Najgorszy scenariusz rozwodowy.

[bramasole2]

Witajcie.
Nie pamiętam, czy cokolwiek tu pisałam...raczej czytałam.
Dzieje się, rozwód w toku, od 2 tygodni mieszkam sama z moim synkiem.
Tyle, że przez te 2 tygodnie wspierała mnie moja mama, która dzisiaj wyjechała, mam rodzinę 400 km od siebie...Załapałam niezłego doła (nie lubiłam wcześniej tego określenia, takie to schematyczne), tak się czuję. Niby wszystko jest dobrze, udało mi się załatwić przedszkole państwowe, stać mnie na wynajem mieszkania, przyznano mi alimenty i miejsce zamieszkania dziecka przy mnie na czas sprawy...ale...wyszłam za mąż za wariata-policjanta i nie mogę się z tego małżeństwa po ludzku wygramolić.
Rok temu składałam o separację, na jego prośbę wycofałam...(głupia!). Na początku lipca tego roku złożyłam pozew o rozwód i się zaczęło piekło...
Los tak chciał, że tydzień po złożeniu pozwu poznałam kogoś, było pięknie, potrzebowałam tego, dodał mi siły by uporać się z tym wszystkim. Widocznie tak musiało być.
Skończyło się, boli, ale taka była jego rola - pomóc mi wytrwać w decyzji.
Pojawił się, bym uwierzyła, że można kochać i nie trzeba tkwić w toksycznym związku po to by zachować pozory rodziny...
Niestety mąż zgotował mi amerykański thriller, wynajął detektywów, wywoził dziecko do swoich rodziców, zaczął manipulować synkiem, nastawiać go przeciwko mnie, opowiadał, że ich krzywdzę, że chcę źle. ..zainstalował podsłuchy, używał dyktafonu...
Przywoził też swoją babcię by u nas spała - spali razem w jednym łóżku z synkiem- ja na kanapie (tak, brzmi niewiarygodnie absurdalnie, ale tak było). Nie wyprowadzałam się wcześniej bo nie chciałam doprowadzić do szarpaniny i wyrywania dziecka - on nie godził się na moją wyprowadzkę z dzieckiem. Na szczęście uzyskałam postanowienie i wyprowadziłam się....Krótko przed wyprowadzką doszło między nami do awantury, gdy znalazłam jego dyktafon, uderzył mnie, właściwie popchnął tak, że uderzył w biodro, zrobiłam obdukcję, złożyłam dokumenty.
Jak jest teraz? Nadal się boję. Nie dawno złożył zażalenie na postanowienie....Dziwne, bo ma w nim ustalone widzenie z synkiem we wtorku 2 godziny i każda całą sobotę, zatem 2 razy w tygodniu. alimenty 700 zł.Mimo to zatruwa mi życie. Chce odwrócenia postanowienia, tak by synek mieszkał z nim a ja płaciła alimenty. Problem w tym, że dziecko wychowywali by jego rodzice a nie on, bo pracuje na zmiany, ponadto nie nadaje się do gotowania, prania, tylko do samej zabawy.Jego pełnomocnik załączył stenogramy mojej rozmowy z dzieckiem, jak karmię synka i mówię : że jak nie zje, to przyjdzie Baba Jaga i wejdzie z nim do szafy...coś takiego. Nagranie pochodzi pewnie z tego nerwowego okresu, kiedy wiedziałam, że jestem inwigilowana na każde strony, zresztą o czym ja mówię, jakiemu rodzicowi nie zdarza się czasem postraszyć niejadka, bo już wszystko zawodzi....jesteśmy tylko ludźmi...
Nie mogę zatem zachowywać się do dziecka wychowawczo, bo wiem że mąż obrał taktykę pozwalania na wszystko i zasypywania prezentami, zatem jak skierują nas do RODK to tatuś będzie najlepszy.
Jedno co dobre, odzyskałam synka, w sensie, mogę znowu go tulić, bawić się z nim, przez ostatnie 2 miesiące po złożeniu pozwu był tak negatywnie na mnie nastawiany, że nawet nie dawał się mi wykąpać, nakarmić, uśpić.Teraz znowu jest taki jak przedtem.
Drugiego dnia w przedszkolu zachorował - napisałam sms-a mężowi, że jest chory a on na to, że poddaje w wątpliwość moją wiadomość i żąda przedstawienia zaświadczenia lekarskiego. Jak tu z takim rozmawiać?!
Chciałam rozstać się jak ludzie...bez orzekania winy - mimo, że psychicznie znęcał się nade mną od początku małżeństwa w zasadzie...nie chcę tu o tym pisać: krótko: furie, chorobliwa zazdrość, zaborczość....
Skąd brać siłę? Przyjaciele mówią, że i tak mnie podziwiają za to, ze walczę, że chodzę uśmiechnięta każdego dnia....boję się, że nadejdzie taki dzień, że całkiem opadnę z sił...

[mamimaksa]

Witam
Moja historia jest podobna. Przez 8 lat żyłam z mężczyzną o cechach psychopatycznych, chorobliwie zazdrosnym i nadużywajacym alkoholu. Mamy dwojke dzieci. Nie było latwo odejść i szczerze pomimo wielu przykrych sytuacji nie myślałam o tym. Po incydencie z użyciem przemocy fizycznej postanowilam odejść. Z domu wyprowadzilam sie po 3 m-cach. Czekalam... myślałam ze cos sie zmieni ale było coraz gorzej. Po szarpaninie na imprezie i aferze w domu wyprowadziłam sie w asyscie policji, z dziecmi i dwiema walizkami. I wtedy zaczął sie koszmar. Mój mąz postanowił sie zemścić. Ograniczył mi dostęp do wszystkiego: zmienił zamki w firmie, na działce letniskowej... wywiozl wszystko z domu: meble, sprzet, oswietlenie, sanitariaty.... w domu nie zostało nic! Pozrywał nawet tapety. Kiedy zgłosilam to na policje to sprawe umorzono twierdząc ze mąz nie może okraść zony! Po tym jak ja złozyłam pozew o rozwod z winy, on zlozył...z mojej winy. Od tego czasu pije nadal, zdarza mu sie w obecnosci dzieci a kiedy ja gdzies jestem w pobliżu to ubliza mi. Wysyła wulgarne smsy, sledzi, nagrywa wypowiedzi dzieci, przepytuje je, przeszukuje telefon syna i wysyła mi jego zdjecia ze zlosliwymi komentarzami.... Od półtora roku trzyma mnie w szachu! Mamy wspolna firme gdzie nie moge sie pojawić. Nie chce placic alimentów bo twierdzi ze zarabiam dupa na miescie.... wydzwania nocami do mnie i mojej rodziny, nastawil wszystkich znajomych przeciw mnie, rozpowiada wulgarne plotki, szydzi ze mnie i nęka mnie. Wyprowadzilam sie z dziecmi do 30 metrowego mieszkanka i walcze kazdego dnia o przezycie a on spokojnie pali dwie paczki papierosow dziennie kiedy jego dzieci nie maja co jeść. Dzieci raczej nie odwiedza, interesuje go tylko zemsta na mnie. Utrudnia mi zycie kazdego dnia.

[bramasole2]

Mój mąż nie pije i jest dobrym aktorem...dlatego bardzo trudno mi będzie, gdy wyślą nas do poradni.
Jak ktoś nie zna go bliżej to by go kupił.
Ponadto przez te jego ukryte skłonności psychopatyczne,długo tkwiłam w złudzeniu, że się zmieni...i że może przesadzam, tak to jest ze znęcaniem się psychicznym, trudno jest to udowodnić.

[wielbicielnaruto]

Bierz się za dziada w imię satysfakcji moralnej.

[magda2468]

Ja bym powiedziała: przede wszystkim szukaj pomocy specjalistów: psycholog a może nawet psychiatra mający doświadczenia z przemocą domową.
Możesz zacząć od Błękitnej Linii albo od forum Bezpieczeństwo Kobiet.
Szukaj wsparcia, będzie Ci łatwiej.
Trzymaj się dzielnie, najtrudniejszą decyzje o odejściu już masz za sobą, teraz bardzo trudny czas przed Tobą ale nie możesz się poddać jego presji....
Musisz być silna i na pewno taka jesteś, tylko nie daj tej siły w sobie zadeptać...

żona policjanta

[orl-and]

jestem żoną policjanta........ faktycznie nie mamy łatwo
mnie mój też straszył odebraniem dziecka, wmawiał, że jestem złą matką, że zostanę z niczym, że nie dam rady i przez jakiś czas (co absurdalne) byłam przekonana, że ma rację
dopiero kiedy uwierzyłam w siebie i zaczęłam się zmieniać z nieśmiałej, wystraszonej dziewczynki w pewną siebie i swoje możliwości, otwartą na ludzi osobę - podejście mojego męża też się diametralnie zmieniło
musisz wytrwać w swoich postanowieniach choć pewnie nie jest to łatwe i wież mi, że nie musisz się bać odebrania dziecka
nigdy żaden sąd nie przyzna opieki nad dzieckiem policjantowi (jeśli oczywiście nie ma rażących przesłanek w zachowaniu matki) choćby ze względu na rodzaj wykonywanej pracy (zmianowość, nienormowany czas pracy, ryzyko zawodowe)
no ale oczywiście Pan policjant będzie Cię przekonywał, że jest inaczej
mój twierdził, że jest policjantem i nikt i nic nie jest mu w stanie nic zrobić - niestety jest to dość częste przekonanie w tym specyficznym środowisku
głowa do góry, dasz radę

[bramasole2]

Nagranie, które dołączył mąż był z czasu,kiedy wykańczał mnie po złożeniu pozwu, denerwował, nastawiał dziecko przeciwko mnie...Nie pamiętam,ale to całkiem możliwe, że podczas karmienia synka postraszyłam go babą jagą w szafie.Sytuacja w domu była nerwowa więc i ja byłam nerwowa.
Wiem, że to nie jest dobre, z wykształcenia jestem pedagogiem, ale nie jesteśmy robotami, czasem zdarza się powiedzieć dziecku coś głupiego, by wymusić zachowanie, np. by zjadł. Poza tym bardzo kocham synka, to ja zawsze kupowałam mu ubranka, gotowałam, kąpałam,i siedziałam z nim w domu kiedy chorował, to ja leżałam w szpitalu, by donosić ciążę. A teraz ktoś jednym manipulowanym głupim nagraniem, nagranym z zemsty już po złożeniu pozwu chce podważyć to jaką jestem matką! Ponadto on chce opieki dla swoich rodziców, bo on sam potrafi tylko bawić się z synkiem i kupować prezenty.
Boże, dlaczego muszę przez to przechodzić?!
Znalazłam dla nas fajne mieszkanie, na strzeżonym osiedlu, w pobliżu ogromny plac zabaw, załatwione przedszkole, co najważniejsze spokój w domu...Dlaczego to się musi tak ciagnąc?Dlaczego ludziom zależy na wykańczaniu kogoś tylko dla zasady?

[magda2468]

Boże, dlaczego muszę przez to przechodzić?!
Trudna odpowiedź na takie pytanie. Może dlatego, że jesteś dobrym, wrażliwym człowiekiem...
Po co muszę przez to przechodzić? Może właśnie po to żeby wiedzieć, że nie na wszystko się zgodzisz i że jesteś silną osobą, która może dokonywać wyborów i odejść ze związku który jest destrukcyjny. Dzięki temu, nawet jak teraz jest nieskończenie trudno, to w końcu będzie Ci łatwiej i będziesz szczęśliwa.
Poszukaj koniecznie wsparcia i trzymaj się, jak widzisz nie jesteś jedyna w takiej sytuacji.

[orl-and]

zgadzam się w 100 % z tym co napisałaś

[bramasole2]

"Jestem żoną policjanta" tzn że tkwisz w tym związku nadal?

[orl-and]

jeśli to, że postraszyłaś dziecko babą jagą przy jedzeniu jest jedynym argumentem Twojego męża na Twoją niewydolność wychowawczą to możesz być spokojna....... skompromituje się na całej linii tylko przypadkiem nie daj się zmanipulować
W naszym małżeństwie nie zawsze było zle, a może inaczej - było zawsze tak samo tylko ja przez pierwsze lata wspólnego życia akceptowałam wiele zachowań męża, które potem tak bardzo zaczęły mnie ranić. Sobie do zarzucenia mam przede wszystkim uległość i bierność wobec zachowań mojego mężą. Myślę, że gdybyśmy od samego początku ustalili pewne zasady, reguły pozwalające choć trochę zarysować ogólny kształt naszego małżeństwa może byłoby inaczej...... może
Po urodzeniu dziecka zrezygnowałam z pracy zawodowej bo ktoś maleństwem przecież musiał się zająć. Był też oczywiście dom a więc prałam, sprzątałam, robiłam zakupy, gotowałam itd. itp.Ale nie narzekałam - pochodzę z rodziny o dość konserwatywnych poglądach u nas mama zawsze zajmowała się domem - myślałam więc, że tak ma być. Byłam szczęśliwa, kiedy mąż chwalił jaką to ja dobrą żoną jestem, że zawsze ciepły obiad na Niego czekał po powrocie z pracy, że posprzątane, że oszczędna itd. itp. Powoli zrezygnowałam ze znajomych, ze swoich zainteresowań, z przyjemności. Wszystko po to żeby mój Drogi Maż był zadowolony. I tak sobie żyliśmy obok siebie. On coraz bardziej pewny siebie, a ja coraz bardziej przytłoczona takim Życiem. Po 2,5 roku spędzonym w domu wróciłam do pracy zawodowej. Myślałam, że teraz będzie inaczej, ale nie było. Obowiązków w domu mi nie ubyło, a czasu ze względu na pracę zawodową brakowało. Mimo wszystko ciągnęłam to wszytko dalej. To ja brałam zwolnienia w pracy kiedy Mały był chory, ja załatwiałam przedszkole, chodziłam na zebrania, opłacałam obiadki, kupowałam ciuszki, (mamy rozdzielność majątkową) zabawki, brałam na lody a wieczorem czytałam książki mój mąż albo był w pracy, albo na imprezach z kolegami nie miał więc na to czasu (ja za to musiałam jakoś wszystko pogodzić). Imprezy były coraz częstsze (bo wszyscy koledzy z pracy chodzą to ja też będę) coraz wiecej powrotów po alkoholu (wszyscy koledzy piją to ja też). Jednocześnie zaczęła się jego chorobliwa zazdrość. Mimo, że nigdzie nie wychodziłam, bo po pracy biegłam do dziecka i domowych obowiązków, to zaczęły się podejrzenia, że się puszczam, że mam kochanków w pracy itd. itp W pewnym momencie zorientowałam się, że w moim małżeństwie jestem niczym innym jak tylko robotem wielofunkcyjnym. Zaczęło przeszkadzać mi takie życie. Zaczęłam się buntować......... ale nie chciałam rozwodu, chyba nadal kocham męża. Chciałam związku partnerskiego, tego żeby zaczął się ze mną wreszcie liczyć. Tylko jak wymagąć partnerstwa od kogoś kto przyzwyczajony był do mojej ciągłej uległośći? Starałam się z nim rozmawiać, tłumaczyć dlaczego jest mi zle......... nic nie docierało, nie rozumiał mnie, a może po prostu nie chciał zrozumieć. W pewnym momencie ON zażądał rozwodu.Zaczęło przeszkadzać mu moje zrzędzenie, to, że on nie wie o co mi chodzi a ja się wiecznie czepiam i o to, że on ma już wszystkiego dość. Tak po prostu ...... Zaczęło się straszenie, że odbierze mi dziecko bo jestem złą matką. Ze zostawi mnie bez mieszkania, że nie dam sobie rady. Robił mi swoiste pranie mózgu - policjanci to potrafią!! Jeszcze wtedy wierzyłam w te brednie. Miałam straszne poczucie winy - właściwie nie wiem z jakiego powodu - chciał, żebym się czuła taka malutka, bezbronna i tak było. Nie mogłam sobie poradzić ze sobą. Nie chciałam rozwodu bo panicznie bałam się zostać sama......... Poszłam do psychologa............ i te kilka sesji postawiło mnie na nogi. Mąż zauważył moją zmianę - może nie od razu - ale zaczęłam czuć się pewniej, odzyskałam trochę wiary w siebie, przestałam się użalać nad sobą. Powiedziałam sobie - skoro chce rozwodu będzie go miał. Poszłam do prawnika, napisałam pozew rozwodowy, byłam na rozmowie u Jego przełożonego dotyczącej zachowania mojego męża, zaczęłam zabezpieczać finansowo siebie i dziecko. Zaczęłam po prostu działać. Skończyły się też ciepłe obiadki dla męża, pranie Jego skarpetek, spełnianie Jego zachcianek. Otworzyłam się na ludzi, powoli szukałam kontaktu ze znajomymi od których odcięłam się w imię małżeństwa, poznałam wielu nowych. Czułam się jakbym powoli wracała do zycia .Pomogło mi też to forum, przeczytałam tutaj wiele przecież gorszych niż moja historii życiowych, poczułam, że po rozwodzie też jest jakieś życie, przestałam się już tego tak panicznie bać
Pozwu ostatecznie nie złożyłam. Postanowiłam dać nam drugą szansę, mąż się zmienił, mamy 6- cio letniego synka. Na razie jest to pół roku, ale jest ok. Jak to stwierdził mój M dopiero jak się kogoś traci, człowiek docenia to co ma ............. Choć niełatwo żyje się z kimś do kogo nie ma się bezgranicznego zaufania. Przeżycia ostatniego roku nauczyły mnie dużej ostrożności........ Na pewno nigdy już nie dopuszczę żeby było między tak jak kiedyś - tak zle..... tylko tego muszą chcieć zawsze 2 strony.........
Jak więc widzisz trochę Cię rozumiem. Sama byłam zastraszana, manipulowana, szantażowana........ Policjanci to specyficzne zamkniete środowisko. Uważają się za ważniaków, są przekonani, że wszytko im wolno, że mundur chroni przed wszystkim. Prawda jest taka, że najłatwiej udupić policjanta (tak powiedział mi przełożony mojego męża). A przemoc psychiczna (choć bardzo cięzko ją udowodnić) jest też karalna i to czy ktoś nosi mundur czy nie to tego nie zmieni. Najważniejsze to żebyś nie dała się zmanipulować, zastraszyć. Nie wierz w to co próbuje Ci wmówić, jesli sama będziesz przekonana, że jesteś złą mamą to jak chcesz przekonać, że jest inaczej sędziego na rozprawie rozwodowej?. Szukaj pomocy. Może jakiś dobry psycholog? Musisz być silna - jak zobaczy, że jego chore zagrywki nie robią na Tobie najmniejszego wrażenia to w końcu się zmęczy i odpuści? Znam kilka rozwiedzionych małżeństw policyjnych i w żadnej z tych spraw dziecko nie zostało odebrane mamie. A poza tym nie słyszałam żeby kiedykolwiek odebrano dziecko porządnej matce i oddano je pod opiekę dziadków i taty który ma tak specyficzną pracę.Policjanci stanowią zamknięty krąg, jeden drugiego wspiera, w grupie czują się silni. Znam wiele historii gdzie żony policjantów pokornie znoszą poniżenia, zdrady, bicie i boją się o tym głośno mówić. Ty wybrałaś inne życie. Możesz być z siebie dumna, podjęłaś decyzję - teraz tylko pozostaje uparcie dążyć do wytyczonych celów.

[bramasole2]

Bardzo Ci dziękuję za te słowa.
Ja też dałam szansę, rok temu, wycofałam pozew o separację, po pół roku wszystko wróciło do normy, może nie wszystko, bo już mnie tak nie poniżał - widział, że stałam się twardsza, że dbam o siebie, że wychodzę do ludzi, może dlatego przestał. Wróciła jednak chorobliwa zazdrość. Czepiał się jak się ubierał, jak miałam formowy wyjazd to wsiadał na moje poczucie winy- że zostawiam dziecko na 4 dni, że jestem w związku z tym zła matką, że nie liczy się dla mnie rodzina...a takich wyjazdów mam aż 3 w roku - strasznie dużo.
Jedyne czego żałuję, to tego że po złożeniu pozwu zakochałam się, oczarował mnie ktoś i zmiękłam....tak bardzo potrzebowałam ciepła, że nie mogłam się oprzeć...na bazie tego mój mąż przygotował sobie niezły materiał dowodowy - wynajął detektywów. I nie ważne, że to było po złożeniueu pozwu, nie ważne że rok wcześniej wnosiłam o separację, nie ważne, że 4 lata mnie poniżał...Będzie bazował na tym i na nagraniach z ostatnich 2 miesięcy, kiedy nerwowo mnie wykańczał. Trudno było być spokojnym, kiedy wracałam a dziecko ode mnie uciekało, nie wiadomo z jakiego powodu, mówiło "mama nie lubię cię, sio", trudno było być spokojnym jak do mieszkania 40m2 przywoził babcię swoją, która siedziała i obserwowała moje zachowania, spałam na kanapie, nie miałam możliwości spać z dzieckiem.
Do tego syf w mieszkaniu...Pozwalał synkowi na wszystko, wszystkie wcześniejsze zabiegi wychowawcze odłożył na bok, byle tylko przejąć go na swoją stronę. Jak zaczęliśmy dzielić się godzinami i dniami z dzieckiem (mój pomysł), on na każdy wolny czas wywoził synka do swoich rodziców - 30 km od Warszawy. Ja mam rodzinę 300 km stąd, takiej możliwości nie miałam...jak padało i chciałam spędzić czas tyko z dzieckiem musiałam iść do jakiejś knajpki bo on siedział w domu. Zresztą....całe to małżeństwo to pomyłka. Byłam ślepa.

[orl-and]

no niestety - granie dzieckiem przeciw drugiej stronie - jest częstym zabiegiem przy rozwodzie
szkoda....... bo to tylko gorzej dla dziecka
a czytając Twój post to tak jakbym siebie widziała sprzed roku
tak samo miałam w domu, dlatego strasznie Ci współczuję
jesteś może z okolic Wrocławia ?
Twoje małe zakochanie maż na pewno będzie chciał wykorzystać - to Twój błąd taktyczny - ja wiem, że to się tak łatwo pisze, bo kiedy w grę wchodzą emocje i uczucia człowiek nie myśli racjonalnie......no cóż stało się .....
zresztą w sadzie możesz powiedzieć jak było - brak więzi emocjonalnej ze strony męża, chłodne traktowanie, brak wsparcia, osamotnienie w związku, potrzeba miłości i bliskości niezaspokajana przez partnera - wystarczy, że wykażesz, że mąż w jakimś stopniu poprzez swoje zaniedbanie, zaniechanie i ogólne zachowanie jest współwinny rozpadowi małżeństwa jest szansa, że sąd orzeknie obopólną winę. Czeka Cię wiele nieprzyjemnych chwil, ale nie ma sytuacji bez wyjścia. Szukaj świadków na okoliczność zachowania mężą, na pewno przyda się ktoś na potwierdzenie Twoich zeznań.
A, że z tym panem który był po mężu nie wyszło..... no cóz - czasem tak bywa.Pamiętaj, że nie rozwodzisz się tylko dlatego, że kogoś poznałaś, ale dlatego, że:
czujesz że tak będzie lepiej dla Ciebie i dla Dziecka ,
bo jesteś pewna swojej decyzji
bo wykorzystałaś już wszystkie możliwe warianty ratowania małżeństwa
bo tego chcesz

[bramasole2]

Szkoda...z Warszawy jestem.
Ale możemy sobie popisać na emaila.
Właśnie jest u mnie mąż, dzisiaj syn ma urodziny, termin odwiedzin jest jutro ale zgodziłam się dzisiaj, wiadomo, dla dziecka. To pierwsze nasze spotkanie takie po wyprowadzce. Mam nadzieję, że nie wykorzysta tego przeciwko mnie. Zastanawiam się, czy mnie nie nagrywa....Nie ma co...zaproponowałam herbatę, ciastko i siedzę biernie obserwując zabawę.
Kurcze, jak tak na niego patrzę, jak składa zabawkę dla dziecka to nie dowierzam w pewne jego posunięcia.Smutne to życie..ile ludzie sobie sprawiają bólu, niepotrzebnie.
Czasem żałuję, że nie jestem taką kobieta jak moja babcia, wtedy wszystko wydawałoby się prostsze - bo rodzinę trzeba by było utrzymać mimo wszystko, obiad podać, wyprać, oprasować męża i życie by zleciało. Należę, do tych osób, które wierzą, że tylko będąc szczęśliwa ofiaruję szczęście mojemu dziecku. Żyjąc w chorym związku przekazałabym mu jedynie niezdrowe schematy i przez to mogła unieszczęśliwić.

[orl-and]

100 lat dla MALUSZKA !!! a które to już urodzinki ?
napisz mi na priv
[e-mail]

mój mąż też jest policjantem..

[wielkamalutka1981]

Kiedy czytam twój post dochodzę do wniosku, ze policjanci w 99% nie nadają się na mężów. Od kiedy wyprowadziłam się od męża do moich rodziców radiowozy przejeżdżają tu kilka razy w trakcie dnia no i oczywiście wieczorami by sprawdzić czy mój samochód jest zaparkowany przed blokiem. Ja nie mam możliwości by go śledzić choć doszły mnie słuchy, że spotyka się z dziewczyną 14 lat od niego młodszą(to do niego podobne). Ludzie nie chcą być świadkami na sprawach gdzie jedną ze stron jest policjant. Dziecku powtarza, że mama rozbiła rodzinę, że mama jest niepoważna, a ja nigdy w życiu nie powiedziałam dziecku złego słowa na niego. na rozwód nie chce się zgodzić, zaproponował u mediatora terapię rodzinną. Liczę, że Sąd pozna się na tym człowieku wierzę, że uwolnię się kiedyś od niego.Twierdzi, ze kocha tylko mnie i nigdy nie odejdzie do innej - oczywiście porządna żona w domu, która wypierze, ugotuje, posprząta to skarb a do zabawy są młode nastolatki. Taki scenariusz powtarza się niestety w bardzo wielu policyjnych rodzinach.