie ma
                nic wspólnego z wiarą (moje zdanie akurat jest takie). Nie rozumiem
                stwierdzenia, że rozwód jest krzywdzący dla dzieci. Czy uważasz, że
                dzieci patrzące na matkę, która popada w depresję, na ojca, który
                nie szanuje tej matki ani ich, nadużywanie alkoholu , skoki w bok
                jest dobre dla rodziny? Wydaje mi się, że rozwód jest (nie we
                wszytskich przypadkach, mam na myśli alkohol, notoryczne zdrady itp)
                w pewnym sensie wybawieniem dla siebie i dzieci.
    • esteraj Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 25.05.10, 23:17
      Chyba czas uwolnić się od męża. Jeśli jesteś niezależna finansowo, to dasz sobie
      radę. Prawdziwe odejście może obudzić Twojego męża. Należałoby zastosować tutaj
      właśnie taką drastyczną metodę. Nie bój się tego, bo wyrządzasz tylko krzywdę
      sobie, dzieciom i mężowi godząc się na jego wybryki.

      Rozumiem Twój strach przed samotnością i zmianami, ale w tej sytuacji może to
      wyjść tylko na dobre. Konsekwencja, konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja. Nie
      daj siebie upodlić. Uwolnij się od uzależnienia od swojego męża. Musisz zacząć
      siebie szanować, bo jeśli Ty tego nie zrobisz, to nikt nie zrobi tego za Ciebie.
      • zuzanna47 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 07:45
        Masz bardzo trudną sytuację rodzinną. Jesteś osobą współuzależnioną.
        To, że on pije i notorycznie kłamie a Ty w zasadzie na to się
        godzisz świadczy o tym, że potrzebujesz pomocy psychologa, który
        pozwoli Tobie wszytsko poukładać. Wydaje mi się, że obawy co do lęku
        samotności są nieuzasadnione, ponieważ Ty już jesteś samotna w
        związku. Postępowanie męża, jak sama piszesz, powodują u Ciebie lęki
        i obawy ale czy nie czas to zmienić dla samej siebie i dla dzieci
        właśnie. Masz całe życie przed sobą, szkoda tego marnować. Nikt
        tutaj Tobie nie poda gotowego rozwiązania, czy recepty na uratowanie
        małżeństwa. Musisz sama wiedzieć czego chcesz, czego oczekujesz od
        niego czy od życia. Powiem tak, ja też sobie nie wyobrażałam życia
        bez exa ( choć nie było zdrad i alkoholu ale były inne rzeczy dla
        mnie nie do przejścia), był on miłością mojego życia, ale gdy sobie
        uświadomiłam, że życie w toksycznym związku źle wpływa nie tylko na
        mnie ale i na dziecko, podjęłam decyzję o rozwodzie. Była to
        najtrudniejsza dla mnie życiowa decyzja. Teraz jestem na etapie
        rozwodu i powiem tak, oczywiście , że przechodzę traumę z tym
        związaną ale z drugiej strony zaczęlam odkrywać siebie na nowo,
        jestem coraz bardziej pewna siebie, dziecko jest szczęśliwsze.
        Tylko, że ja wiedziałam o jednym ... chciałam w końcu być
        szczęśliwą.
        • jarkoni Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 17:54
          Chciałem napisać długi post, ale po przeczytaniu wszystkich odpowiedzi doszedłem
          do wniosku, że niewiele już podpowiem. Wszystko właściwie zostało powiedziane.
          Związek jest toksyczny, Ty akceptujesz zachowania męża ze strachu przed
          rozwodem, a być może masz jeszcze w sobie podświadome drobnomieszczańskie i
          dulszczyznowe "co ludzie powiedzą".
          Tolerujesz jego złe nawyki, wszelkie jakie on sobie ma, jak ktoś ładnie napisał:
          -holizmy wszelakie, i te alko i te sex..
          Ten moment stabilizacji, które on Ci dał ostatnio stwarzają u Ciebie nadzieję,
          że się zmieni i że wszystko będzie jak dawniej.
          Otóż nie, to już zabrnęło za daleko i już nie będzie jak dawniej.
          Jeśli on razem z Tobą nie chce się wybrać do psychologa(a tym bardziej lekarza
          od uzależnień), wybierz się sama.
          A pozwalanie na dowolne chlanie weekendowe, albo na telefony do internetowych
          panienek to jest wybacz- z jego strony pewnie sprawdzanie na ile jeszcze może
          sobie pozwolić.
          Nie pozwól na eskalację jego zachowań, działaj póki czas, o ile już nie jest za
          późno.
          Pozdrawiam serdecznie
          • akacjax Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 20:25
            Dodam tylko, że odpowiednia pomoc dla Ciebie to psycholog-specjalista od
            współuzależnień. Znajdziesz takich w poradniach leczenia uzależnień.
            Sytuacja trudna, a mąż nie zobaczy nic dopóki będziesz mu stwarzać komfort picia.
        • red_oliwka_33 Re: Ratunku!!! Czy ratować?? 26.05.10, 20:32
          Masz rację, już od dawna czuję się samotna. Czuję, że moje życie wymaga natychmiastowej zmiany. Inaczej zwariuję. Właśnie dlatego tu napisałam. Dziękuję za wszystkie formy wsparcia ,zarówno otuchę że po rozwodzie też da się żyć, jak i wskazówki jak ratować siebie i ewentualnie związek.
          I ja też wiem; chcę być szczęśliwa!!!
          Dzięki Zuzanna. Trzymam za Was kciuki.
    • mamadriana Może terapia małżeńska??? 26.05.10, 22:09
      Może skorzystalibyście z pomocy psychoterapeuty małżeńskiego?? W
      kryzysie w moim związku pomogli mi psycholodzy z
      www.pracowniapsychoedukacji.pl/spip.php?rubrique13 i
      zawdzięczam im to, że z męzem dostrzeglismy w końcu kryzys i pustkę
      emocjonalną w naszym związku, który jedynie maskowały zdrady i
      konflikty - które widzieliśmy. W efekcie terapii małżeńskiej okazało
      się, że chociaż jesteśmy ze sobą wiele lat to niestety nie wiele się
      znamy. Odkrylismy też, że faktycznie uciekaliśmy od bliskosci ze
      sobą. Ja w gderanie/narzekanie/wymagania a mąż w pracę. W kilka
      innych spraw także... Długo mogłabym jeszcze na ten temat pisać... W
      sumie, jedyne co chciałam przekazać to jedynie możliwość terapii
      małżeńskiej z której możesz z mężem skorzystać. Może warto? Problemy
      niestety same się nie rozwiążą...
      • red_oliwka_33 Re: Może terapia małżeńska??? 26.05.10, 23:52
        Dziękuję za radę. Jestem świeżo po rozmowie z mężem. Zaproponowałam mu właśnie udział w terapii. Właściwie to postawiłam ultimatum. Zgodził się. Teraz pozostaje mi poszukać dla nas odpowiedniej poradni w miarę blisko (ta zaproponowana ze Szczecina jest za daleko). Nie jestem już tak optymistycznie nastawiona jak 1,5 miesiąca temu, za to bardziej bojowo i na pewno będę bardziej konsekwentna. Wiem już że mój mąż czasami mówi coś na potrzeby chwili a potem się wycofuje albo wypiera. Trzymajcie kciuki. pozdrawiam
        • tiresias Re: Może terapia małżeńska??? 27.05.10, 14:16
          a rady dawane katoliczce w kwestii rozwodu to, jak rozumiem, są wolne żarty?
          katolicy się nie rozwodzą.
          • adaria38 Re: Może terapia małżeńska??? 28.05.10, 10:48
            ale mogą być w separacji. Nie muszą żyć razem. Małżeństwo to nie dozgonne
            niewolnictwo- nawet Kościół już tę doktrynę zaakceptował i popiera. Wiara to
            jedno i indywidualna sprawa, rozwieść się cywilnie często warto- choćby po to by
            się przed przyszłymi długami uchronić, które za alkoholikiem prędzej czy
            później przyjdą, przed przemocą pt "rodzinna sprawa", itd....
          • tylkotroche Re: Może terapia małżeńska??? 28.05.10, 18:54
            katolicy maja do konca życia cierpiec w milczeniu, przebaczać i z
            miłoscią nadstawiac drugi policzek... i tak do zesranej smierci,
            licząc na niebo w przyszłości, bo piekło na ziemi juz mieli.
            Powodzenia...
        • adaria38 Re: Może terapia małżeńska??? 28.05.10, 10:43
          Oliwka, ważne. Oprócz terapii waszej, jako pary, czy męża jako uzależnionego -
          konieczna jest terapia twoja jako osoby współuzaleznionej. I bez względu na to,
          jak się sprawy z mężem i jego leczeniem potoczą - TY musisz chodzić na terapię i
          mieć fachowe wsparcie psychologiczne, żeby odwrócic twoje
          zachowania-przyzwyczajenia.


          ps.
          Mąż to oczywiście ułomny biedny miś i sam sobie terapii nie znajdzie musisz ty
          mu znaleźć? .......... a on będzie co najwyżej narzekał że złą znalazłaś i
          dlatego nic nie pomaga? ...........


          myśl dziewczyno myśl...
          konsekwencja to słowo które musisz ZROZUMIEĆ i STOSOWAĆ
          Siły zyczę.
          • tautschinsky Re: Może terapia małżeńska??? 28.05.10, 10:49
            adaria38 napisała:

            > Mąż to oczywiście ułomny biedny miś i sam sobie terapii nie znajdzie musisz ty
            > mu znaleźć? .......... a on będzie co najwyżej narzekał że złą znalazłaś i
            > dlatego nic nie pomaga? ...........


            Co na celu ma określanie jej męża "misiem"?

            Czy to pokłosie tego, że ciebie twój były
            nazywał "lalą"? smile

            W innym wątku i to bodaj nie pierwszy raz
            wspominasz o osobach psychicznie zaburzonych,
            ale jeśli spojrzeć na twoje posty, to niemal
            z każdego wylewa się "miś" itp.

            Rada dla ciebie: udaj się na terapię albo
            przynajmniej wyskocz za miasto pobiegać.
            Dobrze ci zrobi, ciśnienie z ciebie zejdzie.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka